Τετάρτη 9 Απρίλη: Κανένας στη δουλειά, όλοι στο δρόμο ενάντια σε κυβέρνηση και τρόικα

Διαβάστε περισσότερα »

Το Τέλος της Καπιταλιστικής Εποχής και το Μέλλον των Συνεργατικών Κοινών.

Η καπιταλιστική εποχή τελειώνει… όχι γρήγορα, αλλά αναπόφευκτα. Ένα νέο οικονομικό πρότυπο – Τα Συνεργατικά Κοινά (Collaborative Commons)– κερδίζει έδαφος στον απόηχο του καπιταλισμού και θα αλλάξει τον τρόπο που ζούμε. Ήδη βλέπουμε μπροστά μας την άνθηση μιας υβριδικής οικονομίας, μισή καπιταλιστική αγορά, μισή Συνεργατικά Κοινά. Τα δύο οικονομικά συστήματα συχνά δουλεύουν σε συνδυασμό και άλλες φορές ανταγωνιστικά. Προκύπτουν συνεργασίες ανάμεσα στις περιμέτρους τους, όπου μπορούν να προσθέσουν αξία το ένα στο άλλο, ενώ επωφελούνται τα ίδια. Και άλλες φορές, είναι βαθιά ανταγωνιστικά, προσπαθώντας το ένα να απορροφήσει το άλλο.
Παρόλο που τα σημάδια της μεγάλης αναδιαμόρφωσης σε ένα νέο οικονομικά σύστημα είναι ακόμα αχνά και κατά ένα μεγάλο μέρος ατεκμηρίωτα, τα Συνεργατικά Κοινά ανεβαίνουν και μέχρι το 2050, θα γίνουν το κυρίαρχο οικονομικό μοντέλο στον κόσμο. Ένα συνεχώς εξορθολογισμένο και έμπειρο καπιταλιστικό σύστημα θα συνεχίσει να υπάρχει στα άκρα της νέας οικονομίας, βρίσκοντας αρκετές αδυναμίες να εκμεταλλευτεί, κυρίως σαν συλλέκτης υπηρεσιών και λύσεων δικτύου, επιτρέποντας στον εαυτό του να ανθίσει σαν ένας δυνατός ακρογωνιαίος παίκτης της νέας οικονομίας, αλλά δεν θα είναι το κυρίαρχο μοντέλο πια.

Αυτό που υπονομεύει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα είναι η δραματική επιτυχία των συνιστωσών που το κυβερνούν. Στην καρδιά του καπιταλισμού βρίσκεται η αντίφαση στον μηχανισμό με τον οποίο λειτουργεί που τον έχει στείλει ψηλά στα διοικητικά ύψη, αλλά τώρα τον ωθεί προς τον τέλος: ο εγγενής δυναμισμός των ανταγωνιστικών αγορών που ωθούν την παραγωγικότητα και ρίχνουν χαμηλά το οριακό κόστος, δίνοντας την δυνατότητα στις επιχειρήσεις να μειώνουν τις τιμές των προϊόντων τους και των υπηρεσιών τους με στόχο να κερδίσουν περισσότερους πελάτες και μέρος της αγοράς. (Οριακό κόστος είναι το κόστος παραγωγής συμπληρωματικών αγαθών ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας, καθώς το σταθερό κόστος δεν μετριέται) Ενώ οι οικονομολόγοι πάντα καλωσόριζαν τη μείωση του οριακού κόστους, δεν περίμεναν ποτέ την πιθανότητα μιας τεχνολογικής επανάστασης που μπορεί να φέρει το οριακό κόστος κοντά στο μηδέν, κάνοντας τα αγαθά και τις υπηρεσίες σχεδόν δωρεάν, άφθονα και όχι πια έρμαια των διαθέσεων της αγοράς.
Το φαινόμενο του σχεδόν μηδενικού οριακού κόστους έχει φέρει ήδη χάος στη βιομηχανία της διασκέδασης, στις επικοινωνίες και στις εκδοτικές επιχειρήσεις καθώς όλο και περισσότερη πληροφορία είναι διαθέσιμη ελεύθερα σε δισεκατομμύρια ανθρώπους. Σήμερα, πάνω από το 40% της ανθρώπινης φυλής παράγει την δική του μουσική, τα δικά του βίντεο, τις ειδήσεις και τη δική του γνώση σε σχεδόν φτηνά κινητά και υπολογιστές και τη διαμοιράζεται με σχεδόν μηδενικό οριακό κόστος σε έναν συνεργατικό διαδίκτυο κόσμο. Και τώρα η επανάσταση του μηδενικού οριακού κόστους έχει ξεκινήσει να επηρεάζει και άλλους εμπορικούς τομείς, όπως την ανανεώσιμη ενέργεια, την είσοδο του τρισδιάστατου εκτυπωτή και τη διαδικτυακή ανώτατη εκπαίδευση. Υπάρχουν ήδη εκατομμύρια “prosumers” (consumer – producer) καταναλωτές που έχουν γίνει οι ίδιοι παραγωγοί και που παράγουν το δικό τους πράσινο ηλεκτρισμό σε σχεδόν μηδενικό οριακό κόστος σε όλο τον κόσμο. Υπολογίζεται ότι γύρω στους 100.000 χομπίστες χρησιμοποιούν λογισμικό Ανοιχτού Κώδικα και ανακυκλώσιμη πλαστική πρώτη ύλη για να κατασκευάσουν τα δικά τους τρισδιάστατα αγαθά σε σχεδόν μηδενικό οριακό κόστος.Εντωμεταξύ, έξι εκατομμύρια μαθητές είναι αυτή τη στιγμή εγγεγραμμένοι στα MOOCs (Massive Open Online Courses) που λειτουργούν σχεδόν σε μηδενικό οριακό κόστος και διδάσκονται από μερικούς από τους πιο επιφανείς καθηγητές στον κόσμο.
Η δυσκολία να αντιληφθούμε τι είναι το σχεδόν μηδενικό οριακό κόστος είναι κατανοητή.
Πολλοί, όχι όμως όλοι, από την παλιά φρουρά στην εμπορική αρένα δεν μπορούν να φανταστούν πως η οικονομική ζωή θα συνεχίσει σε ένα κόσμο όπου τα περισσότερα αγαθά και οι υπηρεσίες είναι σχεδόν δωρεάν, το κέρδος έχει πεθάνει, η ιδιοκτησία δεν έχει σημασία και η αγορά είναι περιττή. Τότε τι;
Μια δυνατή νέα τεχνολογική πλατφόρμα αναδύεται με τη δυνατότητα να μειωθεί το οριακό κόστος σε όλους τους τομείς της καπιταλιστικής οικονομίας, με φοβερές επιπλοκές για την κοινωνία στο πρώτο μισό του 21ου αιώνα. Το Διαδίκτυο των Επικοινωνιών (Communications Internet) συγχωνεύται με το αρχάριο Διαδίκτυο Ενέργειας (Energy Internet) και το Διαδίκτυο Διαχείρισης Υλικού (Logistics Internet) σε μια πρωτοφανή έξυπνη υποδομή του 21ου αιώνα – με όνομα Διαδίκτυο Πραγμάτων (Internet of Things (IoT)). Το IoT θα συνδέει τα πάντα με όλους σε ένα ολοκληρωμένο διεθνές δίκτυο. Άνθρωποι, μηχανές, φυσικοί πόροι, παραγωγικές γραμμές, διαχείριση υλικών, διαδίκτυο, πλέγμα ηλεκτρισμού, καταναλωτικές συνήθειες, ροές ανακύκλωσης και σχεδόν κάθε όψη της οικονομικής και κοινωνικής ζωής θα είναι συνδεδεμένα μέσω αισθητήρων και λογισμικού στην πλατφόρμα του Διαδικτύου των Πραγμάτων συνεχώς ταΐζοντας με Μεγάλα Δεδομένα (Big Data) κάθε κόμβο – επιχειρήσεις, σπίτια, οχήματα – κάθε στιγμή σε πραγματικό χρόνο. Ο καθένας θα έχει πρόσβαση στο IoT και θα χρησιμοποιεί Μεγάλα Δεδομένα και αριθμούς για να αναπτύξει προγνωστικούς αλγόριθμους που μπορούν δραστικά να αυξήσουν την παραγωγικότητα και να μειώσουν το οριακό κόστος παραγωγής και παράδοσης μιας τεράστιας ποικιλίας φυσικών αγαθών και υπηρεσιών σχεδόν στο μηδέν όπως γίνεται τώρα με τα αγαθά πληροφορίας.
Χαμένοι στον ενθουσιασμό με την ιδέα του Διαδικτύου των Πραγμάτων, διαφαίνεται ότι συνδέοντας του πάντες και όλα σε ένα διεθνές δίκτυο που οδηγείται από την παραγωγικότητα θα οδηγηθούμε γρηγορότερα στην εποχή των σχεδόν δωρεάν προϊόντων και υπηρεσιών και με αυτό, στην συρρίκνωση του καπιταλισμού στο επόμενο μισό του αιώνα. Το ερώτημα είναι τι είδους οικονομικό σύστημα θα χρειαστούμε για να οργανώσουμε οικονομική δραστηριότητα που είναι σχεδόν δωρεάν και διαμοιράσιμο. 

Είμαστε συνηθισμένοι στο να σκεφτόμαστε ότι η καπιταλιστική αγορά και οι κυβερνήσεις είναι οι δύο τρόποι για να οργανωθεί η οικονομική ζωή και ξεχνάμε άλλα οργανωτικά μοντέλα στα οποία βασιζόμαστε καθημερινά για να έχουμε μια σειρά αγαθών και υπηρεσιών που καμία αγορά, ούτε κυβέρνηση μπορεί να προσφέρει. Τα Κοινά είναι προγενέστερα και της καπιταλιστικής αγοράς και της αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης και είναι η πιο παλιά μορφή θεσμικής και αυτο-διαχεριζόμενης δραστηριότητας στον κόσμο.
Τα σύγχρονα Κοινά είναι εκεί που δισεκατομμύρια κόσμος εμπλέκεται σε κοινωνικές πλευρές της ζωής. Είναι φτιαγμένα από χιλιάδες στη κυριολεξία αυτο – διαχειριζόμενους, κυρίως δημοκρατικούς οργανισμούς που συμπεριλαμβάνουν εκπαιδευτικά ιδρύματα, οργανισμούς που ασχολούνται με την υγεία, φιλανθρωπίες, θρησκευτικά σώματα, τέχνες και πολιτιστικές ομάδες ερασιτεχνικές αθλητικές ομάδες, παραγωγικές και καταναλωτικές κοοπερατίβες, πιστωτικές ενώσεις, Ομάδες πίεσης και σχεδόν μιας ατέλειωτης λίστας επίσημων και ανεπίσημων οργανισμών που παράγουν κοινωνικό κεφάλαιο.
Αυτή τη στιγμή, τα κοινωνικά Κοινά μεγαλώνουν γρηγορότερα από την οικονομία αγοράς σε πολλές χώρες στον κόσμο. Φυσικά, τα κοινωνικά Κοινά δημιουργούν μεγαλύτερη κοινωνική αξία και όχι χρηματικής αξίας, όπως πολλοί οικονομολόγοι προβάλουν ως αντεπιχείρημα. Παρ’ όλα αυτά, η κοινωνική οικονομία είναι μια εντυπωσιακή δύναμη. Σύμφωνα με μια έρευνα σε 40 κράτη, τα μη-κερδοσκοπικά Κοινά είναι υπεύθυνα για 2.2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε επιχειρησιακές δράσεις. Σε οκτώ χώρες από την έρευνα – συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ, του Καναδά, της Ιαπωνίας και της Γαλλίας – ο μη – κερδοσκοπικός τομέας βγάζει περίπου το 5% του ΑΕΠ. Στις ΗΠΑ, στον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο, ο μη – κερδοσκοπικός τομέας ξεπερνάει το 10% της εργατικής δύναμης. Ενώ η καπιταλιστική αγορά βασίζεται στο προσωπικό συμφέρον και οδηγείται από το υλικό κέρδος, τα κοινωνικά Κοινά έχουν κίνητρο τα συνεργατικά ενδιαφέροντα και οδηγούνται από την βαθιά επιθυμία να επικοινωνείς με τους άλλους και να μοιράζεσαι. Αν ο πρώτος υπερασπίζεται το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, τη λογική caveat emptor (“Ας προσέξει ο αγοραστής”) και την ανάγκη για αυτονομία, ο δεύτερος υποστηρίζει την καινοτομία Ανοιχτού Κώδικα, τη διαφάνεια και την ανάγκη για κοινότητα.
Αυτό που καθιστά τα Κοινά πιο σχετικά από ποτέ σήμερα είναι ότι τώρα ιδρύουμε μια διεθνή τεχνολογική πλατφόρμα υψηλής τεχνολογίας της οποίας τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά πιθανώς βελτιώνουν τις ίδιες τις αξίες και τις αρχές λειτουργίας που δίνουν ζωή σε αυτόν τον πάρα πολύ παλιό θεσμό. Το Διαδίκτυο των Πραγμάτων είναι η τεχνολογική “αδελφή ψυχή” των αναδυόμενων Συνεργατικών Κοινών. Η νέα δομή φαίνεται να είναι διαμοιρασμένη από τη φύση της με στόχο να διευκολύνει στην συνεργασία και την αναζήτηση συνεργιών, καθιστώντας την, το ιδανικό τεχνολογικό πλαίσιο για να ανθήσει η κοινωνική οικονομία. Η λειτουργική λογική του Διαδικτύου των Πραγμάτων είναι να βελτιώσει την πλευρική ομότιμη παραγωγή (peer production), τη διεθνή πρόσβαση και περίληψη, τις ίδιες ευαισθησίες που είναι σημαντικές για τη δημιουργία και την εκκόλαψη του κοινωνικού κεφαλαίου στην κοινωνία των πολιτών. Ο σκοπός της νέα πλατφόρμας είναι να ενθαρρύνει μια κουλτούρα διαμοιρασμού, που είναι άλλωστε και αυτό για το οποίο πρόκεινται τα Κοινά. Είναι τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά του Διαδικτύου των Πραγμάτων που βγάζουν στο φως τα κοινωνικά Κοινά από τις σκιές, δίνοντας τους μια πλατφόρμα υψηλής τεχνολογίας να γίνει το κυρίαρχο οικονομικό πρότυπο του 21ου αιώνα.
Τα Συνεργατικά Κοινά επηρεάζουν εξαιρετικά την οικονομική ζωή. Οι αγορές έχουν αρχίσει να δίνουν την θέση τους στα δίκτυα, η ιδιοκτησία γίνεται όλο και πιο ασήμαντη σε σχέση με την πρόσβαση και το παραδοσιακό όνειρο που από κουρέλι γίνεσαι πλούσιος αντικαθίσταται από ένα νέο όνειρο μιας ζωής αέναης ποιότητας.
Εκατομμύρια άνθρωποι μεταφέρουν κομμάτια από την οικονομική τους ζωή από την καπιταλιστική αγορά στα Διεθνή Συνεργατικά Κοινά. Οι καταναλωτές – παραγωγοί δεν παράγουν και δεν διαμοιράζονται μόνο τις δικές τους γνώσεις, την δική τους διασκέδαση, την πράσινη ενέργεια και τα τρισδιάστατα προϊόντα σε σχεδόν μηδενικό οριακό κόστος και γράφονται σε μαζικά ανοιχτά διαδικτυακά μαθήματα σχεδόν δωρεάν στα Συνεργατικά Κοινά. Επιπλέον μοιράζονται αυτοκίνητα, σπίτια, ρούχα, εργαλεία, παιχνίδια και αμέτρητα άλλα αντικείμενα μεταξύ τους μέσω Κοινωνικών Δικτύων, με ενοικιάσεις, κλαμπ αναδιανομής και κοοπερατίβες σε χαμηλό ή μηδενικό οριακό κόστος. Ένα αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων συνεργάζεται σε δίκτυα ιατρικής φροντίδας οδηγούμενη από τον ασθενή, για να βελτιωθούν οι διαγνώσεις και να βρεθούν νέες θεραπείες και γιατριές για αρρώστιες, πάλι με σχεδόν μηδενικό οριακό κόστος. Και νέοι κοινωνικοί “επιχειρηματίες” εγκαθιδρύσουν κοινωνικά υπεύθυνες επιχειρήσεις, χρηματοδοτούν με τη βοήθεια του κοινού νέες επιχειρήσεις (crowdfunding), και φτάνουν στο σημείο να δημιουργούν εναλλακτικά κοινωνικά νομίσματα στην νέα οικονομία. Το αποτέλεσμα είναι ότι η “ανταλλάξιμη αξία” στην αγορά συνεχώς αντικαθίσταται από την “αξία διαμοιρασμού” στα Συνεργατικά Κοινά.
Στην μάχη που εξελίσσεται ανάμεσα στην οικονομία ανταλλαγής και την οικονομία του διαμοιρασμού, οι περισσότεροι οικονομολόγοι προτάσσουν το επιχείρημα ότι αν όλα ήταν σχεδόν δωρεάν, δεν θα υπήρχε κίνητρο για καινοτομία και για εισαγωγή νέων προϊόντων και υπηρεσιών στην αγορά γιατί οι εφευρέτες και οι επιχειρηματίες δεν θα είχαν τρόπο να κάνουν απόσβεση στα αρχικά τους έξοδα. Παρ’ όλα αυτά εκατομμύρια καταναλωτές – παραγωγοί συνεργάζονται ελεύθερα στα Κοινωνικά Κοινά, δημιουργώντας νέες τεχνολογίες και λογισμικά, νέες μορφές διασκέδασης, νέα εκπαιδευτικά υλικά, νέα μέσα μαζικής ενημέρωσης, νέες πράσινες ενέργειες, νέα τρισδιάστατα εκτυπωμένα προϊόντα, νέες ομότιμες πρωτοβουλίες στον χώρο της ιατρικής φροντίδας και νέες μη- κερδοσκοπικές κοινωνικές επιχειρηματικές προσπάθειες που χρησιμοποιούν νομικές συμφωνίες Ανοιχτού Κώδικα ελευθερομένες από τους περιορισμούς της πνευματικής ιδιοκτησίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα κύμα δημιουργικότητας το οποίο είναι εξίσου ίσο με την καινοτόμο άνθηση της καπιταλιστικής αγοράς τον 20ο αιώνα. 

Ενώ η καπιταλιστική αγορά δεν είναι πιθανόν να εξαφανιστεί, δεν πρόκειται πια να καθορίζει αποκλειστικά την οικονομική ατζέντα του ανθρώπινου πολιτισμού. Θα υπάρχουν και στο μέλλον αγαθά και υπηρεσίες των οποίων τα οριακά κόστη είναι αρκετά ψηλά για να εγγυηθούν την ανταλλαγή τους στις αγορές και να αποφέρουν αρκετό κέρδος για να εξασφαλίσουν επιστροφή επένδυσης. Αλλά σε ένα κόσμο στον οποίο ει δυνατόν, τα περισσότερα είναι σχεδόν δωρεάν και προς διαμοιρασμό, το κοινωνικό κεφάλαιο θα παίξει πολύ σημαντικότερο ρόλο από το οικονομικό κεφάλαιο, και η οικονομική ζωή θα αρχίσει να διεξάγεται όλο και περισσότερο στο επίπεδο των Συνεργατικών Κοινών.


Το κείμενο αυτό αποτελεί μετάφραση ενός αποσπάσματος του βιβλίου “ The Zero Marginal Cost Society: The Internet of Things, the Collaborative Commons, and the Eclipse of Capitalism” του Jeremy Rifkin και η πηγή είναι εδώ http://www.huffingtonpost.com/jeremy-rifkin/collaborative-commons-zero-marginal-cost-society_b_5064767.html

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

10 απλά βήματα για καλύτερο Wi-Fi στο σπίτι

Το οικιακό Wi-Fi έχει εξελιχθεί ώστε να είναι σχεόν το ίδιο σημαντικό με την παροχή νερού ή ηλεκτρικού. Εάν το δικό σας ασύρματο δίκτυο παρουσιάζει προβλήματα στη λήψη ή δέχεται παρεμβολές και αναζητάτε λύσεις για ... σήμα καμπάνα σε κάθε γωνιά του σπιτιού, συνεχίστε να διαβάζετε. Ακολουθώντας αυτά τα απλά βήματα του πολυμήχανου lifehacker, θα δείτε πως θα βελτιώσετε τη λήψη και θα ενισχύσετε το σήμα του οικιακού σας Wi-Fi.

10. Χρησιμοποιήστε τα πιο πρόσφατα μηχανήματα ασύρματης σύνδεσης Ένας από τους πιο εύκολους τρόπους για ταχύ και αξιόπιστο Wi-Fi στο σπίτι είναι η χρήση μηχανημάτων τελευταίας τεχνολογίας που εκμεταλλέυονται στο έπακρο τη σύνδεση που (ακριβο)πληρώνετε. Χρησιμοποιήστε Router, που θα παρέχει τύπο ασύρματης σύνδεσης N. (Οι πωλητές γνωρίζουν).

9. Βρείτε το ιδανικό σημείο για το Router σας Οκ, μπορεί το Router να μην είναι το ιδανικό διακοσμητικό για ένα σπίτι, όμως αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να τα κρύβετε πίσω από τηλεοράσεις, κάτω από το... σκρίνιο ή μέσα σε ντουλάπια. Εκθέστε το Router σε κάποιο εμφανές εξωτερικό σημείο του σπιτιού. Ιδανικά στο κέντρο του, ώστε να πετύχετε ευρύτερη κάλυψη που θα φτάνει σε κάθε γωνιά.

8. Εντοπίστε το κατάλληλο κανάλι ασύρματης σύνδεσης Το σήμα του Router σας είναι πολύ πιθανό να επηρεάζεται από τα γειτονικά ασύρματα δίκτυα, ιδιαίτερα αν μένετε σε πολυκατοικία ή πυκνοκατοικημένη περιοχή. Χρησιμοποιήστε ένα online εργαλείο όπως το WiFi Stumbler, που παρέχει έναν εύκολο τρόπο να τσεκάρετε ποια "κανάλια" είναι τα πιο πολυσύχναστα από τα Wi-Fi των γειτόνων και επιλέξτε ένα κανάλι που δεν έχει ιδιαίτερο "συνωστισμό". (Τα περισσότερα Router λειτουργούν στο κανάλι 6).

7. Εκμηδενίστε τις παρεμβολές από άλλες συσκευές Ασύρματα τηλέφωνα, φούρνοι μικροκυμάτων και άλλες συσκευές μπορεί επίσης να δημιουργούν παρεμβολές στο Wi-Fi, οπότε εάν ψωνίζετε καινούριο Router, φροντίστε να είναι Dual Band, και χρησιμοποιήστε τη ραδιοσυχνότητα των 5Ghz, αντί αυτής των 2.4Ghz όπου συγκεντρώνει πολλών ειδών διαφορετικά ασύρματα σήματα (bluetooth κλπ.)

6. Προασπίστε το δίκτυό σας από τους "τσαμπατζήδες" γείτονες Αλλάζετε συχνά password, και φυσικά αποφύγετε να χρησιμοποιείτε το "μαμίσιο" password που παρέχει by default η συσκευή Router, γιατί είναι εύκολο να χακευτεί. Η καλύτερη μέθοδος είναι η χρήση συνθηματικών τύπου WPA. Μια "μπακαλίστικη" μέθοδος για να εντοπίσετε εάν σας κλέβουν Wi-Fi είναι να κλείσετε κάθε συσκευή που το χρησιμοποιεί και να παρατηρήσετε τα φωτάκια του Router. Αν αναβοσβήνουν ακόμα, αλλάξτε άμεσα password.

5. Περιορίστε εφαρμογές και προγράμματα που "τρώνε" Bandwidth Torrents, υπηρεσίες streaming, video chat, online βιντεοπαιχνίδια κλπ. είναι ορισμένα από τα πιο "πεινασμένα" για bandwidth προγράμματα κι εφαρμογές. Προγράμματα όπως το Qos (Quality of Service), μπορούν να βάλουν σε τάξη τις εφαρμογές αυτές, δίνοντας προτεραιότητα στις πιο αναγκαίες.

4. Αυξήστε την ακτίνα δράσης του Wi-Fi με αυτοσχέδια τρικ Μπορεί να μη δείτε δραματικές αλλαγές, αλλά ακόμα και μια αυτοσχέδια κατασκευή όπως η παρκάτω, με το ανοιγμένο αλουμινένιο κουτάκι αναψυκτικού, μπορεί να χαρίσει μερικά μέτρα ακόμα εμβέλεια στο παλιό (ή και το καινούριο) Router. Ένα ανοιγμένο κουτάκι μπίρας στην αντένα του Router μπορεί να κάνει τη διαφορά

3. "Χακέψτε" το Router σας για καλύτερο σήμα (Προχωρήστε με δική σας ευθύνη στο παρακάτω βήμα) Αντικαθιστώντας το Firmware του Router σας με το DD-WRT (το link παρέχει συμβουλές για το πως), μπορείτε να μεταμορφώσετε ένα απλό Rοuter, σε "πύραυλο", αφού εκτός από αυξημένες δυνατότητες ασφαλείας, μπορείτε να ενισχύσετε εσωτερικά το σήμα εκπομπής της κεραίας του Router σας (με τη ρέγουλα - 70 mW είναι υπερ-αρκετά). Έτσι θα μπορείτε να έχετε πρόσβαση στο Wi-Fi του σπιτιού σας από πολύ μεγαλύτερη απόσταση!

 2. Μετατρέψτε ένα παλιό Router σε ενισχυτή σήματος Κι όμως γίνεται. Η αγορά και εγκατάσταση ενός ενισχυτή σήματος είναι μια σχετικά εύκολη διαδικασία. Σε περίπτωση, πάντως, που δεν θέλετε να ξοδέψετε χρήματα για την αγορά ενός ακόμα hardware, το προηγούμενο βήμα, δηλ. η αντικατάσταση του Firmware με το DD-WRT, θα σας επιτρέψει να κάνετε ένα παλιό Router σε Φρανκενστάιν - ενισχυτή σήματος. Μπορεί να μην αυξήσει την ταχύτητα, αλλά σίγουρα θα επεκτείνει την ακτίνα δράσης του.

1. Προγραμματίστε το Router για τακτικά Reboot Απλή κι αποτελεσματική λύση που μπορεί να γίνει είτε χειροκίνητα -από το κουμπί on/off του Router- σε τακτά χρονικά διαστήματα ή μέσω ενός απλού χρονοδιακόπτη πρίζας, σε περίπτωση που έχετε εγκαταστήσει το Router σε κάποια... δύσβατη περιοχή του σπιτιού. Πολλές φορές ένα απλό restart, μπορεί να λύσει τα πιο πολύπλοκα προβλήματα.

Καλή επιτυχία!
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό

Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.

Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο είναι σήμερα. Αν ξεκινούσες πολιτική συζήτηση, οι άνθρωποι δυσανασχετούσαν. Ήταν «βαρετό».
Κάτι ακόμα που δεν ήταν διόλου δημοφιλές στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η γνώση και η πνευματικότητα. Ο χαρακτηρισμός «κουλτουριάρης» σου ερχόταν αμέσως σαν ταμπέλα όχι αν προσπαθούσες να πεις κάτι πολύ βαρύ και ασήκωτο αλλά αν έκανες το λάθος να ξεφύγεις λίγο από το Κλικ, το Nitro, το ποδόσφαιρο και τα τηλεοπτικά κλισέ.
Αν δεν άκουγες Βίσση, Ρέμο, Σφακιανάκη, Ρουβά και Χατζηγιάννη, ήσουν κουλτουριάρης. Κι έτσι φτάσαμε κάποια στιγμή να θεωρούνται κουλτουριάρικα τα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη και του Χατζιδάκι.
Μιλώντας με νέους ανθρώπους, συνειδητοποιείς πως δεν έχουν διαβάσει σχεδόν τίποτα. Εντάξει, δεν ήμασταν ποτέ ένας λαός βιβλιολάγνων που δεν άφηναν το βιβλίο από το χέρι αλλά οι παλαιότερες γενιές όλο και κάτι είχαν διαβάσει. Έστω, τους κλασικούς συγγραφείς. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν κορόιδευαν αυτούς που αγαπούσαν το διάβασμα.
Δεν είναι τυχαία η επιτυχία του «Αλχημιστή» του Πάολο Κοέλιο στη χώρα μας. Αφενός το βιβλίο ήταν μικρό και αφετέρου περιείχε μια φράση που οι Έλληνες αποστήθισαν μαζικά: «Όταν επιθυμείς κάτι, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις». Πώς; Μόνο με την επιθυμία; Χωρίς κόπο; Χωρίς πόνο; Χωρίς διάβασμα; Χωρίς γνώση; Ό,τι κι αν εννοούσε ο Κοέλιο, οι παθητικοί -και λόγω Ορθοδοξίας- Έλληνες καθησυχάστηκαν, αφέθηκαν στο σύμπαν και το περίμεναν να συνωμοτήσει υπέρ τους. Το σύμπαν δεν συνωμότησε.
Η αδιαφορία για την πολιτική και η απόλυτη αντιπνευματικότητα οδήγησαν στην χρεοκοπία. Πρώτα στην κοινωνική, ηθική και πολιτιστική χρεοκοπία και μετά στην οικονομική.
Ακόμα κι αν διαφωνεί κάποιος πως η αδιαφορία της πλειοψηφίας των πολιτών για την πολιτική και η αποστροφή τους για την γνώση οδήγησαν στην οικονομική χρεοκοπία, δεν θα διαφωνήσει στο ότι οι πολίτες καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν την χρεοκοπία με τα πνευματικά εφόδια που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια. Δηλαδή, με τον Σφακιανάκη, τη Μενεγάκη, τα ζώδια, τους μάγειρες, τις συνταγές και ό,τι άλλο πρόβαλε η ιδιωτική τηλεόραση.
Κοίταξε τα cd που αγόρασες όλα αυτά τα χρόνια, τα βιβλία που διάβασες (αν διάβασες), θυμήσου τις ταινίες, τις θεατρικές παραστάσεις και τις συναυλίες που παρακολούθησες (αν παρακολούθησες), γιατί είναι αυτά τα όπλα με τα οποία θα αντιμετωπίσεις την χρεοκοπία. Αυτός είσαι.
Βέβαια, ένα μεγάλος αριθμός Ελλήνων αντιμετωπίζει την χρεοκοπία με μόνο εφόδιο την αποβλάκωση που του πρόσφερε η ελληνική τηλεόραση. Και συνεχίζει να αποβλακώνεται.
Χρειάζονται εφόδια για να σκεφτείς. Και αυτά τα εφόδια δεν θα τα βρεις στην τηλεόραση.
Η τηλεόραση δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία, την γνώση και το πνεύμα. Είναι ένα μέσο που μπορεί κάποιες φορές –και υπό προϋποθέσεις- να είναι ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό αλλά στην Ελλάδα δεν συνέβη ούτε αυτό. Η ελληνική τηλεόραση απευθύνεται στα χαμηλά ένστικτα και –με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι ένας σκουπιδοτενεκές, με ξεπουλημένα λαμόγια, χαζογκόμενες, βιζιτούδες και διάφορους άλλους φελλούς.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι Έλληνες που σέβονται τον εαυτό τους δεν εμφανίζονται στην τηλεόραση. Ίσως, να δέχτηκαν να εμφανιστούν σε κάποια αξιοπρεπή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης αλλά μέχρι εκεί.
Το να μην εμφανίζεσαι στην τηλεόραση σημαίνει -μεταξύ άλλων- πως δεν πιστεύεις πως πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος. Γιατί η τηλεόραση έχει να κάνει με πολλά χρήματα.
Όλα αυτά τα χρόνια, τα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης δεν ενδιαφέρονταν, βέβαια, για την πολιτική. Ήταν εθνικοί σταρ, οπότε ανήκαν σε όλους τους Έλληνες και δεν έπαιρναν ποτέ θέση για τίποτα. Επίσης, τα πρόσωπα της τηλεόρασης –τουλάχιστον αυτά που κυριάρχησαν- είναι βαριά αμόρφωτα.
Σε μια χώρα που μεγάλο μέρος των πολιτών δεν ενδιαφέρονταν για την πολιτική και την γνώση -και η «εκπαίδευσή» τους ήταν τηλεοπτική-, δεν θα πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή εκφράζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας.
Αν δεν σε ενδιέφερε ποτέ η πολιτική και, παράλληλα, έχεις την εντύπωση πως ο Καζαντζάκης είναι ποδοσφαιριστής, είναι απόλυτα λογικό –όταν χρειαστεί- να εκφραστείς πολιτικά με το απόλυτο σκοτάδι, τον φασισμό, τους ψευτοτσαμπουκάδες, τις μαγκιές, τις κλωτσιές, τα ουρλιαχτά και όλη αυτήν την κτηνωδία που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή. Το κτήνος το εκφράζουν τα κτήνη.
Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπάθεια των τηλεοπτικών προσώπων για τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Μαζί τους αισθάνονται πολύ άνετα, αφού πνευματικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση: σε αυτή του χιμπαντζή.
Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε τώρα. Ο νεοναζισμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασισμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε να τον είχες διακρίνει στον ναρκισσισμό της Ελένης, στην εγωπάθεια του Σάκη, στη ρηχότητα της Ρούλας και του Γρηγόρη, στον αδίστακτο κυνισμό του Θέμου και στην κτηνώδη βλακεία που κουβαλάνε όλα αυτά τα εγωκεντρικά ανθρωποειδή που θεοποίησαν το εύκολο κέρδος, προώθησαν την ιδιωτεία και πούλησαν τη ψυχή τους στον διάολο.
Κι αν αυτοί έβγαλαν πολλά χρήματα, αυτοί που τους παρακολουθούσαν μαγεμένοι –και τους παρακολουθούν ακόμα αφού είναι πια ανάπηροι πνευματικά- παίρνουν για τρόπαιο τη Χρυσή Αυγή.
Οι πολίτες έχουν χρέος να ασχολούνται με τα κοινά και να ενδιαφέρονται για την πολιτική.
Οι πολίτες έχουν χρέος να φροντίζουν την ψυχή τους και το μυαλό τους, να επιζητούν την γνώση και να αποφεύγουν τα σκουπίδια.
«Μας πρόδωσαν οι πολιτικοί» λένε οι πολίτες. Ναι, αλλά πολύ πριν, οι πολίτες είχαν προδώσει τους εαυτούς τους. Το πρώτο δεν θα είχε συμβεί, αν δεν είχε συμβεί το δεύτερο.
Ο φασισμός είναι εδώ. Μέσα μας.
(Στη φωτογραφία -με ελληνική φορεσιά- είναι ο Όσκαρ Ουάιλντ. Αν και τα βιβλία του Όσκαρ Ουάιλντ υπάρχουν πια παντού -και στο διαδίκτυο-, εκατομμύρια Έλληνες στη διάρκεια της ζωής τους δεν θα διαβάσουν ούτε μια φράση του επειδή το σύμπαν δεν θα συνωμοτήσει.)
Πηγή Πιτσιρίκος

Διαβάστε περισσότερα »

Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα

Ένας από τους σημαντικότερους μύθους της Ελληνικής Μυθολογίας διαδραματίζεται στην περιοχή μας χιλιάδες χρόνια πριν.(υπολογίζεται περίπου στο 9000 π.Χ.) Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα είναι η αρχαία Ελληνική εκδοχή του κατακλυσμού που αναφέρεται πολύ πιο μετά, σε παραδόσεις πολλών αρχαίων πολιτισμών (όπως π.χ. στην Εβραϊκή παράδοση με τον κατακλυσμό του Νώε.

Κατά τον μύθο την εποχή που στη Φθία και τη Θεσσαλία βασίλευε ο Δευκαλίωνας ο Δίας αποφάσισε να καταστρέψει όλη την γενιά των ανθρώπων που ήταν διεφθαρμένη, με εξαίρεση τον δίκαιο βασιλέα και την γυναίκα του την Πύρρα.

Ο Δευκαλίωνας λοιπόν μετά από συμβουλή του πατέρα του κατασκεύασε ένα πλοίο συγκέντρωσε τα απαραίτητα εφόδια για την επιβίωση τους και επιβιβάστηκε στο πλοιάριο μαζί με την γυναίκα του. Στο μεταξύ ο Δίας ανοίγει τους καταρράκτες του Ουρανού και το έδαφος της Ελλάδας γεμίζει με νερό και οι άνθρωποι χάνονται. Για εννέα μέρες και εννέα νύχτες το βασιλικό ζευγάρι περιφέρεται από τα νερά μέσα στο πλοιάριο. Την δέκατη όμως ημέρα προσάραξε στο όρος Όρθρυς κατά άλλη εκδοχή στον Παρνασσό.

Εκεί όταν οι βροχές σταμάτησαν και τα νερά υποχώρησαν ο Δευκαλίων και η Πύρρα κατέβηκαν στην ξηρά και το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν θυσία στον Φύξιο Δία (προστάτης των φυγάδων). Ο θεός που επικαλέστηκε ο θεοσεβής Δευκαλίωνας έστειλε τον Ερμή για να τους μεταφέρει την υπόσχεση ότι ο Δίας θα πραγματοποιούσε την πρώτη ευχή τους. Και η πρώτη ευχή του Δευκαλίωνα και της Πύρρας δεν ήταν άλλη από το να δώσει και πάλι ζωή ο Δίας στο ανθρώπινο γένος.

Κατά μία άλλη εκδοχή η οποία προέρχεται από την Φωκίδα ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα πήγαν στους Δελφούς και στο ιερό της Θέμιδας για να εκφράσουν και σ αυτή την ίδια επιθυμία. Η θεά τους άκουσε και τους απάντησε με τον παρακάτω χρησμό: Αν ήθελαν να φέρουν στη ζωή νέους ανθρώπους θα έπρεπε να καλύψουν τα πρόσωπά τους και να ρίχνουν πίσω από την πλάτη τους τα οστά της μητέρας τους.Εκείνοι κατάλαβαν την ερμηνεία του χρησμού και αφού έκαναν ότι τους έλεγε ο χρησμός άρχισαν να πετάνε πέτρες πίσω από την πλάτη τους, αφού αυτές προέρχονταν από τα σπλάχνα της μάνας Γης.

Οι πέτρες που πετούσε ο Δευκαλίωνας μεταμορφώνονταν σε άνδρες και αυτές που πετούσε η Πύρρα μεταμορφώνονταν σε γυναίκες. Από την πρώτη δε πέτρα που πέταξε ο Δευκαλίωνας προήλθε ο Έλληνας, γενάρχης των Ελλήνων.

Ο Δευκαλίων και η Πύρρα απόκτησαν εκτός από τον Έλληνα, τον Αμφικτύωνα, τη Πρωτογένεια, τη Μελανθώ, τη Θυία (ή Αιθυία) και την Πανδώρα.

Ο πρωτότοκος γιος τους ο Έλλην έγινε γενάρχης των Ελλήνων.

Ο Αμφικτύων, κυβέρνησε την Αθήνα μετά τον Κραναό. Ο ίδιος ο Δευκαλίων, έγινε ο βασιλιάς της Φθίας και της Θεσσαλίας.

Ο γενάρχης των Ελλήνων ο Έλλην γέννησε με την Ορσηίδα τρεις γιους, τον Δώρο τον Ξούθο και τον Αίολο τους πρώτους αρχηγούς των Ελλήνων.

Ο Ξούθος βασίλεψε στη Πελοπόννησο και έκανε δύο γιους, τον Αχαιό και τον Ίωνα από τους οποίους οι Αχαιοί και οι Ίωνες πήραν τα ονόματά τους. Ο Αίολος βασίλεψε στη Θεσσαλία και οι κάτοικοι ονομάσθηκαν Αιολείς απ' αυτόν. Ο Δώρος και οι άνθρωποι του που ονομάστηκαν Δωριείς εγκαταστάθηκαν στις περιοχές ανατολικά του Παρνασσού.

Ο Αμφικτύων ήταν πατέρας του Λοκρού, ο οποίος ίδρυσε την Λοκρίδα.

Η εκδοχή του Δευκαλίωνα και της Πύρρας είναι αυτή που διαδόθηκε ευρύτατα από τις υπόλοιπες σχετικές παραδόσεις και επικράτησε όλων των άλλων και κατά την εποχή του Πλουτάρχου εμπλουτίστηκε και με άλλα στοιχεία και λεπτομέρειες που προέρχονται από ασιατικές παραδόσεις, θυμίζουν σε πολλά σημεία τους την εκδοχή που μας διηγείται η Βίβλος.

Ο Δευκαλίων, λοιπόν, και οι δικοί του ήταν οι μόνοι που γλίτωσαν από τον τρομερό κατακλυσμό, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Αλλά σε πιο κατακλυσμό αναφέρεται η Ελληνική μυθολογία; Μήπως στο παγκόσμιο κατακλυσμό που σύμφωνα με τον Πλάτωνα έγινε γύρω στο 9600 π.Χ. και βυθίσθηκε η Ατλαντίδα μέσα σε μια μέρα και νύχτα; Η ημερομηνία αυτή επιβεβαιώνεται και από τις παραδόσεις άλλων αρχαίων λαών. Ή μήπως υπήρχε και άλλος κατακλυσμός μικρότερος, γύρω στο 7000 π.Χ. ή ακόμα και στο 5000 π.Χ, όπως πολλοί μελετητές παραδέχονται, στον οποίο βυθίσθηκε και το υπόλοιπο τμήμα της Ατλαντίδος που επέζησε; Αν ισχύει η δεύτερη εκδοχή τότε αυτό σημαίνει ότι η Ατλαντίδα δεν καταποντίστηκε στα γρήγορα αλλά σταδιακά, και σ' αυτό το σημείο ο Πλάτων σφάλει.
Το ότι υπήρχαν πολλοί κατακλυσμοί, όμως, το αναφέρει και ο Πλάτων στο διάλογο "Τίμαιος" (22CD και 23 Β).

Στα κεφάλαια αυτά ο Πλάτων αναφέρει ένα μέρος της συζήτησης που είχε κάνει ο Σόλων με τους ιερείς της Αιγύπτου. Αναφέρουμε, τα συγκεκριμένα κεφάλαια(22ABCD, 23B):

" ...Κάποτε που θέλησε ο Σόλων να τους παρασύρει (εννοεί: τους ιερείς της Αιγύπτου) να μιλήσουν για τα παλιά γεγονότα, άρχισε να τους διηγείται για όσα εδώ στην Αθήνα θεωρούνται αρχαιότατα. Για τον Φορωνέα, τον οποίο ονόμασαν πρώτο και για τη Νιόβη και για τα μετά τον κατακλυσμό. Διηγήθηκε επίσης για τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα, πως διαβίωσαν μετά τον κατακλυσμό, και για τους απογόνους τους, και προσπάθησε να καθορίσει πόσα έτη παρήλθον από όσα έλεγε και να χρονολογήσει. Κάποιος από τους ιερείς πολύ ηλικιωμένος, του είπε τότε: ...Πολλές καταστροφές ανθρώπων έχουν γίνει και θα γίνουν από πολλά αίτια, οι πλέον μεγαλύτερες από πυρκαγιές και κατακλυσμούς, και οι μικρότερες από αμέτρητα άλλα αίτια. Π.χ. η παράδοση που επικρατεί εις τη χώρα σας ότι δηλαδή κάποτε ο Φαέθων, ο γιος του Ηλίου, αφού έζευξε το άρμα του πατρός του, επειδή δεν είχε την ικανότητα να ακολουθήσει τον ίδιο με τον πατέρα του δρόμο, και πυρπόλησε ότι υπήρχε πάνω στη γη και ο ίδιος κτυπηθείς από κεραυνό εφονεύθη, αυτό λέγεται ως μύθος, ενώ η πραγματικότητα είναι η παράλλαξη (σημείωση: μεταβολή της κυκλικής κίνησης) των περιστρεφομένων γύρω από τη γη ουρανίων σωμάτων που προκαλεί καταστροφή για πολλά χρόνια, από τις πυρκαγιές, των όντων πάνω στη γη....".

Και παρακάτω ο Αιγύπτιος ιερέας λέει στο Σόλωνα (23B): " Όσα λοιπόν είπες προηγουμένως, Σόλων, για τις δικές σας παραδόσεις περί γενεαλογιών, ελάχιστα διαφέρουν από παιδικά παραμύθια. Διότι εσείς ενθυμείσθε μόνο ένα κατακλυσμό της γης (σημείωση: τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα), ενώ έγιναν πολλοί πιο παλιά....."

Όσα αναφέραμε δείχνουν το αρχέγονο ιστορικό βάθος των ελληνικών μύθων! Πρέπει δε να τονίσουμε ότι ο μύθος δεν είναι κατ' ανάγκην παραμύθι αλλά οι αναφορές του έχουν έναν ενδεχόμενο ιστορικό πυρήνα! Ο μύθος συνήθως έχει δυο στόχους να διδάξει και να πληροφόρηση με κωδικοποιημένες εικόνες ή με υπερβολές και αλληγορίες όπως θα λέγαμε σήμερα. Το πόσες πληροφορίες έχουν χαθεί για το απώτατο παρελθόν των Ελλήνων και της μεσόγειου γενικότερα το δείχνει ο μύθος του Δευκαλίωνα τον οποίον αναφέραμε προηγουμένως.
Διαβάστε παρακάτω και θα καταλάβετε!

«Έτσι έχει ο μύθος του Δευκαλίωνος. Αυτή η γενιά των ανθρώπων δεν είναι η πρώτη, αλλά της πρώτης εκείνης γενιάς οι άνθρωποι όλοι χάθηκαν, αυτοί δε γένος δεύτερο είναι του Δευκαλίωνος που το πλήθος της παντού αποίκησε. Περί δε εκείνων των (πρώτων) ανθρώπων αυτά μυθολογούνται, ότι μεγάλοι υβρισταί έγιναν και αθέμιτα έργα έπρατταν, ούτε όρκους τηρούσαν, ούτε ξένους φιλοξενούσαν, ούτε και ικέτες ανέχοντο, έτσι επήλθε σ' αυτούς η μεγάλη συμφορά. Αυτή η ίδια η γη, πολύ ύδωρ ανέδυε, και βροχές μεγάλες έγιναν και οι ποταμοί τεραστίως διογκώθηκαν και η θάλασσα τόσο πολύ ανέβη, ώστε τα πάντα σκέπασε το νερό και έτσι χάθηκαν όλοι! Ο Δευκαλίων δε, ευσεβής και συνετός, μόνος των ανθρώπων απέμεινε για (να γεννήσει) την γενιά την δεύτερη. Η δε σωτηρία έτσι έγινε. Μεγάλη λάρνακα (κιβωτό) αυτός είχε και σ' αυτήν επιβίβασε παιδιά[8] και γυναίκες. Κατέφθασαν δε και επιβιβάσθηκαν (στην κιβωτό επίσης) και χοίροι και ίπποι και λέοντες κατά γένη και όφεις και ακόμα όλα όσα την γη μοιράζονται, πάντα κατά ζεύγη. Ο δε (Δευκαλίων) τα δέχθηκε όλα, γιατί μεταξύ τους δεν εβλάπτοντο, διότι εκ Διός φιλία έγινε μεταξύ τους και σε μια λάρνακα πάντες έπλευσαν όσο το ύδωρ επικρατούσε. Αυτά ιστορούν οι Έλληνες περί Δευκαλίωνος»
Λουκιανός «περί της συρίης θεού» 12.3

Οι περιγραφές του κατακλυσμού στην Σαμοθράκη έχουν πράγματι εξαιρετικό ενδιαφέρον: «Τώρα θα σας διηγηθώ την ιστορία των νησιών του Αιγαίου αρχίζοντας από την Σαμοθράκη... Το νησί κατοικούσαν αυτόχθονες... λένε ότι στα αρχαία χρόνια ονομαζόταν Σαόννησος... Οι Σαμόθρακες διηγούνται ότι πριν από τους κατακλυσμούς που έγιναν σε άλλους λαούς συνέβη εκεί ένας άλλος μεγάλος κατακλυσμός στην διάρκεια του οποίου άνοιξε το στενό στις «Κυανές πέτρες» (οι μυθικές συμπληγάδες) και στην συνέχεια (άνοιξε) ο Ελλήσποντος. Γιατί η θάλασσα του Εύξεινου πόντου ήταν πρώτα λίμνη και φούσκωσε σε τέτοιο σημείο που από την πίεση του ρεύματος ξεχύθηκαν με ορμή τα νερά στον Ελλήσποντο και κατέκλυσαν μεγάλο μέρος από τα Ασιατικά παράλια και όχι και λίγη πεδινή έκταση της Σαμοθράκης μετατράπηκε σε θάλασσα. Και γι'; αυτόν τον λόγο στα μεταγενέστερα χρόνια μερικοί ψαράδες ανασύρουν με τα δίχτυα τους λίθινα κιονόκρανα, γιατί ακόμα και πόλεις κατακλύστηκαν απ'; τα νερά. Κι'; όσοι γλίτωσαν απ'; τον κατακλυσμό κατέφυγαν στα ψηλότερα μέρη του νησιού. Αλλά καθώς η θάλασσα ανέβαινε ολοένα και ψηλότερα, ευχήθηκαν στους θεούς του τόπου κι'; όταν σώθηκαν σε ανάμνηση του γεγονότος ύψωσαν πέτρινα σύνορα γύρω-γύρω απ'; το νησί κι'; έκτισαν βωμούς. Είναι φανερό λοιπόν ότι η Σαμοθράκη ήταν κατοικημένη πριν απ? τον κατακλυσμό»
Διόδωρος Σικελιώτης ιστορική βιβλιοθήκη 5.4

 

 Πηγή Ελληνικό αρχείο

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν Ψηφίζω – Raoul Vaneigem

Πέρσι, η μικρότερη κόρη μου, γυρίζοντας από το σχολείο μου είπε: «Βρίσκομαι σε μεγάλη αμηχανία. Μου εξήγησαν ότι όλοι έχουν καθήκον να ψηφίζουν. Εν τω μεταξύ, εσύ δεν ψηφίζεις. Εξήγησέ μου γιατί!»
Είχα, τότε, καλά επιχειρήματα, σήμερα είναι ακόμα καλύτερα.
Κάποτε οι πολιτικές ιδέες είχαν σημασία στα μάτια των πολιτών και καθόριζαν την εκλογική τους επιλογή. Υπήρχε τότε ένα πολύ ξεκάθαρο όριο ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά, ανάμεσα στους προοδευτικούς και τους συντηρητικούς. Ήδη όμως από τότε φαινόταν καθαρά ότι οι κοινωνικές κατακτήσεις είχαν κερδηθεί πρώτα απ’ όλα στους δρόμους, με τις εξεγέρσεις, τις απεργίες ή τις μεγάλες λαϊκές διαδηλώσεις. Οι λαϊκοί ρήτορες και οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι σοσιαλιστές και «κομμουνιστές» απέδιδαν κατόπιν στον εαυτό τους τα εύσημα και επωφελούνταν για να ασκούν την επιρροή τους στις μάζες. Χωρίς την αποφασιστικότητα των διεκδικητικών κινημάτων δεν θα υπήρχε ούτε μείωση του χρόνου εργασίας, ούτε πληρωμένες διακοπές, ούτε δικαιώματα περίθαλψης, επίδομα ανεργίας, προνόμια που οι πολυεθνικές μαφίες κατεδαφίζουν σήμερα, με τη βοήθεια των κυβερνήσεων της δεξιάς και της αριστεράς.
Πολύ σύντομα είδαμε το εργατικό κίνημα να γίνεται γραφειοκρατικό. Φάνηκε ότι τα κόμματα και τα συνδικάτα τα απασχολούσε περισσότερο η αύξηση της εξουσίας τους παρά η προστασία ενός προλεταριάτου που μέχρι τη δεκαετία του 1960 υπερασπιζόταν μια χαρά τον εαυτό του. Το κόκκινο έγινε ροζ και το ρόδο φυλλορρόησε. Καθώς ο σοσιαλδημοκρατικός ρεφορμισμός γινόταν καπνός, η απάτη του λεγόμενου «κομμουνιστικού» κινήματος κατέρρεε με τη διάλυση της σταλινικής αυτοκρατορίας, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο σε μια πραγματική αποικιοποίηση των μαζών. Η ανάδυση και η κυριαρχία μιας οικονομίας κατανάλωσης ήρθαν όντως στην κατάλληλη στιγμή να αντισταθμίσουν τα δυσάρεστα αποτελέσματα της απο-αποικιοποίησης που οι λαοί του τρίτου κόσμου είχαν αποσπάσει διά της βίας.

Ο μύθος της κοινωνίας της ευδαιμονίας, που προπαγανδίζει ο καταναλωτισμός και που καταγγέλθηκε απ’ το Μάη του ’68, αποσυντίθεται σήμερα και συνοδεύει στη χρεοκοπία του τον χρηματιστηριακό καπιταλισμό, που η κερδοσκοπική του φούσκα σκάει και αποκαλύπτει
γύρω μας το κενό που δημιούργησε το τρελό χρήμα, το χρήμα που χρησιμοποιείται για την αναπαραγωγή του σε κλειστό κύκλωμα (όχι χωρίς να γεμίζουν στο διάβα του οι τσέπες των μαφιόζων μπίζνεσμαν και των πολιτικών, που μόλις ξαναεκλεγούν θα συστήσουν λιτότητα).
Εν τω μεταξύ το σουπερμάρκετ έγινε το πρότυπο της δημοκρατίας: διαλέγουμε ελεύθερα οποιοδήποτε προϊόν, φτάνει να το πληρώνουμε βγαίνοντας. Το σημαντικό για την οικονομία και αυτούς που επωφελούνται είναι να μας κάνουν να καταναλώνουμε οτιδήποτε για να ανεβαίνει ο τζίρος. Μέσα στην πελατειακή πολιτική που μας μαστίζει σήμερα, οι ιδέες δεν έχουν περισσότερη αξία από ένα διαφημιστικό φυλλάδιο. Αυτό που μετράει για τον υποψήφιο είναι να μεγαλώσει την εκλογική του πελατεία, ώστε να πάνε οι δουλειές του καλύτερα για τα εγωιστικά του συμφέροντα.
Tι θα πει πραγματική δημοκρατία; Μια συνέλευση πολιτών διαλέγει αντιπροσώπους για να υπερασπιστούν τις διεκδικήσεις της, τους δίνει εντολή να την εκπροσωπούν και τους ζητάει να δώσουν λόγο για την επιτυχία ή την αποτυχία της αποστολής τους. Όμως, σε τι θα με κπροσωπούσαν αυτοί που:
–κλέβουν τον δημόσιο πλούτο,
–χρησιμοποιούν τους δασμούς και τους φόρους των μισθωτών και των μικροεπαγγελματιών για να ξελασπώσουν τις καταχρήσεις των μπάνγκστερ,
–διαχειρίζονται τα νοσοκομεία σαν κερδοσκοπικές επιχειρήσεις χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους ασθενείς,
–προωθούν τα σχολεία-στρατόπεδα και κατασκευάζουν φυλακές και κλειστά κέντρα αντί να πολλαπλασιάζουν τα μικρά σχολεία,
–υποστηρίζουν τις μαφίες των αγροτικών προϊόντων που εκτρέπουν τη διατροφή από τη φύση,
–καταστρέφουν τους τομείς προτεραιότητας (μεταλλουργία, υφαντουργία, κατοικία, ταχυδρομεία, μεταφορές, υαλουργία, εργοστάσια αγαθών χρήσιμων στην κοινωνία);
Απ’ την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά, αυτό που προέχει είναι η αναζήτηση πελατείας, είναι η εξουσία, το ψέμα, η απάτη και τα φούμαρα. Είναι η περιφρόνηση του φουκαρά που ρίχνει στα χαμένα την εμπιστοσύνη του στην κάλπη χωρίς να σκέφτεται τη χολέρα της απογοήτευσης που, καθώς τον οδηγεί εξαγριωμένο στην τυφλή λύσσα, τον προετοιμάζει για τη βαρβαρότητα του «ο καθένας για πάρτη του» και του «όλοι εναντίον όλων».
Μα, θα πείτε, δεν είναι όλοι οι πολιτικοί διεφθαρμένοι, δεν ξοδεύουν όλοι το χρήμα του φορολογούμενου σε επαγγελματικά ταξίδια, σε έξοδα παραστάσεως, σε διάφορες καταχρήσεις. Μερικοί είναι έντιμοι και αφελείς. Σίγουρα, αλλά αυτοί δεν μένουνε καιρό στην αρένα.
Εν τω μεταξύ χρησιμοποιούνται για προπέτασμα από τους διψασμένους για εξουσία, τους άρρωστους για κυριαρχία, τους διαχειριστές της εκλογικής φάρσας, τους προαγωγούς ενός ίματζ που κοτσάρουν παντού χωρίς να φοβούνται τη γελοιοποίηση. Ας μην παρεξηγηθώ: αν και η κοινοβουλευτική δημοκρατία σαπίζει όρθια, δεν προτείνω ούτε να την εξαφανίσουμε ούτε να την ανεχθούμε σαν το μη χείρον. Δεν θέλω ούτε το «Βούλωσ’ το!» ούτε το «Μη σταματάς να μιλάς!». Θέλω να ξαναβρεί η πολιτική το αρχικό της νόημα: τέχνη της διακυβέρνησης της πολιτείας. Θέλω μια άμεση δημοκρατία που να πηγάζει όχι από δαρμένους, προδομένους πολίτες που λένε «καλά είμαι εδώ», αλλά από άνδρες και γυναίκες που νοιάζονται να προάγουν παντού την αλληλεγγύη και την πρόοδο του ανθρώπου.
Όταν τοπικές κοινότητες δρώντας συνολικά –στο πρότυπο των διεθνών ομοσπονδιών–
αποφασίσουν την αυτοδιαχείρισή τους και εξετάσουν:
–Με ποιο τρόπο θα προωθηθεί η δημιουργία μορφών δωρεάν ενέργειας προς χρήση όλων.
–Πώς θα ιδρυθεί ένας επενδυτικός συνεταιρισμός που θα χρηματοδοτήσει την οικοδόμησή της.
–Πώς θα τεθεί σε λειτουργία η συλλογική διαχείριση ενός επενδυτικού ταμείου συγκροτημένου με τέτοια χρηματοδοτική συμμετοχή που να καθιστά δυνατή την άρνηση των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων να καταβάλλουν τους δασμούς και τους φόρους που επιβάλλει το Κράτος-μπάνγκστερ.
–Πώς θα γενικευθεί η κατάληψη των εργοστασίων και η διαχείρισή τους από τους εργαζόμενους σε αυτά.
–Πώς θα οργανωθεί μια τοπική παραγωγή που θα προορίζεται για κατανάλωση από τις τοπικές και τις ομόσπονδες κοινότητες, ώστε να γλιτώσουμε από τις κομπίνες της αγοράς και να εξασφαλίσουμε σιγά σιγά τη δωρεάν διάθεση των αγαθών επιβίωσης, που καταργεί το χρήμα. (Μην πείτε πως είναι ουτοπία! Αυτό ακριβώς έκαναν το 1936 οι ελευθεριακές κοινότητες της Καταλονίας και της Αραγoνίας, πριν να τις συντρίψουν οι κομμουνιστές.)
–Πώς θα διαδοθεί η ιδέα και η πρακτική αυτού του δωρεάν που είναι το μόνο απόλυτο όπλο απέναντι στο εμπορευματικό σύστημα.
–Πώς θα ευνοηθεί η εξάπλωση των λεγόμενων βιολογικών αγροκτημάτων και η διείσδυσή τους μέσα στις πόλεις.
–Πώς θα πολλαπλασιαστούν μικρές σχολικές μονάδες γειτονιάς, απ’ όπου να έχουν εξοριστεί οι έννοιες του συναγωνισμού, του ανταγωνισμού και της αλληλοσφαγής. Ουτοπικό; Όχι. Στο Μεξικό, στο Σαν Κριστομπάλ, το Πανεπιστήμιο της Γης προτείνει μια δωρεάν εκπαίδευση στους πιο διαφορετικούς τομείς (συν τους παραδοσιακούς: εργαστήρια τσαγκαράδων, μηχανικών, ηλεκτρονικών, σιδηρουργίας, φυσικής καλλιέργειας, μαγειρικής, μουσικής, ζωγραφικής κτλ). Η μόνη απαιτούμενη ιδιότητα είναι η επιθυμία για μάθηση. Δεν υπάρχουν διπλώματα, αλλά ζητιέται από αυτούς «που ξέρουν» να μεταδίδουν δωρεάν και παντού τις γνώσεις τους.
–Πώς θα προικιστούν οι τοπικές κοινότητες με υγειονομικούς σταθμούς, όπου θα μπορεί να εξασφαλίζεται η βασική περίθαλψη με τη βοήθεια αγροτικών και συνοικιακών γιατρών.
–Πώς θα οργανωθεί ένα δίκτυο δωρεάν μεταφορών, που να μη μολύνει.
–Πώς θα τεθεί σε λειτουργία μια ενεργή αλληλεγγύη με στόχο τα παιδιά, τους γέροντες, τους αρρώστους και τους αναπήρους, τα άτομα με νοητικές δυσκολίες.
–Πώς θα φτιαχτούν εργαστήρια καλλιτεχνικής δημιουργίας ανοιχτά σε όλους.
–Πώς θα μετατραπούν τα σουπερμάρκετ σε αποθήκες, όπου τα προϊόντα, τερπνά και ωφέλιμα, θα ανταλλάσσονται με πράγματα ή με υπηρεσίες, με στόχο να εξαφανιστεί το χρήμα και η εξουσία.
Τότε θα ψηφίσω. Με πάθος!!!


Τίτλος πρωτότυπου: Pourquoi je ne vote pas
1η έκδοση: Siné Hebdo, τ. 80, 17/3/2010
Έκδοση στην ελληνική γλώσσα: Bibliothèque des enfants perdus, Αθήνα 2010
(Μτφρ. natadipa)

Διαβάστε περισσότερα »

Το άδοξο τέλος των ηρώων του 1821

O Χρίστος Βασιλόπουλος και η «Μηχανή του Χρόνου» θα μας μεταφέρουν την ιστορία των «ξεχασμένων» αγωνιστών του ʼ21, που έδωσαν ό,τι είχαν για την επανάσταση, αλλά πολύ γρήγορα αγνοήθηκαν από την ελεύθερη Ελλάδα…

Ο Νικηταράς, ο μεγάλος και ανιδιοτελής αγωνιστής, γνωστός ως «Τουρκοφάγος», που πρωτοστάτησε στη μάχη στα Δερβενάκια, όπου και έσπασε 3 σπαθιά με την ορμητικότητά του, τα χρόνια του Όθωνα...
 κατηγορήθηκε για συνωμοσία κατά του βασιλιά, φυλακίστηκε και εξορίστηκε στην Αίγινα. Στη φυλακή βασανίστηκε άγρια και έχασε το φως του. Όταν αφέθηκε πια ελεύθερος, η υγεία του είχε κλονιστεί σοβαρά. Πέθανε πάμπτωχος και λησμονημένος, έχοντας αναγκαστεί τα τελευταία χρόνια της ζωής του να ζητιανεύει για να βγάλει τα προς το ζην.

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο γενναίος πολεμιστής που λόγω της έντονης προσωπικότητάς του ήρθε σε σύγκρουση με σημαντικούς πολιτικούς της εποχής, γεγονός που οδήγησε σε συνεχείς προσπάθειες για την εξόντωσή του. Κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον εχθρό, φυλακίστηκε και τελικώς δολοφονήθηκε με βάναυσο τρόπο. Οι δολοφόνοι του πέταξαν το σώμα του από την Ακρόπολη και εμφάνισαν την υπόθεση ως απόπειρα δραπέτευσης.

Η Μπουμπουλίνα, η μεγάλη καπετάνισσα, έδωσε την περιουσία της για τον αγώνα, και θρήνησε ένα γιο στην επανάσταση. Θύμα και αυτή του εμφυλίου πολέμου αποσύρθηκε στις Σπέτσες, όπου έπεσε θύμα δολοφονίας από την οικογένεια της γυναίκας που ερωτεύτηκε ο γιός της. Η ελληνική πολιτεία έκλεισε την υπόθεση και δεν αναζήτησε τους δράστες.

Τέλος, η ιστορία της Μαντώς Μαυρογένους, της ευγενικής και ρομαντικής ηρωίδας του αγώνα, που έδωσε τα πάντα για την επανάσταση και βίωσε ένα θυελλώδη έρωτα με τον Δημήτριο Υψηλάντη στα πεδία των μαχών, ο οποίος όμως έληξε άδοξα βυθίζοντας την ίδια στην κατάθλιψη. Η μεγάλη ηρωίδα αναγκάστηκε να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής της πάμπτωχη, ξεχασμένη και παραγκωνισμένη από την ίδια της την οικογένεια.

***Προσοχή: Στο πρώτο μέρος της εκπομπής  Ο ιστορικός και συγγραφέας Γεώργιος Πραχαλιάς, αποκάλεσε … «προδότη» τον Σερραίο αρχιστράτηγο των μακεδονικών δυνάμεων κατά την επανάσταση του 1821, Εμμανουήλ Παπά, υποστηρίζοντας πως «κάρφωσε» τον ήρωα Νικηταρά στους Τούρκους, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να φυλακισθεί το 1835. 

O αβάσιμος ισχυρισμός του συγκεκριμένου ιστορικού, αφού ο Εμμανουήλ Παπας πέθανε το 1821, 14 χρόνια πριν απο τη σύλληψη του Νικηταρά, προκάλεσε την αντίδραση του Δ.Σ Εμμανουήλ Παπά, που αποφάσισε να στείλει σχετική διαμαρτυρία στη ΝΕΤ, αλλά και της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας «Εμμανουήλ Παπάς», που εδρεύει στην Αθήνα, που απέστειλε σχετική επιστολή προς τον δημοσιογράφο Χρήστο Βασιλόπουλο, ζητώντας να υπάρξει επανόρθωση σε επόμενη εκπομπή.

Διαβάστε περισσότερα »

Θ. Κολοκοτρώνης: «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!»

«Εγώ όντας εβγήκα εις τον Άγιον Γεώργιον, έγραψα γράμματα εις τον Γενναίον και εις τον Κολλιόπουλον, οπού ήταν συνταγμένοι, και επετάχθηκσν εις το Λιβάρτζι, την επαρχία την προσκυνημένη (Καλαβρύτων), και τους διέταξα: «Τσεκούρι και φωτιά εις τους προσκυνημένους!» Και έτσι επέρασαν εις το Λιβάρτζι. Τότε έστειλεν ο Μπραϊμης καταπατητάδες, να ιδή πού είμαι και τί ασκέρι έχω, και έδωσε ενός Ρωμιού τριακόσια μπαρμπούτια, δια να μάθη πού είμαι και να μου ριχθή επάνω, και εγώ τον έπιασα και έσπειλα εις την δημοσιά και τον εκρέμασα, εις τα Καλάβρυτα, δύο ώρες απ΄ έξω. Τον εκρέμασα με ένα χαρτί που έλεγε το φταίξιμό του: «Προδότης του Έθνους» (Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, «Απομνημονεύματα»)

Ο όρος «Νενέκος», είναι συνώνυμος της εθνικής προδοσίας και μάλιστα του χειρίστου είδους, καθώς ο προδότης δεν περιορίζεται απλά στην επαίσχυντη πράξη της προδοσίας, αλλά παίρνει εμφανώς το μέρος του εχθρού, τασσόμενος εμπράκτως εναντίον των συμπατριωτών του. Η απαξιωτική και μειωτική αυτή έκφραση, οφείλεται στον Νενέκο, έναν οπλαρχηγό της Επανάστασης του 1821.

Ο Δημήτριος Νενέκος καταγόταν από το χωριό Ζουμπάτα των Πατρών κι έγινε οπλαρχηγός του προκρίτου της Πάτρας Βενιζέλου Ρούφου (ο Ρούφος αργότερα, διετέλεσε πρωθυπουργός), αφού προηγουμένως δολοφόνησε τους πολεμιστές Σπανοκυριάκο και Σαγιά που διεκδικούσαν το ίδιο αξίωμα.

Αρχικά διακρίθηκε στις πολιορκίες της Πάτρας και του Μεσολογγίου, αλλά μετά την άλωση του, συνεργάστηκε με τον αλβανικής καταγωγής, Αιγύπτιο στρατηγό Ιμπραήμ, ο οποίος του προσέφερε ορισμένα προνόμια.

Το 1826 προσκύνησε και συμπαρέσυρε μαζί του και πολλούς άλλους. Το 1827, επικεφαλής των Τουρκοπροσκυνημένων πολέμησε εναντίον των Ελλήνων και τους νίκησε. Για αυτά τα «κατορθώματα» του και με τη μεσολάβηση του Ιμπραήμ, έγινε με διαταγή του Σουλτάνου, «μπέης». Οι «προσκυνημένοι», σε συνάρτηση και με την επέλαση του Ιμπραήμ, αποτέλεσαν εκείνη την εποχή, μεγάλο πρόβλημα για την έκβαση της Επανάστασης και την έθεταν σε άμεσο κίνδυνο.

Ήταν τότε, που ο Γέρος του Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, βλέποντας τις θυσίες και τους αγώνες των Ελλήνων, να πηγαίνουν χαμένοι, από την μάστιγα των «προσκυνημένων»(στα απομνημονεύματά του ο Κολοκοτρώνης μάλιστα σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου»), αντέτεινε το ιστορικό «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!» και «ξαναζωντάνεψε» την ετοιμοθάνατη Επανάσταση.

Απάντησε με μια χωρίς προηγούμενο τρομοκρατία στην τρομοκρατία του Ιμπραήμ. Όσα χωριά αρνούντο να επανέλθουν στο ελληνικό στρατόπεδο, δέχονταν αιφνιδιαστικές επιθέσεις από τους άνδρες του Γέρου. Σε όλο τον Μοριά οι πρωτεργάτες του προσκυνήματος συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν. Στις πλατείες των χωριών οι απαγχονισμένοι συνεργάτες του εχθρού έκαναν τους διστακτικούς κατοίκους να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τους τις απειλητικές προειδοποιήσεις του Έλληνα στρατηγού.

Όταν ο Ιμπραήμ από την Πάτρα ξεκινούσε για τα Καλάβρυτα με τον στρατό του και το Νενέκο με 2.000 δικούς του(!) στο χάνι του Βερβένικου ο Ιμπραήμ παραδρόμησε και περαπλανήθηκε μέσα στο δάσος ώσπου έπεσε πάνω στο Νενέκο και τους Αρβανιτάδες του. Στου Δεσπότη τη Βρύση καθώς προχωρούσε αυτός με τη νέα του συνοδεία κοιμήθηκε.

Στην διάρκεια του ύπνου του όμως τον φύλαγαν καλά οι Νενεκαίοι γι’ αυτό σαν έφτασε στο στρατόπεδό του «επήνεσε τον Νενέκον δια την πίστην του, και παρρήσια μάλιστα τον εχάιδευσε με τα χέρια του ενώπιον των επισήμων Τούρκων». Ο Κολοκοτρώνης μαθαίνοντας ότι ο Νενέκος είχε τον Ιμπραήμ στα χέρια του και δεν τον «έφαγε», σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του υπασπιστή του Φωτάκου, αγανάχτησε που «…ωρκίσθει παρρησία ημών εις τον Μεγάλον Θεόν των Ελλήνων και είπεν, ότι επιθυμεί τον φόνον του Νενέκου, και αν τον εύρισκε πουθενά με τα ίδια του τα χέρια τον εφόνευεν, πράγμα πολύ παράξενον και πρωτάκουστον απο το στόμα του Κολοκοτρώνη να ομιλή περί φόνου, και ότι μόνος του θέλει να τον κάμη».

Η εκτέλεση του Νενέκου, έγινε τελικά το 1828, κατ’ εντολήν του Κολοκοτρώνη, από τον αδελφό του δολοφονημένου Σαγιά. Έκτοτε, το όνομα του Νενέκου ταυτίστηκε με τον προσκυνημένο, το δουλοπρεπή άνθρωπο, το μίασμα, τον προδότη, τον άνθρωπο που δεν έχει σε τίποτα να ξεπουλήσει τις ιδέες του, την αξιοπρέπεια του, την εθνική, την αγωνιστική του ταυτότητα, πουλώντας τους παλιούς συναγωνιστές του και συμπράττοντας με παλιούς αντιπάλους του προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συγκυριακά του συμφέροντα.

ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΟΧΑΡΤΙ ΚΑΙ Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥ

Προσκύνημα ονομαζόταν στα χρόνια της Τουρκοκρατίας η δήλωση υποταγής μεμονωμένων ατόμων ή ολόκληρων ομάδων ή και περιοχών προς τον κατακτητή, εναντίον του οποίου είχαν εξεγερθεί.

Η αποδοχή της υποταγής εκφραζόταν έμπρακτα από τους Τούρκους με χορήγηση στους προσκυνημένους ειδικού πιστοποιητικού, γνωστού ως «ράι μπουγιουρντί» ή «προσκυνοχάρτι». Με αυτό τον τρόπο οι επαναστατημένοι επανέρχονταν στην κατάσταση του νομιμόφρονα υπηκόου.

Υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες, ο Γέρος στην κυριολεξία «ξαναζωντάνεψε» την ετοιμοθάνατη Επανάσταση. Με το σύνθημα «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» απάντησε με μια χωρίς προηγούμενο τρομοκρατία στην τρομοκρατία του Ιμπραήμ.

Σε όλο τον Μοριά οι πρωτεργάτες του προσκυνήματος συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν.

«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» «Καθόμουν και έκλαιγα για την Ελλάδα. Παναγιά μου βοήθα κι αυτή τη φορά τους Έλληνες» (Θόδωρος Κολοκοτρώνης).

Στις αρχές του 1827 η Πελοπόννησος εξακολουθούσε να υφίσταται λεηλασίες και καταστροφές από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ. Πολλές φορές οι Αιγύπτιοι επέστρεφαν για 2η φορά στο σημείο από το οποίο είχαν περάσει λίγες ημέρες νωρίτερα, ολοκληρώνοντας την καταστροφή. Οι περισσότερες εστίες αντίστασης είχαν εξουδετερωθεί.

Παρ’ όλα αυτά, οι Αιγύπτιοι δέχονταν συνεχείς επιθέσεις ελληνικών τμημάτων στρατιωτών και χωρικών, οι οποίοι, καθώς δεν μπορούσαν να δώσουν μετωπική μάχη, πλευροκοπούσαν τις εχθρικές φάλαγγες ή τις κτυπούσαν από τα νώτα προκαλώντας σε αυτές μεγάλες απώλειες.

Οι Πελοποννήσιοι συνέχιζαν την συγκινητική τους αντίσταση εξαντλημένοι, πεινασμένοι και άοπλοι οι περισσότεροι, παρ όλο που ο Ιμπραήμ εφάρμοσε την μέθοδο του προσκυνήματος σε μεγάλη κλίμακα, ιδιαίτερα μετά την επιστροφή του από το Μεσολόγγι.

Προσκύνημα ονομαζόταν στα χρόνια της Τουρκοκρατίας η δήλωση υποταγής μεμονωμένων ατόμων ή ολόκληρων ομάδων ή και περιοχών προς τον κατακτητή, εναντίον του οποίου είχαν εξεγερθεί.

Ο Κολοκοτρώνης ανέφερε στα απομνημονεύματά του ότι όσοι οπλαρχηγοί προσκυνούσαν, κυρίως λόγω των υψηλών χρηματικών αμοιβών που τους υποσχέθηκε ο Ιμπραήμ, ήταν πρώην μισθοφόροι στην υπηρεσία των προκρίτων του Μοριά. Πάντως, οι περισσότεροι άλλαζαν στρατόπεδο υπό τον φόβο των αιγυπτιακών επιδρομών.

Έτσι, οι βίαια και από φόβο προσκυνημένοι πολλαπλασίαζαν το κακό και έδιναν μια θλιβερή εικόνα προδοσίας που εκτεινόταν από την Ηλεία έως την Πάτρα, τη Βοστίτσα και τα Καλάβρυτα. Τότε ο Κολοκοτρώνης προσέφερε την τελευταία μεγάλη υπηρεσία στην πατρίδα. Υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες, ο Γέρος στην κυριολεξία «ξαναζωντάνεψε» την ετοιμοθάνατη Επανάσταση.

Με το σύνθημα «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» απάντησε με μια χωρίς προηγούμενο τρομοκρατία στην τρομοκρατία του Ιμπραήμ. Μεταχειριζόμενος σκληρά μέτρα, απέτρεψε τον λαό της Πελοποννήσου από το να επανέλθει κάτω από την οθωμανική κυριαρχία και διατήρησε την φλόγα του πολέμου άσβεστη μέχρις ότου έγινε η Ναυμαχία του Ναβαρίνου και οι Μεγάλες Δυνάμεις συμφώνησαν για την ελευθερία(;) της Ελλάδας.

Όσα χωριά αρνούντο να επανέλθουν στο ελληνικό στρατόπεδο, δέχονταν αιφνιδιαστικές επιθέσεις από τους άνδρες του Γέρου. Σε όλο τον Μοριά οι πρωτεργάτες του προσκυνήματος συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν. Στις πλατείες των χωριών οι απαγχονισμένοι συνεργάτες του εχθρού έκαναν τους διστακτικούς κατοίκους να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τους τις απειλητικές προειδοποιήσεις του Έλληνα στρατηγού.

Μέσα στις τρομερά αντίξοες συνθήκες, που αυξάνονταν από την απροθυμία της Αντικυβερνητικής Επιτροπής να βοηθήσει τον Γέρο με χρήματα και με πολεμοφόδια, εκείνος έβλεπε ότι μόνο με τέτοιου είδους μέτρα θα μπορούσε να αποσοβήσει την μεγάλη καταστροφή.

Ταυτόχρονα βέβαια προσπαθούσε με νουθεσίες να επαναφέρει τους προσκυνημένους στο πατριωτικό τους χρέος. Απόσπασμα από το άρθρο «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» του Ιστορικού Νίκου Γιαννόπουλου, όπως δημοσιεύθηκε στο εξαιρετικό αφιέρωμα στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, από την εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» (Σάββατο, 21/03/2009).

Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ-«εμένα η πατρίδα θα πρωτοεξορίσει».

Ο Κολοκοτρώνης, πολύ έμπειρος και φιλοσοφημένος άνθρωπος, περίμενε τους κατατρεγμούς του από το ελεύθερο ελληνικό κράτος. Ο ίδιος διηγούνταν στον Τερτσέτη: Πήγαινα στην τέντα μου και έτρωγα λίγο ψωμί. Κάποιος φίλος μου, ο Αναγνώστης Ζαφειρόπουλος, μου λέει: «Άιντε, Κολοκοτρώνη, παιδεύσου, παιδεύσου και η πατρίδα σου θα σε ανταμείψει». Εγώ του αποκρίθηκα: «Εμένα η πατρίδα θα πρωτοεξορίσει». Η τύχη το έφερε και επαληθεύτηκε.

Στον 1ο εμφύλιο πόλεμο της επανάστασης τον φυλακίσανε σε μοναστήρι στην Υδρα. Επί αντιβασιλείας, το 1833, καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία. Αργότερα, όταν έγινε βουλευτής, έγινε λόγος να καταργηθεί η γκιλοτίνα.

«Όχι δεν θέλω!», είπε γελώντας. «Θέλω να δοκιμάσετε κι εσείς πρώτα την τρομάρα της!». Αλήθεια, σήμερα αυτή η φράση, «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» σε κάποιους θα τους προκαλεί ανατριχίλα, διαταράσσοντας τα γαλήνια και πολύ ρηχά νερά του «ανθρωπισμού» τους.

Είναι όμως μια φράση που συμπυκνώνει τον αγώνα και μάλιστα τον ΑΓΡΙΟ αγώνα που πρέπει να κάνει ένας αληθινός Πατριώτης ενάντια στον γραικυλισμό, την υποτέλεια και τον ραγιαδισμό που βασανίζουν αυτόν τον λαό σήμερα.

Είναι ένα ξυπνητήρι αυτή η φράση στις συνειδήσεις των Ελλήνων για να αντιδράσουν σε όλα αυτά που προετοιμάζονται και γίνονται για αυτούς και χωρίς αυτούς. Είναι μια αντίδραση σε ένα σάπιο, ανθελληνικό κατεστημένο που προωθεί με μαθηματική ακρίβεια την διάλυση της εθνικοκοινωνικής μας συνοχής.

Αυτή την συνοχή εμείς οι Έλληνες Πατριώτες πρέπει να την διαφυλάξουμε ως κόριν οφθαλμού και να θυμίσουμε σε όλα αυτά τα κ**παιδα που λειτουργούν αντεθνικώς, σε όποιο πολιτικό φάσμα και αν ανήκουν ότι αν συνεχίζουν να προκαλούν την οργή των πολιτών, θα εφαρμόσουμε την παραπάνω ρήση και τότε μαύρο φίδι που τους έφαγε.
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Έπεσε στο τραπέζι η ιδέα της «Σπαρτάπολις » που μπορεί να φέρει στη Σπάρτη πάνω από 1 εκατομμύριο τουρίστες κάθε χρόνο...

Μένει 22 χρόνια στη Σπάρτη και είναι Σπαρτιάτης κατ επιλογήν. Ο λόγος για τον δημιουργό του ιατρικού κέντρου Σπάρτης, τον πυρηνικό ιατρό Κώστα Στεφάνου.

Ο κ. Στεφάνου προσήλθε στην εκπομπή της Τασίας Κανελλοπούλου "Στο Δια Ταύτα", όχι για να μιλήσει για κάποιο ιατρικό θέμα, αλλά για ένα θέμα που αν υλοποιηθεί, θα φέρει εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες στον τόπο μας.

Ο κ. Στεφάνου, στην εκπομπή αναφέρθηκε σε μία αναπτυξιακή πρόταση που έχει να κάνει με την αξιοποίηση της μεγάλης ιστορίας και του ονόματος της Σπάρτης, που μπορεί να αποδώσει στον τόπο μας μια υπεραξία, την οποία επεξεργάζεται ο ίδιος με τους συνεργάτες του.

Η ιδέα είναι η δημιουργία ενός ιστορικού θεματικού πάρκου στη Σπάρτη, το οποίο θα περιλαμβάνει μία ολόκληρη αρχαία πόλη, και θα μπορεί ο επισκέπτης να δει μέσα σε αυτή την πόλη, την ζωή των αρχαίων Σπαρτιατών, τη Σπάρτη του Λεωνίδα και του Λυκούργου.

Φανταστείτε να περπατάτε σε μια πόλη του 300 π.χ. και να βλέπετε πως ζούσαν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες, πως έφτιαχναν τα όπλα τους, τα σκεύη τους (π.χ. κύπελλο Βαφιού), τα νομίσματά τους, πως εκπαιδευόντουσαν για τον πόλεμο, πως συμπεριφέρονταν στην αγορά, πως έπαιρναν τις αποφάσεις στην αρχαία ΑΠΕΛΛΑ (από εκεί πήρε το όνομά της η ιστοσελίδα μας apela.gr) και ότι άλλο μπορεί να γίνει πραγματικότητα σήμερα, με τα δεδομένα του τότε.

Η ιδέα του πάρκο γεννήθηκε από ήδη αντίστοιχα πάρκα σε ιστορικές πόλεις του εξωτερικού, όπου η επισκεψιμότητα τους είναι τεράστια.

Η δικιά μας πόλη, θα ονομάζετε "Σπαρτάπολις" και σε αυτή θα υπάρχουν δεκάδες εργαζόμενοι, εκπαιδευμένοι Σπαρτιάτες "ηθοποιοί", που θα προσποιούνται τους κατοίκους του 300 π.χ. και θα ζουν όπως αυτοί. Ο επισκέπτης με ένα εισιτήριο θα μπορεί να την περπατήσει και να ζήσει στιγμές, σαν να ήταν δίπλα του ο Λεωνίδας με τους 300, αλλά να δει και άλλες πολιτιστικές εκδοχές της Σπάρτης του τότε, όπως τη λογοτεχνία, ποίηση, θέατρο κλπ. ακόμα και να συμμετέχει σε κάποιες δραστηριότητες.

Ο κ. Στεφάνου με υπολογισμούς που έχει κάνει, σύμφωνα και με παρόμοιες πόλεις του εξωτερικού, κάνει λόγο για πάνω από 1 εκατομμύριο επισκέπτες το χρόνο. Τόσοι επισκέπτες μπορούν να φέρουν πάρα πολύ χρήμα στον τόπο μας, και να δώσουν τεράστια ανάπτυξη σε ολόκληρη τη Λακωνία, αφού μιλάμε για ένα αναπτυξιακό έργο, τουριστικού χαρακτήρα.

Ένας Λεωνίδας με 300 πολεμιστές και μια Σπάρτη που γυρίστηκε ταινία το 2008 κάνοντας την παγκόσμιο σύμβολο θάρρους και αξιών της ζωής, μια ταινία που έσπασε τα ταμεία τότε, μα και σήμερα ξανά η Σπάρτη παίζεται για δεύτερη φορά στους κινηματογράφους δίπλα στο Θεμιστοκλή και την Αθήνα, σαν την πόλη που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον σταματημό της εξάπλωσης των Περσών στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο Δυτικό κόσμο, οι εκατομμύρια θεατές και μελλοντικοί τουρίστες μας, σήμερα δεν έχουν σχεδόν τίποτε να δουν στον τόπο μας από τη Σπάρτη του τότε, ούτε καν τα αρχαία μας.

Έτσι η "Σπαρτάπολις" είναι μια πρώτης τάξεως ιδέα, που θα πρέπει να αγκαλιαστεί από όλους μας εντός και εκτός συνόρων, ώστε να γίνει πραγματικότητα και επιτέλους να δείξουμε με κάποιον τρόπο, γι αυτό που είμαστε υπερήφανοι, για την ιστορία μας.

Στο παρακάτω video, ο κ. Στεφάνου αναλύει με εικόνες, το πως φαντάζεται αυτός και οι συνεργάτες του τη "Σπαρτάπολις" και είναι ανοικτός σε οποιαδήποτε πρόταση συνεργασίας του γίνει από την πολιτεία, από επιχειρηματίες, ακόμα και από ομογενείς του εξωτερικού, προκειμένου να συνεισφέρουν στην εκπόνηση μιας  προμελέτης και στη συνέχεα μιας μελέτης, για να γίνει η αρχή...

Πηγή 

Διβάστε ακόμη>>

Πως εξαφάνισαν την Αρχαία Σπάρτη και γιατί δέν εὑρέθησαν ναοί?

Διαβάστε περισσότερα »

Πως εξαφάνισαν την Αρχαία Σπάρτη και γιατί δέν εὑρέθησαν ναοί...

Θησαυροί της αρχαίας ελληνικής τέχνης καταστραφήκαν και λεηλατηθήκαν, όπως είναι γνωστό, από ρωμαίους, φράγκους σταυροφόρους, από τον ενετό στρατηγό Μοροζινι και από τον Άγγλο (Σκώτο για την ακρίβεια) Έλγιν.  

Εξίσου μεγάλη καταστροφή επήλθε από περιηγητές και απεσταλμένους μουσείων, πανεπιστημίων και βασιλιάδων της Ευρώπης, που ηλθαν στην Ελλάδα στους χρόνους της τουρκοκρατίας, για να αποθησαυρίσουν νομίσματα, χειρόγραφα, επιγραφές και έργα τέχνης.
 
Όλους αυτούς υπέρβαλε σε απληστία και σε καταστροφές που προκάλεσε στους προγονικούς θησαυρούς της Ελλάδας ο αββας Michel Fourmont (1690/1746), απεσταλμένος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου IE'. Ο αββάς Fourmont ξεπερνάει και τον Έλγιν όσο αφορά στο βάναυσο τρόπο της καταστροφής των μνημείων, που κυριολεκτικά αφάνισε, αλλά και στον απίστευτο αριθμό των αρχαιοτήτων που κατάστρεψε.  

Στην προσπάθειά του να φανεί αρεστός στο βασιλιά του και να εξασφαλίσει αποκλειστικά για εκείνον μονό το δικαίωμα της μελέτης και της ερευνάς επιγραφών και μνημείων, μετά την καταγραφή τους επιδιδόταν με, παρανοϊκή στην κυριολεξία, μανία στην καταστροφή τους επιχαίροντας μάλιστα γι' αυτήν. Ο Fourmont αναζήτησε επιγραφές στην Αθηνά, στη Σαλαμίνα, στα Μέγαρα και στην Πελοπόννησο, οπού διείσδυσε ακόμη και στα αγριότερα μέρη της Μάνης.

Ο ίδιος ομολογεί σε χειρόγραφο του, που σώζεται μαζί με το ημερολόγιο του, ότι συγκέντρωσε πάνω από 1.500 επιγραφές στην περιήγηση του το 1729 στην Ελλάδα. Σε επιστολή του προς τον κόμη Maurepas, o Fourmont καυχιέται ότι κατέστρεψε(!) τις επιγραφές, για να μην αντιγραφούν από μελλοντικό περιηγητή!!! (...)(...)  
 
Όσα γραφεί ο fourmont για την καταστροφή που έκανε στη Σπάρτη εξηγούν και τη σπανιότητα των αρχαιοτήτων σήμερα στη φημισμένη πόλη.
Σημειώνει λοιπόν ο αββας τα εξής απίστευτα: "επί 30 μέρες και πλέον 30, 40 και 60 εργάτες εκθεμελιώνουν, καταστρέφουν, εξαφανίζουν την πόλη της Σπάρτης. Μου υπολείπονται 4 μονό πύργοι να καταστρέψω... Προς το παρόν ασχολούμαι με την καταστροφή των τελευταίων αρχαιοτήτων της Σπάρτης. Καταλαβαίνετε (αποτείνεται στο Maurepas) τι χαρά δοκιμάζω(!).
Αλλά να η Μαντινεία, η Στυμφαλία, η Τεγέα και ιδιαίτερα η Νεμέα και η Ολυμπία αξίζουν την εκ βάθους εκθεμελίωση. (!!!!!!!!!)Έκανα πολλές πορείες αναζητώντας αρχαίες πόλεις αυτής της χωράς και έχω καταστρέψει μερικές. Ανάμεσα τους την Τροιζηνα, την Ερμιόνη, την Τύρινθα (tyrins στο χειρόγραφο αντί tiryns), τη μισή ακρόπολη του Άργους, τη Φλιασιά, το Φενεό...  
Εισέδυσα στη Μάνη.Εδώ και έξι εβδομάδες ασχολούμαι με την ολοκληρωτική καταστροφή της Σπάρτης! Γκρεμίζοντας τα τείχη, τους ναούς της, μην αφήνοντας πέτρα στην πέτρα θα κάνω και την τοποθεσία της άγνωστη στο μέλλον, για να την ξανακάνω εγώ γνωστή. Έτσι θα δοξάσω το ταξίδι μου. Δεν είναι αυτό κάτι;".
Και πιο κάτω: "η Σπάρτη είναι η πέμπτη πόλη που κάτεσκαψα. Ασχολούμαι τώρα με την καταστροφή των βαθύτερων θεμελίων του ναού του Αμυκλαίου Απόλλωνα. Θα κατέστρεφα και άλλους αρχαίους τόπους το ίδιο εύκολα, αν με άφηναν. Τον πύργο τον γκρέμισα ολοκληρωτικά."
Για την Τροιζήνα αναφέρει: "γκρέμισα ότι απέμεινε από τα οχυρά και τους ναούς της.". Και με απίστευτη αφέλεια ομολογεί: "από τους περιηγητές που προηγήθηκαν δεν θυμάμαι να τόλμησε κανείς να κατεδαφίσει πύργους και άλλα μεγάλα κτίρια!".
Παρανοϊκός; ημιμαθής; φανατικός εχθρός του αρχαίου πνεύματος; δεν ξέρει κανείς την ακριβή απάντηση. Ίσως λίγο από όλα.Το βέβαιο ωστόσο είναι πως η καταστροφή που προκάλεσε είναι κολοσσιαία και σ' αυτήν οφείλεται η εξαφάνιση της αρχαίας Σπάρτης, της Τροιζήνας και της Ερμιόνης.
 
Σύμφωνα με τα στοιχεία, που ο ίδιος δίνει, μόνο στη Σπάρτη πλήρωσε 1.200 ημερομίσθια για το γκρέμισμα των μνημείων και των κτιρίων που σώζονταν ακόμη. Ανατριχιάζει κανείς με τη σκέψη ότι θα μπορούσε ο Fourmont να μεταφέρει το βαρβαρικό μένος στην Ολυμπία, που την επίσκεψη της μάλιστα είχε προγραμματίσει. Αλλά ανακλήθηκε, ευτυχώς, στη Γαλλία λίγο αργότερα. (...)  

περιοδικο "αρχαιολογια", τευχος 9, αυγουστος 1983, σελιδες 93-94.

Διαβάστε ακόμη>>

Γιατί στήν Σπάρτη δέν εὑρέθησαν ναοί

Δέν ἀναρωτηθήκατε ποτέ γιατί δέν ἔχει μείνει κάποιο ἀρχαιολογικό εὕρημα στήν Σπάρτη;
Δέν εἶχε ναούς ἡ Σπάρτη;
Ἀγάλματα; Μνημεῖα;
Εἶχε…
Ἁπλῶς «φρόντισε» ἕνας Ἑβραῖος Ἀββὰς νὰ τὰ ἐξαφανίσῃ, διαλύοντας τὰ πάντα.
Ὁ ἀββὰς λοιπὸν Μισὲλ Φουρμόντ, ἀπεσταλμένος τοῦ Λοδοβίκου ΙΕ’, ὥστε νὰ συλλέξῃ βυζαντινὰ χειρόγραφα, τὸ 1729, ἔφθασε στὴν Σπάρτη.
Χρειάστηκε 53 ἡμέρες γιὰ νὰ καταστρέψῃ τὰ πάντα!!!
Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιστολή του πρὸς τὸν κόμητα Maurepas…
Κύρος Μανούσκας

“επί 30 μέρες και πλέον 30, 40 και 60 εργάτες εκθεμελιώνουν, καταστρέφουν, εξαφανίζουν την πόλη της Σπάρτης. Μου υπολείπονται 4 μονό πύργοι να καταστρέψω… Προς το παρόν ασχολούμαι με την καταστροφή των τελευταίων αρχαιοτήτων της Σπάρτης. Καταλαβαίνετε (αποτείνεται στο Maurepas) τι χαρά δοκιμάζω(!).

Αλλά να η Μαντινεία, η Στυμφαλία, η Τεγέα και ιδιαίτερα η Νεμέα και η Ολυμπία αξίζουν την εκ βάθους εκθεμελίωση. (!!!!!!!!!)Έκανα πολλές πορείες αναζητώντας αρχαίες πόλεις αυτής της χωράς και έχω καταστρέψει μερικές. Ανάμεσα τους την Τροιζηνα, την Ερμιόνη, την Τύρινθα (tyrins στο χειρόγραφο αντί tiryns), τη μισή ακρόπολη του Άργους, τη Φλιασιά, το φενέο…
Εισέδυσα στη Μάνη.Εδώ και έξι εβδομάδες ασχολούμαι με την ολοκληρωτική καταστροφή της Σπάρτης! Γκρεμίζοντας τα τείχη, τους ναούς της, μην αφήνοντας πέτρα στην πέτρα θα κάνω και την τοποθεσία της άγνωστη στο μέλλον, για να την ξανακάνω εγώ γνωστή. Έτσι θα δοξάσω το ταξίδι μου. Δεν είναι αυτό κάτι;”.

Και πιο κάτω: “η Σπάρτη είναι η πέμπτη πόλη που κάτεσκαψα. Δεν θέλω να αφήσω λίθο επί λίθου. Δεν ξέρω αν υπάρχει στον κόσμο πράγμα ικανό να δοξάσει μια αποστολή περισσότερο από του να σκορπίσεις στους ανέμους τη στάχτη του Αγησιλάου, από το ανακαλύψεις τα ονόματα των εφόρων, των γυμνασιαρχών, αγορανόμων, φιλοσόφων, γιατρών, ποιητών, ρητόρων, διάσημων γυναικών, ψηφίσματα της Γερουσίας, τους νόμους του Λυκούργου. Ασχολούμαι τώρα με την καταστροφή των βαθύτερων θεμελίων του ναού του Αμυκλαίου Απόλλωνα. Θα κατέστρεφα και άλλους αρχαίους τόπους το ίδιο εύκολα, αν με άφηναν. Τον πύργο τον γκρέμισα ολοκληρωτικά.”
Για την Τροιζήνα αναφέρει: “γκρέμισα ότι απέμεινε από τα οχυρά και τους ναούς της.”. Και με απίστευτη αφέλεια ομολογεί: “από τους περιηγητές που προηγήθηκαν δεν θυμάμαι να τόλμησε κανείς να κατεδαφίσει πύργους και άλλα μεγάλα κτίρια! Εγώ δεν μοιάζω με αυτούς που τρέχουν από πόλη σε πόλη για ιδούν. Πρέπει να παίρνω χρήσιμα πράγματα”.
Και πώς δικαιολογείται; Στις 20 Απριλίου 1730, ο Fourmont γράφοντας στον πρεσβευτή της Γαλλίας στην Κωνσταντινούπολη Βιλλενεβέ, δικαιολογεί τους βανδαλισμούς του στην Σπάρτη σαν εκδίκηση, από την κακή απέναντί του συμπεριφορά των Μανιατών: ” Βρίσκομαι σε έναν φοβερό τόπο, στην περίφημη Μάνη. Κακός λαός και είμαι ευτυχής που γλίτωσα. Έφυγα από την βάρβαρη πατρίδα τους χωρίς να αποκομίσω τίποτα αξιόλογο, τίποτα για να βγουν τουλάχιστον τα έξοδά μου. Για να ξεσπάσω, για να εκδικηθώ αυτό το σκλυλολόι, ρίχτηκα πάνω στην αρχαία Σπάρτη. Δεν ήθελα να μείνει τίποτα από την πόλη που έκτισαν οι πρόγονοί τους. Την έσβησα, την ανασκάλεψα, την ξεθεμελίωσα, δεν έμεινε λίθος επί λίθου”, και συνεχίζει: ”Την ισοπέδωσα λοιπόν με κάθε επισημότητα. Και αυτό προκάλεσε το θαυμασμό των Τούρκων, ενώ οι Έλληνες λύσσαξαν και οι Εβραίοι έμειναν κατάπληκτοι. Είμαι ήσυχος,πολύ περισσότερο γιατί απόκτησα από το ταξίδι μου πράγματα ικανά να βοηθήσουν και να θαμπώσουν όλους τους σοφούς”.

Ολα τα ημερολογια, χειρογραφα και επιγραφες βρισκονται στην Βασιλικη Βιβλιοθηκη στο Παρισι.
Τετοια Ανθελληνικα καθιζηματα λυμαινονται τον πλανητη εως και σημερα. Διοτι ο Ελληνισμος ειναι μια οικουμενικη εννοια, δεν συνορευει με κανεναν και δεν φυλακιζεται απο κανεναν. Ο διεθνης Σιωνισμος λειτουργωντας παντα υπο το σκοτος προσπαθει απο αρχαιοτατων χρονων να πληγωσει την ανθρωποτητα. Αυτη ειναι και η βασικη διαφορα μεταξυ των 2 εννοιων. Ο Ελληνισμος προωθει την βελτιωση του ανθρωπου μεσω του πολιτισμου, της Γλωσσας, της Κριτικης σκεψης, της Δημοκρατιας. Ο Σιωνισμος απο την αλλη αρεσκεται στην υποδουλωση και τον αφανισμο των ανθρωπων, ετσι δημιουργησε θρησκειες, ματαιοδοξια, πολιτικες ιδεολογιες ωστε να καταφερει να διαιρεσει τον ανθρωπο σε οσες περισσοτερες υποκατηγοριες μπορει με αποτελεσμα την χειραγωγηση του. 

Δυστυχως γι αυτους το Φως δεν μπορει να υποκυψει στο σκοταδι. Κλεινω με μια προταση του Αδαμαντιου Κοραη,
“Των Ιουδαίων το προς ημάς μίσος, υπερβαίνει και αυτό το τουρκικό μίσος»

φιλοσοφία κι ἔρευνα

Διαβάστε περισσότερα »