Εσείς, πόσο παραθείο φάγατε σήμερα;

Απεχθάνεστε τις κατσαρίδες; Δεν αντέχετε τα μυρμήγκια μέσα στην κουζίνα σας; Φοβάστε μήπως τα κουνούπια-λαθρομετανάστες μεταφέρουν δάγκειο πυρετό στο παιδί σας; Σιχαίνεστε τις μύγες; Είστε αραχνοφοβικός;

Η λύση είναι απλή και θα τη βρείτε σε κάθε σούπερ-μάρκετ: Ένα ψέκασμα και ξεμπερδεύσατε. Ασφαλή και αποτελεσματικά εντομοκτόνα για τα έρποντα έντομα. Εντομοαπωθητικά που διαρκούν 40 νύχτες (αλλά καλύτερα να αφήσετε τα παράθυρα ανοικτά).

–

Τα όμορφα λουλούδια σας καταστρέφονται από μικροσκοπικά έντομα ή μύκητες; Το γκαζόν σας δεν είναι τόσο πράσινο και πυκνό όσο του γείτονα; Οι ντοματιές που φυτέψατε στον κήπο σας δεν κάνουν τόσο λαμπερές και μεγάλες ντομάτες όσο του μανάβη;

Μην ανησυχείτε: Στο κατάστημα γεωργικών φαρμάκων της γειτονιάς σας θα βρείτε την απάντηση σε κάθε πρόβλημα σας.

–

Είστε αγρότης και η σοδειά σας απειλείται από κάποιο έντομο ή ζιζάνιο; Ο γεωπόνος θα σας βοηθήσει να προστατέψετε το εισόδημα σας.

~~

Νιώθετε αδύναμοι ή έχετε σπασμούς, κάνετε εμετούς και νιώθετε ότι πεθαίνετε; Πάθατε καρκίνο ενώ δεν καπνίζετε, δεν πίνετε και δεν αγχώνεστε; Το παιδί σας γεννήθηκε με μια πολύ σπάνια μετάλλαξη; Δυστυχώς είναι πολύ αργά για να διαβάσετε τα συστατικά των εντομοκτόνων που χρησιμοποιούσατε τόσο καιρό.

Ο θάνατος σας είναι μια ευγενική χορηγία των χημικών εταιρειών, των αυτοχρηματοδοτούμενων πανεπιστημίων και των συνεργών-στο-έγκλημα κυβερνήσεων...

Θέλετε να μάθετε τι σας αρρώστησε τόσο πολύ; Είναι ο άνθρακας. Το βασικό συστατικό της ζωής. Το άτομο του μπορεί να συνδυάζεται με κάθε άλλο στοιχείο. Χάρη σε αυτή του την ιδιότητα υπάρχει ζωή στον πλανήτη μας. Εξαιτίας αυτής του της ιδιότητας (και με τη βοήθεια των ανθρώπων) ίσως να μην υπάρχει ζωή σε λίγα χρόνια. Ανθρώπινη τουλάχιστον.

Ο άνθρακας είναι η βάση των εντομοκτόνων που χαρακτηρίζονται «οργανικά».

Η πιο γνωστή ομάδα οργανικών εντομοκτόνων είναι οι χλωριούχοι υδρογονάνθρακες και σταρ αυτής της ομάδας δεν είναι άλλος από το διαβόητο DDT.

–

Το DDT κατασκευάστηκε το 1874, αλλά οι εντομοκτονικές του ιδιότητες αποκαλυφτήκαν μόλις το 1939. Ο χημικός Πολ Μίλλερ που τις ανακάλυψε κέρδισε επάξια ένα βραβείο Νόμπελ…

Ευχαριστούμε, Πολ.

Το DDT αποθηκεύεται σε όργανα με πλούσιες λιπαρές ουσίες (επινεφρίδια, όρχεις, θυρεοειδής, συκώτι). Πόσο τοξικό είναι; Σε αναλογία 5 προς 1 εκατομμύριο (φανταστείτε πέντε μόλις γραμμάρια ddt διαλυμένα σε ένα τόνο πετρελαίου) μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές στον άνθρωπο.

–

Το χειρότερο όμως με το ddt και του υπόλοιπους χλωριούχους υδρογονάνθρακες είναι ότι δεν καταστρέφονται.

Αν, για παράδειγμα, ραντίσουμε ένα χωράφι με τριφύλλι και ταΐσουμε τις κότες μας με αυτό, το ddt  θα βρεθεί στα αυγά τους, από αυτά στο λίπος του ανθρώπου και μέσω του πλακούντα στο έμβρυο –της εγκυμονούσας που έκοψε το κάπνισμα και τον καφέ. Αν κάποιος ανθρωποφάγος φάει το έμβρυο θα πάρει μια καλή δόση από εντομοκτόνο.

Κι ενώ –τυπικά- έχει απαγορευτεί, μόλις χθες επιστήμονες ανακάλυψαν ότι τόνοι ddt κάνουν κρουαζιέρα στους ωκεανούς ψάχνοντας για το επόμενο μέρος παραθέρισης.

Και το DDT είναι μόνο ο διάσημος συγγενής μιας πολύ κακεντρεχούς οικογένειας. Ο αδελφός του είναι πολύ χειρότερος, αλλά λίγοι ξέρουν το όνομα του: Χλωρντέην.

~~{}~~

Το χλωρντέην απορροφάται από όλες τις πύλες του ανθρώπινου σώματος: Από το δέρμα, μέσω της αναπνευστικής οδού και –φυσικά- από την πεπτική οδό.

Είναι εξαιρετικά τοξικό, αλλά χρησιμοποιείται ευρέως για τη «φροντίδα» του γκαζόν. Για να καταλάβετε την τοξικότητα του αρκεί να αναφέρουμε την περίπτωση ενός χημικού, ο οποίος έριξε κατά λάθος ένα διάλυμα με 25% χλωρντέην πάνω του: Πέθανε σε 40 λεπτά, πριν να προλάβει να ζητήσει βοήθεια.

~~

Αλλά πάντα υπάρχει και κάτι χειρότερο στην οργανική χημεία: Όπως οι χλωριούχες ναφθαλίνες. Πολύ συνηθισμένα εντομοκτόνα, τρεις αδελφές: Η ντιελτρίν, η αλντρίν και η εντρίν.  Ακούγονται σαν ονόματα ξωτικών από βιβλίο του Τόλκιν, έτσι δεν είναι;

Η ντιελτρίν είναι πέντε φορές πιο τοξική από το DDT αν φαγωθεί, αλλά 40 φορές πιο τοξική αν απορροφηθεί από το δέρμα. Σε μεγάλες ποσότητες είναι άμεσα θανατηφόρα. Σε μικρότερες δόσεις συσσωρεύεται στους λιπώδεις ιστούς και προξενεί χρόνιες βλάβες.

Η αλντρίν είναι εξίσου τοξική. Μια ποσότητα ίση με ασπιρίνη μπορεί να σκοτώσει 400 ορτύκια (ή αρκετούς ανθρώπους).

Η εντρίν είναι η πιο τοξική (από τις τοξικές). Κάνει το DDT μοιάζει με ερασιτέχνη.

–

Μια από τις πιο τραγικές περιπτώσεις δηλητηρίασης από εντρίν έρχεται από τη Βενεζουέλα. Εκεί ένα ζευγάρι Αμερικάνων (που μάλλον δεν τα πήγαιναν καλά με τα τροπικά έντομα) ψέκασαν το σπίτι τους με ένα σπρέι που περιείχε εντρίν. Το έκαναν το πρωί και είχαν φροντίσει να απομακρύνουν το παιδί και το σκύλο τους. Λίγες ώρες μετά έπλυναν τα πατώματα και αέρισαν το χώρο.

Το σκυλί και το παιδί επέστρεψαν στο σπίτι το απόγευμα. Μια ώρα μετά το σκυλί έκανε εμετό, έπαθε σπασμούς και πέθανε. Το βράδυ, το παιδί έκανε επίσης εμετό, έπαθε σπασμούς και έχασε τις αισθήσεις του. Επιβίωσε, αλλά σε μόνιμη κατάσταση «φυτού».

~~{}~~

Άλλη υπέροχη ομάδα δηλητηρίων, που χρησιμοποιούνται ευρέως ως εντομοκτόνα, είναι τα αλκύλια. Οι ιδιότητες αυτών των ουσιών ανακαλύφτηκαν από ένα Γερμανό χημικό, στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Μερικές από αυτές χρησιμοποιήθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκεντρώσεων, στους θαλάμους αερίων –όχι ως εντομοκτόνα, αλλά ως ανθρωποκτόνα.

Αυτές οι ουσίες καταστρέφουν το νευρικό σύστημα και το θύμα παραλύει και πεθαίνει από ασφυξία ή ανακοπή καρδιάς. Είναι τόσο επικίνδυνα που ακόμα και οι γιατροί που φροντίζουν κάποιον δηλητηριασμένο πρέπει να φοράνε γάντια και να αποφεύγουν την επαφή.

Παρ’ ολ’ αυτά οι χημικές εταιρείες συνεχίζουν να τα παράγουν, οι επιστήμονες να τα απενοχοποιούν και οι κυβερνήσεις να τα επιτρέπουν, για να βοηθήσουν τους αγρότες στη «μάχη» τους με τα έντομα.

–

Ίσως θα έπρεπε να προειδοποιήσουν δύο παιδιά στη Φλόριντα, τα οποία βρήκαν μια άδεια σακούλα και την πήραν να επιδιορθώσουν την κούνια τους. Λίγο μετά πέθαναν και τα δύο, ενώ τρεις φίλοι τους αρρώστησαν. Η νεκροψία έδειξε ότι ο θάνατος είχε προκληθεί από δηλητηρίαση με παραθείο –το οποίο περιείχε σε μικρές ποσότητες η σακούλα που βρήκαν.

~~{}~~

Το παραθείο έχει και έναν δίδυμο αδελφό, το μαλαθείο, το οποίο θα βρείτε πιθανότατα να αναγράφεται –αν ψάξετε λιγάκι- στα ψιλά γράμματα των σπρέι που ψεκάζετε για να εξοντώσετε τα τόσο επικίνδυνα κουνούπια.

Εξίσου τοξικά είναι και τα ζιζανιοκτόνα, στα οποία συνήθως χρησιμοποιείται αρσενικό (δε χρειάζεται να πούμε τίποτα γι’ αυτό), δινιτροφαινόλη και η «πέντα» (πενταχλωροφαινόλη). Οι χημικές εταιρείες και οι επιστήμονες που εργάζονται γι’ αυτές τα παρουσιάζουν ως απολύτως αβλαβή για το περιβάλλον και τον άνθρωπο.

Μάλλον αυτό πίστευε και ένας οδηγός βυτίου στην Καλιφόρνια, ο οποίος έβαλε το χέρι του μέσα σε «πέντα» για να πιάσει την τάπα του βαρελιού που του γλίστρησε. Ενώ πλύθηκε αμέσως, αρρώστησε βαριά και πέθανε την επομένη.

~~{}~~

Όλα αυτά τα εντομοκτόνα είναι «Παναγίες» αν συγκριθούν με τα «διασυστημικά εντομοκτόνα». Αυτά είναι εντομοκτόνα ενσωματωμένα στον σπόρο. Καθώς το φυτό μεγαλώνει το δηλητήριο εμπεριέχεται σε όλους τους ιστούς του: Στο βλαστό, στα φύλλα, στα άνθη, στους καρπούς. Έτσι το πλύσιμο και το ξεφλούδισμα δεν ωφελεί σε τίποτα, αφού κάθε κύτταρο του φυτού είναι δηλητηριασμένο.

Κι όλ” αυτά που μόλις διαβάσατε δεν είναι επιστημονική φαντασία ή κατασκευασμένη είδηση.

Συμβαίνει από τη δεκαετία του ’60, όταν η Ρέιτσελ Κάρσον έγραψε τη «Σιωπηλή Άνοιξη», ένα βιβλίο που ίσως να προκάλεσε περισσότερες αντιδράσεις και από την «Καταγωγή των Ειδών», του Δαρβίνου.

Εσείς, φυσικά, μπορείτε να αγνοήσετε όλες αυτές τις «υστερίες», και να συνεχίσετε να προσπαθείτε να εξοντώσετε τις κατσαρίδες ψεκάζοντας (οι οποίες, παρεμπιπτόντως, εξελίσσονται και προσαρμόζονται πολύ πιο γρήγορα από τους ανθρώπους στα δηλητήρια). Και να συνεχίσετε να καταναλώνετε παραθείο.
 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Διαβάστε το δεύτερο μέρος (και πιο τρομακτικό) αυτής της ιστορίας:

Γκαρσόν, βρήκα ένα φρούτο μέσα στην ουρεθάνη μου!

Ξέρετε ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρώπινου είδους; Μετά την ηλιθιότητα, βεβαίως.

Ότι αργεί πολύ να αναπαραχθεί! Αυτό, όσο περίεργο κι αν σας φαίνεται, τον κάνει πολύ ευάλωτο στις αλλαγές του περιβάλλοντος, αφού είναι το είδος -στο σύνολο του- που προσαρμόζεται και όχι το άτομο. Το άτομο, για τη φύση, δεν έχει καμιά αξία. Οπότε ο ανθρώπινος ατομικισμός είναι μια ιδιότητα παραφύσιν.

Για δεύτερη φορά ο Γελωτοποιός θα ασχοληθεί με τις επιδράσεις των οργανικών εντομοκτόνων στον άνθρωπο. Όχι επειδή ο άνθρωπος είναι σημαντικότερος από τα υπόλοιπα όντα ούτε γιατί οι επιδράσεις των συγκεκριμένων ουσιών σε αυτά είναι μικρότερης σημασίας.

Αλλά, μόνο, γιατί το μέγεθος της καταστροφής και τα στοιχεία σχετικά με την επίδραση τους στο ζωικό και φυτικό βασίλειο είναι πάρα πολλά για να γραφτούν σε μια σύντομη –ο θεός να την κάνει- ανάρτηση μπλοκ.

~~{}~~

Οι οξείες δηλητηριάσεις και οι ξαφνικοί θάνατοι των αγροτών, των ανθρώπων που ψεκάζουν (τα κτήματα άλλων ή τον κήπο τους), των νοικοκυρών που χρησιμοποίησαν κάποιο οικιακό εντομοκτόνο και των «τυχαίων» θυμάτων είναι σίγουρα τραγικές περιπτώσεις.

Όμως έχουν μεγαλύτερη σημασία, για το σύνολο του πληθυσμού, οι καθυστερημένες επιδράσεις της συσσώρευσης μικρών ποσοτήτων από αυτές τις ουσίες στους λιπώδεις ιστούς του σώματος.

~~

Όλοι γνωρίζουν ότι η ραδιενέργεια προκαλεί μεταλλάξεις στο γενετικό υλικό (ρωτήστε και τον Γκοτζίλα ή τις πεταλούδες της Φουκοσίμα αν δε με πιστεύετε).

Αυτό που λίγοι γνωρίζουν είναι ότι υπεύθυνες για μεταλλάξεις είναι και οι χημικές ουσίες. Το πρώτο χημικό μεταλλαξιογόνο που ανακαλύφτηκε (το 1940) ήταν ο υπερίτης.

Από τότε αποδείχτηκε ότι και τα εντομοκτόνα δεν πάνε πίσω: Πολλά από τα κουνούπια που εκτέθηκαν σε ddt μεταλλάχτηκαν σε γυνανδρόμορφα άτομα. Η ουρεθάνη δημιουργεί μεταλλάξεις στις μύγες των φρούτων. Η λιντέην παραμορφώνει τα φυτά και το ζιζανιοκτόνο 2,4-Ντι καταστρέφει τα χρωμοσώματα τους.

Ο άνθρωπος, ευτυχώς, ως το μόνο ζώο με αθάνατη ψυχή, δεν παθαίνει τίποτα… Σωστό ή λάθος;

Θα πρέπει να περιμένουμε πολλά χρόνια ακόμα (μερικές δεκαετίες ή μπορεί και αιώνες) για να μάθουμε.

~~{}~~

Καθόλου άσχετη και με την αύξηση των καρκίνων στην εποχή μας δεν είναι η βροχή των χημικών.

Ένα από τα πιο παλιά φυτοφάρμακα που συνδέεται με καρκινογενέσεις είναι το αρσενικό.

Τα ζιζανιοκτόνα IPC και CIPC προκάλεσαν όγκους του δέρματος υπό ελεγχόμενες συνθήκες. Το ζιζανιοκτόνο αμινοτριραζόλη καρκίνο του θυροειδούς. Το εντομοκτόνο εξαχλωρίδιο του βενζολίου προκάλεσε (αποδεδειγμένα) οξεία λευχαιμία σε δύο ξαδέλφια που δούλευαν σε αποθήκη εντομοκτόνων στην Τσεχία.

Η ουρεθάνη, η οποία μπορεί να δημιουργήσει όγκους ακόμα και σε έμβρυα, χρησιμοποιείται ευρέως όχι μόνο σε ζιζανιοκτόνα, εντομοκτόνα και μυκητοκτόνα, αλλά και σε άλλα προϊόντα, όπως πλαστικά, φάρμακα, ρούχα και μονωτικά υλικά.

(Κάντε μια γρήγορη αναζήτηση στο ίντερνετ για «ουρεθάνη» και θα καταλάβετε για τι μιλάμε).

~~{}~~

Ένα ερώτημα που εύκολα μπορεί κάποιος να θέσει είναι γιατί οι επιστήμονες που σίγουρα γνωρίζουν τις καταστροφικές επιδράσεις αυτών των ουσιών συνεχίζουν να τις παράγουν, να ανακαλύπτουν καινούριες –πιο τοξικές- και να δικαιολογούν μέχρι και 200.000 θανάτους ετησίως από τα «τέρατα» που κατασκευάζουν στα εργαστήρια τους.

Η απάντηση είναι απλή και έχει να κάνει με την ηλιθιότητα και τον ατομικισμό, που όπως είπαμε είναι οι πιο σταθερές εγγενείς ιδιότητες του ανθρώπου: Οι χημικές εταιρείες χρηματοδοτούν τα πανεπιστήμια για έρευνες πάνω στα εντομοκτόνα. Έτσι δημιουργούνται μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές, καθώς και ελκυστικές θέσεις για τους απόφοιτους.

Στο βιολογικό έλεγχο, από την άλλη, απασχολούνται μόνο οι αιθεροβάμονες και οι ενσυνείδητοι επιστήμονες –οι οποίοι, όπως και σε κάθε άλλο τομέα, είναι ελάχιστοι.

~~

Το μεγαλύτερο, όμως, ψέμα σχετικά με τα οργανικά εντομοκτόνα είναι ότι κάνουν περισσότερο καλό από κακό.

Τα δηλητήρια αυτά πρέπει να γίνονται διαρκώς πιο τοξικά ή να χρησιμοποιούνται σε μεγαλύτερες ποσότητες, αφού τα έντομα γίνονται πιο ανθεκτικά σε κάθε ουσία πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι υπολογίζαμε.

Για παράδειγμα, στον Τενεσί, οι μύγες ανέπτυξαν μεγάλη ανθεκτικότητα στο ντιελντρίν σε δύο μόνο μήνες!

Σας φαίνεται παράδοξο; Θα πρέπει να αρχίσετε να σκέφτεστε σαν μύγες για να το καταλάβετε…

 

Ο ίδιος ο Δαρβίνος δύσκολα θα μπορούσε να βρει καλύτερο παράδειγμα της λειτουργίας της φυσικής επιλογής από αυτό το μηχανισμό της ανθεκτικότητας των εντόμων στα εντομοκτόνα.

Οι ψεκασμοί εξαφανίζουν τα πιο αδύναμα έντομα. Αυτά που επιβιώνουν –και αναπαράγονται χωρίς ανταγωνιστές- είναι τα πιο ισχυρά. Έτσι, μετά από μερικές γενιές (που για τις μύγες σημαίνει λίγους μήνες), αντί για έναν ανάμικτο πληθυσμό από ισχυρά και ασθενή έντομα έχουμε μόνο σκληρά, ανθεκτικά στελέχη, τα οποία χρειάζονται πολύ μεγαλύτερες ποσότητες ή μια νέα τοξική ουσία (η οποία, σε φαύλο κύκλο, θα αφήσει μόνο τα πλέον ισχυρά έντομα).

~~

Κάποιος χημικός επιστήμονας μπορεί να υποστηρίξει (καθώς θα τσεπώνει την αμοιβή του από τη χημική εταιρεία για την οποία εργάζεται) ότι το ίδιο θα συμβεί και με τους ανθρώπους: Θα αναπτύξουν ανθεκτικότητα στα φυτοφάρμακα.

Αυτό, πιθανότατα, θα συμβεί. Αλλά κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει στο παιδί του επιστήμονα ότι πεθαίνει από οξεία λευχαιμία για να ενδυναμωθεί η ανθρωπότητα.

Και να του πει ότι αυτή η ενδυνάμωση θα έρθει πολύ μετά το δικό του θάνατο.

Οι ανθρώπινοι πληθυσμοί αναπαράγονται με ρυθμό τριών –περίπου- γενιών κάθε αιώνα. Οι νέες γενιές των εντόμων εμφανίζονται μέσα σε διάστημα ημερών ή εβδομάδων.

Αν σε ένα χρόνο έχουμε 24 γενιές μυγών, θα πρέπει να περιμένουμε 800 χρόνια για να δούμε 24 γενιές ανθρώπων (και έναν άνθρωπο που θα έχει αναπτύξει ανθεκτικότητα στις τοξικές ουσίες που φτιάχτηκαν πριν οχτακόσια χρόνια –όχι στις καινούριες απειλές).

Αυτό είναι το βασικό μειονέκτημα των ανθρώπων σε σχέση με τα «κατώτερα» έντομα: Εξελίσσονται βιολογικά πολύ πιο αργά από όσο αναπτύσσονται τεχνολογικά.

Άσχετο, αλλά πολύ καλό

Για να το πούμε πιο βιβλικά: «Το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενής».

Ή –πιο πολύ στο πνεύμα του Γελωτοποιού: Οι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο απ’ ό,τι προβλεπόταν.

Θα τελειώσω αυτό το κείμενο χωρίς να έχω καταφέρει να δώσω όσα στοιχεία θα ήθελα. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι οι αναρτήσεις των μπλοκ (πόσο μάλλον τα tweet ή οι «σοφίες» του facebook) δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τα βιβλία.

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τα δηλητήρια που κάνουν κρουαζιέρα στους ωκεανούς και στο σώμα μας θα βρείτε πολλά βιβλία –σε αυτό το ίντερνετ μπορεί να είναι πολύ χρήσιμο.

Ξεκινήστε από τη «Σιωπηλή Άνοιξη» της Κάρσον, το οποίο είναι για την οικολογία ό,τι για τη φυσική το «Principia Mathematica» του Νεύτωνα.

Πηγή/αναδημοσίευση απο  Γελωτοποιός

Διαβάστε περισσότερα »

Συλλογή-αποθήκευση-εκμετάλευση βρόχινου νερού

Στην παρούσα ανάρτηση θα ασχοληθούμε με την συλλογή και αποθήκευση βρόχινου νερού καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου, ώστε αυτό να χρησιμοποιείται καθαρά για αρδευτικούς σκοπούς την καλλιεργητική περίοδο. Είναι μια διαδικασία χρήσιμη ιδιαίτερα σε άνυδρες περιοχές, σε περιοχές που δεν υπάρχει δίκτυο υδροδότησης ή κάποιο ιδιόκτητο έργο υδρομάστευσης (πηγάδι ή γεώτρηση) που να καλύπτει τις ανάγκες, αλλά και σε παραθαλάσσιες τοποθεσίες όπου από πηγάδια ή γεωτρήσεις αντλείται υφάλμυρο νερό.

Παράλληλα είναι μέθοδος εξοικονόμησης ενέργειας και φυσικών πόρων, ενώ βοηθά στην βελτίωση των εδαφικών παραμέτρων σε περιοχές επιβαρυμένες από αρδεύσεις με κακής ποιότητας νερά.
Το κείμενο είναι λίγο μεγάλο επειδή συμπεριέλαβα και Τεχνικο-Ιστορικά στοιχεία. Πιστεύω ότι είναι χρήσιμο έστω και να ακούμε για τεχνικές που δεν υπάρχουν πιά, λόγω του ότι εκτός από τους τεχνίτες, χάθηκαν και οι σκεπτόμενοι. Δείτε το σαν ρομαντική νότα στην πεζή τεχνοκρατική μας εποχή.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Ιστορικά
Τα έργα ομβριοσυλλογής και αποθήκευσης συναντώνται από την αρχαιότητα ακόμη, ως εξειδικευμένες κατασκευές κυρίως για στρατιωτικούς σκοπούς. Στις ακροπόλεις (κάστρα) για παράδειγμα, με σύστημα καναλιών οδηγούσαν τα νερά της βροχής σε υπόγειες δεξαμενές, ώστε οι έγκλειστοι σε περίοδο πολιορκίας, να έχουν νερό.
(Χαρακτηριστικό παράδειγμα στην ακρόπολη των Μυκηνών).
Στα νεώτερα χρόνια, η μέθοδος αναπτύσσεται σε ισχυρά άνυδρες περιοχές τόσο σε ατομικό (οικογενειακό) επίπεδο, όσο και σε ομαδικό (επίπεδο οικισμών), στην προσπάθεια να επιτυγχάνεται επάρκεια λειτουργικού νερού.
Επί πλέον αυτού όμως, σε μικρά άνυδρα νησιά (π.χ. Κυκλάδες, Δωδεκάνησα), χρησιμοποιείται με ανάμιξη ακόμη και για πόσιμο, ενώ σε πολύ δύσκολες ημέρες λειψυδρίας πινόταν και ενδεχομένως σε ακραίες καταστάσεις να πίνεται και τώρα αυτούσιο.
Εδώ θα κάνουμε μια παρένθεση για κάποιες περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πόσιμο νερό. Το βρόχινο είναι μαλακό νερό (πολύ μικρή σκληρότητα), οι συγκεντρώσεις αλάτων δηλαδή είναι πολύ περιορισμένες. Αυτό το κάνει άριστο στην μαγειρική, το φαγητό και ειδικά τα όσπρια βράζουν πολύ ευκολότερα και γρηγορότερα, το σαπούνι διαλύεται επίσης ευκολότερα διευκολύνοντας το πλύσιμο των ρούχων, στα μαλλιά δίνει στιλπνότητα και μετάξινη υφή, ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΠΟΣΙΜΟ.
Εξηγούμαι: Λόγω της έλλειψης αλάτων, η πόση βρόχινου νερού καταστρέφει στον ανθρώπινο οργανισμό την ισορροπία των ηλεκτρολυτών Καλίου-Νατρίου, με αποτέλεσμα ισχυρό σοκ που αν δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα μπορεί να επιφέρει ακόμη και θάνατο.
Για να αντιμετωπίσουν αυτές τις καταστάσεις όσοι αποθήκευαν βρόχινο νερό για πόσιμο, έριχναν στις δεξαμενές ασβέστη. Σήμερα όπου έχουν διατηρηθεί τέτοιες δεξαμενές, διακρίνονται στον πυθμένα υπολείμματα ασβέστη. Η αντίληψη όμως ότι ο ασβέστης ταυτόχρονα απολύμανε το αποθηκευμένο νερό, είναι λανθασμένη.

Η απλή τεχνική
Ας επικεντρωθούμε στην παρατήρηση μιας ομβριοσυλλογής. Όλοι έχουμε δεί έστω και σε φωτογραφία Κυκλαδίτικο σπίτι με τον υπερυψωμένο γείσο περιμετρικά της ταράτσας. Αυτή αποτελεί την συλλεκτική επιφάνεια και το νερό της βροχής οδηγείται με σωλήνες σε υπόγεια δεξαμενή. Είναι προφανές ότι η ποσότητα του νερού που μπορεί να συγκεντρωθεί είναι συνάρτηση τόσο του ετήσιου ύψους βροχής, όσο και του εμβαδού της συλλεκτικής επιφάνειας.
Χρησιμοποίησα το τυπικό Κυκλαδίτικο σπίτι επειδή και η εικόνα του είναι γνωστή και η μέθοδος εφαρμοζόταν και εφαρμόζεται, αφού είναι ιδιαίτερα άνυδρα τόσο λόγω μειωμένου συνολικού ετήσιου ύψους βροχής, όσο και λόγω πετρογραφικών σχηματισμών.
Οι τελευταίοι δεν επιτρέπουν την κατείσδυση του ατμοσφαιρικού νερού και επομένως την δημιουργία υπόγειων υδροφόρων, από τους οποίους με την διάνοιξη πηγαδιών ή γεωτρήσεων να δίνεται η δυνατότητα άντλησης. (Πλήν εξαιρέσεων σε περιορισμένα τοπικά πλαίσια).
Η οποιαδήποτε στέγη, (κατοικίας, αποθήκης η απλή στέγη χώρου ή και πρόβολος σκίασης), είναι μια επιφάνεια που προσφέρεται για ομβριοσυλλογή, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι τα νερά δεν απορρέουν ελεύθερα αλλά μέσω διαμορφωμένων περιμετρικά καναλιών και κατάλληλων στη συνέχεια σωληνώσεων, οδηγούνται σε υπόγειες συνήθως δεξαμενές (στέρνες) που έχουν κατασκευασθεί γι’ αυτόν το σκοπό.

Η αποθήκευση
Οι υπόγειες δεξαμενές ήταν λιθόκτιστες με συνδετικό υλικό κονίαμα, ενισχυμένο συνήθως με ηφαιστειακή τέφρα από την Σαντορίνη. Η τέφρα έπαιζε τον ρόλο του φυσικού τσιμέντου, έδινε υψηλής αντοχής και χωρίς πόρους κονιάματα (άρα δεν υπήρχαν διαφυγές), έχει κατά κόρον χρησιμοποιηθεί αντί τσιμέντου στη δόμηση των μοναστηριών του Αγίου Όρους και κυκλοφορεί στο εμπόριο με την ονομασία Θηραϊκή γή (από το Θήρα=Σαντορίνη), ή Πουζολάνα (Ιταλικής προέλευσης αφού και στην Ιταλία αφθονεί η ηφαιστειακή τέφρα και η γνώση των ιδιοτήτων της).
Συχνά, γινόταν επί πλέον επικάλυψη εσωτερικά των επιφανειών με την αντίστοιχη της εποχής τσιμεντοκονία (άμμος θαλάσσης και πουζολάνα) με την προσθήκη συχνά ψημένης αργίλου ή κονιοποιημένου (τριμμένου) κεραμιδιού που έδινε ακόμη ισχυρότερο και πλέον στεγανωτικό μίγμα. Αυτό λεγόταν και λέγεται κουρασάνι και έχει χρησιμοποιηθεί (και με το σημερινό τσιμέντο) στο παρελθόν, σε όλες τις οινοπαραγωγικές περιοχές. Κάλυπταν με αυτό την εσωτερική επιφάνεια στα χτιστά πατητήρια, τους ληνούς στα Πελοποννησιακά. Το σωστό κουρασάνι, από μάστορα γνώστη και μερακλή, έδινε υαλώδη υφή και εικόνα.
Η στεγανοποίηση εσωτερικά ήταν αναγκαία επειδή οι διαφυγές εκτός της μείωσης του αποθέματος, δημιουργούσαν και προβλήματα υγρασίας και ευστάθειας στην κατοικία, αφού οι δεξαμενές ήταν ενταγμένες στην όλη οικοδομή, συνήθως καταλαμβάνοντας ένα μέρος του υπογείου.
Σήμερα υπόγειες κατασκευές αποθήκευσης μπορούν ευκολότερα να γίνουν είτε εξ ολοκλήρου από οπλισμένο σκυρόδεμα (μονομπλόκ) και εσωτερική επάλειψη με τσιμεντοκονία και βαφή με εποξειδική ρητίνη για λόγους στεγάνωσης ή κατ’ ευθείαν βαφή πάνω στο μπετόν, είτε με εκσκαφή και εγκιβωτισμό πλαστικών δεξαμενών οι οποίες όμως συνδέονται μεταξύ τους ώστε να δημιουργείται ενιαίος αποθηκευτικός χώρος.
Η υπόγεια κατασκευή επιβάλλεται και για να ελαχιστοποιηθεί η εξάτμιση, η οποία σε υπέργειες κατασκευές χωρίς προστασία, μπορεί να φθάσει κατά περιόδους και στο 50% της αποθηκευμένης ποσότητας.
Επομένως αν έχουμε υπέργεια τσιμέντινη κατασκευή πρέπει να σκεπάζεται με θερμομονωτικό στέγαστρο, ενώ αν έχουμε πλαστικές ή μεταλλικές κατασκευές, θα πρέπει να είναι επιχωμένες.
Ένα άλλο πρόβλημα στο αποθηκευμένο νερό, είναι η ανάπτυξη βακτηριδίων. Στις υπέργειες κατασκευές μάλιστα επειδή ο ρυθμός ανάπτυξης ευνοείται τα μέγιστα από το ηλιακό φώς, αυτές θα πρέπει να επιχώνονται (μόνιμο σκοτάδι).
Βεβαίως η μακροχρόνια αποθήκευση ευνοεί την ανάπτυξη μικροοργανισμών μέχρι σημείου εξ ολοκλήρου σήψης. Το πρόβλημα αντιμετωπίζεται με χλωρίωση του νερού για την οποία χρησιμοποιούμε χλωρίνη οικιακής χρήσης υπολογίζοντας 1 κουταλιά της σούπας για κάθε κυβικό μέτρο νερού. Η χλωρίωση επαναλαμβάνεται ανά δεκαήμερο, αλλά μεταξύ χλωρίωσης και ποτίσματος θα αφήνουμε να μεσολαβούν δύο τουλάχιστον ημέρες.

Το αποτέλεσμα
Ας πάρουμε ένα αναλυτικό παράδειγμα για να δούμε τι μπορούμε να καταφέρουμε σε μια περιοχή κατασκευάζοντας σύστημα ομβριοσυλλογής και αποθήκευσης :
Έστω ότι διαθέτουμε μια ταράτσα εμβαδού 50 τ.μ. και ότι ζούμε σε περιοχή, όπου το ετήσιο ύψος βροχής δεν ξεπερνά τα 350 χιλιοστά, ενώ από το δίκτυο ύδρευσης απαγορεύεται η άρδευση κήπου ή είναι τόσο ακριβό το νερό ώστε είναι εντελώς ασύμφορο το πότισμα καλλωπιστικών ή κηπευτικών ακόμη και για οικιακή κατανάλωση. Δεχόμενοι ότι από τα 350 χιλιοστά βροχής, λόγω εξάτμισης και μικροδιαφυγών, η ταράτσα μας μαζεύει τα 300 χιλιοστά, τότε ο συνολικός όγκος νερού που σε ένα χρόνο μπορεί να συγκεντρωθεί (από την ταράτσα μας μόνο) και να αποθηκευτεί είναι: 50 τ.μ.χ 0,3 μ.= 15 κυβικά μέτρα ή αλλιώς 15.000 λίτρα.
Η καλλιεργητική άρα και αρδευτική περίοδος διαρκεί 6 μήνες, από 15 Απριλίου μέχρι 15 Οκτωβρίου, δηλαδή 180 ημέρες, μέγεθος που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Εδώ συνυπολογίζουμε:
--Τις σποραδικές βροχές της περιόδου 15 Απριλίου-15 Μαϊου, το μικρό ακόμη μέγεθος όσων φυτεύσαμε και τις όχι υψηλές θερμοκρασίες.
--Τις επίσης σποραδικές βροχές της περιόδου 15 Σεπτεμβρίου-15 Οκτωβρίου οπότε τα φυτά έχουν μικρότερες ή και καθόλου αρδευτικές απαιτήσεις αφ’ ενός διότι είναι προς το τέλος της παραγωγής τους και αφ’ ετέρου λόγω του πλήρως ανεπτυγμένου ριζικού συστήματος.
Στις δύο αυτές περιόδους (χωρίς ουσιαστικό λάθος) οι αρδευτικές ανάγκες αναλογικά καλύπτονται από την κατ’ ευθείαν άρδευση με την βροχή.
Συμπεραίνεται λοιπόν ότι σε γενικές γραμμές από τις 180 ημέρες, οι κύριες ανάγκες άρδευσης είναι το τετράμηνο 15 Μαϊου-15 Σεπτεμβρίου δηλαδή 120 ημέρες, επειδή και τα φυτά έχουν αναπτυχθεί και η θερμοκρασία είναι ήδη αρκετά ψηλή.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι για τις 120 ημέρες, ποτίζουμε κάθε τρίτη ημέρα με 1,5 λίτρο νερό κάθε φυτό (που αντιστοιχεί σε 0,5 λίτρο την ημέρα ανά φυτό), ποσότητα που κατά μέσο όρο είναι επαρκής για τα καλοκαιρινά κηπευτικά (ντομάτες, μελιτζάνες, κολοκυθάκια κ.λ.π.).
Άρα οι ανάγκες ανά φυτό το κρίσιμο τετράμηνο είναι :
120 ημ. χ 0,5 λίτρα= 60 λίτρα τα οποία για λόγους ασφάλειας από διάφορους παράγοντες θα αναβιβάσουμε στα 75λίτρα. (Η προσαύξηση είναι 25% , δηλαδή συντελεστής ασφάλειας υπέρ επαρκής).
Η αποθήκη μας περιέχει 15.000 λίτρα, επομένως μπορούμε με τις προηγούμενες παραδοχές να ποτίσουμε : 15.000 : 75=200 φυτά.
Ο αριθμός αυτός, με πυκνότητα 3 φυτά ανά τ.μ., (πολύ καλή πυκνότητα), αντιστοιχεί σε κήπο 65 περίπου τ.μ., ή πιο «χειροπιαστά» σε επιφάνεια 6,5μ χ 10 μ. η οποία καλλιεργούμενη αυστηρά και μόνο με κηπευτικά υπερκαλύπτει τις ανάγκες μιας τετραμελούς οικογένειας .
Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορεί να μας εξασφαλίσει η συνετή διαχείριση νερού σε δύσκολες περιοχές, ενώ παράλληλα με περισσότερη φροντίδα ( βλ. λεπτομέρειες ανάρτησης «φτιάχνω λαχανόκηπο χωρίς νερό» για την εδαφοκάλυψη κ.λ.π.) μπορεί να φυτευθεί πολλαπλάσια έκταση ή να ελαχιστοποιήσουμε τις ανάγκες, μειώνοντας έτσι και τους αποθηκευτικούς χώρους.

Ομβριοσυλλογή και ύψος βροχής
Ανέφερα σαν επιφάνεια ομβριοσυλλογής κάθε ταράτσα ή στέγη. Να προσθέσω ότι όταν έχουμε κεκλιμένες κεραμοσκεπές και όχι οριζόντιες ταράτσες, πολλαπλασιάζουμε την ποσότητα που βρήκαμε με τον αρχικό υπολογισμό επί 1,20.
Χρησιμοποίησα στο παράδειγμα σαν ετήσιο ύψος βροχής τα 350 χιλιοστά, μέγεθος συντηρητικό μεν αλλά και δόκιμο για περιοχές όπως οι Κυκλάδες, τα Δωδεκάνησα και η Κρήτη.
Με ίδια συντηρητική παραδοχή, χρησιμοποιούμε για τα Ιόνια και την Δυτική Ελλάδα τα 600 χιλιοστά, για την Μακεδονία, την Κεντρική Ελλάδα και την Θράκη τα 500, για την Αττική, την Ανατολική Στερεά και την Ανατολική Πελοπόννησο τα 400.
Επαναλαμβάνω ότι τα μεγέθη αυτά είναι συντηρητικά ώστε να εξετάζονται οι δυσμενέστερες συνθήκες και δεν συμφωνούν απόλυτα με τα μεγέθη της Ε.Μ.Υ. επειδή στα δικά της στοιχεία στο ετήσιο ύψος βροχής, συμπεριλαμβάνεται το χιόνι, το χαλάζι και η νυχτερινή δροσιά.
Για τις ορεινές περιοχές τα ανωτέρω μεγέθη τα προσαυξάνουμε κατά 20%.
Μπορούμε επίσης να συλλέγουμε βρόχινο νερό, δημιουργώντας κάποια χαντάκια στο κτήμα μας, τα οποία θα συγκεντρώνουν το νερό της βροχής και θα το οδηγούν μέσω ενός κεντρικού σε υπόγεια δεξαμενή. Απαραίτητα στο κεντρικό χαντάκι θα τοποθετήσουμε μικροφραγμούς στην διαδρομή ώστε να ανακόπτεται η ταχύτητα κίνησης και να αποτίθενται τα φερτά, αλλιώς και το νερό θα είναι βρώμικο πολύ και η δεξαμενή μας θα «μπαζώνεται». Σε μια τέτοια κατασκευή επίσης πρέπει να υπάρχει υπερχείλιση για τις περιπτώσεις έντονων βροχοπτώσεων. Παράλληλα θα πρέπει να υπάρχει τακτική φροντίδα καθαρισμού των χαντακιών.

Συμπληρωματικά
--Σε κάθε περίπτωση υπόγειων ή επίγειων δεξαμενών αποθήκευσης, μπορούμε να εγκαταστήσουμε σύστημα αυτόματης άρδευσης μέσω μιάς αντλίας επιφανείας και ενός πιεστικού δοχείου. Διευκολύνεται έτσι η άρδευση και είναι ελεγχόμενη και σταθερή η ποσότητα του νερού που δέχεται κάθε φυτό.
--Εκ των πραγμάτων δεν μπορούμε να φυτέψουμε γκαζόν, διότι οι ετήσιες ανάγκες σε νερό ανέρχονται σε 70 κυβικά ανά 100 τετρ. μέτρα ή 35 κυβικά αν βάλουμε αγριάδα. --Και κάτι ακόμη σχετικά με τα μαλακά ή σκληρά νερά. Υπήρχε παλιά η λανθασμένη άποψη ότι το σκληρό νερό δημιουργεί πέτρες στα νεφρά. Δεν είναι σωστό επειδή τα άλατα (ασβεστίου βασικά), με την μορφή που έχουν διαλυμένα στο νερό, δεν μπορούν να απορροφηθούν από τον οργανισμό και αποβάλλονται. Κατά συνέπεια, το σκληρό νερό είναι πιο υγιεινό από το μαλακό.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Σπορά και καλλιέργεια σιταριού

Παροιμίες σιταριού

Οκτώβρης και δεν έσπειρες, σιτάρι λίγο θα 'χεις.
Οκτώβρης και δεν έσπειρες, οκτώ σπυριά δεν κάνεις.
Οκτώβρης και δεν έσπειρες οκτώ σωρούς δεν έκανες.
Οκτώβρη και δεν έσπειρες λίγο ψωμί θα πάρεις.
Οκτώβρης βροχερός, Οκτώβρης καρπερός. Βαθιά τ' αυλάκια να φουντώσουνε τα στάχυα.
Δεύτερο αλέτρι, δεύτερο δεμάτι. Άσπορος μη μείνεις, άθερος δε μένεις.
Όποιος σπέρνει τον Οκτώβρη έχει οχτώ σειρές στ' αλώνι.
Αν κάνει ο Μάρτης τρία νερά κι ο Απρίλης άλλα δύο,να δεις του Μάρτη τα κουκιά, τ' Απρίλη τα σιταράκια,να δεις το γέρο- Κρίθαρο πώς τρέφει τη μουστάκα.

Όποιος έχει τέσσερα μάτια αγοράζει στάρι, όποιος δύο αλεύρι κι ο στραβός ψωμί.

ΑΥΞΗΣΗ, ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ

Βλάστηση σπόρου και φύτρωμα
Το σιτάρι σπέρνεται στην Ελλάδα το φθινόπωρο. Για τις πιο ορεινές περιοχές κατάλληλος μήνας σποράς θεωρείται ο Οκτώβριος, ενώ για τις υπόλοιπες ο Νοέμβριος. (Παπακώστα, 1997). Ο καθορισμός του καταλληλότερου χρόνου σποράς επηρεάζεται από τις κλιματολογικές συνθήκες

κατά το χειμώνα, από τον τύπο του εδάφους και από την ποικιλία.(Καραμάνος, 1992).
Ο σπόρος δεν βλαστάνει αμέσως μόλις ωριμάσει, αλλά περνάει πρώτα από μια περίοδο λήθαργου, κατά την οποία υφίσταται ορισμένες μεταβολές. Η θερμοκρασία και η υγρασία του εδάφους καθορίζουν την έναρξη του φυτρώματος. Για το σιτάρι η ελάχιστη θερμοκρασία φυτρώματος είναι 4ºC, η άριστη 20-25ºC και η μέγιστη 35-37ºC. Σε ευνοϊκές συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας εδάφους η κολεοπτίλη εμφανίζεται 4-5 ημέρες μετά τη σπορά. (Παπακώστα, 1997).
Η βλάστηση αρχίζει όταν οι σπόροι απορροφήσουν μικρά ποσά υγρασίας, τουλάχιστον το 35-45% του ξηρού βάρους τους. Το φώς δεν επηρεάζει τη βλάστηση.(Καραμάνος, 1992).
Μεγαλύτεροι σπόροι συνεπάγονται ταχύτερη εγκατάσταση φυταρίων, καλύτερο ανταγωνισμό με τα ζιζάνια και πιθανόν υψηλότερες αποδόσεις. Πάντως φαίνεται ότι η περιεκτικότητα των σπόρων σε πρωτεϊνη επηρεάζει την ανάπτυξη των φυταρίων περισσότερο από ότι το μέγεθος του σπόρου.(Καραμάνος, 1992).

Η βλαστική ικανότητα του σπόρου μειώνεται αν αυτός εκτεθεί σε υψηλή θερμοκρασία και υγρασία. Ο στεγνός σπόρος μπορεί να ανεχθεί υψηλές θερμοκρασίες. Η ηλικία του σπόρου μειώνει επίσης τη βλαστική του ικανότητα αλλά σε μικρότερο βαθμό. Κάτω από ιδανικές συνθήκες αποθήκευσης μπορεί να διατηρήσει τη βλαστική του ικανότητα σε ικανοποιητικό βαθμό για δέκα χρόνια. Κατά τη σπορά χρησιμοποιούνται συνήθως σπόροι της προηγούμενης σοδειάς. Οι πιο παλιοί σπόροι μπορεί να αποδειχθούν καλύτεροι γιατί βλαστάνουν μόνο οι πιο υγιείς και δίνουν ζωηρά φυτά.

Ανάπτυξη ριζών και φυλλώματος
Στα πρώτα στάδια ανάπτυξης (μέχρι την εμφάνιση του 4ου φύλλου) επικρατούν οι εμβρυακές ρίζες ενώ η συμβολή των μονίμων ριζών αυξάνει βαθμιαία. Οι εμβρυακές ρίζες μπορούν να φθάσουν σε βάθος 100-200 cm και παραμένουν ενεργές σε όλη τη ζωή των φυτών. Οι μόνιμες μπορεί να φθάνουν τις 100.
Η αύξηση των ριζών συνεχίζεται μέχρι το ξεστάχυασμα οπότε φαίνεται ότι σταματά. Υπάρχουν διαφορές μεταξύ των γενοτύπων στο μήκος και την ανάπτυξη του ριζικού συστήματος που έχουν ως αποτέλεσμα διαφορές ως προς την αντοχή τους στην ξηρασία. Φαίνεται ότι το ριζικό σύστημα είναι ελαφρά μεγαλύτερο στις νάνες ποικιλίες.(Καραμάνος, 1992)
Η διαφοροποίηση, ανάδυση και εκδίπλωση των φύλλων επηρεάζονται θετικά από τη θερμοκρασία, ένταση ακτινοβολίας, φωτοπερίοδο και θρεπτική κατάσταση του φυτού. Το τελικό μέγεθος του ελάσματος επηρεάζεται σημαντικά από την επάρκεια νερού, θρεπτικών συστατικών (κυρίως αζώτου) και από τη θερμοκρασία του αέρα (άριστη θερμοκρασία είναι 20ºC).(Καραμάνος, 1992).

Αδέλφωμα
Είναι η δυνατότητα των σιτηρών να σχηματίζουν πολλούς βλαστούς, τα αδέλφια, από οφθαλμούς οι οποίοι βρίσκονται στα γόνατα του στελέχους λίγο πιο κάτω ή ακριβώς πάνω στην επιφάνεια του εδάφους. (Παπακώστα,1997).
Όταν περάσουν περίπου 10-15 μέρες μετά τη σπορά, ο ακραίος οφθαλμός φτάνει κοντά στην επιφάνεια του εδάφους. Τότε σχηματίζονται γρήγορα πολλοί πλευρικοί οφθαλμοί στις μασχάλες των φύλλων, που είναι ακόμα υποτυπώδη. Από αυτούς τους οφθαλμούς εκφύονται καινούρια δευτερεύοντα στελέχη, τα οποία αναπτύσσουν δικό τους ριζικό σύστημα και ονομάζονται αδέλφια. Η έκπτυξή τους διαρκεί 30-40 μέρες. Στις χειμωνιάτικες ποικιλίες σιτηρών το αδέλφωμα αρχίζει το Φθινόπωρο και κατά το χειμώνα αναστέλλεται για να ανακτήσει τον κανονικό του ρυθμό την άνοιξη.(Φολίνας, 1990).
Ο αριθμός των αδελφιών που παράγεται από ένα φυτό επηρεάζεται από γενετικούς και οικολογικούς παράγοντες. Από τους οικολογικούς παράγοντες σημαντικότερο ρόλο παίζουν ο φωτισμός, η πυκνότητα και το βάθος της σποράς, η γονιμότητα του εδάφους, η πρωϊμότητα της σποράς, η επάρκεια υγρασίας, η κατάλληλη θερμοκρασία (14ºC-18ºC θεωρείται ιδανική θερμοκρασία) και η
αζωτούχος λίπανση. Ο αριθμός των αδελφιών, εκτός από την περίπτωση που τα αδέλφια σχηματίζονται πολύ όψιμα, παρουσιάζει θετική συσχέτιση με την απόδοση.(Φολίνας, 1990)
Στο σιτάρι, στις συνήθεις συνθήκες καλλιέργειας (πυκνότητα φυτοκοινότητας), στάχεις σχηματίζουν συνήθως ο κύριος βλαστός και τα αδέλφια που σχηματίζονται νωρίς (όταν το φυτό έχει 4-6 φύλλα) (Kirby, 1983).

Το κανονικό αδέλφωμα έχει μεγάλη σημασία για δύο λόγους:
1. Γιατί με το αδέλφωμα μπορούν να αντισταθμιστούν απρόβλεπτες ανωμαλίες κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης των φυτών, όπως το αραιό φύτρωμα, ο αποδεκατισμός της καλλιέργειας από ασθένειες, έντομα ή άλλες αιτίες, οπότε και η συνέχιση της καλλιέργειας θα ήταν προβληματική αν τα φυτά δεν είχαν την ικανότητα να αδελφώνουν
2. Γιατί με το αδέλφωμα αυξάνεται η στρεμματική απόδοση, δεδομένου ότι η συσχέτιση μεταξύ παραγωγής και αριθμού αδελφιών είναι θετική.(Μετζάκης, 1998)

Καλάμωμα
Την άνοιξη τα φυτά εισέρχονται σε μία περίοδο ταχείας ανάπτυξης στην οποία γίνεται επιμήκυνση του στελέχους (καλάμι) και συγχρόνως αρχίζει η αύξηση των φύλλων, των ριζών και της ταξιανθίας.(Παπακώστα, 1997)
Η αντοχή του στελέχους και το τελικό ύψος, που κυμαίνεται από 30cm μέχρι και πάνω από 150cm εξαρτώνται τόσο από το γενότυπο όσο και από τις συνθήκες ανάπτυξης. Οι υψηλές θερμοκρασίες και η επάρκεια νερού και αζώτου στο έδαφος ευνοούν την επιμήκυνση των μεσογονατίων.(Καραμάνος, 1992). Στο σιτάρι γενότυποι που έχουν και τα δύο γονίδια νανισμού Rht1 και Rht2, έχουν μικρότερο ύψος από εκείνα που έχουν ένα, τα οποία με τη σειρά τους είναι κοντότερα από εκείνα που δεν έχουν κανένα γονίδιο (Allan, 1983). Γενικά οι διαφορές στο ύψος οφείλονται περισσότερο στο μήκος των μεσογονατίων απ’ότι στον αριθμό τους. Τα στελέχη που έχουν μικρό ύψος, μεγάλη διάμετρο, παχύ τοίχωμα, ελαστικότητα, μεγάλο βάρος ανά μονάδα μήκους, υψηλή περιεκτικότητα σε κυτταρίνες και λιγνίνη παρουσιάζουν αντοχή στο πλάγιασμα.(Παπακώστα, 1997).

Ξεστάχυασμα
Την ανάπτυξη του στελέχους ακολουθεί η αύξηση του μεγέθους του στάχεος και η μετακίνησή του από την βάση του φυτού προς την κορυφή. Ο στάχυς βρίσκεται πάντα στη βάση του υψηλότερου από το έδαφος κόμβου. Όταν ο στάχυς φθάσει στον κολεό του τελευταίου φύλλου ο κολεός
διογκώνεται και το στάδιο αυτό λέγεται φούσκωμα. Στη συνέχεια ο κολεός του φύλλου-σημαία σχίζεται κατά μήκος και εμφανίζεται η ταξιανθία. Το στάδιο αυτό λέγεται έκπτυξη ταξιανθίας ή ξεστάχυασμα. Η εποχή ξεσταχυάσματος παρόλο ότι επηρεάζεται από τη θερμοκρασία και την υγρασία του περιβάλλοντος, από την εποχή σποράς, τη γονιμότητα του εδάφους, και από άλλους παράγοντες, είναι χαρακτηριστικό του κάθε γενότυπου και θεωρείται σαν δείκτης πρωιμότητας των ποικιλιών.(Παπακώστα, 1997).

Άνθηση
Χαρακτηρίζεται από την έξοδο των στημόνων μέσα από τα λεπυρίδια και παρατηρείται συνήθως 4 εώς 10 μέρες μετά το ξεστάχυασμα. Στο σιτάρι, όπως και στο κριθάρι και τη βρώμη, παρατηρείται το φαινόμενο της κλειστογαμίας κατά το οποίο οι ανθήρες σπάζουν πριν την έξοδό τους από το άνθος
και πραγματοποιείται αυτεπικονίαση.
Η ελάχιστη θερμοκρασία για την άνθηση στο σιτάρι είναι 10ºC, η μέγιστη 32ºC και η άριστη 18-24ºC. Υψηλές και χαμηλές θερμοκρασίες κατά την άνθηση και γονιμοποίηση μπορεί να μειώσουν σημαντικά τον αριθμό των καρπών ανά στάχυ.
Σοβαρές ανωμαλίες επίσης προκαλεί και η υπερβολικά ξηρή ατμόσφαιρα.(Καραμάνος, 1992).

Γέμισμα καρπών
Χαρακτηρίζεται από τη συσσώρευση ουσιών στους αναπτυσσόμενους καρπούς. Διακρίνεται στα εξής στάδια: 1) Υδατώδης καρπός (1-2 εβδομάδες από τη γονιμοποίηση). 2) Γαλακτώδης καρπός (2-3 εβδομάδες από τη γονιμοποίηση). 3) Στάδια ζύμης (3-6 εβδομάδες από τη γονιμοποίηση).
Η χρονική πορεία του γεμίσματος είναι σιγμοειδούς μορφής. Έχει διάρκεια 30-60 ημέρες από την άνθηση, ανάλογα με το γενότυπο και τις συνθήκες του περιβάλλοντος. Το τελικό βάρος του καρπού επηρεάζεται κυρίως από τη διάρκεια και δευτερευόντως από το ρυθμό γεμίσματος.

Οι παράγοντες του περιβάλλοντος που επηρεάζουν το γέμισμα είναι:
1) Θερμοκρασία (ημέρας και νύχτας). Υψηλότερες θερμοκρασίες συνεπάγονται χαμηλότερο τελικό βάρος λόγω μείωσης της διάρκειας του γεμίσματος, αυξημένης αναπνοής και ταχύτερης γήρανσης των φωτοσυνθετικών οργάνων. Θεωρείται ότι η άριστη θερμοκρασία της ημέρας είναι 25ºC και της νύχτας 12ºC.
2) Ηλιακή ακτινοβολία. Μειώνει και αυτή τη διάρκεια του γεμίσματος, πιθανόν λόγω αλληλεπίδρασης με τη θερμοκρασία. 3) Έλλειψη νερού προκαλεί μείωση του γεμίσματος και μείωση της φωτοσυνθετικής δραστηριότητας με αποτέλεσμα μικρότερο τελικό βάρος καρπών ή και συρρικνωμένους καρπούς. (Καραμάνος, 1992)

Ωρίμανση
Χαρακτηρίζεται από αφυδάτωση των καρπών και το βαθμιαίο θάνατο των φυτών από το λαιμό προς το στάχυ. Στην οικονομική ωρίμανση, που προσδιορίζει το χρόνο συγκομιδής των φυτών, όλο το φυτό είναι ξηρό και εύθραυστο. Ο καρπός είναι σκληρός, ασυμπίεστος και δεν χαράζεται εύκολα. (Καραμάνος, 1992)
Στην Ελλάδα η συγκομιδή γίνεται με θεριζοαλωνιστικές μηχανές, συνήθως κατά τον Ιούνιο και σε πιο ορεινές περιοχές κατά τον Ιούλιο. Στη συνέχεια το άχυρο που μένει στο χωράφι μπορεί να δεματοποιηθεί και να χρησιμοποιηθεί για τροφή ζώων, σαν καύσιμος ύλη ή σαν κυτταρινούχος πρώτη ύλη στη βιομηχανία. (Παπακώστα, 1997).

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ-ΚΛΙΜΑ
Το σιτάρι δεν ευδοκιμεί στα θερμά ή υγρά κλίματα εκτός εάν διαθέτουν μια περίοδο σχετικά δροσερή που να ευνοεί την ανάπτυξη των φυτών και να επιβραδύνει τη δράση των παρασιτικών ασθενειών. Η κύρια καλλιέργεια του σιταριού βρίσκεται στην Εύκρατη ζώνη. Στην τροπική ζώνη μπορεί να καλλιεργηθεί μόνο σε μεγάλα υψόμετρα, στα δε βόρεια πλάτη ως εαρινή καλλιέργεια. Τη μεγαλύτερη αντοχή στο ψύχος έχει το μαλακό σιτάρι, που είναι και πιο διαδεδομένο. Τα σκληρά σιτάρια καλλιεργούνται σχεδόν αποκλειστικά την άνοιξη στις ψυχρές περιοχές.(Σφήκας,1995).
Το σκληρό σιτάρι καλλιεργείται κυρίως στις παραμεσόγειες χώρες, όπου φαίνεται να προσαρμόζεται στο ξηροθερμικό των περιβάλλον. Η άριστη θερμοκρασία βλαστήσεως του σίτου είναι 20-22ºC, η ελάχιστη 3-4ºC και η μέγιστη 35ºC. Στις υψηλές θερμοκρασίες το ενδοσπέρμιο υφίσταται αποσύνθεση από μικροβιακή δράση και το έμβρυο πεθαίνει.(Σφήκας, 1995)
Οι εαρινές ποικιλίες αντέχουν στο ψύχος μέχρι -10ºC, οι χειμερινές ως -20ºC ή μετά από σκληραγώγηση ως -30ºC και κάτω από χιόνι ως -40ºC. Κυρίως ενδιαφέρει η θερμοκρασία στο βάθος του 1-3 cm όπου βρίσκεται ο σταυρός, στον οποίο η ζημιά έχει τις σοβαρότερες επιπτώσεις. Άριστη θερμοκρασία για το αδέλφωμα είναι η 14-18ºC και για τη φωτοσύνθεση γύρω στους 22ºC.(Σφήκας,1995)
Το σιτάρι καλλιεργείται παγκοσμίως σε περιοχές όπου η ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται από 270 έως 1750 mm αλλά συνήθως (στο 75% της συνολικής έκτασης) σε περιοχές όπου η ετήσια βροχόπτωση είναι 375-775 mm H2O (ημίξερες μέχρι ύφυγρες περιοχές) (Peterson, 1965).
Σημασία έχει η κατανομή της βροχόπτωσης σε συνδυασμό και με άλλους παράγοντες, όπως η θερμοκρασία. Περισσότερο νερό ( το 70% των αναγκών του) χρειάζεται το σιτάρι στην περίοδο μεταξύ καλαμώματος και ανθήσεως. Στο προηγούμενο του καλαμώματος διάστημα καταναλίσκεται μόνο 10% του νερού και από το ξεστάχυασμα ως την ωρίμανση 20%. Από την πλευρά αυτή η κατανομή της βροχής στην Ελλάδα είναι δυσμενής επειδή το πιο πολύ νερό πέφτει το χειμώνα και επιπλέον η κατανομή την άνοιξη είναι ακανόνιστη. Για το λόγο αυτό η άρδευση του σιταριού είναι πολλές φορές χρήσιμη μέχρι πολύ αποτελεσματική.(Σφήκας, 1995)
Στις φθινοπωρινές καλλιέργειες έλλειψη βροχών μετά τη σπορά και το φύτρωμα δημιουργεί πιθανότητες αποτυχίας της καλλιέργειας, λόγω κακού φυτρώματος και καθυστέρησης της ανάδυσης (μείωση καλλιεργητικής περιόδου).Συνήθως οι βροχές του Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου ξεπερνούν τις ανάγκες των φυτών, γίνεται αποθήκευση στο έδαφος και χρησιμοποίηση της υγρασίας αργότερα.
Οι βροχές της άνοιξης είναι ευεργετικές λόγω σύμπτωσής τους με την κρίσιμη περίοδο όπου τα φυτά έχουν ένα μέγιστο αναγκών σε νερό και θρεπτικά συστατικά.Όψιμες βροχές (κατά το γέμισμα) είναι χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα και συνήθως ανεπιθύμητες γιατί ευνοούν το όψιμο πλάγιασμα, προσβολές από σκωριάσεις, ενώ καθυστερούν και την ωρίμανση των καρπών.(Καραμάνος, 1992)
Η ολική ετήσια υδατοκατανάλωση ανέρχεται σε 400mm περίπου για ξηρικές καλλιέργειες και μεσογειακό περιβάλλον, αλλά μπορεί να είναι και διπλάσια υπό αρδευόμενες συνθήκες.(Καραμάνος,1992)
Η ποικιλία, η γονιμότητα του εδάφους και το κλίμα επηρεάζουν την περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες του καρπού των σιτηρών. Όσον αφορά στο κλίμα, ο δριμύς χειμώνας που τον ακολουθεί δροσερή και ξηρή θερινή περίοδος ευνοεί την περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη (Στέππες Ρωσίας, Β. και Κ. ΗΠΑ και Καναδάς). Σε περιοχές με ηπιότερο κλίμα (Α. ΗΠΑ και Δ. Ευρώπη) η πρωτείνη στο σιτάρι είναι λιγότερη. Αυτό φαίνεται να σχετίζεται με τη διάρκεια της περιόδου ωριμάνσεως του κόκκου. Στις ξηρές περιοχές η περίοδος αυτή είναι μικρότερη, λόγω της υψηλής θερμοκρασίας και της ξηρασίας. Με ηπιότερες συνθήκες η περίοδος αυτή αυξάνει και προστίθενται σε αναλογία πιο πολλοί υδατάνθρακες στον καρπό, ώστε τελικά το ποσοστό πρωτεΐνης να είναι μικρότερο.(Σφήκας, 1995)
Στην Ελλάδα η περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη του μαλακού σιταριού που καλλιεργείται στη Μακεδονία (ιδίως στη Δυτική) και Θράκη είναι μεγαλύτερη σε σύγκριση με τη Ν. Ελλάδα καθώς και εκείνου που καλλιεργείται στο εσωτερικό της χώρας σε σύγκριση με τα παράλια. Για το σκληρό σιτάρι δεν φαίνεται να υπάρχουν αξιόλογες διαφορές μεταξύ των περιοχών της χώρας μας όπου καλλιεργείται, γενικά δε η περιεκτικότητά του σε πρωτεΐνη είναι υψηλή.(Σφήκας, 1995)

ΕΔΑΦΟΣ
Αν και καλλιεργείται σε ποικιλία εδαφών (από αμμώδη μέχρι βαρειά αργιλλώδη), το σιτάρι ευδοκιμεί κυρίως σε εδάφη μέσης σύστασης μέχρι βαρειά (αμμοπηλώδη, πηλώδη, αργιλλώδη), βαθειά και καλά στραγγιζόμενα. Δεν ευδοκιμεί σε εδάφη με υψηλό υδατικό ορίζοντα. Εδάφη πλούσια σε οργανική ουσία δημιουργούν προδιάθεση για πλάγιασμα.(Καραμάνος, 1992)
Οι μεγαλύτερες αποδόσεις επιτυγχάνονται στα γόνιμα ιλυοπηλώδη ή αργιλλοπηλώδη εδάφη, με επαρκή υγρασία και ελεύθερα ζιζανίων. Τα πολύ αμμώδη και τα κακώς στραγγιζόμενα δίνουν μικρές αποδόσεις. Ακατάλληλα για τη σιτοκαλλιέργεια είναι τα όξινα και τα ισχυρώς εκπλυθέντα εδάφη. Ως προς την υφή του εδάφους, ο σπουδαιότερος ρόλος της, που επηρεάζει τις αποδόσεις του σιταριού, είναι η συγκράτηση της υγρασίας, ιδίως κατά την περίοδο των αυξημένων αναγκών των φυτών. (Σφήκας, 1995)
Η αποδοτικότητα του σιταριού αυξάνεται από 1000 σε 3000 kg/ha καθώς αυξάνεται το διαθέσιμο νερό στην καλλιέργεια από 220 σε 440 mm. Στις ημίξερες περιοχές η αγρανάπαυση θεωρείται απαραίτητη πρακτική για την αύξηση του αποθηκευμένου στο έδαφος νερού. (Good and Smika, 1978) Η απόδοση του σιταριού σχετίζεται θετικά και γραμμικά με το νερό του εδάφους που βρίσκεται ως απόθεμα για την καλλιέργεια και αυτή η σχέση είναι πιο σημαντική από τη σχέση με το εποχιακό νερό που χρησιμοποιείται από την καλλιέργεια. (Musick et al., 1994)
Η έρευνα των Musick et al είναι επεξηγηματική όσον αφορά στο ρόλο που παίζει η τροποποίηση του εδάφους στην αλλαγή της διαθεσιμότητας του νερού για τα φυτά. Η τροποποίηση της επιφάνειας του εδάφους οδηγεί σε αλλαγές στην ισορροπία του εδαφικού νερού, στα όρια της εξάτμισης του εδαφικού νερού και της διήθησης στην εδαφική κατανομή.( Musick et al., 1994)
Οι πρακτικές διαχείρισης του εδάφους επιδρούν στο πόσο αποδοτικά οι καλλιέργειες χρησιμοποιούν το νερό της βροχής σαν εφόδιο. Υπάρχουν τέσσερις κύριοι παράγοντες που επιδρούν στην εξατμισοδιαπνοή μιας επιφάνειας για συγκεκριμμένη χρονική περίοδο. Αυτοί περιλαμβάνουν την κλίση του εδάφους, την θερμοκρασία και την ταχύτητα του ανέμου, την ποσότητα του νερού που βρίσκεται στο έδαφος και την ικανότητα του φυτού να προσλαμβάνουν νερό από το έδαφος.
Αυτοί οι παράγοντες δεν είναι ανεξάρτητοι ο ένας από τον άλλο και με τους κατάλληλους συνδυασμούς επιτυγχάνεται βελτίωση στην αποδοτικότητα της χρήσης του νερού. ( Musick et al., 1994)
Η απόδοση της καλλιέργειας του σιταριού αυξάνεται με αύξηση της αναλογίας σποράς και με μείωση των αποστάσεων μεταξύ των γραμμών. Η ικανότητα της χρήσης του νερού αυξάνεται όταν η απόσταση μεταξύ των γραμμών σποράς μειώνεται από 36 σε 9 cm και η αναλογία σποράς αυξάνεται από 35 σε 140 kg/ha. (Tompkins et al., 1991)
Η γονιμότητα του εδάφους και κυρίως η περιεκτικότητα σε άζωτο επηρεάζει την περιεκτικότητα του κόκκου σε πρωτείνη, για το λόγο ότι το Ν είναι συστατικό της πρωτείνης και εφόσον υπάρχει διαθέσιμο χρησιμοποιείται στη σύνθεσή της. Οι ανώτερες ποιότητες σιταριού παράγονται στις Μεγάλες Πεδιάδες των ΗΠΑ, στον Καναδά και τις στέππες της Ρωσίας, όπου τα εδάφη είναι πλούσια σε οργανική ουσία. Τα σιτάρια αυτά, παρόλο που είναι μαλακά, παρουσιάζουν την εμφάνιση σκληρών σιταριών (τομή κόκκων υαλώδης) λόγω της μεγάλης περιεκτικότητας σε πρωτείνη.(Σφήκας, 1995)
Η πρωτείνη που περιέχεται στους κόκκους του σιταριού επηρεάζεται από τη διαχείριση του αζώτου και την ικανότητα χρήσης του αζώτου , που ορίζεται ως kg N ανά ha που ανακτάται ως άζωτο του κόκκου για κάθε 10 kg N ανά ha που εφαρμόζεται ως λίπασμα. Η ικανότητα χρήσης του αζώτου είναι μέγιστη στα χαμηλά επίπεδα εφαρμογής του και μειώνεται γρήγορα σε αυξανόμενη ποσότητα εφαρμογής του. Η διαχείριση της εφαρμογής του αζώτου στην καλλιέργεια του σιταριού μπορεί να επηρεάσει την απόδοση και την ποιότητα των κόκκων. (Fowler et al., 1990)

ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΙΚΕΣ ΦΡΟΝΤΙΔΕΣ

Αμειψισπορά
Συντελεί στη συντήρηση και πληρέστερη εκμετάλλευση της γονιμότητας του εδάφους και την καταπολέμιση των παρασίτων και ζιζανίων των φυτών. Μονοκαλλιέργεια σιτηρού μπορεί να εφαρμοστεί για αρκετά έτη (5-10) σε γόνιμα, ελεύθερα από ζιζάνια και ασθένειες χωράφια. Σε πολύ φτωχά εδάφη θα μπορούσε να εφαρμοστεί το εκτατικό σύστημα αγρανάπαυση-σιτηρό. Σε χώρες με ελάχιστη βροχόπτωση εφαρμόζεται το σύστημα αγρανάπαυση-σιτηρό, με το οποίο γίνεται εκμετάλλευση της βροχόπτωσης δύο ετών σε μία εσοδεία. Το επωφελέστερο για το σιτάρι σύστημα είναι το τριετές: ψυχανθές-σκαλιστικό-σιτάρι. (Σφήκας, 1995) Από τους εχθρούς του σιταριού που ελέγχονται αποτελεσματικά με την αμειψισπορά αναφέρονται το κολεόπτερο Zabrus gibbus και το δίπτερο Phytophaga destructor. (Καραμάνος, 1992).

Κατεργασία του εδάφους

Ο αριθμός και το βάθος των οργωμάτων, καθώς και η εποχή που γίνονται αυτά, με σκοπό την προετοιμασία του εδάφους για σπορά, καθορίζονται από την προηγούμενη καλλιέργεια, την ύπαρξη ζιζανίων και την υγρασιακή κατάσταση του εδάφους.(Σφήκας, 1995)
Το πρώτο όργωμα γίνεται συνήθως μετά τις πρώτες φθινοπωρινές βροχές και είναι ελαφρύ αν προηγήθηκε χειμερινό σιτηρό και βαθύτερο μετά από καλαμπόκι για πληρέστερο παράχωμα των στελεχών. Μπορεί στη συνέχεια να γίνει ένα ενδιάμεσο όργωμα ή μόνο το όργωμα της σποράς, επίσης δισκοσβάρνισμα αν χρειάζεται, και ακολουθεί η σπορά. (Σφήκας, 1995)
Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που έχει σχέση με την προετοιμασία του εδάφους για σπορά, τη διατήρηση της γονιμότητας, της υφής και της συνοχής των Ελληνικών εδαφών είναι ο χειρισμός των υπολειμμάτων του θεριζοαλωνισμού, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις όπου το σιτηρό διαδέχεται σιτηρό επί σειρά ετών. Συνιστάται μέτρια αναστροφή του εδάφους για ενσωμάτωση των υπολειμμάτων που παρέμειναν στον αγρό μετά τη συγκομιδή της προηγούμενης καλλιέργειας και καταστροφή των ζιζανίων. (Ινστιτούτο Σιτηρών, 1991)
Τα υπολείμματα των αροτραίων καλλιεργειών με σωστή διαχείριση μπορούν να προσφέρουν προστασία στο χωράφι από την διάβρωση και να εμπλουτίσουν το έδαφος με οργανική ουσία. Τα Ελληνικά εδάφη είναι πολύ φτωχά σε οργανική ουσία, που αποτελεί το πιο βασικό συστατικό της γονιμότητας των εδαφών. Η εύκολη πρακτική του καψίματος της καλαμιάς στερεί το έδαφος από οργανική ουσία, και από τα άλλα πλεονεκτήματα που προαναφέρθηκαν. Η ωφέλεια στο έδαφος από την συγκράτηση περισσότερου βρόχινου νερού και από τη μείωση της εξάτμισης από αυτό, συνδέεται άμεσα με το καλό φύτρωμα των σπόρων. Η συγκράτηση της υγρασίας είναι τόσο καλύτερη όσο καλύτερη είναι η κάλυψη του εδάφους από τα φυτικά υπολείμματα. Για τους λόγους αυτούς το κάψιμο τις καλαμιάς θα πρέπει να αποφεύγεται.(ΟΣΔΕ).

Λίπανση
Το αποτέλεσμα της δράσης του αζώτου επί των στρεμματικών αποδόσεων δεν εξαρτάται μόνο από την ποσότητα που θα χορηγηθεί (10-14 μονάδες Αζώτου / στρ.) αλλά και από την τεχνική χορήγησης (σχέση φθινοπωρινού προς εαρινό Άζωτο), δηλαδή από την επάρκεια Αζώτου μέχρι αργά, αφού το σιτάρι εξακολουθεί να προσλαμβάνει Άζωτο μέχρι την ωρίμανση.
Μεταξύ της 110ης και της 115ης ημέρας από τη σπορά είναι για το σιτάρι η περίοδος εντατικής πρόσληψης θρεπτικών στοιχείων Αζώτου, Φωσφόρου, Καλίου (Για σιτάρι που σπάρθηκε τέλος Νοέμβριου, η περίοδος αυτή περιλαμβάνεται Μεταξύ 20 Μαρτίου και 5 Μαΐου). Για την πραγματοποίηση μιας παραγωγής 580 kg /στρ. σκληρού σταριού είναι αναγκαίες .14.5 μονάδες Αζωτου,3.5 μονάδες Φωσφόρου και 13 μονάδες Καλίου.
Επειδή το μεγαλύτερο ποσοστό του Καλίου συγκεντρώνεται στο άχυρο δεν παρατηρείται μείωση της καλιογονιμότητος όταν αυτό δεν απομακρύνεται από το χωράφι.
Οι ισχυρές Αζωτούχες λιπάνσεις το Φθινόπωρο με κοινά λιπάσματα υποβοηθούν την υπερβολική βλάστηση καθώς και την ανάπτυξη των ζιζάνιων. Έτσι προκαλούνται απώλειες θρεπτικών στοιχείων και νερού από νωρίς, ενώ οι απώλειες Αζώτου από έκπλυση αυξάνουν.
Επίσης υψηλά επίπεδα Αζωτολίπανσης στο αδέλφωμα (πρώιμη επιφανειακή λίπανση) είναι καλό να εφαρμόζονται μόνο σε χωράφια με μικρούς πληθυσμούς, κάτω από 250 φυτά / τετρ. μέτρο για να ενισχυθεί το αδέλφωμα. Φυσικά πρέπει να αποφεύγονται οι υπερβολές αφού οδηγούν σε αυξημένη ευπάθεια του σταριού στις ασθένειες και σε πλαγιάσματα.

Η επάρκεια αζώτου στο καλάμωμα σημαίνει αυξημένο αριθμό επιζώντων αδελφιων περισσότερα και μεγαλύτερα στάχυα ανά στρέμμα, περισσότεροι και μεγαλύτεροι κόκκοι ανά στάχυ.
Η επάρκεια αζώτου στο ξεστάχυασμα αυξάνει το χρόνο δράσης των φύλλων την περιεκτικότητα σε πρωτινές καλής ποιότητος.

Πηγή: «Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΑΛΑΚΟΥ ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΟΥ ΣΙΤΑΡΙΟΥ» της Αντωνίου Θεοδώρας.

Περισσότερα: http://www.aegilops.gr,  http://www.plantprotection.hu

Διαβάστε επίσης: 
Καλλιέργεια σιταριού με 8 κιλά το στρέμμα

Το σιταρόχορτο (χλωροφυλλη) καθαρίζει, αποτοξινώνει και οξυγονώνει το αίμα

Διαβάστε περισσότερα »

Η προїστορική διατροφή | Paleo diet

Paleo diet: Η δίαιτα των προїστορικών προγόνων μας. Η παλαιολιθική διατροφή (αναφέρεται και ως Paleo diet) είναι η δίαιτα που ακολουθούσαν οι πρόγονοί μας για πάνω από ένα εκατομμύριο χρόνια. Η διατροφή που ταιριάζει σε ένα ζώο, είναι αυτή με την οποία εξελίχθηκε ως είδος. Κι επειδή τα σημερινά γονίδια του ανθρώπου ελάχιστα διαφέρουν από αυτά των παλαιολιθικών προγόνων, ορισμένοι διατροφολόγοι πιστεύουν ότι ο σημερινός άνθρωπος είναι γενετικά προγραμματισμένος να τρέφεται όπως ο πρόγονός του. Έτσι ορισμένοι προτείνουν να επιστρέψουμε στην παλαιολιθική διατροφή, θεωρώντας ότι πολλές από τις σύγχρονες ασθένειες (στεφανιαία νόσος, διαβήτης τύπου 2, παχυσαρκία κλπ) του πολιτισμού οφείλονται ότι στο γεγονός ότι υιοθετήσαμε μια διατροφή που δεν ταιριάζει στα γονίδιά μας.

Τι περιλαμβάνει η παλαιολιθική διατροφή: Μπορεί η ιδέα να ακούγεται καλή αλλά δεν υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα για το ποια ήταν η παλαιολιθική διατροφή. Τι ακριβώς έτρωγαν οι πρόγονοί μας; Έτρωγαν περισσότερο κρέας ή φυτά; Προκλήθηκε λοιπόν μια διαμάχη γύρω από το τι περιελάμβανε η παλαιολιθική διατροφή. Βέβαια δεν χρειάζεται κανείς να έχει ζήσει στο παρελθόν για να αντιληφθεί ποιά ήταν η παλαιολιθική διατροφή. Υπάρχουν σήμερα ένα σωρό πρωτόγονες φυλές που ακολουθούν μια διατροφή που μπορεί να προσομοιάζει με την παλαιολιθική. Και φαίνεται ότι ο παλαιολιθικός άνθρωπος, ανάλογα το μήκος και πλάτος του πλανήτη στο οποίο ζούσε είχε πολύ διαφορετική διατροφή. Ακόμα φυλές οι οποίες ζουν δίπλα η μία με την άλλη μπορεί να έχουν παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές στη διατροφή τους.
Για παράδειγμα, η παραδοσιακή διατροφή σε δύο φυλές που ζουν στην Κένυα, στους Κικούγου και στους Μασάι, διαφέρουν όπως η μέρα με τη νύχτα. Οι Κικούγου ήταν χορτοφάγοι ενώ οι Μασάι έτρωγαν κρέας, γάλα και αίμα. Μια άλλη φυλή, οι Σαμπούρου, έπινε απίστευτες ποσότητες γάλατος από βοοειδή, πρόβατα και κατσίκια που έφταναν τα 5-7 λίτρα την ημέρα. Άρα η παλαιολιθική διατροφή δεν ήταν μια. Αυτοί που ζούσαν στους πάγους έτρωγαν κυρίως ζωικά προϊόντα (μια ανάλυση στα οστά ανθρώπων του Νεάντερταλ έδειξε ότι τρέφονταν σαν την αρκτική αλεπού) ενώ αυτοί που ζούσαν στα τροπικά δάση έτρωγαν πολλά λαχανικά και φρούτα.

Ξέρουμε ωστόσο τι δεν έτρωγαν οι πρόγονοί μας. Για παράδειγμα, δεν κατανάλωναν ζάχαρη, αλεύρι, έλαια, αλάτι (εκτός αυτό που περιέχουν εκ φύσεως οι τροφές). Δεν κατανάλωναν επίσης γάλα (παρά μόνο το μητρικό) ούτε τρανς λιπαρά (ποτέ κανείς άνθρωπος δεν είχε καταναλώσει ελαϊδικό οξύ πριν από έναν αιώνα). Ακόμη, δεν είχαν στο διαιτολόγιό τους τις επεξεργασμένες τροφές που δημιούργησε η βιομηχανία τροφίμων και είναι βασισμένες στη γλυκόζη, τη φρουκτόζη, το άμυλο και τα υδρογονωμένα λίπη. Και βέβαια, ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν έβαζε στο στόμα του τα γλυκαντικά, τα συντηρητικά και τα αντιβιοτικά που εισάγει η σύγρονη βιομηχανία μέσα στις τροφές της.
Η διατροφή των παλαιολιθικών ανθρώπων αποτελούνταν από άπαχα κρέατα, ψάρια, όσπρια, σπόρους, ξηρούς καρπούς, εποχιακά φρούτα και λαχανικά. Και όλα αυτά ήταν φυσικά πάντα φρέσκα και χωρίς χημικά – δηλητήρια. Η ιδέα λοιπόν της παλαιολιθικής διατροφής είναι απλή: αγνοήστε τα επεξεργασμένα τρόφιμα της βιομηχανίας και τραφείτε όσο πιο φυσικά μπορείτε.

Παλαιολιθική διατροφή και κορεσμένο λίπος: Η ιδέα της παλαιολιθικής διατροφής διαδόθηκε τη δεκαετία του 1980 και ήταν ανατρεπτική. Διότι ενώ η επίσημη διατροφική άποψη μέχρι και τη δεκαετία του 1990 ήταν ότι η υγιεινή διατροφή δεν πρέπει περιέχει πολύ κρέας (και ειδικά κόκκινο το οποίο έχει αρκετή χοληστερίνη) η παλαιολιθική διατροφή θεωρούσε το κρέας απόλυτα συμβατό με τον άνθρωπο. Η παλαιολιθική διατροφή προωθεί ωστόσο το άπαχο κρέας διότι τα ζώα σ’ εκείνη την εποχή είχαν λιγότερο λίπος και οι κυνηγοί τα κυνηγούσαν μόνοι τους δεν τα αγόραζαν έτοιμα από το μαρκετ (τα ζώα σήμερα έχουν περισσότερο λίπος και πάμπολλα δηλητήρια, διότι ο άνθρωπος τα εκτρέφει έτσι ώστε να παχύνουν).
Ο Λόρεν Κορντέν, ο άνθρωπος που έκανε γνωστή την ιδέα της παλαιολιθικής διατροφής στο ευρύ κοινό, καθηγητής υγείας και άσκησης στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Κολοράντο των ΗΠΑ, θεώρησε επιβεβλημένη την καθημερινή κατανάλωση κρέατος, χωρίς να κάνει διάκριση στο αν πρόκειται για άσπρος ή κόκκινο κρέας. Σύμφωνα με το βιβλίο του Κορντέν, The Paleo Diet: Lose Weight and Get Healthy by Eating the Foods You Were Designed to Eat (Παλαιολιθική δίαιτα: Χάστε βάρος και αποκτήστε υγεία τρώγοντας τις τροφές τις οποίες είστε φτιαγμένοι να τρώτε), το κόκκινο κρέας εφοδιάζει τον οργανισμό με ζωτικής σημασίας θρεπτικές ουσίες. «Φροντίστε να επιλέγετε άπαχα κομμάτια χωρίς λίπος, αλλά και να προτιμάτε το βιολογικό κρέας, το οποίο προέρχεται από ζώα που τρέφονται με χόρτα», γράφει ο Κορντέν συνιστώντας στον κόσμο να τρώει κρέας ή ψάρι σε κάθε του γεύμα, όπως κατά τη γνώμη του έκανε ο παλαιολιθικός άνθρωπος.

Είναι ο άνθρωπος σαρκοφάγο ζώο;

Καλό θα ήταν να μπορεί να το κυνηγήσει μόνος του με τα χέρια κι αυτοσχέδιες παγίδες, να το γδάρει μόνος του και να το φάει μισοψημένο!!!! Γιατί αυτό ακριβώς έκαναν οι παλαιολιθικοί λαοί. Το να το αγοράζεις έτοιμο απ’ τον χασάπη και να το μαγειρεύεις με κάμποσα καρυκεύματα, δεν πιάνεται.

Επιπλέον, σύμφωνα με τις μελέτες του, ο Κορντέν βρήκε ότι η παλαιολιθική διατροφή δεν περιείχε λίγα κορεσμένα λίπη όπως ήταν η σύγχρονη διατροφική σύσταση. Μέχρι την δεκαετία του 1990 τα κορεσμένα λίπη θεωρούνταν πολύ κακά για την υγεία ενώ τα ακόρεστα λίπη θεωρούνταν υγιεινά (σήμερα οι μελέτες δείχνουν ότι τα τρανς λιπαρά, αν και ακόρεστα, είναι 4 με 10 φορές χειρότερα από τα κορεσμένα λίπη). Συνεπώς ο Κορντέν βρέθηκε εκτός της επίσημης διατροφικής γραμμής και αυτό δημιούργησε μια διαμάχη για το πόσο υγιεινή είναι τελικά η παλαιολιθική διατροφή.
Η παλαιολιθική διατροφή έχει και μια άλλη πλευρά που προκάλεσει διαξιφισμούς, την ωμοφαγία. Οι πρόγονοι είχαν φυσικά ανακαλύψει την φωτιά αλλά δεν μπορούσνα να τη χρησιμοποιούσαν εκτεταμένα στη διατροφή τους ούτε μπορούσαν να έχουν υψηλές θερμοκρασίες σαν κι αυτές της βιομηχανίας τροφίμων. Τα ακατέργαστα τρόφιμα περιέχουν ένζυμα που ενεργούν ως καταλύτες και ρυθμίσουν τη χωνευτική διαδικασία στο σώμα. Η θέρμανση (ή πάγωμα) των τροφίμων υποβιβάζει ή καταστρέφει αυτά τα ένζυμα. Τα τρόφιμα χωρίς ένζυμα ενδέχεται να οδηγούν μακροπρόθεσμα σε ένα είδος τοξικότητας στο σώμα και στην παχυσαρκία. Και βέβαια τα ακατέργαστα τρόφιμα έχουν περισσότερες βιταμίνες και αντιοξειδωτικά διότι οι θερμότητα καταστρέφει ένα μέρος τους.

Παλαιολιθική διατροφή και απώλεια βάρους: Η παλαιολιθική διατροφή εκτός του ότι βρίσκεται πιο κοντά στη βιολογία του ανθρώπου έχει και την ιδιότητα να αδυνατίζει. Ο λόγος είναι απλός. Όπως συμβαίνει με τη δίαιτα Άτκινς (Atkins) ή τη δίαιτα Ντούκαν (Doukan), η παλαιολιθική δίαιτα δεν περιλαμβάνει ένα σωρό προϊόντα που της σύγχρονης βιομηχανίας τροφίμων που βασίζονται στους επεξεργασμένους υδατάνθρακες (ζάχαρη) και στα τρανς λιπαρά. Οι επεξεργασμένες τροφές είναι οι πιο νόστιμες λιχουδιές που τρώγονται ευχάριστα στο τέλος κάθε γεύματος, ακόμη κι κάποιος έχει ήδη χορτάσει. Αυτές οι τροφές είναι ουσιαστικά που προσφέρουν τις παραπανίσιες θερμίδες και οδηγούν σε αύξηση του βάρους.
Όταν μια δίαιτα απαγορεύει απλώς τη ζάχαρη και το αλεύρι, αυτό μόνο του είναι ικανό να οδηγήσει σε λιγότερες θερμίδες και απώλεια κιλών. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα κόλπο. Οι δίαιτες με αυξημένες πρωτείνες (παλαιολιθική, Άτκινς, Ντούκαν) δεν περιορίζουν τη ποσότητα της τροφής αλλά απαγορεύουν τα επεξεργασμένα τρόφιμα, κυρίως αυτά που βασίζονται στη ζάχαρη και τα ζυμαρικά. Όταν όμως κάποιος αποφεύγει τα επεξεργασμένα τρόφιμα καταναλώνει αναγκαστικά λιγότερες θερμίδες έστω κι αν η δίαιτα του επιτρέπει να φάει όσο θέλει. Διότι μετά από ένα πρωτεϊνικό γεύμα δεν μπορεί κάποιος να φάει ως επιδόρπιο πάλι πρωτεϊνες. Θέλει να τελειώσει το φαγητό του με κάτι γλυκό. Αν λοιπόν δεν τρώει επεξεργασμένα τρόφιμα (π.χ. σοκολάτες και γλυκά) είναι φυσικό να αδυνατίσει και μάλιστα χωρίς να αισθάνεται πείνα. Έτσι συνεχίζει την δίαιτα ώσπου να φτάσει στο στόχο που έχει βάλει για τα κιλά του.
Σε μια μελέτη, όταν οι ερευνητές υπέβαλλαν 14 εθελοντές σε μια παλαιολιθική δίαιτα αποτελούμενη από άπαχο κρέας, λαχανικά, βατόμουρα και καρύδια (χωρίς να θέσουν περιορισμό στις καταναλισκόμενες θερμίδες) οι εθελοντές έχασαν αυθόρμητα κατά μέσο όρο 2,5 κιλά σε τρεις εβδομάδες. Παράλληλα μείωσαν και την αρτηριακή τους πίεση 3 μονάδες. Πού οφείλεται αυτή η επιτυχία; Αποφεύγοντας τις επεξεργασμένες τροφές, μείωσαν την πρόσληψη θερμίδων κατά 36%, ανέφερε ο κεντρικός συγγραφέας αυτής της μελέτης Περ Βάντελ.

Γάλα και παλαιολιθική διατροφή: Tο διαιτολόγιο της παλαιολιθικής διατροφής είναι ασφαλώς αυστηρό, για παράδειγμα, το μόνο αποδεκτό υγρό είναι το νερό! Επιτρέπονται τα φρούτα αλλά όχι οι επεξεργασμένοι χυμοί φρούτων που θεωρείται ότι διαφέρουν διότι περιέχουν λιγότερες φυτικές ίνες. Επίσης δεν επιτρέπεται το γάλα και τα υπόλοιπα γαλακτοκομικά καθώς στην παλαιολιθική εποχή δεν υπήρχαν. Ο άνθρωπος βέβαια μεγαλώνει αποκλειστικά με το μητρικό γάλα αλλά στη συνέχεια αυτό εξαφανιζόταν από τη παλαιολιθική διατροφή.
Φαίνεται ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει προσαρμοστεί απόλυτα στην εισαγωγή του γάλατος στη διατροφή τα τελευταία 10,000 χρόνια. Τα βασικά μόρια των υδατανθράκων στην ανθρώπινη διατροφή είναι τρία: η γλυκόζη, η φρουκτόζη και η γαλακτόζη. Η τελευταία υπάρχει μόνο στο γάλα, μέσα στη λακτόζη. Η λακτόζη είναι ένας δισακχαρίτης που αποτελείται από ένα μόριο γλυκόζης και ένα μόριο γαλακτόζης. Οι δισακχαρίτες (λέγονται έτσι γιατί αποτελούνται από δύο μόρια σακχάρων) διασπώνται από το ανθρώπινο σώμα σε μονοσακχαρίτες αλλά δεν μπορούν όλοι οι ενήλικοι άνθρωποι να διασπάσουν τη λακτόζη όταν βρεθεί σε μεγάλη ποσότητα στο σώμα. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται δυσανεξία στη λακτόζη.

Οι Ασιάτες έχουν σε μεγάλα ποσοστά δυσανεξία στη λακτόζη αλλά και πολλοί άλλοι λαοί έχουν πρόβλημα διότι η παραγωγή του ενζύμου που διασπά τη λακτόζη, η λακτάση, μειώνεται με το πέρασμα των δεκαετιών. Έτσι καθώς μεγαλώνει ο άνθρωπος, μειώνεται η ποσότητα του γάλατος που μπορεί να τρώει καθημερινά χωρίς να έχει κάποιες παρενέργειες. Η κατάσταση αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι ο παλαιολιθικός άνθρωπος δεν είχε εισαγάγει το γάλα στη διατροφή του.
Καθώς οι πρόγονοί μας δεν έπιναν γάλα, οι ερευνητές θεωρούν ότι μια παλαιολιθική διατροφή των 2.200 θερμίδων δεν μπορεί να δίνει πάνω 700 mg ασβεστίου, στην καλύτερη περίπτωση. Αυτή η ποσότητα του ασβεστίου αποτελεί περίπου το 70% της σημερινής επίσημης σύστασης ασβεστίου για να προληφθεί ο οστεοπόρωση. Αυτό σημαίνει ότι ένας σύγχρονος άνθρωπος που υιοθετεί την παλαιολιθική διατροφή μπορεί να μην παίρνει αρκετό ασβέστιο.

Ο παλαιολιθικός άνθρωπος, παρότι κατανάλωνε λιγότερο ασβέστιο από τον σημερινό, είχε πιο γερά κόκαλα κάτι που έχει αποδειχθεί από τους σκελετούς οι οποίοι έχουν ανακαλυφθεί. Επίσης οι σημερινοί πρωτόγονοι άνθρωποι έχουν πιο γερά κόκκαλα από τον άνθρωπο των πόλεων. Αυτό συμβαίνει διότι οι πρωτόγονες φυλές έχουν αυξημένη φυσική δραστηριότητα. Το ασβέστιο εναποτίθεται στα κόκαλα μόνο όταν το σώμα ασκείται. Ακόμα κι αν κάποιος καταπιεί το ασβέστιο όλου του κόσμου, το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό αν όλη μέρα είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Οι αστροναύτες που ζουν χωρίς βαρύτητα έχουν εκτεταμένη απώλεια ασβεστίου χάνοντας 1-1,5% της οστικής μάζας το μήνα και το ταξίδι στον Άρη που διαρκεί ένα χρόνο δεν μπορεί να γίνει σήμερα διότι θα αφήσει το πλήρωμα ανάπηρο για πάντα.

Επιπλέον, ο παλαιολιθικός άνθρωπος δεν κατανάλωνε πολύ αλάτι και αυτό προστάτευε τα κόκκαλά του (το πολύ νάτριο οδηγεί το ασβέστιο έξω από το σώμα). Τέλος, οι πρωτείνες που έτρωγε βοηθούσαν στο σώμα του να απορροφήσει περισσότερο ασβέστιο από την διατροφή. Όμως ο σύγχρονος άνθρωπος που δεν έχει τη φυσική δραστηριότητα του προγόνου του χρειάζεται μάλλον περισσότερο ασβέστιο από αυτό που του παρέχει η παλαιολιθική διατροφή.

Η περίπτωση του γάλατος δείχνει ότι η παλαιολιθική διατροφή ίσως δεν είναι απολύτως κατάλληλη για τον σύγχρονο άνθρωπο ο οποίος δεν ζει όπως ο πρόγονός του. Δεν θα μετακομίσουμε στα σπήλαια, ούτε θα αρχίσουμε να κυνηγάμε για να φάμε, ούτε θα γυμναζόμαστε χτυπώντας βαριοπούλα. Όσοι ασκούν κριτική στην παλαιολιθική διατροφή λένε ότι καλύτερα είναι να γίνονται διατροφικές συγκρίσεις μεταξύ σύγχρονων πληθυσμών και όχι με την παλαιολιθική διατροφή.

Τότε ο άνθρωπος μπορεί να έτρωγε αρκετό κρέας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να υιοθετηθεί από το σύχρονο άνθρωπο. Το κρέας μπορεί να μην έκανε κακό στον πρωτόγονο άνθρωπο αλλά να κάνει κακό στον σύγχρονο ο οποίος πάσχει από διαβήτη τύπου 2, έχει υψηλή χοληστερίνη, είναι αδρανής σωματικά και έχει πολλά περιττά κιλά. Από την άλλη, οι οπαδοί της παλαιολιθικής διατροφής λένε ότι οι ασθένειες του πολιτισμού οφείλονται στο γεγονός ότι ο σημερινός άνθρωπος έχει αποκοπεί από τις διατροφικές του ρίζες.

Το «μέτρον άριστον» ας είναι ο καθοδηγητής μας και να μην ξεχνάμε πως ο σημερινός άνθρωπος ουδεμία σχέση έχει με τον προ 50 ή 100 χρόνων άνθρωπο πόσο μάλλον με τον παλαιολιθικό, ούτε στις συνθήκες διαβίωσης ούτε στην εμφάνιση, στην ένδυση, ούτε φυσικά στην διατροφή.

Πηγη healthy living

Διαβάστε περισσότερα »

Σταματά η υποχρεωτική αναγραφή προέλευσης του γάλακτος

H ηγεσία του υπουργείου Ανάπτυξης προχώρησε στην κατάργηση της υποχρεωτικής αναγραφής της προέλευσης του γάλακτος μετά από παρέμβαση τη. Τέλος στην υποχρεωτική αναγραφή της προέλευσης του γάλακτος στις συσκευασίες των γαλακτοκομικών προϊόντων βάζει το υπουργείο Ανάπτυξης, καθώς στους νέους κανόνες Διακίνησης Εμπορίας Προϊόντων και Παροχής Υπηρεσιών δεν συμπεριλήφθηκε η αγορανομική διάταξη του 2009 σύμφωνα με την οποία υποχρεωτικά θα έπρεπε οι γαλακτοβιομηχανίες να αναγράφουν την προέλευση της πρώτης ύλης των γαλακτοκομικών προϊόντων τους.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η ηγεσία του υπουργείου προχώρησε στην κατάργηση της διάταξης μετά από παρέμβαση της Κομισιόν που θεωρεί τη διάταξη αυτή μη συμβατή με τους κανόνες ανταγωνισμού. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί πλήγμα για τους έλληνες παραγωγούς αλλά και τις γαλακτοβιομηχανίες που έχουν επενδύσει στην ελληνικότητα των προϊόντων τους, προκαλώντας έντονο προβληματισμό για το μέλλον της ελληνικής γαλακτοπαραγωγής.

Παράγοντες της αγοράς σημείωναν ότι «η αναγραφή της προέλευσης της πρώτης ύλης στο γάλα λειτουργούσε θετικά για τον έλληνα παραγωγό καθώς ενίσχυε ουσιαστικά την προτίμηση επιλογής της ελληνικής πρώτης ύλης από τις γαλακτοβιομηχανίες». Μάλιστα στους κύκλους των κτηνοτροφών έχει σημάνει συναγερμός για να δουν πώς θα αντιμετωπίσουν την αρνητική αυτή εξέλιξη.

Την ίδια ώρα το υπουργείο Ανάπτυξης, που σύμφωνα με πληροφορίες ήταν υποχρεωμένο να προχωρήσει στην κατάργηση της διάταξης, εκτιμά ότι θα καταφέρει να ισορροπήσει την κατάσταση και να επαναφέρει την προστασία που προσέφερε στο ελληνικό γάλα η αγορανομική διάταξη, με τη θέσπιση του ελληνικού σήματος, το οποίο πάντως θα είναι προαιρετικό για τις επιχειρήσεις.

«Ηδη στο υπουργείο Ανάπτυξης έχει συσταθεί Επιτροπή για να θα καθορίσει τα κριτήρια σχετικά για την απόκτηση του ελληνικού σήματος από τις επιχειρήσεις και σύμφωνα με πληροφορίες ήδη υπάρχει συμφωνία στην υιοθέτηση κριτηρίων όπως:

-Η υποχρεωτική αναγραφή κατά τη διακίνηση του γάλακτος με ελληνικό σήμα η ένδειξη ελληνικό σε όλα τα συνοδευτικά έγγραφα (τιμολόγια, παραστατικά)

-Κάθε επιχείρηση που έχει ελληνικό σήμα υποχρεούται να τηρεί αρχείο με προμηθευτές γάλακτος και με εισερχόμενες ποσότητες σε όλα τα στάδια της παραγωγικής διαδικασίας

-Διασφάλιση της ιχνηλασιμότητας των προϊόντων και δυνατότητα αντίστροφης επιβεβαίωσης

-Οι εγκαταστάσεις παραγωγής, επεξεργασίας και συσκευασίας του γάλακτος θα πρέπει να είναι στην Ελλάδα

-Το γάλα που διατίθεται στην κατανάλωση ή χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη θα πρέπει να παράγεται σε μονάδες εκτροφής γαλακτοφόρων ζώων στην Ελλάδα.

Επίσης, τον ερχόμενο μήνα αναμένεται να παρουσιαστεί και το λογότυπο του ελληνικού σήματος.

ΤΑ ΝΕΑ

 Διαβάστε ακόμη:

• Επικίνδυνο κοκτέιλ 20 χημικών ουσιών σε ένα ποτήρι γάλα
•  Γάλα... Το "καρτέλ" του λευκού χρυσού....
• Πώς να αναγνωρίζετε το γάλα που έχει παστεριωθεί ξανά και ξανά

 

Διαβάστε περισσότερα »

Το σιταρόχορτο (χλωροφυλλη) καθαρίζει, αποτοξινώνει και οξυγονώνει το αίμα

Το σιταρόχορτο έγινε γνωστό από την Ann Wigmore περίπου 50 χρόνια πριν, στην προσπάθειά της να θεραπεύσει τον οργανισμό της από καρκίνο .Το σιταρόχορτο καθαρίζει, αποτοξινώνει και οξυγονώνει το αίμα. Περιέχει χλωροφύλλη η οποία βοηθάει στο να μεταφέρεται το οξυγόνο στον οργανισμό και να αμύνεται κατά των ασθενειών από τον καρκίνο μέχρι τη γρίπη.

Το σιταρόχορτο το κάνουμε χυμό και το πίνουμε, δεν είναι κατάλληλο να το προσθέσουμε στη σαλάτα μας. Το σιταρόχορτο είναι ο βλαστός που παράγεται από σπόρο σταριού. Εκείνοι που έχουν αλλεργία στο σιτάρι δεν επηρεάζονται από το σιταροχυμό διότι προέρχεται από χόρτο και δεν περιέχει γλουτένη που είναι το συστατικό που δημιουργεί τις αλλεργίες. Επίσης το σιταρόχορτο είναι πλήρης και εύπεπτη πρωτεΐνη όταν αναπτύσσεται σε χώμα.
Το σιτάρι το βρίσκουμε όλο το χρόνο οπότε μπορούμε όλες τις εποχές να έχουμε τον σιταροχυμό μας.

Πως το πίνουμε:
2 έως 4 κουταλιές της σούπας 3 έως 4 φορές την ημέρα (σύμφωνα με τις συστάσεις της Ann Wigmore), περισσότερο δεν χρειάζεται, το υπόλοιπο το φυλάμε στο ψυγείο. Το πίνουμε αργά και με άδειο στομάχι. Επίσης τρώμε μισή ώρα μετά αφού έχουμε πιει το χυμό. Εάν δεν μπορείτε να τον πιείτε σκέτο λόγω του ότι έχει μια ασυνήθιστη γεύση και μυρωδιά μπορείτε να τον προσθέσετε σε χυμό από πράσινα λαχανικά.
Εάν ο χυμός σας βγεί πικρός σημαίνει ότι ο σπόρος ήταν πολυκαιρισμένος η δεν ποτίστηκε αρκετά.
Για θεραπευτικούς σκοπούς καλό είναι να συνδυάζεται με ωμοφαγία.
Στην Αμερική υπάρχει το κέντρο ”Hippocrates Health Institute” το οποίο λειτουργεί από τους συνεχιστές της Ann Wigmore. Εκεί προσέρχεται το Κοινό και μαθαίνει πως να τρέφεται με θεραπευτικό τρόπο. Το κέντρο αυτό λειτουργεί έχοντας πάρα πολλές επιτυχίες σε πολλές ασθένειες αλλά το εντυπωσιακότερο είναι στις εκφυλιστικές ασθένειες όπως καρκίνος, σκλήρυνση κατά πλάκας, καρδιοπάθειες κ.λ.π
Ο χυμός του σιταρόχορτου έχει την ιδιότητα να θεραπεύει με τοπική χρήση εγκαύματα, τραύματα, μολύνσεις.
Χρησιμοποιείται επίσης για καλλυντική χρήση και υποστηρίζεται ότι βοηθά στην επανέκφυση νέων μαλλιών επίσης με τοπική χρήση.
Προτεινόμενα βιβλία :
Living Foods for Optimum Health by Brian R. Clement and Theresa Foy Digeronino
όλα τα βιβλια της Ann Wigmore.
Βιβλιογραφία:
«Γίνε γιατρός του εαυτού σου», Dr Ann Wigmore
«Anti cancer», Δρ Νταβίντ Σερβάν Σρεμπέρ
«Ωμή τροφή αντί μαγειρεμένη», Helmut Wandmaker
«Χορτοφαγική Ωμοφαγία», Φλώρα Παπαδοπούλου

Από τη δεκαετία του 1960 το σιταρόχορτο είναι μια από τις πιο πολυσυζητημένες υπερτροφές.
Πλούσιο σε χλωροφύλλη και με παραπάνω από εκατό θρεπτικές ουσίες, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα δώρα της φύσης. Το σιταρόχορτο έχει ευρέως αναγνωριστεί για τις καθαριστικές, αποτοξινωτικές του ιδιότητες, την ικανότητα αναγέννησης κυττάρων και την ευκολία στη χρήση και την αφομοίωση από όλους τους οργανισμούς. Η μεγάλη ποσότητα χλωροφύλλης, που περιέχει, οξυγονώνει τον οργανισμό και τον ανανεώνει, αναπλάθοντας τους ιστούς και το αίμα.
Περιέχει βιταμίνες A, B, C, E, K, B12, αμινοξέα, μέταλλα, ένζυμα και πρωτεΐνη. Προστατεύει τον οργανισμό από τους ατμοσφαιρικούς ρύπους, τον καθαρίζει από τα βαρέα μέταλλα και τις τοξίνες, βοηθά τον εγκέφαλο και τα αγγεία, διατηρεί υγιή τα δόντια και τα ούλα, καταπολεμά δυσκοιλιότητα, πίεση, ακμή, μύκητες στα πόδια, πιτυρίδα, καθαρίζει τα νεφρά, το συκώτι, τη χολή, αυξάνει τον αιματοκρίτη κ.α.
Πολλοί ειδικοί έχουν τονίσει ότι το μόριο χλωροφύλλης στο σιταρόχορτο είναι σχεδόν ίδιο με το μόριο αιμογλοβίνης στο ανθρώπινο αίμα. Η διαφορά είναι ότι το κεντρικό στοιχείο στη χλωροφύλλη είναι το μαγνήσιο και στην αιμογλοβίνη είναι ο σίδηρος.
Είναι ωφέλιμο στις αποτοξινωτικές δίαιτες.
Ευεργετικό για δερματικά προβλήματα όπως ψωρίαση και έκζεμα.
Λόγω της χλωροφύλλης είναι ιδανικό για: κακοσμία του σώματος, μολύνσεις, πληγές, χρόνια ιγμορίτιδα, φλεβίτιδες και κολπικές μολύνσεις.
Νηστεία καθαρισμού εντέρου: 3-4 φορές τη μέρα πίνουμε σιταροχυμό 120 γραμμάρια την κάθε φορά και 2 εμποτισμούς εντέρου με χλωροφύλλη. Στο νερό που πίνουμε (1 λίτρο τουλάχιστον κάθε μέρα) βάζουμε σιταρόχορτο για να εξαγνιστεί.
Χάσιμο βάρους: Νηστεία με το σιταρόχορτο, χάνουν γύρω στα 250 γραμμάρια βάρος την ημέρα, και ξεκουράζεται πολύ το πεπτικό τους σύστημα, γιατί η χλωροφύλλη απομακρύνει τις τοξίνες από τα κύτταρα και τους λιπαρούς ιστούς και τις μεταφέρει στο αίμα. Αν νοιώσουμε ζαλάδα μασάμε λίγο σέλινο.

Εμποτισμός εντέρου με χυμό σιταριού: η καλύτερη μέθοδος να παράγουμε νέο αίμα.ξεκινάμε από μισό φλυτζάνι και φτάνουμε στο 1 φλυτζάνι για 30 λεπτά. Προηγείται καθαρισμός εντέρου με κλύσμα. Μαρτυρίες:
Αρθριτικά: Πίνοντας μόνο για 7 μέρες σιταρόχορτο, μειώνοντας τα μαγειρεμένα φαγητά και αντικαθιστώντας τα με ωμά, φρέσκα και αγνά φαγητά, εξαφανίστηκαν οι πόνοι, το πρήξιμο, το κοκκίνισμα στα γόνατα.

Άσθμα

Υπέρταση: Μειώθηκε η πίεση μετά από χρήση σιταροχυμού 2-3 εβδομάδων.

Καλόγεροι στο λαιμό ( δοθιήνες): Πίνοντας δύο σιταροχυμούς τη μέρα, και σταματώντας τα αναψυκτικά, χάμπουργκερ και τις άχρηστες τροφές, σταμάτησαν να εμφανίζονται.

Ασθένεια του Μπράϊτ: Πόνος έντονος στην πλάτη. Μετά από 3 εβδομάδες πέρασαν οι πόνοι και άρχισε να περπατά.

Καρκίνος του μαστού: 3 μήνες σιταροχυμού, μείωσε τον όγκο και απέφυγε την εγχείρηση, ενώ εξελίχθηκε σε ιάσιμο τελείως.

Δυσκοιλιότητα με αιμορροΐδες και αίμα: Εξαφανίστηκε με το σιγαροχυμό.

Διαβήτης με επιβαρυμένο κυκλοφορικό, αδρανείς δακρυγόνοι αδένες, αχρηστευμένα πεπτικά όργανα: Σε δύο εβδομάδες μείωση του σακχάρου, σε 3 εβδομάδες ήταν στο φυσιολογικό το σάκχαρο, και σε 11 μήνες πρόσληψης σιταροχυμού εξαφανίστηκαν τα προβλήματα του διαβήτη τελείως.

Εμφύσημα, με συνέπεια να μην μπορεί να περπατήσει γιατί λαχάνιαζε.Με ένα ποτήρι χυμό τη μέρα (σιταρόχορτο) σε ένα μήνα άλλαξε τελείως.

Μάτια: Πίνοντας σιταροχυμό ξαναβρήκαν την υγεία τους τα μάτια σε ηλικία 69 ετών.

Γλαύκωμα – καταράκτης: Σε δύο εβδομάδες, πίνοντας σιταροχυμό δυό φορές την ημέρα, αρχισε να βελτιώνεται το μάτι. Στις πέντε εβδομάδες, έχει βελτιωθεί πάρα πολύ, και είναι στην ανάρρωση.

Μαλλιά: 1 ποτήρι χυμό την ημέρα, σε ένα μήνα τα μαλλιά άρχισαν να πυκνώνουν και πήραν το νεανικό τους χρώμα. Έφυγαν τα γκρίζα μαλλιά.

Εγκαύματα στα χέρια: Ακούμπησε καυτό μέταλλο και κάηκαν τα δάκτυλα. 5 λεπτά βάλανε τα χέρια κάτω από το κρύο νερό της βρύσης, και καλύψανε το έγκαυμα με υγρό πολτό σιταρόχορτου και τυλίξανε το χέρι με υγρό πανί. Ο πόνος έφυγε σε 5 λεπτά, και σε 20 λεπτά που έβγαλαν τον επίδεσμο δεν πονούσε και ήταν εντάξει το χέρι.

Πονοκέφαλοι: Κάθε πρωί έπινε σιταροχυμό και έφυγε ο πονοκέφαλος και η αυχενική δυσκαμψία που προερχόταν από αυτόν.

Λευχαιμία: Παρόλο που η ιατρική θεωρεί την λευχαιμία ανίατη ασθένεια, πίνοντας σιταροχυμό για ένα διάστημα, και κάνοντας ανάλυση αίματος, βγήκε φυσιολογικό.

Πάρκινσον για πολλά χρόνια: μετά από 2 μήνες πίνοντας σιταροχυμό, έφυγαν όλοι οι σπασμοί, και νοιώθει σαν να ξαναγεννήθηκε.

Αδυνάτισμα: από 90 κιλά, σε 6 εβδομάδες κατέβηκε στα 75 κιλά πίνοντας σιταροχυμό

Όγκος ινώδης της μήτρας: Άρχισε να τρώει μόνο ωμά, και να πίνει σιταροχυμό. Σταμάτησε η αιμοραγία, και ο όγκος μειώθηκε σε ένα πολύ μικρό ογκίδιο , με την πιστοποίηση του ιατρού. Ο ιατρός της σύστησε να συνεχίσει αυτή την θεραπεία, και ότι θα αποφύγει την εγχείρηση.

Έλκος στομάχου: πήρε τον σιταροχυμό για ένα μήνα πρωί και βράδυ, και έγινε τελείως καλά.

Καρκίνος της μήτρας στα πρώτα στάδια: μετά από ένα μήνα στο ινστιτούτο της Γουίγκμορ, με ωμές τροφές και σιταροχυμό, έγινε τελείως καλά, όπως πιστοποίησε ο ιατρός της, ο οποίος στενοχωρήθηκε που δεν έγινε εγχείρηση τελικά.

Αποστειρωτική ουσία στο εργαστήριο : Ο Δρ. Ερπ Τόμας, χρησιμοποιεί τη χλωροφύλλη για την αποστείρωση των χειρουργικών εργαλείων, και για να καθαρίζει τα χέρια του από τα βακτήρια που ερευνούσε. Είναι πιο αποτελεσματικό από το ζεστό νερό.

Προστασία από ακτινοβολίες: Το σιταρόχορτο φαίνεται να προστατεύει αποτελεσματικά από τη ραδιενεργή σκόνη, όταν το προσθέσουμε στο νερό του μπάνιου, ή το πόσιμο. Μπορούμε να μασάμε λίγο σιταρόχορτο όταν είμαστε στην πόλη για να εξουδετερωθεί η επίδραση του μολυσμένου αέρα. Μέσα στο σπίτι μας, με το που το καλλιεργούμε φρεσκάρει τον αέρα και εξουδετερώνει τις τοξίνες της ατμόσφαιρας.
Ο Δρ. Ερπ, εριξε σιταρόχορτο σε φθοριωμένο νερό, και σε λίγα λεπτά δεν υπήρχαν ίχνη φθορίου. 30 γρ. σιταρόχορτο σε 1 γαλόνι φθοριομένο νερό, μετατρέπει το φθόριο σε αβλαβείς ενώσεις ασβεστίου, φωσφόρου και φθορίου.
Προσθέτοντας το πρωι 15 γραμμάρια σιταρόχορτο στο νερό της βρύσης, μαλακώνει και γίνεται θετικό.Με το ίδιο νερό αν πλυθούμε, μαλακώνει το πρόσωπο και τα χέρια. Στην μπανιέρα δρα καταπραυντικά.
Σταματά τις αιμορραγίες, ανακουφίζει την αναφυλαξία και βοηθά να θεραπευτούν και να κλείσουν τα τραύματα και τα σπυράκια.
Φρούτα που πλένονται με νερό που περιέχει σιταρόχορτο, καθαρίζονται ολοκληρωτικά από χημικά σπρέι και γίνονται θετική τροφή.
Παστεριωμένο γάλα, παιδικές τροφές, τροφές ζώων το σιταρόχορτο μετατρέπει την τοξική τροχιά των ηλεκτρονίων σε θετική.
Στο νερό που πίνουν τα ζώα και στις τροφές που τρώνε, βοηθάει στην πρόληψη παθήσεων τους.
Το σιταρόχορτο έχει όλες τις βιταμίνες στην κατάλληλη ποσότητα και ποιότητα για τον οργανισμό μας.
Εξαιρετικά αποτελεσματική για τη θεραπεία εγκαυμάτων και τραυμάτων. Μειώνει τον πόνο και κινητοποιεί αμέσως την διαδικασία της ίασης. Αποτρέπει τη φλεγμονή και τη μόλυνση.
Για την κακοσμία του στόματος, μασάμε πότε πότε μικρές ποσότητες σιταρόχορτου. Οι οδηγοί που νυστάζουν, επίσης, οι φοιτητές που διαβάζουν επίσης, διότι το σιταρόχορτο διώχνει τη νύστα και διευκολύνει τη λειτουργία του μυαλού.
Μπορούμε να μασάμε λίγο σιταρόχορτο για να πάρουμε τα ένζυμά του που είναι πολύ δυναμωτικά.
Σιταρόχορτο στα ταξίδια: Το βάζουμε σε δοχείο με νερό για να το πίνουμε και να κάνουμε μπάνιο.
Ακμή: απλώνουμε χυμό χλωροφύλλης, αφού πλύνουμε πρώτα το πρόσωπο με κρέμα σιταριού (σιτάρι και νερό στο blender).
Βούλωμα μύτης:
Ρουφάμε με το ρουθούνι χλωροφύλλη αφού αφαιρέσουμε τον αφρό της. Αυτό διορθώνει το πρόβλημα για πάντα, αρκεί να έχουμε ισορροπημένη διατροφή.
Δερματικά προβλήματα:
Το αίμα είναι γεμάτο από δηλητήρια λόγω κακής διατροφής Οι δερματοπάθειες προκαλούνται από από μικροοργανισμούς που καλλιεργούνται στο διαταραγμένο πεπτικό σύστημα λόγω των πολύ βαριών φαγητών. Κατά κάποιο τρόπο , μας σώνουν τη ζωή, γιατί ο οργανισμός βρίσκει διέξοδο να διώξει τις τοξίνες. Αλλάζουμε διατροφή , βάζοντας στο σώμα μας αγνά φαγητά.
Δυσκοιλιότητα: Αφαιρούμε τις αμυλούχες τροφές και τις αντικαθιστούμε με φρούτα λαχανικά βλαστάρια και χορταρικά. Κάνουμε ένα κλύσμα και μισή ώρα μετά εμποτισμό με σιταροχυμό κάθε μέρα για 3-4 εβδομάδες. Πίνουμε περισσότερα υγρά.
Έκζεμα: Ο οργανισμός υποφέρει από υπερβολική οξύτητα. Τρώμε αλκαλικές τροφές. Πλύσεις στο σημείο του εκζέματος με πολτό σιταριού . Αν υπάρχει φαγούρα, πλένουμε με χλωροφύλλη. Είναι μια ήπια προειδοποίηση της Φύσης ότι το αίμα έχει μολυνθεί.
Ελκώσεις στόματος: Προέρχονται από οξύτητα του οργανισμού (καφές, πολλά ξινά φρούτα, γλυκά). Πλένουμε το στόμα με φρέσκο χυμό χλωροφύλλης, τοποθετούμε στυπτηρία [Η στυπτηρία συνιστάται για το καθάρισμα της «θολούρας» από τα μάτια και για κάθε αρρώστια του δέρματος και της σάρκας. Χρησιμοποιείται σε φάρμακα για την ψώρα που προκαλείται από την υγρασία και επίσης επουλώνει τις πληγές στο στόμα» (Singer 1948, 65), πάνω στο εξέλκωμα, και πίνουμε πολύ νερό να εξουδετερωθεί η υπερβολική οξύτητα του αίματος.
Καλόγεροι (δοθιήνες): Ζεστές κομπρέσες στους καλόγερους για μερικά λεπτά, πολλές φορές ημερησίως.
Κρεατοελιές: Αλλαγή διαιτολογίου σε φρούτα, βλαστάρια, χορταρικά και σιταρόχορτο. Τη δένουμε σφιχτά με μεταξωτή κλωστή και πεύτει μόνη της σε 2μέρες.
Κρυολόγημα: Βουτάμε τα πόδια μας αμέσως σε πολύ ζεστό νερό για 15 λεπτά. Πίνουμε μια ζεστή λεμονάδα και καταργούμε το γάλα. ΤΟ κρυολόγημα, το καταπολεμούμε άμεσα αν σταματήσουμε τις στερεές τροφές αι τα γαλακτοκομικά. Πίνουμε υγρά, και πολύ νερό. Κάνουμε κι ένα κλύσμα. Το κρυολόγημα βοηθάει να αποβληθούν οι τοξίνες από το σώμα, και με τις πληροφορίες που δίνονται βοηθάμε να επιταχυνθεί η αποβολή. Βοηθάει να ξαπλώνουμε νωρίς .Αν πονάει ο λαιμός, κάνουμε γαργάρες με φρέσκο σιταροχυμό και τυλίγουμε τον λαιμό με ένα μαντήλι, ώστε να ιδρώσει για να αποβάλλει τις τοξίνες.
Μικροεγκαύματα χεριών: Βάζουμε αμέσως τα χέρια μας σε κρύο νερό, και μετά σε φρεσκοβγαλμένο σιταροχυμό. Έτσι επισπεύδεται η επούλωση και δεν μένουν πληγές.
Ρινοραγίες: Ρουφάμε φρεσκοστυμμένο χυμό σιταρόχορτου στα ρουθούνια για να επουλωθεί η σπασμένη μεμβράνη της μύτης. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και κρύο νερό με φρέσκο χυμό λεμονιού.
Τσιμπήματα εντόμων: τρίβουμε φρέσκο χυμό λεμονιού ή σιταροχυμό στο σημείο του τσιμπήματος, ή δένουμε πάνω από το τσίμπημα ένα κατάπλασμα πολτού σιταρόχορτου.
Φαγούρα: Παρόλο που είναι ένα θέμα με πολλές πτυχές, συνοπτικά θα αναφέρω αλλαγή διαιτολογίου σε απλές τροφές και πλύσιμο της περιοχής με χυμός χλωροφύλλης. Αυτό θα βοηθήσει να εξαλειφθεί το πρόβλημα σε λίγες μέρες.
Ψωρίαση: Καθαρισμός του εντέρου και αλλαγή του διαιτολογίου σε αμαγείρευτες τροφές.

35 χρήσεις του σιταρόχορτου (χλωροφύλλη)
1. Η χλωροφύλλη είναι αντιβακτηριακή και μπορεί να χρησιμοποιηθεί εσωτερικά και εξωτερικά για θεραπεία.
2. Ο Δρ. Jenssen M. D. είπε μεταξύ άλλων, ότι χρειάζονται μόνο λίγα λεπτά για να αφομοιωθεί ο χυμός χλωροφύλλης από τον ανθρώπινο οργανισμό και ότι αυτό γίνεται χωρίς κόπο.
3. Η χλωροφύλλη από σιταρόχορτο αναπλάθει το αίμα. Έρευνες σε πειραματόζωα με αναιμία έδειξαν μετά τη χρήση χλωροφύλλης, ότι ο αιματοκρίτης επέστρεψε στα φυσιολογικά όρια μέσα σε 4 – 5 ημέρες.
4. Αγρότες τάισαν ανίκανα βόδια και αγελάδες με σιταρόχορτο και επανέκτησαν την γονιμότητα τους. Το περιεχόμενο υψηλής ποσότητας μαγνησίου στη χλωροφύλλη χτίζει ένζυμα και αναπλάθει τις σεξουαλικές ορμόνες, φανταστείτε τι μπορεί να κάνει στον ανθρώπινο οργανισμό.
5. Χλωροφύλλη μπορεί να εξαχθεί από πολλά φυτά, η χλωροφύλλη όμως από σιταρόχορτο είναι ανώτερη, διότι είναι η μόνη που περιέχει πάνω από 100 στοιχεία που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός και είναι μη τοξική σε οποιαδήποτε ποσότητα, σε σύγκριση με τη χλωροφύλλη από φύλλα πολλών δέντρων όπως π.χ. φύλλα ελιάς, ελάτου, πορτοκαλιάς. Είναι αξιοσημείωτο ότι και τα ζώα δεν τρώνε αυτά τα φύλλα λόγω πιθανής τοξικότητας.
6. Το σιταρόχορτο συντηρεί επιτυχώς όλα τα φυτοφάγα ζώα στον πλανήτη για αιώνες.
7. Η Δρ. Γουίγκμορ βοηθούσε κόσμο να θεραπευτεί από χρόνιες και ανίατες ασθένειες χρησιμοποιώντας σιταρόχορτο εδώ και 30 χρόνια.
8. Ο χυμός χλωροφύλλης αναπλάθει τους ιστούς.
9. Είναι ο ανώτερος αποτοξινωτικός παράγοντας που γνωρίζει ο άνθρωπος σε σύγκριση με άλλους χυμούς πράσινων λαχανικών ή καρότου. Ο Δρ. Thomas, συνεργάτης της Δρ. Γουίγκμορ, έδειξε ότι 7 κιλά φρέσκου σιταρόχορτου ισοδυναμούν με 170 κιλά από τα καλύτερα φρέσκα λαχανικά όπως καρότο, μαρούλι, σέλινο κ.λπ.
10. Το σιταρόχορτο περιέχει οξυγόνο όπως όλα τα φυτά που περιέχουν χλωροφύλλη. Και όπως είναι γνωστό, ο εγκέφαλος και τα αγγεία λειτουργούν στο μάξιμουμ μέσα σ’ ένα περιβάλλον υψηλό σε οξυγόνο.
11. Η χλωροφύλλη σιταρόχορτου εξουδετερώνει τοξίνες που βρίσκονται μέσα στον οργανισμό μας.
12. Καταπολεμά τους όγκους και θεραπεύει τον καρκίνο.
13. Βελτιώνει το ζάχαρο στο αίμα μας (διαβήτη) ειδικά όταν συνδυάζεται με ωμές «ζωντανές τροφές».
14. Στο περιοδικό American Surgeons Journal, ο Benjamin Cluskin συνιστά χλωροφύλλη για κακοσμία σώματος, μολύνσεις, πληγές, χρόνια ιγμορίτιδα, φλεβίτιδες και κολπικές μολύνσεις, επίσης για εξαφάνιση αιμορροΐδων.
15. Λειτουργεί σαν καθαρτικό, επίσης χρησιμοποιείται και σαν αποσμητικό.
16. Μόνο μια μικρή ποσότητα στον ανθρώπινο οργανισμό, προλαμβάνει και διατηρεί υγιή δόντια.
17. Κρατώντας το χυμό σιταρόχορτου για 5 λεπτά στο στόμα σταματάει τον πονόδοντο, απορροφά τις τοξίνες και συσφίγγει τα χαλαρά ούλα.
18. Γαργάρα για ερεθισμένες αμυγδαλές.
19. Εξαλείφει την πυόρια. Πολτός σιταρόχορτου μαζί με χυμό του στην πάσχουσα περιοχή ή το μασάμε και φτύνουμε τον πολτό.
20. Πίνουμε σιταρόχορτο για δερματικά προβλήματα όπως ψωρίαση και έκζεμα.
21. Προλαμβάνει το άσπρισμα των μαλλιών και επαναφέρει το φυσικό χρώμα ειδικά όταν συνδυάζεται με «ζωντανές τροφές».
22. Μπορεί κάποιος να νιώσει άμεση ενέργεια, αντοχή και την αίσθηση της ευφορίας.
23. Βελτιώνει την πέψη.
24. Μοναδικό για αιματολογικές παθήσεις όλων των ειδών λόγο της υψηλής περιεκτικότητας σε ένζυμα, ειδικά όταν συνοδεύεται από ωμή ζωντανή διατροφή.
25. Τέλειο για καθαρισμό δέρματος, απορροφάται από το δέρμα και το τρέφει. Στο μπάνιο ρίχνουμε στο σώμα μας φρέσκια χλωροφύλλη για 15-20 λεπτά και ξεπλένουμε.
26. Στη δυσκοιλιότητα είναι το τέλειο και κρατάει το έντερο χαλαρό.
27. Βοηθάει τις λειτουργίες της καρδιάς, το αρτηριακό, τα εντόσθια, την ουρήθρα και τους πνεύμονες.
28. Διαλύει ουσίες στου πνεύμονες που έχουν δημιουργηθεί από διάφορα οξέα (μονοξείδιο του άνθρακα) κ.λπ.
29. Ρίχνει την πίεση γιατί βοηθάει στη συντήρηση των αγγείων.
30. Το σιταρόχορτο αναζωογονεί τα γερασμένα κύτταρα, αντιστρέφει τη γήρανση και μας κάνει να νοιώθουμε πιο ζωντανοί.
31. Ενεργοποιεί το θυρεοειδή κατά της παχυσαρκίας.
32. Θεραπεύει την ακμή.
33. Καταπραΰνει και θεραπεύει κοψίματα, καψίματα, μύκητες ποδιών, τσιμπήματα εντόμων, πληγές κ.λπ.
34. Ανακουφίζει από εγκαύματα ηλίου.
35. Στα μαλλιά με μασάζ πριν το λούσιμο, εξαλείφει πιτυρίδα και φαγούρα.
Ο χυμός είναι ασφαλής και αποτελεσματικός για την απώλεια βάρους. Λειτουργεί με την καταστολή της όρεξης και με την τόνωση του μεταβολισμού και της κυκλοφορίας. Δύο κουταλιές φρέσκο χυμό ισούται με 3 κιλά των βιολογικών λαχανικών σε βιταμίνες. Έχει μόνο 10-15 θερμίδες ανά κουταλάκι. Δεν έχει λίπος ή χοληστερόλη, έχει σχεδόν ένα γραμμάριο πρωτεΐνης ανά κουταλάκι, και περιλαμβάνει όλα τα απαραίτητα αμινοξέα.
Ο χυμός του σιταριού οφέλη στα κύτταρα του αίματος, στα οστά, στους αδένες, τα μαλλιά, τα νεφρά, το ήπαρ, τους μυς, την σπλήνα, τα δόντια, και άλλα μέρη του σώματος. Προστατεύει τους πνεύμονες και το αίμα από τη ρύπανση του αέρα και των υδάτων, ο καπνός του τσιγάρου, τις τοξίνες και τα βαρέα μέταλλα.
Ο χυμός του σιταρόχορτου λαμβάνεται σε δοσολογία 2 κουτ. σούπας επί 3 φορές την ημέρα. ΠΟΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. Δεν το αντέχει ο οργανισμός μας. Πίνεται αργά με άδειο στομάχι. Τροφή μπορούμε να φάμε μετά την πάροδο μισής ώρας. Φυλάσσεται στο ψυγείο για μία εβδομάδα.

•  Ζειά (αλεύρι Ντίνγκελ)‏ Τό ψωμί τών Ελλήνων

Διαβάστε περισσότερα »