Θεαματική ανάπτυξη στην Ισλανδία μετά το...«Δεν πληρώνω!»

Έκπληκτοι με τη στάση της κυβέρνησης της Ισλανδίας δείχνουν οι δύο ανταποκριτές του βρετανικού πρακτορείου ειδήσεων Ρόιτερ στο Ρέικιαβικ, την πρωτεύουσα αυτού του νησιωτικού κράτους που βρίσκεται ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και την αμερικανική ήπειρο. «Η εδώ κυβέρνηση αισθάνεται ότι μπορεί να αποφύγει τους διεθνείς επενδυτές απολαμβάνοντας ταυτόχρονα οικονομική ανάπτυξη» γράφουν οι Ρόμπερτ Ρόμπερτσον και Σάιμον Τζόνσον. «Η σκληρή στάση απέναντι στους πιστωτές παραμένει δημοφιλής στους ψηφοφόρους παρά τους ελέγχους στη ροή κεφαλαίων που εμποδίζουν τις ξένες επενδύσεις» παραδέχονται. «Τα χρέη των τραπεζών ούτε είναι ούτε θα γίνουν ποτέ δημόσιο χρέος!» δηλώνει απερίφραστα στο αμερικανικό οικονομικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Μπλούμπεργκ ο Ισλανδός πρωθυπουργός Σίγκμουντουρ Γκουνλόιγκσον.

«Μια παρόμοια σκληρή στάση στο θέμα των πληρωμών προς τους δανειστές των τραπεζών -πολλοί από τους οποίους είναι κερδοσκοπικοί οίκοι που αγόρασαν τους τίτλους αφότου είχαν χρεοκοπήσει οι ισλανδικές τράπεζες- είναι δημοφιλής σε πολλούς Ισλανδούς» ομολογούν περίλυποι οι ανταποκριτές του βρετανικού πρακτορείου Ρόιτερ. Η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου πληρώνει συνεχώς στο 100% της ονομαστικής αξίας τους τα ελληνικά ομόλογα που έχουν αποκτήσει στο ένα... δέκατο ή στο ένα πέμπτο της αξίας τους οι «γύπες» της διεθνούς κερδοσκοπίας, η κυβέρνηση της Ισλανδίας όμως δεν έχει απολύτως καμία διάθεση να «χρυσώσει» τους ξένους κερδοσκόπους που έδωσαν τα λεφτά τους στους απατεώνες Ισλανδούς ομοίους τους, τους τραπεζίτες που χρεοκόπησαν. Αυτό, παρόλο που η κυβέρνηση της Βρετανίας και η κυβέρνηση της Ολλανδίας στηρίζουν φανατικά τους Αγγλους και τους Ολλανδούς κερδοσκόπους και προσπαθούν να εκβιάσουν την ισλανδική κυβέρνηση για να την εξαναγκάσουν να πληρώσει.
Την περασμένη εβδομάδα μάλιστα η Βρετανία και η Ολλανδία κατέθεσαν σε δικαστήριο του Ρέικιαβικ αγωγή εναντίον της Ισλανδίας, με την οποία ζητούν... 5 δισεκατομμύρια δολάρια για χάρη των κερδοσκόπων! «Δεν πρόκειται να πάρουν τίποτα γιατί δεν υπήρχε κρατική εγγύηση για τα δάνεια αυτά» δήλωσε απαθής ο Ισλανδός πρωθυπουργός. Οι Ισλανδοί «έφτυσαν» επίσης την ΕΕ, παγώνοντας επ' αόριστον τις ενταξιακές συνομιλίες που είχε αρχίσει η προηγούμενη κυβέρνηση των σοσιαλιστών και των αριστερών - μια κυβέρνηση που αποδείχθηκε απερίγραπτα εθελόδουλη και γι' αυτό εξεδιώχθη κλωτσηδόν από την εξουσία στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές που έγιναν πέρυσι, με το χειρότερο αθροιστικό αποτέλεσμα των δύο κομμάτων τα τελευταία... 82 (!) χρόνια. «Η χώρα μας δεν έχει τίποτα να κερδίσει με την ένταξή της στο μπλοκ της ΕΕ» δήλωσε χωρίς περιστροφές ο Ισλανδός πρωθυπουργός.

Ουδέποτε άλλωστε υπήρξε δημοσκόπηση έστω που να δείχνει πλειοψηφία των Ισλανδών υπέρ της ένταξης στην ΕΕ. «Κύριο μέλημα της κυβέρνησής μας είναι η ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους της χώρας μας» ξεκαθάρισε ο Σίγκμουντουρ Γκουνλόιγκσον. Εφριξε ο ΟΟΣΑ όταν προ τριμήνου η ισλανδική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το 7% του ΑΕΠ της χώρας θα διατεθεί για να προστατευθούν οι δανειολήπτες που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους από τις τράπεζες, που τώρα πλέον είναι όλες κρατικές. «Θα επιβαρυνθεί περισσότερο ο τραπεζικός τομέας» πήγε να ψελλίσει ο ΟΟΣΑ, αλλά κανένας Ισλανδός δεν του έδωσε σημασία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μετά από μερικές μέρες, τέσσερα πρώην διευθυντικά στελέχη της μίας από τις τρεις ισλανδικές ιδιωτικές τράπεζες που χρεοκόπησαν, καταδικάστηκαν σε φυλάκιση τριών έως πέντε ετών ως... οικονομικοί απατεώνες! Κράτος που να προστατεύει τα σπίτια των πολιτών και να χώνει στη φυλακή τους τραπεζίτες, πού ξανακούστηκε! Και το χειρότερο όλων, όλα αυτά που περιγράφουμε δεν τα κάνει κάποιος... «Τσε Γκεβάρα» της Ισλανδίας, αλλά ένας κεντροδεξιός πρωθυπουργός που κυβερνά σε συνασπισμό με τη Δεξιά! Μόνο που στην Ισλανδία φαίνεται ότι αυτός ο πρωθυπουργός διατηρεί -ακόμη τουλάχιστον- την αξιοπρέπειά του. Εχει βάλει μάλιστα στόχο να μειώσει τη σημερινή ανεργία του... 4,2% στο 2%!!!
Με τέτοια συνεπή γραμμή, η ισλανδική οικονομία αναπτύχθηκε 3% το 2013. Τετραπλασιάστηκαν (σε υποτιμημένες κορόνες) τα έσοδα από τον τουρισμό - από 73 δισεκατομμύρια που ήταν το 2008 ήταν 267 δισ. πέρυσι, ενώ αυξήθηκαν τα κέρδη από την αλιεία κατά 60% και από το αλουμίνιο κατά 25% σε σύγκριση με τον μέσο όρο της περιόδου 2008-2012. Οχι, οι Ισλανδοί δεν ζουν καλύτερα σήμερα από όσο ζούσαν πριν από την κρίση. Πιο φτωχικά και πιο δύσκολα ζουν. Εχουν, όμως, όλοι δουλειά και ανορθώνουν όλοι μαζί την οικονομία της χώρας τους πραγματικά, όχι κατά φαντασίαν, έχοντας διδαχθεί από τα λάθη τους.
Απολύτως καμία σχέση με την Ελλάδα!

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Διαβάστε περισσότερα »

Συλλογή-αποθήκευση-εκμετάλευση βρόχινου νερού

Στην παρούσα ανάρτηση θα ασχοληθούμε με την συλλογή και αποθήκευση βρόχινου νερού καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου, ώστε αυτό να χρησιμοποιείται καθαρά για αρδευτικούς σκοπούς την καλλιεργητική περίοδο. Είναι μια διαδικασία χρήσιμη ιδιαίτερα σε άνυδρες περιοχές, σε περιοχές που δεν υπάρχει δίκτυο υδροδότησης ή κάποιο ιδιόκτητο έργο υδρομάστευσης (πηγάδι ή γεώτρηση) που να καλύπτει τις ανάγκες, αλλά και σε παραθαλάσσιες τοποθεσίες όπου από πηγάδια ή γεωτρήσεις αντλείται υφάλμυρο νερό.

Παράλληλα είναι μέθοδος εξοικονόμησης ενέργειας και φυσικών πόρων, ενώ βοηθά στην βελτίωση των εδαφικών παραμέτρων σε περιοχές επιβαρυμένες από αρδεύσεις με κακής ποιότητας νερά.
Το κείμενο είναι λίγο μεγάλο επειδή συμπεριέλαβα και Τεχνικο-Ιστορικά στοιχεία. Πιστεύω ότι είναι χρήσιμο έστω και να ακούμε για τεχνικές που δεν υπάρχουν πιά, λόγω του ότι εκτός από τους τεχνίτες, χάθηκαν και οι σκεπτόμενοι. Δείτε το σαν ρομαντική νότα στην πεζή τεχνοκρατική μας εποχή.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Ιστορικά
Τα έργα ομβριοσυλλογής και αποθήκευσης συναντώνται από την αρχαιότητα ακόμη, ως εξειδικευμένες κατασκευές κυρίως για στρατιωτικούς σκοπούς. Στις ακροπόλεις (κάστρα) για παράδειγμα, με σύστημα καναλιών οδηγούσαν τα νερά της βροχής σε υπόγειες δεξαμενές, ώστε οι έγκλειστοι σε περίοδο πολιορκίας, να έχουν νερό.
(Χαρακτηριστικό παράδειγμα στην ακρόπολη των Μυκηνών).
Στα νεώτερα χρόνια, η μέθοδος αναπτύσσεται σε ισχυρά άνυδρες περιοχές τόσο σε ατομικό (οικογενειακό) επίπεδο, όσο και σε ομαδικό (επίπεδο οικισμών), στην προσπάθεια να επιτυγχάνεται επάρκεια λειτουργικού νερού.
Επί πλέον αυτού όμως, σε μικρά άνυδρα νησιά (π.χ. Κυκλάδες, Δωδεκάνησα), χρησιμοποιείται με ανάμιξη ακόμη και για πόσιμο, ενώ σε πολύ δύσκολες ημέρες λειψυδρίας πινόταν και ενδεχομένως σε ακραίες καταστάσεις να πίνεται και τώρα αυτούσιο.
Εδώ θα κάνουμε μια παρένθεση για κάποιες περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πόσιμο νερό. Το βρόχινο είναι μαλακό νερό (πολύ μικρή σκληρότητα), οι συγκεντρώσεις αλάτων δηλαδή είναι πολύ περιορισμένες. Αυτό το κάνει άριστο στην μαγειρική, το φαγητό και ειδικά τα όσπρια βράζουν πολύ ευκολότερα και γρηγορότερα, το σαπούνι διαλύεται επίσης ευκολότερα διευκολύνοντας το πλύσιμο των ρούχων, στα μαλλιά δίνει στιλπνότητα και μετάξινη υφή, ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΠΟΣΙΜΟ.
Εξηγούμαι: Λόγω της έλλειψης αλάτων, η πόση βρόχινου νερού καταστρέφει στον ανθρώπινο οργανισμό την ισορροπία των ηλεκτρολυτών Καλίου-Νατρίου, με αποτέλεσμα ισχυρό σοκ που αν δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα μπορεί να επιφέρει ακόμη και θάνατο.
Για να αντιμετωπίσουν αυτές τις καταστάσεις όσοι αποθήκευαν βρόχινο νερό για πόσιμο, έριχναν στις δεξαμενές ασβέστη. Σήμερα όπου έχουν διατηρηθεί τέτοιες δεξαμενές, διακρίνονται στον πυθμένα υπολείμματα ασβέστη. Η αντίληψη όμως ότι ο ασβέστης ταυτόχρονα απολύμανε το αποθηκευμένο νερό, είναι λανθασμένη.

Η απλή τεχνική
Ας επικεντρωθούμε στην παρατήρηση μιας ομβριοσυλλογής. Όλοι έχουμε δεί έστω και σε φωτογραφία Κυκλαδίτικο σπίτι με τον υπερυψωμένο γείσο περιμετρικά της ταράτσας. Αυτή αποτελεί την συλλεκτική επιφάνεια και το νερό της βροχής οδηγείται με σωλήνες σε υπόγεια δεξαμενή. Είναι προφανές ότι η ποσότητα του νερού που μπορεί να συγκεντρωθεί είναι συνάρτηση τόσο του ετήσιου ύψους βροχής, όσο και του εμβαδού της συλλεκτικής επιφάνειας.
Χρησιμοποίησα το τυπικό Κυκλαδίτικο σπίτι επειδή και η εικόνα του είναι γνωστή και η μέθοδος εφαρμοζόταν και εφαρμόζεται, αφού είναι ιδιαίτερα άνυδρα τόσο λόγω μειωμένου συνολικού ετήσιου ύψους βροχής, όσο και λόγω πετρογραφικών σχηματισμών.
Οι τελευταίοι δεν επιτρέπουν την κατείσδυση του ατμοσφαιρικού νερού και επομένως την δημιουργία υπόγειων υδροφόρων, από τους οποίους με την διάνοιξη πηγαδιών ή γεωτρήσεων να δίνεται η δυνατότητα άντλησης. (Πλήν εξαιρέσεων σε περιορισμένα τοπικά πλαίσια).
Η οποιαδήποτε στέγη, (κατοικίας, αποθήκης η απλή στέγη χώρου ή και πρόβολος σκίασης), είναι μια επιφάνεια που προσφέρεται για ομβριοσυλλογή, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι τα νερά δεν απορρέουν ελεύθερα αλλά μέσω διαμορφωμένων περιμετρικά καναλιών και κατάλληλων στη συνέχεια σωληνώσεων, οδηγούνται σε υπόγειες συνήθως δεξαμενές (στέρνες) που έχουν κατασκευασθεί γι’ αυτόν το σκοπό.

Η αποθήκευση
Οι υπόγειες δεξαμενές ήταν λιθόκτιστες με συνδετικό υλικό κονίαμα, ενισχυμένο συνήθως με ηφαιστειακή τέφρα από την Σαντορίνη. Η τέφρα έπαιζε τον ρόλο του φυσικού τσιμέντου, έδινε υψηλής αντοχής και χωρίς πόρους κονιάματα (άρα δεν υπήρχαν διαφυγές), έχει κατά κόρον χρησιμοποιηθεί αντί τσιμέντου στη δόμηση των μοναστηριών του Αγίου Όρους και κυκλοφορεί στο εμπόριο με την ονομασία Θηραϊκή γή (από το Θήρα=Σαντορίνη), ή Πουζολάνα (Ιταλικής προέλευσης αφού και στην Ιταλία αφθονεί η ηφαιστειακή τέφρα και η γνώση των ιδιοτήτων της).
Συχνά, γινόταν επί πλέον επικάλυψη εσωτερικά των επιφανειών με την αντίστοιχη της εποχής τσιμεντοκονία (άμμος θαλάσσης και πουζολάνα) με την προσθήκη συχνά ψημένης αργίλου ή κονιοποιημένου (τριμμένου) κεραμιδιού που έδινε ακόμη ισχυρότερο και πλέον στεγανωτικό μίγμα. Αυτό λεγόταν και λέγεται κουρασάνι και έχει χρησιμοποιηθεί (και με το σημερινό τσιμέντο) στο παρελθόν, σε όλες τις οινοπαραγωγικές περιοχές. Κάλυπταν με αυτό την εσωτερική επιφάνεια στα χτιστά πατητήρια, τους ληνούς στα Πελοποννησιακά. Το σωστό κουρασάνι, από μάστορα γνώστη και μερακλή, έδινε υαλώδη υφή και εικόνα.
Η στεγανοποίηση εσωτερικά ήταν αναγκαία επειδή οι διαφυγές εκτός της μείωσης του αποθέματος, δημιουργούσαν και προβλήματα υγρασίας και ευστάθειας στην κατοικία, αφού οι δεξαμενές ήταν ενταγμένες στην όλη οικοδομή, συνήθως καταλαμβάνοντας ένα μέρος του υπογείου.
Σήμερα υπόγειες κατασκευές αποθήκευσης μπορούν ευκολότερα να γίνουν είτε εξ ολοκλήρου από οπλισμένο σκυρόδεμα (μονομπλόκ) και εσωτερική επάλειψη με τσιμεντοκονία και βαφή με εποξειδική ρητίνη για λόγους στεγάνωσης ή κατ’ ευθείαν βαφή πάνω στο μπετόν, είτε με εκσκαφή και εγκιβωτισμό πλαστικών δεξαμενών οι οποίες όμως συνδέονται μεταξύ τους ώστε να δημιουργείται ενιαίος αποθηκευτικός χώρος.
Η υπόγεια κατασκευή επιβάλλεται και για να ελαχιστοποιηθεί η εξάτμιση, η οποία σε υπέργειες κατασκευές χωρίς προστασία, μπορεί να φθάσει κατά περιόδους και στο 50% της αποθηκευμένης ποσότητας.
Επομένως αν έχουμε υπέργεια τσιμέντινη κατασκευή πρέπει να σκεπάζεται με θερμομονωτικό στέγαστρο, ενώ αν έχουμε πλαστικές ή μεταλλικές κατασκευές, θα πρέπει να είναι επιχωμένες.
Ένα άλλο πρόβλημα στο αποθηκευμένο νερό, είναι η ανάπτυξη βακτηριδίων. Στις υπέργειες κατασκευές μάλιστα επειδή ο ρυθμός ανάπτυξης ευνοείται τα μέγιστα από το ηλιακό φώς, αυτές θα πρέπει να επιχώνονται (μόνιμο σκοτάδι).
Βεβαίως η μακροχρόνια αποθήκευση ευνοεί την ανάπτυξη μικροοργανισμών μέχρι σημείου εξ ολοκλήρου σήψης. Το πρόβλημα αντιμετωπίζεται με χλωρίωση του νερού για την οποία χρησιμοποιούμε χλωρίνη οικιακής χρήσης υπολογίζοντας 1 κουταλιά της σούπας για κάθε κυβικό μέτρο νερού. Η χλωρίωση επαναλαμβάνεται ανά δεκαήμερο, αλλά μεταξύ χλωρίωσης και ποτίσματος θα αφήνουμε να μεσολαβούν δύο τουλάχιστον ημέρες.

Το αποτέλεσμα
Ας πάρουμε ένα αναλυτικό παράδειγμα για να δούμε τι μπορούμε να καταφέρουμε σε μια περιοχή κατασκευάζοντας σύστημα ομβριοσυλλογής και αποθήκευσης :
Έστω ότι διαθέτουμε μια ταράτσα εμβαδού 50 τ.μ. και ότι ζούμε σε περιοχή, όπου το ετήσιο ύψος βροχής δεν ξεπερνά τα 350 χιλιοστά, ενώ από το δίκτυο ύδρευσης απαγορεύεται η άρδευση κήπου ή είναι τόσο ακριβό το νερό ώστε είναι εντελώς ασύμφορο το πότισμα καλλωπιστικών ή κηπευτικών ακόμη και για οικιακή κατανάλωση. Δεχόμενοι ότι από τα 350 χιλιοστά βροχής, λόγω εξάτμισης και μικροδιαφυγών, η ταράτσα μας μαζεύει τα 300 χιλιοστά, τότε ο συνολικός όγκος νερού που σε ένα χρόνο μπορεί να συγκεντρωθεί (από την ταράτσα μας μόνο) και να αποθηκευτεί είναι: 50 τ.μ.χ 0,3 μ.= 15 κυβικά μέτρα ή αλλιώς 15.000 λίτρα.
Η καλλιεργητική άρα και αρδευτική περίοδος διαρκεί 6 μήνες, από 15 Απριλίου μέχρι 15 Οκτωβρίου, δηλαδή 180 ημέρες, μέγεθος που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Εδώ συνυπολογίζουμε:
--Τις σποραδικές βροχές της περιόδου 15 Απριλίου-15 Μαϊου, το μικρό ακόμη μέγεθος όσων φυτεύσαμε και τις όχι υψηλές θερμοκρασίες.
--Τις επίσης σποραδικές βροχές της περιόδου 15 Σεπτεμβρίου-15 Οκτωβρίου οπότε τα φυτά έχουν μικρότερες ή και καθόλου αρδευτικές απαιτήσεις αφ’ ενός διότι είναι προς το τέλος της παραγωγής τους και αφ’ ετέρου λόγω του πλήρως ανεπτυγμένου ριζικού συστήματος.
Στις δύο αυτές περιόδους (χωρίς ουσιαστικό λάθος) οι αρδευτικές ανάγκες αναλογικά καλύπτονται από την κατ’ ευθείαν άρδευση με την βροχή.
Συμπεραίνεται λοιπόν ότι σε γενικές γραμμές από τις 180 ημέρες, οι κύριες ανάγκες άρδευσης είναι το τετράμηνο 15 Μαϊου-15 Σεπτεμβρίου δηλαδή 120 ημέρες, επειδή και τα φυτά έχουν αναπτυχθεί και η θερμοκρασία είναι ήδη αρκετά ψηλή.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι για τις 120 ημέρες, ποτίζουμε κάθε τρίτη ημέρα με 1,5 λίτρο νερό κάθε φυτό (που αντιστοιχεί σε 0,5 λίτρο την ημέρα ανά φυτό), ποσότητα που κατά μέσο όρο είναι επαρκής για τα καλοκαιρινά κηπευτικά (ντομάτες, μελιτζάνες, κολοκυθάκια κ.λ.π.).
Άρα οι ανάγκες ανά φυτό το κρίσιμο τετράμηνο είναι :
120 ημ. χ 0,5 λίτρα= 60 λίτρα τα οποία για λόγους ασφάλειας από διάφορους παράγοντες θα αναβιβάσουμε στα 75λίτρα. (Η προσαύξηση είναι 25% , δηλαδή συντελεστής ασφάλειας υπέρ επαρκής).
Η αποθήκη μας περιέχει 15.000 λίτρα, επομένως μπορούμε με τις προηγούμενες παραδοχές να ποτίσουμε : 15.000 : 75=200 φυτά.
Ο αριθμός αυτός, με πυκνότητα 3 φυτά ανά τ.μ., (πολύ καλή πυκνότητα), αντιστοιχεί σε κήπο 65 περίπου τ.μ., ή πιο «χειροπιαστά» σε επιφάνεια 6,5μ χ 10 μ. η οποία καλλιεργούμενη αυστηρά και μόνο με κηπευτικά υπερκαλύπτει τις ανάγκες μιας τετραμελούς οικογένειας .
Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορεί να μας εξασφαλίσει η συνετή διαχείριση νερού σε δύσκολες περιοχές, ενώ παράλληλα με περισσότερη φροντίδα ( βλ. λεπτομέρειες ανάρτησης «φτιάχνω λαχανόκηπο χωρίς νερό» για την εδαφοκάλυψη κ.λ.π.) μπορεί να φυτευθεί πολλαπλάσια έκταση ή να ελαχιστοποιήσουμε τις ανάγκες, μειώνοντας έτσι και τους αποθηκευτικούς χώρους.

Ομβριοσυλλογή και ύψος βροχής
Ανέφερα σαν επιφάνεια ομβριοσυλλογής κάθε ταράτσα ή στέγη. Να προσθέσω ότι όταν έχουμε κεκλιμένες κεραμοσκεπές και όχι οριζόντιες ταράτσες, πολλαπλασιάζουμε την ποσότητα που βρήκαμε με τον αρχικό υπολογισμό επί 1,20.
Χρησιμοποίησα στο παράδειγμα σαν ετήσιο ύψος βροχής τα 350 χιλιοστά, μέγεθος συντηρητικό μεν αλλά και δόκιμο για περιοχές όπως οι Κυκλάδες, τα Δωδεκάνησα και η Κρήτη.
Με ίδια συντηρητική παραδοχή, χρησιμοποιούμε για τα Ιόνια και την Δυτική Ελλάδα τα 600 χιλιοστά, για την Μακεδονία, την Κεντρική Ελλάδα και την Θράκη τα 500, για την Αττική, την Ανατολική Στερεά και την Ανατολική Πελοπόννησο τα 400.
Επαναλαμβάνω ότι τα μεγέθη αυτά είναι συντηρητικά ώστε να εξετάζονται οι δυσμενέστερες συνθήκες και δεν συμφωνούν απόλυτα με τα μεγέθη της Ε.Μ.Υ. επειδή στα δικά της στοιχεία στο ετήσιο ύψος βροχής, συμπεριλαμβάνεται το χιόνι, το χαλάζι και η νυχτερινή δροσιά.
Για τις ορεινές περιοχές τα ανωτέρω μεγέθη τα προσαυξάνουμε κατά 20%.
Μπορούμε επίσης να συλλέγουμε βρόχινο νερό, δημιουργώντας κάποια χαντάκια στο κτήμα μας, τα οποία θα συγκεντρώνουν το νερό της βροχής και θα το οδηγούν μέσω ενός κεντρικού σε υπόγεια δεξαμενή. Απαραίτητα στο κεντρικό χαντάκι θα τοποθετήσουμε μικροφραγμούς στην διαδρομή ώστε να ανακόπτεται η ταχύτητα κίνησης και να αποτίθενται τα φερτά, αλλιώς και το νερό θα είναι βρώμικο πολύ και η δεξαμενή μας θα «μπαζώνεται». Σε μια τέτοια κατασκευή επίσης πρέπει να υπάρχει υπερχείλιση για τις περιπτώσεις έντονων βροχοπτώσεων. Παράλληλα θα πρέπει να υπάρχει τακτική φροντίδα καθαρισμού των χαντακιών.

Συμπληρωματικά
--Σε κάθε περίπτωση υπόγειων ή επίγειων δεξαμενών αποθήκευσης, μπορούμε να εγκαταστήσουμε σύστημα αυτόματης άρδευσης μέσω μιάς αντλίας επιφανείας και ενός πιεστικού δοχείου. Διευκολύνεται έτσι η άρδευση και είναι ελεγχόμενη και σταθερή η ποσότητα του νερού που δέχεται κάθε φυτό.
--Εκ των πραγμάτων δεν μπορούμε να φυτέψουμε γκαζόν, διότι οι ετήσιες ανάγκες σε νερό ανέρχονται σε 70 κυβικά ανά 100 τετρ. μέτρα ή 35 κυβικά αν βάλουμε αγριάδα. --Και κάτι ακόμη σχετικά με τα μαλακά ή σκληρά νερά. Υπήρχε παλιά η λανθασμένη άποψη ότι το σκληρό νερό δημιουργεί πέτρες στα νεφρά. Δεν είναι σωστό επειδή τα άλατα (ασβεστίου βασικά), με την μορφή που έχουν διαλυμένα στο νερό, δεν μπορούν να απορροφηθούν από τον οργανισμό και αποβάλλονται. Κατά συνέπεια, το σκληρό νερό είναι πιο υγιεινό από το μαλακό.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Κυριάκος Μητσοτάκης φτύστε τον να μην αβασκαθεί

«Είναι μια σκληρή δουλειά. Αν με ρωτάτε αν την απολαμβάνω... δεν κοιμάμαι καλά τα βράδια. Όχι. Οταν πρέπει να συμφωνήσω άνθρωποι να χάσουν τη δουλειά τους, δεν κοιμάμαι καλά. Δεν είναι εύκολο, ούτε συναισθηματικά. Αλλά, και πάλι, αν πρέπει υπογράψω απολύσεις ανθρώπων, θέλω να ξέρω τουλάχιστον ότι κάνω την πιο σωστή επιλογή ως προς το ποιοι θα χάσουν τη δουλειά τους».

Διαβάστε ακόμη:
Ποιός ήταν ο Μωρίς Μητσοτάκης;

Διαβάστε περισσότερα »

Εργοστάσια Απορριμμάτων: Το μεγάλο φαγοπότι των εργολάβων (ντοκιμαντέρ)

Ένα ντοκιμαντέρ της ΠΟΕ ΟΤΑ ενάντια στην κατασκευή τεσσάρων φαραωνικών εργοστασίων που θα ακυρώσουν στην πράξη την ανακύκλωση. Τα σχέδια ιδιωτικοποίησης και απόλυσης εργαζομένων από την κυβέρνηση και την Τρόικα.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΤΕ DVD	ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
ΑΡΧΕΙΟ .ISO	ΑΡΧΕΙΟ .AVI
ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΣΑΣ / EMBED CODE (560 x 315 pixel)
ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
http://youtu.be/kpOx_7cZXE4

Διαβάστε περισσότερα »

Ο Τραπεζίτης των Χωρικών

 Ένας τρόπος να αξιολογήσεις τους ανθρώπους
είναι από το τα λόγια τους, ένας άλλος είναι από τις πράξεις τους.
Καλύτερος τρόπος όμως είναι από την προσφορά τους και την αποδοχή τους.
Eos Aurora

Ο τρόπος επίλυσης ενός προβλήματος που μπορεί να αντιμετωπίζεις στην ζωή σου,
βρίσκεται σ’ εκείνον τον τρόπο ζωής που κάνει το πρόβλημα να εξαφανίζεται.
Λούντβιχ Βιτγκενστάιν “Πολιτισμός και αξίες”.

‘Ολοι είμαστε μάρτυρες της οικονομικής κρίσης που εξελίσσεται παγκόσμια. Μιας κρίσης που είναι πλέον σαφές ότι έχει τις ρίζες της στην απληστία, στον εγωισμό, στην απομάκρυνση από τον «άλλο», συνεπώς μια κρίση πρωτίστως εσωτερική.  Η ευθύνη για την κατάρρευση της οικονομίας εντοπίζεται και στο μεγάλο αριθμό δανείων, με τρόπους και όρους τέτοιους που καθιστούν τον δανειολήπτη ανίκανο να ξεπληρώσει. Το αποτέλεσμα φυσικά είναι οι τράπεζες να χάνουν λεφτά και να γίνονται ακόμη πιο σκληρές απέναντι στους καταχρεωμένους πελάτες τους.  

Τους τελευταίους μήνες όλοι είμαστε μάρτυρες της οικονομικής κρίσης που εξελίσσεται παγκόσμια. Μιας κρίσης που είναι πλέον σαφές ότι έχει τις ρίζες της στην απληστία, στον εγωισμό, στην απομάκρυνση από τον «άλλο», συνεπώς μια κρίση πρωτίστως εσωτερική που μαίνεται στον ίδιο τον άνθρωπο.  Η ευθύνη για την κατάρρευση της οικονομίας εντοπίζεται στο μεγάλο αριθμό δανείων, με τρόπους και όρους τέτοιους που καθιστούν τον δανειολήπτη ανίκανο να ξεπληρώσει. Το αποτέλεσμα φυσικά είναι οι τράπεζες να χάνουν διαρκώς λεφτά και να γίνονται ακόμη πιο σκληρές απέναντι στους καταχρεωμένους πελάτες τους

Όλες, εκτός από μια: την Grameen Bank, που λειτουργεί εδώ και περίπου 25 χρόνια έχοντας σταθερά ανοδική πορεία και που δεν έχει πληγεί καθόλου από την οικονομική κρίση. Μια τράπεζα «αλλιώτικη», φαινόμενο, που δείχνει το δρόμο για την κοινωνία της ειρήνης και της δικαιοσύνης. Εμπνευστής και ιδρυτής της ένας σπάνιος άνθρωπος, προφανώς άγνωστος στα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης: ο Μοχάμεντ Γιουνούς.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ: Ο Muhammad Yunus γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου του 1940 σε ένα μικρό χωριουδάκι του Μπαγκλαντές. Ο πατέρας του πάλευε να ζήσει την οικογένειά του πουλώντας κοσμήματα με σκοπό να δώσει ευκαιρίες στα εννέα παιδιά του να σπουδάσουν.

Ο Muhammad Yunus πέτυχε, κερδίζοντας υποτροφία, να σπουδάσει οικονομολογία στις ΗΠΑ. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του, επέστρεψε στο Μπαγκλαντές για να διδάξει στο Πανεπιστήμιο. Ήταν τότε που το Μπαγκλαντές περνούσε τη δύσκολη περίοδο του λιμού του ’74, όπου χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν εξαιτίας της φτώχειας και της εξαθλίωσης.

Βλέποντας ο Yunus τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η τοπική κοινότητα πέριξ του Πανεπιστημίου, θέλησε με κάποιον τρόπο να βοηθήσει. Καθώς αναζητούσε λύσεις, πληροφορήθηκε για τη μάστιγα των τοκογλύφων στην περιοχή και ενδιαφέρθηκε να μάθει ποιοι όφειλαν στους τοκογλύφους και ποιο ήταν το συνολικό χρωστούμενο.  Έμαθε ότι το ποσό ανερχόταν στα 27 δολάρια –ποσό διόλου ευκαταφρόνητο τότε– το οποίο χρωστούσαν σαράντα δύο γυναίκες.

Προσπάθησε να τις φέρει σε επαφή με την τράπεζα που υπήρχε και μέσα στο Πανεπιστήμιο, αλλά η τράπεζα αρνήθηκε να δανείσει τόσο μικρά ποσά με ρίσκο να μην τα πάρει ποτέ πίσω. Για πολλούς μήνες οYunus πάλεψε να λάβει μια θετική απάντηση από την τράπεζα, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τελικά, αποφάσισε να εγγυηθεί εκείνος για τις γυναίκες, λαμβάνοντας δάνειο στο όνομά του, για το ποσό των 27 δολαρίων.

Δεν ήξερε ούτε ενδιαφέρθηκε για το εάν θα πάρει ποτέ πίσω τα λεφτά του. Με μεγάλη του όμως έκπληξη είδε όλα τα λεφτά να επιστρέφουν, μέχρι την τελευταία δεκάρα. Αυτή ήταν η πηγή της έμπνευσης που τον οδήγησε στο μικροδανεισμό. Μετά από μελέτη και έρευνα, κατέληξε στο ότι τα μικρά δάνεια θα μπορούσαν να κάνουν τη μεγάλη διαφορά στους μη έχοντες.

Οι γυναίκες της Τζόμπρα, το χωριουδάκι δίπλα στο Πανεπιστήμιο που δίδασκε, προσπαθούσαν να ζήσουν φτιάχνοντας μικροέπιπλα. Μιας όμως και δεν είχα λεφτά για να αγοράσουν την πρώτη ύλη (μπαμπού) για την κατασκευή τους, αναγκάζονταν να δανείζονται από τους τοκογλύφους, οι οποίοι μετά αγόραζαν τα μικροέπιπλα σε όποια τιμή ήθελαν.

Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν οι γυναίκες να έχουν ελάχιστο κέρδος από τη δουλειά τους και έτσι να ξαναδανείζονται από τους τοκογλύφους για να επιβιώσουν.

Προσφέροντάς τους ο Yunus ένα μικρό δάνειο με χαμηλό τόκο, τους έδωσε την ευκαιρία να αγοράσουν μπαμπού και κατόπιν να πουλάνε τα μικροέπιπλά τους σε τιμές που εκείνες έκριναν και φυσικά τους απέφεραν καλύτερο κέρδος. Αμέσως οι μικροεπιχειρήσεις τους άνθησαν!

ΜΙΑ… ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: Από αυτή του την εμπειρία στην Τζόμπρα, ο Yunus συνειδητοποίησε ότι ήταν απαραίτητη η δημιουργία ενός ιδρύματος που θα έδινε δάνεια σ’ αυτούς που δεν έχουν τίποτα. Οι άλλες τράπεζες δεν ενδιαφέρονταν να δανείσουν μικροποσά στους φτωχούς, διότι ήταν αφενός ασύμφορο και αφετέρου ριψοκίνδυνο να χάσουν τα λεφτά τους. Ο Yunus όμως είχε αντίθετη γνώμη…

Μετά από πολλές προσπάθειες και μεγάλη επιμονή, τελικά κατάφερε να λάβει δάνειο από την κρατική τράπεζα, το Δεκέμβριο του ’76, για να ξεκινήσει την επιχείρησή του δανείζοντας στους φτωχούς της Τζόμπρα.

Τα πρώτα χρόνια το ίδρυμά του λειτουργούσε εξασφαλίζοντας δάνεια από άλλες τράπεζες. Μέσα σε οκτώ χρόνια, το 1982, το ίδρυμα έφτασε να αριθμεί είκοσι οκτώ χιλιάδες δανειολήπτες και την 1η Οκτωβρίου του 1983 αναπτύχθηκε σε κανονική τράπεζα με το όνομα Grameen Bank, δηλαδή «Τράπεζα των Χωρικών», εστιάζοντας κυρίως στη δανειοδότηση των φτωχών του Μπαγκλαντές.

Σήμερα, 25 χρόνια μετά την ίδρυσή της, η «Τράπεζα των Χωρικών» αριθμεί περισσότερους από επτά εκατομμύρια δανειολήπτες και παραμένει μια κερδοφόρα, διαρκώς εξελισσόμενη, επιχείρηση.

«Η Grameen Bank είναι μια… αντίστροφη τράπεζα», μας πληροφορεί ο Yunus «Πάρτε όλους τους νόμους και κανόνες που διέπουν τις μεγάλες τράπεζες και αντιστρέψτε τους. Αυτοί οι ανεστραμμένοι κανόνες ισχύουν για την Grameen Bank. Για παράδειγμα, οι τράπεζες στηρίζονται στην αρχή “όσο περισσότερα έχεις, τόσο περισσότερα μπορείς να πάρεις” κι έτσι εστιάζονται στους πλούσιους. Η Grameen Bank ανέστρεψε αυτήν την αρχή σε “όσο λιγότερα έχεις, τόσο περισσότερα θα σου δώσουμε”».

ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ:  

Η Grameen Bank όμως δεν σταμάτησε εκεί. Έκανε ακόμη ένα βήμα παραπέρα, δεν έχει δικηγόρους! Μια επαναστατική απόφαση αν σκεφτεί κανείς ότι συνολικά δανείζει περίπου μισό δισεκατομμύριο δολάρια το χρόνο στα  εκατομμύρια των μικροδανειοληπτών της. 

Το ποσό είναι μεγάλο, αλλά δεν υπάρχουν δικηγόροι για να το προφυλάξουν. «Εάν μια μέρα όλοι οι δανειολήπτες μας οργανωθούν και μας πουν “δεν σας δίνουμε πίσω δεκάρα” δεν μπορούμε να τους κάνουμε τίποτα. Γιατί δεν έχουμε δικηγόρους» (από ομιλία του Yunus στο Authors@Google).

Το σύστημα της τράπεζας βασίζεται εξ ολοκλήρου στην αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ τράπεζας και δανειοληπτών. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις, δεν υπάρχουν δικηγόροι, δεν υπάρχει καμία γραφειοκρατία, νομικοί όροι και κυρώσεις. Απλά δίνουν λεφτά στον άνθρωπο που δεν έχει απολύτως τίποτα, κι επομένως καμία άλλη τράπεζα δεν θα του έδινε δάνειο.

Αυτά τα δάνεια δίνονται με τόκο που δεν μεταβάλλεται και το τελικό αποπληρωτέο ποσό δεν μπορεί ποτέ να ξεπεράσει το αρχικό ποσό του δανείου. Ταυτόχρονα, υπάρχει τέτοια άνεση στην αποπληρωμή του, που ο δανειολήπτης δεν υποχρεούται να αποπληρώσει σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Τον συμφέρει όμως να εξοφλήσει το συντομότερο δυνατό, διότι έτσι παραμένει μια «πόρτα ανοιχτή» για τις ανάγκες του. Με κάθε αποπληρωμή, έχει δικαίωμα να ξαναζητήσει άμεσα νέο δάνειο. Άλλωστε, τα δάνεια που δίνονται είναι τόσο μικρά (κατά μέσο όρο 150 δολάρια), που είναι μάλλον απίθανο ο δανειολήπτης να μην μπορέσει να ανταπεξέλθει στην εξόφλησή του.

Αντίθετα, εάν δεν εξοφλήσει το δάνειό του, δεν υπάρχει βέβαια καμία τιμωρία, αλλά η «πόρτα» της τράπεζας κλείνει γι’ αυτόν. Πράγμα που σημαίνει ότι εάν ξαναχρειαστεί στο μέλλον χρήματα (πράγμα σχεδόν σίγουρο), θα αναγκαστεί να απευθυνθεί στους αδίστακτους τοκογλύφους.

Το κλειδί της επιτυχίας της Grammen Bank, εκτός από τα μικρά και επομένως εύκολα στην αποπληρωμή δάνεια, είναι πως όλα τα δάνεια παρέχονται αποκλειστικά για επιχειρησιακή ανάπτυξη ή για εκπαίδευση.

Η φιλοσοφία της τράπεζας είναι πως όλα τα άλλα δάνεια, όπως για παράδειγμα τα καταναλωτικά, είναι στείρα δάνεια, διότι δεν μπορούν να αποφέρουν κανένα άμεσο ή έμμεσο κέρδος. Επομένως, μπορούν να γίνουν βλαβερά τόσο για το δανειολήπτη όσο και για το δανειοδότη. Αυτή η φιλοσοφία έχει προστατέψει εδώ και 25 χρόνια την Grameen Bank από οικονομικές κρίσεις.

Αυτή η σκέψη είναι εκπληκτική για πολλούς, απίστευτη για άλλους. Όμως λειτουργεί άψογα και μέχρι σήμερα το ποσοστό χαμένων χρημάτων από δάνεια που δόθηκαν δεν ξεπερνά το 2%!

ΔΑΝΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΡΟΥΣ:

 «Η φτώχεια δεν είναι μια φυσική κατάσταση του ανθρώπου, αλλά μια κατάσταση που επιβλήθηκε στον άνθρωπο. Συνεπώς, μπορεί να διορθωθεί. Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για να είναι φτωχός. […] Μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν κόσμο χωρίς φτωχούς ανθρώπους, δίνοντας ίσες ευκαιρίες σε όλους».

Για να υποστηρίξει αυτή του την πεποίθηση, ο Yunus τόλμησε αυτό που κάνει όλους τους τραπεζίτες της υφηλίου να αναρριγούν με τρόμο: έδωσε δάνεια στους ζητιάνους!

Η σκέψη ήταν απλή: οι ζητιάνοι πάνε από πόρτα σε πόρτα και από χωριό σε χωριό ζητιανεύοντας λίγο φαγητό. Η τράπεζα τους έδωσε ένα μικρό κεφάλαιο, προτρέποντάς τους να αγοράσουν με αυτό μικροπράγματα όπως καραμέλες, κουλουράκια, μικροσκεύη και λοιπά, για να τα πουλάνε στα σπίτια που έτσι κι αλλιώς επισκέπτονται καθημερινά. Δηλαδή, έδωσε την ευκαιρία στους ζητιάνους να γίνουν περιπλανώμενοι μικροπωλητές.

Το εγχείρημα γνώρισε από την αρχή μεγάλη επιτυχία και, μέσα στα πρώτα τέσσερα δοκιμαστικά χρόνια, οι αρχικά άποροι δανειολήπτες εξελίχθηκαν σε επιτυχημένους μικροπωλητές και δέκα χιλιάδες απ’ αυτούς διαπρέπουν μέχρι σήμερα ως έμποροι. Ακόμη, άλλοι 100.000 άνθρωποι κατάφεραν να ξεφύγουν από την επαιτεία μια για πάντα.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ: Ο Yunus θέλησε η Grameen Bank να μην είναι απλά μια τράπεζα δανείων, αλλά μια τράπεζα ευκαιριών: «Οι τράπεζες πιστεύουν ότι ο κόσμος πρέπει να έρχεται σ’ αυτές και όχι αυτές να πηγαίνουν στον κόσμο. Στην Grameen Bank έχουμε αντιστρέψει αυτή την πεποίθηση και πάμε εμείς στον κόσμο. Αυτό κάνουμε κάθε μέρα, όλη μέρα. Είμαστε στους δρόμους και πλησιάζουμε τον κόσμο».

Πράγματι, 27.000 εργαζόμενοι της Grameen βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους αναζητώντας δανειολήπτες. Κάθε μέρα τριγυρίζουν στα μικρά χωριουδάκια του Μπαγκλαντές ψάχνοντας φτωχούς ανθρώπους για να τους δανείσουν, με κύριο στόχο τις γυναίκες.

Εάν κάποια γυναίκα αρνηθεί, θα επιμείνουν περισσότερο, μέχρι τελικά να δεχθεί. Παράδοξο, αλλά εάν το καλοσκεφτούμε είναι πανέξυπνο, από κάθε άποψη. Αυτή η τακτική είναι η πραγματική εγγύηση της τράπεζας στο ότι δεν θα χάσει τα λεφτά της και ταυτόχρονα θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της χώρας.

«Καταρχάς, ο άνθρωπος που αρνείται τα λεφτά παρόλο που είναι πάμφτωχος, υποδεικνύει χαρακτήρα με αξίες, με ήθος και με φιλότιμο. Εάν σ’ αυτόν τον άνθρωπο δανείσουμε λεφτά, θα κάνει ό,τι μπορεί για να μας τα επιστρέψει. Δεν θα διανοηθεί να κλέψει, δεν είναι στο χαρακτήρα του. Αν μάλιστα τον προτρέψουμε να τα «αυγατίσει» κάνοντας κάποια μικρή δική του επιχείρηση, είναι πολύ πιθανό τα αποτελέσματα να είναι εκπληκτικά».

Η προτίμηση όμως ειδικά στις γυναίκες πάει ακόμα βαθύτερα: Μετά από έξι χρόνια έρευνας και παρατήρησης, ο Yunus κατέληξε ότι τα λεφτά όταν δανείζονταν στις γυναίκες και όχι στους άνδρες είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να αποφέρουν κέρδος στην οικογένεια. Διότι οι γυναίκες, ειδικότερα σε μια μουσουλμανική κοινωνία, είναι πολύ πιθανότερο να επενδύσουν τα λεφτά τους σε κάτι μακροπρόθεσμα ωφέλιμο για την οικογένειά τους.

Συνήθως αυτή η επένδυση είναι η φροντίδα για τη σωστή εκπαίδευση των παιδιών τους, ένας σοβαρός παράγοντας στην ανάπτυξη του Μπαγκλαντές που έχει έντονο πρόβλημα αναλφαβητισμού. Σήμερα, το 97% των δανειοληπτών της τράπεζας είναι γυναίκες και τα εννέα από τα δώδεκα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου είναι γένους θηλυκού!

ΦΤΩΧΟΣ ΒΑΘΥΠΛΟΥΤΟΣ: Το 2006 ο Yunus και η Grameen Bank τιμήθηκαν (εκτός των δεκάδων βραβεύσεων και διεθνών αναγνωρίσεων που ήδη είχαν) με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης «για τις προσπάθειές τους να δημιουργήσουν κοινωνική ανάπτυξη από χαμηλά». Είναι η μοναδική περίπτωση μέχρι σήμερα που σε μια τράπεζα απονέμεται Νόμπελ Ειρήνης.

Όταν ο Yunus ρωτήθηκε γιατί πιστεύει ότι επιλέχθηκε για Νόμπελ Ειρήνης και όχι για Νόμπελ Οικονομίας, εύστοχα απάντησε ότι

«Το να πολεμάς τη φτώχεια σε κάνει υπέρμαχο της ειρήνης, διότι «η φτώχεια προωθεί τη βία, την πολιτική αναταραχή, την τρομοκρατία. Η ερμηνεία της ειρήνης είναι περιορισμένη στο ότι πρόκειται για την απουσία της σύγκρουσης μεταξύ των εθνών. Η ειρήνη όμως είναι περισσότερο έμφυτη, περισσότερο βασική στην ανθρώπινη φύση, στα ανθρώπινα όντα, σ’ αυτά που νιώθουμε ο ένας για τον άλλο, σ’ αυτά που νιώθουμε για τη ζωή γύρω μας και αυτά που βλέπουμε στο μέλλον μας. Η φτώχεια είναι ένας παράγοντας που διαταράσσει την πιθανότητα της ειρήνης».

Ο Yunus απέδειξε με την τράπεζά του ότι η μικρο-οικονομία και ο μικρο-δανεισμός είναι ένα ισχυρό όπλο ενάντια της φτώχειας κι επομένως σύμμαχος της ειρήνης.

Πιστός στις πεποιθήσεις του, ο Yunus μόλις έλαβε το ύψους 1,4 εκατομμυρίων δολαρίων Βραβείο Νόμπελ, δήλωσε ότι θα χρησιμοποιήσει το ποσό για τη δημιουργία εταιρείας κατασκευής τροφίμων με υψηλή θρεπτική αξία αλλά χαμηλό κόστος, ώστε να είναι προσιτά στους φτωχούς. Αυτή όμως δεν είναι η πρώτη του επιχείρηση, πέραν της Grammen Bank.

Ο Yunus δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς, έχοντας δημιουργήσει πολλές εταιρείες, όπως κινητής τηλεφωνίας (τη μεγαλύτερη του Μπαγκλαντές) και οικιακής ηλιακής ενέργειας, όλες φτιαγμένες έτσι ώστε τα προϊόντα και οι υπηρεσίες τους να είναι επίσης προσιτές στις φτωχές οικογένειες.

Εστιάζοντας στο ίδιο το προϊόν και αδιαφορώντας για την ελκυστική συσκευασία και πολυδάπανη διαφήμιση, καταφέρνει να παρέχει «πολυτέλειες» ακόμα και στις πιο φτωχές οικογένειες, διατηρώντας ταυτόχρονα κερδοφόρα την επιχείρηση.

Ο ίδιος ο Yunus όμως δεν έχει κανένα κέρδος από καμία από τις εταιρείες του. Τις δημιουργεί, αλλά δεν λαμβάνει μέρος στα κέρδη τους. Δεν είναι ούτε καν μέτοχος. Όταν ερωτήθηκε γιατί, απάντησε ότι πιστεύει πως ο άνθρωπος δεν είναι, ούτε πρέπει να γίνεται μηχανή παραγωγής χρημάτων.

Όπως υποστήριξε, ο άνθρωπος μπορεί να βρει την ευτυχία με δύο τρόπους: ο ένας είναι το να βγάζει λεφτά και ο άλλος το να προσφέρει στους συνανθρώπους του. Δυστυχώς όμως το οικονομικό κέρδος, ειδικά όταν είναι μεγάλο, εύκολα μπορεί να υποσκελίσει τη χαρά του να προσφέρεις, διότι ο άνθρωπος είναι άπληστος και παρασύρεται εύκολα από το πολύ χρήμα.

ΟΡΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ: Μέσα από τα έργα και τα λόγια του, ο Yunus μάς προκαλεί να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας τόσο για τη φιλανθρωπία όσο και για το επιχειρησιακό μοντέλο λειτουργίας.

Η προσφορά χρημάτων κάθε τόσο στον φτωχό με σκοπό να φάει ή να ντυθεί για λίγο καιρό, δεν λύνει κανένα πρόβλημα μακροπρόθεσμα. Επιπλέον, στην τακτική αυτή παραμονεύει πάντα ο κίνδυνος της οκνηρίας, καθώς ο άνθρωπος μπορεί να συνηθίσει σ’ αυτή την κατάσταση και να περιμένει διαρκώς από τους άλλους να τον βοηθήσουν αντί να προσπαθήσει μόνος του να βοηθήσει τον εαυτό του.

Ο σκοπός λοιπόν δεν πρέπει να είναι να λύσουμε το πρόβλημα της τροφής πρόσκαιρα αλλά για πάντα. Ο μόνος τρόπος για να συμβεί αυτό είναι να προτρέψουμε τον άνθρωπο και να του δώσουμε τις ευκαιρίες να βοηθήσει τον εαυτό του.

Το μεγάλο οικονομικό και επιχειρησιακό μάθημα που μας δίνει ο Yunus είναι ότι: «πρέπει να πιστέψουμε στους ανθρώπους και στην ικανότητά τους να αλλάξουν τη ζωή τους. Όλοι οι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των φτωχών, έχουν τεράστιες δυνατότητες να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Ανεξάρτητα από την εμφάνισή του, βαθιά μέσα στον κάθε άνθρωπο υπάρχει ο πολύτιμος θησαυρός της δημιουργίας που περιμένει να ανακαλυφθεί, να ελευθερωθεί, να αλλάξει τη ζωή προς το καλύτερο. Εάν δούμε τον κάθε φτωχό άνθρωπο υπό αυτή την οπτική, θα δούμε τεράστιες προοπτικές για αυτόν τον κόσμο. […]

»Ο άνθρωπος είναι απόλυτα ικανός να φροντίζει τον εαυτό του. Έχουμε όμως δημιουργήσει μια κοινωνία που δεν επιτρέπει στους φτωχούς ανθρώπους να μπορέσουν να φροντίσουν τον εαυτό τους, γιατί τους έχουμε απαγορεύσει τις ευκαιρίες». Για να καταλήξει: «το κέρδος δεν θα έπρεπε να είναι ο μόνος λόγος ύπαρξης των επιχειρήσεων». Λόγια που ηχούν αλλόκοτα στις μέρες μας, νιώθουμε όμως όλοι ότι έτσι θα έπρεπε να είναι.

Οι κοινωνικές επιχειρήσεις μπορούν να συνδυάζουν το τερπνόν μετά του ωφελίμου αφού μπορούν (αποδεδειγμένα πλέον από το παράδειγμα της Grameen Bank) να είναι απόλυτα κερδοφόρες και παράλληλα αποτελεσματικότερες από τις φιλανθρωπικές επιχειρήσεις και τις δωρεές, διότι ανακυκλώνονται, έχουν στόχους και πρόοδο.

Ο Yunus κοιτάζοντας στο μέλλον φιλοδοξεί ότι «θα έρθει η μέρα που τα εγγόνια μας θα πρέπει να πάνε σε μουσείο για να μάθουν τι σημαίνει φτώχεια. Θα δημιουργήσουμε μουσείο φτώχειας μέχρι το 2030 και θα ξεκινήσουμε από το Μπαγκλαντές. […] Ο κόσμος είναι δικός μας και θα τον χτίσουμε όπως εμείς θέλουμε».

Η επιτυχία της Grameen Bank στο μοντέλο της μικρο-οικονομίας έχει εμπνεύσει εκατοντάδες χώρες του τρίτου κόσμου, αλλά και βιομηχανικές χώρες, μεταξύ των οποίων και τις ΗΠΑ. Ο Yunus ίσως προλάβει να σβήσει τα 90 κεράκια της τούρτας γενεθλίων του τo 2030.

Αξίζει να συμβάλουμε όσο μπορούμε στην πρωτοποριακή του πρακτική, με την ελπίδα να προλάβει επίσης να κόψει την κορδέλα εγκαινίων του Μουσείου Φτώχειας που οραματίζεται.

Δέσποινα Πόποβιτς

[Η Ουτοπια βρισκεται ακριβως μπροστα μας. ΕΝΑ μονο βημα χρειαζεται να κανουμε για να εισελθουμε σ’ αυτην. Τοσο μακρυα ειναι! Μα χρειαζεται θαρρος, τόσο όση, η περιμετρο της Γης σε βηματα. Μα και αυτο παλι μια φανταστικη πεποιθηση του Εγω ειναι. Το ΕΝΑ βημα ειναι το ιδιο πραμα με το ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ.] 

Mythaon Pontix

Γιατί τα πράγματα μπορούν να είναι … και είναι ΑΠΛΑ, όταν υπάρχει Θ Ε Λ Η Σ Η  Διάβασε ξανα το άρθρο και αναρωτήσου πόσο ουτοπικό σου φαντάζει το Φαντάσου μια κοινωνία όπως την θέλεις ..ή αυτό Το οικονομικό θαύμα του Wörgl .. όλα τα υπόλοιπα είναι για «να ‘χουμε να λέμε»

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Η ΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟΥ

O Π. Ιωακειμήδης, ένας καθηγητής που είχαμε στη σχολή δημοσιογραφίας για τα θέματα της ΕΟΚ, κι ο οποίος ήταν Σύμβουλος του Πρωθυπουργού στον ίδιο τομέα , μας έλεγε «τι νομίζετε πως είναι η ΕΟΚ; Κανένα σπουδαίο κοινωνικό μόρφωμα;
Η ΕΟΚ, ξεκίνησε σαν μια Ένωση χωρών που ήθελαν να εξυπηρετήσουν τα κοινά τους συμφέροντα στην παραγωγή και εμπορία του Μπακαλιάρου, του Ανθρακα και του Χάλυβα. Κι αυτό είναι ακόμα η ΕΟΚ. Μια Ενωση του Μπακαλιάρου!».
Αυτά τα λόγια τα θυμόμουν πάντα, κάθε φορά που οι Ευρωπαίοι...εταίροι μας κουνούσαν το δάχτυλο για θέματα οικονομικής διαχείρισης, κάθε φορά που εντεινόταν το ποσοστό συν-διαχείρισης της ζωής και της τσέπης μας από τους Ευρωπαίους πολίτες, της Ένωσης του Μπακαλιάρου.

 Μπορεί η ΕΟΚ και η μετεξέλιξή της σε Ευρωπαϊκή Ενωση να μας παρείχε μια δημοκρατική ομπρέλα για τη δική μας μετεξέλιξη και κοινωνικό εκσυγχρονισμό την περίοδο της μεταπολίτευσης και μέχρι και τη δεκαετία του ’90, όμως το αντίτιμο ήταν πικρό και ήδη το πληρώνουμε πολύ ακριβά. Αφού πρώτα μας έμαθαν να μη στεκόμαστε στα δικά μας πόδια με τις επιδοτήσεις και τα χρηματοδοτούμενα προγράμματα κι αποκτήσαμε έναν εθισμό στο ευρωπαϊκό χρήμα, κι αφού οι κυβερνώντες μας στάθηκαν ανίκανοι να μας πείσουν ότι το χρήμα αυτό εισρέει στη χώρα μας για να μας βοηθήσει να παράγουμε περισσότερα και καλύτερα προϊόντα, εμείς το χρησιμοποιήσαμε για να παράγουμε λιγότερα προϊόντα και περισσότερες υπηρεσίες.

 Ετσι φτάσαμε στην πτώχευση. Και κανείς τα τελευταία χρόνια δεν έχει μπει στον κόπο να μας εξηγήσει, γιατί τελικά η Ευρωζώνη ήταν τόσο συμφέρουσα για μας – εκτός της αρχικής νομισματικής προστασίας που νομίζαμε ότι απολαμβάναμε.

Και το χειρότερο, ξεχάσαμε, ότι όταν αλλάξαμε νόμισμα και το κόστος ζωής τριπλασιάστηκε (α ρε δραχμούλα), είχαμε σα λαός θέσει την προϋπόθεση να αυξηθούν ανάλογα και οι μισθοί μας. Περιμέναμε λίγα χρόνια – ώσπου το ξεχάσαμε κι αυτό, κι όλο αυτό το διάστημα βλέποντας τους αισχρότερους εργατοπατέρες και συνδικαλιστές να μετατρέπονται σε υπουργούς.

 Ο Καραμανλής (ο Α’) μας έβαλε στην Ενωση του Μπακαλιάρου πουλώντας μας την αίσθηση ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν». Ο Παπανδρέου (ο Β’) μας έμαθε να τα ζητάμε όλα χωρίς να δίνουμε τίποτα, ο Σημίτης μας πήδηξε βάζοντάς μας στην Ευρωζώνη και μας ξαναπήδηξε χρεώνοντας σε μας και στα εγγόνια μας το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων κι ο Καραμανλής (ο Β’), απλά συνέχισε την καταστροφή, αφαιμάζοντας τη μεσαία τάξη και καίγοντας τη χώρα. Οσο για τον Παπανδρέου το Γ' τον Εντολοδόχο, ολοκλήρωσε την καταστροφή και άφησε να αποκαλυφθεί η συνομωσία. Ολοι, στην ίδια συνομωσία συνομώτες: της Ενωσης του Μπακαλιάρου.
Κι από τη στιγμή που αφήσαμε αυτούς που μας έκλεβαν τόσα χρόνια να τη σκαπουλάρουν, δώσαμε το χειρότερο μήνυμα: «Είμαστε λαός κορόιδων. Πηδάτε μας!» Κι έτσι, σήμερα περιμένουμε τον κάθε κωλο-ευρωπαίο (με συγχωρείτε κιόλας) να μας πει πως πρέπει να ζήσουμε με ψωμί κι αλάτι και ξεχνάμε πως εδώ και 30 χρόνια, ζούμε μόνιμα με «μέτρα λιτότητας», είμαστε μόνιμα υπό κατάσταση εξυγίανσης, υπό κατάσταση άγχους, μιζέριας και ανοχής. Εν τέλει, δεν ξέρω γιατί πρέπει να νιώθω ότι απειλούμαι με το ενδεχόμενο να «φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη». Γιατί θεωρείται αρνητικό το να είμαι αντιευρωπαϊστής – εκατομμύρια ευρωπαίοι είναι- και γιατί, τελικά, πρέπει να νιώθω ότι κατά παράδοση ανήκω, ως πολίτης, στην Ενωση του Μπακαλιάρου. Σκασίλα μου. Να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα μας, με κάθε τρόπο
Του Γιώργη Γυπάκη, Aυτοί που επιδιώκουν την πόλωση, επιθυμούν πραξικοπήματα κι εμφύλιους πολέμους. Θα κάνουν τα πάντα για να επικρατήσει η μειοψηφία τους. Αν σήμερα τρομοκρατούν το λαό με τα μέσα ενημέρωσης προκειμένου να του αλλάξουν γνώμη, αύριο, αν κάνουν κυβέρνηση, θα τον τρομοκρατούν με την ένοπλη βία. Δεν έχουν πια, ούτε αιδώ, ούτε ενδοιασμούς, εκείνοι που κατέστρεψαν τη χώρα. Εμφανίζονται ξανά και ξανά στο πολιτικό προσκήνιο επιχειρώντας να ακυρώσουν τη βούλησή μας. Το αισχρό μέτωπο της δεξιάς φτάνει να συνεργαστεί με την ακροδεξιά και την αποτυχημένη και ύποπτη κόρη Μητσοτάκη στερώντας κάθε λαϊκό έρεισμα, γελοιοποιώντας κάθε έννοια πολιτικού ήθους, προκειμένου να μη χάσει (οριστικά αυτή τη φορά) την εξουσία της και επισείει ακόμα και τον... ξεχασμένο από την εποχή του ψυχρού πολέμου "κομμουνιστικό κίνδυνο" για να στρέψει τον κόσμο μακριά από το βδέλυγμα του...Τσίπρα!
Μετά την κατάλυση των βασικότερων άρθρων του Συντάγματος, ακόμα και του συνόλου των άρθρων της χάρτας των δικαιωμάτων του ανθρώπου, το μόνο που τους μένει, είναι να επιβάλλουν τα μνημόνια και τα μέτρα τους με πραξικοπηματικό τρόπο. Δεν είναι τυχαίο το απειλητικό ύφος της Λαγκάρντ -μόνο που δε μας τόπε ξεκάθαρα πώς "ο στόχος μας είναι να σας κάνουμε νιγηρία" - ούτε οι χωρίς καμία ηθική νομιμοποίηση και κατα παράβαση όλων των διεθνών νόμων παρεμβάσεις των ξένων παραγόντων στα προεκλογικά πράγματα. Αυτό που διακυβεύεται φυσικά, δεν είναι το είδος του νομίσματος με το οποίο θα συνεχίσει η καπιταλιστική διεθνής το καταστροφικό έργο της, αλλά το αν θα το συνεχίσει σε μια χώρα ακατοίκητη, σε μία χώρα αποχαυνωμένων γουρουνιών, ή αν θα χρειαστεί να το επιβάλλει με άλλον τρόπο.Η γενοκτονία των Ελλήνων είναι προ των πυλών, έρχεται με ταχείς ρυθμούς την επομένη των εκλογών, αν υποκύψουμε στις πιέσεις της Λαγκάρντ, του Σόιμπλε, του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Η κατοχή θα μοιάζει με ενδιαφέρον παραμύθι μπροστά στην ισοπέδωση που ακολουθεί. Και φυσικά, το κύριο όπλο θα είναι το geuro, δηλαδή το νόμισμα που θα εφευρεθεί ειδικά για τη μετατροπή της Ελλάδας σε οικονομικό προτεκτοράτο. Τα "τρία παιδιά ανα θρανίο" που περιέγραψε η μαύρη σκύλα του ΔΝΤ, θα είναι μέσα στο 2013, μια πραγματικότητα. Οι τακτικοί θάνατοι ηλικιωμένων λόγω πείνας και έλλειψης βασικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, οι συνεχιζόμενες αυτοκτονίες στην παραγωγικότερη γενιά 40-50άρηδων θα είναι ρουτίνα, η εξάπλωση των ναρκωτικών, της εγκληματικότητας, των μεταδοτικών ασθενειών, η αύξηση της παιδικής θνησιμότητας, η γιγάντωση της εργασιακής εκμετάλευσης, ο εκτροχιασμός κάθε είδους κρατικής καταστολής, είναι εικόνες μιας κόλασης, όχι και τόσο μακρινής πια. Το μόνο που μας μένει είναι να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα και τα δικαιώματά μας, με κάθε τρόπο. Φυσικά και η μόνη λύση -αρχική λύση- για την Ελλάδα είναι η επιστροφή στο εθνικό της νόμισμα, με τη χάραξη παράλληλων εθνικών πολιτικών προστασίας της οικονομίας και του υγιούς ανταγωνισμού, ανασυγκρότησης του κράτους αλλά και της κοινωνίας. Με κρατικοποίηση των τραπεζών. Με επανεθνικοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πόρων. Με θέσπιση νέων όρων λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Με εξασφαλισμένη την παιδεία, την υγεία, την πρόνοια, με την εξασφαλιση των βασικότερων αγαθών επιβίωσης - φτηνή ενέργεια, νερό και διατροφική επάρκεια, να προέχουν, μέσα σε δύο με τρία χρόνια, παρά τους ισχυρούς κλυδωνισμούς και τις δυσκολίες, η Ελλάδα μας, θα επιστρέψει στο βιοτικό επίπεδο που της αξίζει.


Του Γιώργου Γυπάκη

Διαβάστε περισσότερα »

Η Δεξιά μας παίρνει τα σπίτια

“ Η περιβόητη έκθεση του ΔΝΤ γελοιοποιεί εντελώς τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης Σαμαρά και λοιπών μνημονιακών δυνάμεων περί «ανάπτυξης», καθώς με έμμεσο τρόπο υπογραμμίζει πως μόνο χειρότερες μέρες και ζοφερά χρόνια μας περιμένουν. ”

Λύσσαξαν τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης στα μέσα ενημέρωσης να αρχίσουν επιτέλους οι κατασχέσεις πρώτης κατοικίας όλων των δανειοληπτών που δεν μπορούν να πληρώνουν κανονικά τις δόσεις των δανείων τους επειδή ξαφνικά έμειναν άνεργοι ή επειδή τα εισοδήματα τους συρρικνώθηκαν δραστικά.

Δειλά δειλά κάποιοι από τους κυβερνητικούς προπαγανδιστές άρχισαν να αποκαλύπτουν στον αδαή κοσμάκη που νομίζει πως η τράπεζα δεν θα του πάρει το σπίτι γιατί «τι να κάνει ένα τριάρι στη Νέα Ιωνία ή ένα δυάρι στη Δραπετσώνα» ότι δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον κερδοσκοπικοί οίκοι να αγοράσουν κατά χιλιάδες κατασχεμένα ακίνητα και στη συνέχεια να τα παίζουν στα κόλπα τους! Δεν είναι μόνο η κυβέρνηση των πολιτικών απατεώνων Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη που θέλει να φάει τα σπίτια και τα διαμερίσματα των φτωχών.

Δεν είναι δηλαδή μόνο η Δεξιά και τα άθλια τσιράκια της του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ που θα πάρουν τα σπίτια του λαού, έχουν από πίσω τους και την ΕΕ και το ΔΝΤ! Μάλιστα το τελευταίο, το ΔΝΤ, στην περιβόητη έκθεση του που αρχικά ήταν «απόρρητη» αλλά στη συνέχεια διοχετεύθηκε στον Τύπο και κατόπιν δημοσιοποιήθηκε, εμμέσως πλην σαφώς απαιτεί μέχρι το τέλος, σε δυόμισι μήνες να έχει ρυθμιστεί το νομοθετικό πλαίσιο με την κατάργηση του «νόμου Κατσέλη», ώστε από τον Σεπτέμβριο να αρχίσουν οι μαζικές κατασχέσεις δεκάδων χιλιάδων σπιτιών δανειοληπτών!

Στην έκθεση αυτή το ΔΝΤ προσπαθεί να ρίξει αποκλειστικά στην ΕΕ τις ευθύνες για το έγκλημα που διέπραξαν από κοινού ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΕΕ και το ΔΝΤ εναντίον του ελληνικού λαού. Στο πλαίσιο αυτό αποκαλύπτει ότι το Μνημόνιο σχεδιάστηκε με στόχο όχι να σώσει την Ελλάδα, αλλά να μην υποστούν ζημιές οι γερμανικές, γαλλικές και άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες που κατείχαν ελληνικά ομόλογα! Γι΄αυτό και δεν έγινε «κούρεμα» του χρέους πριν ξεφορτωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες τα ελληνικά ομόλογα-σκουπίδια στην ΕΚΤ, όπου βάσει του Μνημονίου η Ελλάδα θα πληρώνει στο 100% της ονομαστικής τους αξίας με αποτέλεσμα η ΕΚΤ να αποκομίζει υπερκέρδη από τα δάνεια που δήθεν μας δίνει η ευρωζώνη, αλλά στην Ελλάδα δεν φτάνει ούτε ευρώ.

Πέρα όμως από τη σημαντικότατη παραδοχή της ουσίας του Μνημονίου, το έγγραφο του ΔΝΤ είναι πραγματικά μνημείο κοινωνικής αγριότητας, καθώς αυτό που προτείνει είναι ακόμη πιο βάρβαρη λιτότητα! Πρώτα πρώτα το ΔΝΤ απαιτεί να …ιδιωτικοποιηθεί η είσπραξη των φόρων!!! Να αναλάβουν δηλαδή ιδιωτικές εταιρείες – γκανγκστερ να αποσπούν τα χρήματα από τους φορολογούμενους! Όπως θα περίμενε κανείς, το ΔΝΤ τάσσεται επίσης υπέρ του να αναλάβουν ξένοι μάνατζερ να ξεπουλήσουν την περιουσία του ελληνικού Δημοσίου χωρίς τις αναστολές που έχουν ακόμη και οι πιο ασυνείδητοι, τα πιο «τομάρια» από τους Έλληνες «Τσολάκογλου» της σύγχρονης εποχής.

Να μη διστάζουν δηλαδή να πουλήσουν και το κτίριο της …Βουλής, αν πιάσουν καλή τιμή! Όσο για τους αφελείς που νομίζουν ότι πείραξε τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο που όλη η Ελλάδα πάγωσε από το κρύο το χειμώνα λόγω του εξαπλασιασμού(!) του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης και ότι θα προσπαθούσε η κυβέρνηση να μειώσει κάπως το φόρο αυτό, το ΔΝΤ τους γκρεμίζει κάθε ελπίδα. Δεν θα μειωθεί ο φόρος στα καύσιμα, υπογραμμίζει . Όσο για τη δήθεν «έκτακτη» και δήθεν «εισφορά αλληλεγγύης» που πάει ολόκληρη στις ξένες τράπεζες, θα γίνει μόνιμη και δεν πρόκειται να απαλλαγούμε από αυτήν στο ορατό μέλλον, μας πληροφορεί το ΔΝΤ. Η περιβόητη έκθεση του ΔΝΤ γελοιοποιεί εντελώς τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης Σαμαρά και λοιπών μνημονιακών δυνάμεων περί «ανάπτυξης», καθώς με έμμεσο τρόπο υπογραμμίζει πως μόνο χειρότερες μέρες και ζοφερά χρόνια μας περιμένουν.

Μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση ζητάει η άθλια συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ; Θεαματική …αύξηση (!) του ΦΠΑ προτείνει το ΔΝΤ και μάλιστα στους πιο κρίσιμους τομείς. Από 13% που είναι σήμερα να πάει στο 19% ή στο 21% ο ΦΠΑ – να αυξηθεί δηλαδή κατά 50% ή κατά 60%- στα τρόφιμα, στο νερό, στο ηλεκτρικό, στα εισιτήρια των μέσω μαζικής μεταφοράς κ.λπ. υποδεικνύει το ΔΝΤ. Δεν σταματά εκεί. Θέλει κι άλλες αυξήσει του ΦΠΑ. Από 6,5% που είναι ο ΦΠΑ στα φάρμακα (όπως και στα βιβλία κ.λπ.) να αυξηθεί κατά …300% (!!!) και να πάει στο 19% ή στο 21%, θέλει το ΔΝΤ. Να γίνει ακόμη πιο δύσκολη δηλαδή η πρόσβαση των Ελλήνων στα τρόφιμα, στα φάρμακα, στο νερό που πίνουν και πλένονται, στο ηλεκτρικό ρεύμα με το οποίο φωτίζονται ή μαγειρεύουν, απαιτεί το ΔΝΤ. Αν αυτό δεν είναι κοινωνικός Μεσαίωνας, τότε τι είναι;

Στο μεταξύ, το ΔΝΤ ξεφτίλισε ακόμη μια φορά τον Σαμαρά, ο οποίος για να παραπλανήσει τον κοσμάκη όλο διακηρύσσει ότι δεν θα πάρει νέα μέτρα. Ποιος τον ρωτάει πρώτα πρώτα τον Σαμαρά και όλη τα υπόλοιπα γελοία υποκείμενα από πολιτική σκοπιά που δήθεν κυβερνούν τη χώρα; Ρωτούσαν ποτέ οι ναζί τους δοσίλογους που τοποθετούσαν σε κάθε κατεχόμενη χώρα; Ποτέ! Έτσι και τώρα λοιπόν το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι πρέπει να ληφθούν νέα μέτρα εξεύρεσης 4,6 δις ευρώ μέσα στο 2014 γιατί αυτή είναι μέχρι στιγμής η δημοσιονομική «τρύπα» που θα παρουσιαστεί την επόμενη χρονιά. Το ΔΝΤ διέταξε μάλιστα την κυβέρνηση Σαμαρά να αποφασίσει τα νέα μέτρα μέχρι τον Σεπτέμβριο και προειδοποίησε τους Ευρωπαίους ότι αν δεν καλύψουν όποιο κενό αφήσει η Αθήνα, το ΔΝΤ δεν πρόκειται να δώσει τα λεφτά που του αναλογούν για την επόμενη δόση. Ε, ρε, ανάπτυξη που έρχεται!
Του Γιώργου Δελαστίκ  

Διαβάστε περισσότερα »

Η ΕΕ διαλύεται,η Αριστερά…κοιμάται!

Το φαινόμενο παρουσιάζει εξαιρετικό πολιτικό ενδιαφέρον. Το ευρώ, από τη μία πλευρά, αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματικό όπλο για την καθυπόταξη όλων των χωρών της Ευρώπης στο Τέταρτο Ράιχ της Γερμανίας με αντάλλαγμα για τις επί μέρους αστικές τάξεις την καταβαράθρωση των μισθών και την κατάλυση των εργασιακών σχέσεων του 20ού αιώνα. Από την άλλη, το ευρώ οδηγεί σε παροξυσμό τις αντιθέσεις μεταξύ των αστικών τάξεων της ευρωζώνης και της ΕΕ γενικότερα, με αποτέλεσμα να γίνεται πλέον ανοικτά λόγος για διάλυση και εξαφάνιση του κοινού νομίσματος, αλλά και για αποχώρηση ή μη ένταξη κρατών στην ΕΕ και στο ευρώ.

Η νέα, δεξιά κυβέρνηση της Ισλανδίας, διέκοψε μονομερώς, χωρίς καμιά απολύτως διαβούλευση με τις Βρυξέλλες, τις διαπραγματεύσεις της για ένταξη στην ΕΕ. τις είχε αρχίσει η προηγούμενη κεντροαριστερή κυβέρνηση η οποία συνετρίβη στις προ μηνός εκλογές ως εθελόδουλη, υπερβολικά ενδοτική απέναντι στην ΕΕ και στη Βρετανία. Στο κυβερνητικό τους πρόγραμμα μάλιστα , τα δύο κόμματα που συγκροτούν την κυβέρνηση αυτή συμπεριέλαβαν τη δέσμευση ότι ακόμη και για να ξαναρχίσουν ενταξιακές συνομιλίες πρέπει να προηγηθεί δημοψήφισμα. Να αποφασίσει δηλαδή ο ισλανδικός λαός αν θέλει επανέναρξη των διαπραγματεύσεων , το αποτέλεσμα των οποίων εννοείται , θα τεθεί σε δεύτερο δημοψήφισμα .Τριακόσιες χιλιάδες άτομα είναι όλοι κι όλοι οι Ισλανδοί , αλλά δεν δίστασαν να ‘’φτύσουν’’ την ΕΕ και το ευρώ! Μπράβο τους! Εξαιρετικό πολιτικό θάρρος επέδειξε και ο δεξιότατος πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν. Ο κτηνωδώς δεξιός υποψήφιος καγκελάριος των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών Πέερ Σταίνμπρικ ζήτησε από ραδιοφώνου να … αποβληθεί η Ουγγαρία από την ΕΕ(!) γιατί δεν υπακούει στις απαιτήσεις του Βερολίνου.Παίζοντας τον ”καλό μπάτσο”, η Άνγκελα Μέρκελ, δήλωσε ότι ”θα κάνουμε τα πάντα για να φέρουμε την Ουγγαρία στο σωστό δρόμο, αλλά δεν θα στείλουμε αμέσως το ιππικό”!

Ο Όρμπαν δεν άφησε αναπάντητη την πρόκληση. ‘’Οι Γερμανοί έστειλαν ήδη μια φορά το ιππικό τους και μάλιστα με την μορφή των πάντσερ’’, δήλωσε αναφερόμενος στην κατάληψη της Ουγγαρίας το Μάρτιο του 1944 από τα ναζιστικά στρατεύματα. ‘’Παράκλησή μας θα ήταν να μην τα ξαναστείλει. Άλλωστε και τότε δεν ήταν καλή ιδέα και δεν λειτούργησε’’, πρόσθεσε ειρωνικά, υπονοώντας τη μετά ένα χρόνο κατάληψη της Ουγγαρίας από το σοβιετικό Κόκκινο Στρατό. Σε όποια χώρα της ΕΕ και αν στραφεί κανείς, βλέπει αντιδράσεις. Ακόμη και στην κατ΄εξοχήν χώρα των ”ευρωλαμόγιων”, την Ιταλία. ”Κάθε μέρα που περνάει, το όνειρο που είχε γίνει πραγματικότητα για τη γενιά μου, φαίνεται ότι μετατρέπεται σε εφιάλτη για πολλούς” δήλωσε στη Φλωρεντία η υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας , Έμα Μπονίνο. Για  ”εφιάλτη” έκανε λόγο μέχρι και ο δήμαρχος της Φλωρεντίας Ματέο Ρέντσι, ένα δεξιότατο στέλεχος του πολιτικά πανάθλιου Δημοκρατικού κόμματος των πρώην κομμουνιστών της Ιταλίας που έχουν εκφυλιστεί και ξεφτιλιστεί πλήρως. Στην Αγγλία, με το που τόλμησε ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, δεξιός κι αυτός, να ανακινήσει το θέμα της ΕΕ, έχει βρει κυριολεκτικά το διάολό του! Με επικεφαλής τη Δεξιά και τους βουλευτές της έχει ήδη δημιουργηθεί ένα πανίσχυρο, συντριπτικά πλειοψηφικό ρεύμα υπέρ της άμεσης αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ. Με νύχια και με δόντια προσπαθεί ο Κάμερον, με την πίεση και στήριξη του Ομπάμα, να το ελέγξει και να το αναχαιτίσει.

Φτάσαμε στο σημείο να δημοσιεύεται στην ακραία φιλοευρωπαϊκή γαλλική εφημερίδα Μοντ άρθρο με τίτλο ”Να βγούμε από το ευρώ για να σώσουμε την Ευρώπη” ! Ο αρθρογράφος Ζαν-Πιέρ Βεσπερινί, καθηγητής Δικαίου και Οικονομικών επιστημών, στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο του υποστηρίζει ότι είναι αδύνατος ο συγκερασμός των συμφερόντων της Γαλλίας με αυτά τα της Γερμανίας. ”Πολυάριθμοι είναι οι δρόμοι που θα μπορέσουν να οδηγήσουν στο περισσότερο ή λιγότερο εγγύς τέλος του ευρώ. Η μόνη βεβαιότητα είναι ότι αυτό το τέλος είναι αναγκαίο. Αναγκαίο και με τις δύο έννοιες αυτής της λέξης: απαραίτητο και αναπότρεπτο” υπογραμμίζει καταλήγοντας. Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια σοβαρότατη κρίση του ευρώ και της ΕΕ , η οποία δεν αποκλείεται να προσλάβει και διαλυτικές διαστάσεις, αν οι αστικές τάξεις των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών αρνηθούν τελικά να υποταχθούν στο Τέταρτο Ράιχ.

Εξόφθαλμη είναι όμως και η αποκαρδιωτική  απουσία της Αριστεράς από τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Με μοναδική εξαίρεση το ΚΚΕ, πουθενά στην Ευρώπη τα κομμουνιστικά ή αριστερά  κόμματα που έχουν μια ορατή εκλογική απήχηση και εκπροσωπούνται στα κοινοβούλια δεν έχουν γραμμή αποχώρησης από την ΕΕ και το ευρώ. Εδώ οι Γάλλοι λένε να φύγει η Γαλλία από  το ευρώ, οι Ιταλοί αστοί μιλούν για ‘’εφιάλτη’’, οι Βρετανοί θέλουν σύσσωμοι να σηκωθούν να φύγουν εντελώς από την ίδια την ΕΕ και ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητούν λύση…  μέσα στο ευρώ!!!

Με τέτοια γραμμή η Αριστερά δεν πάει πουθενά. Στέκεται ουσιαστικά άβουλη στο πλάι και περιμένει από τους αστούς να αποφασίσουν με βάση τα αποκλειστικά δικά τους συμφέροντα; Τις τύχες των λαών της Ευρώπης-και μάλιστα από τους δεξιούς αστούς γιατί οι σοσιαλδημοκράτες είναι παντού ”Κουίσλινγκ” των Γερμανών! Όποια λύση και να δώσουν όμως οι αστικές τάξεις , θα είναι ολέθρια για τους εργαζόμενους της Ευρώπης.

Γιώργος Δελαστίκ

Διαβάστε περισσότερα »

Ανάβρα το χωριό τις Ελλάδας με 0% κρίση και 0% ανεργία

Πριν 16 χρόνια η Ανάβρα ήταν απλά ένα απομακρυσμένο χωριό της Μαγνησίας, όπου λίγοι κάτοικοι και πολλά ζώα συμβίωναν σε ένα ερειπωμένο και εγκαταλελειμμένο από τους πάντες τόπο.

Λίγα χρόνια μετά, όχι μόνο κατάφερε να σταθεί όρθιο, αλλά και να γίνει το χωριό πρότυπο ανάπτυξης για όλη την Ευρώπη.

Κρατικά κανάλια κάθε ευρωπαϊκής χώρας, αλλά και επισκέπτες τόσο από την Ευρώπη όσο και…από την Ελλάδα, έχουν επισκεφθεί το χωρίο για να καταγράψουν και να «κλέψουν» το μυστικό της Ανάβρας ή έστω για να δουν ζωντανά αυτά που ακούν και διαβάζουν.



Η Ανάβρα, όπου εδώ και χρόνια ζει το θαύμα της ανάπτυξης, συνεχίζει ακόμη και εν μέσω κρίσης να απασχολεί και να προωθείται ως πρότυπο λειτουργίας και ανάπτυξης, αφού είναι η μόνη περιοχή της Ελλάδας που σημειώνει αρνητικά ρεκόρ σε ανεργία και κρίση. Σε υψόμετρο 1000 μέτρων η Ανάβρα δεν γνώρισε ποτέ ανεργία, αλλά κυρίως οι κάτοικοί τους δεν ξέρουν τι είναι η οικονομική κρίση.



Οι 500 περίπου κάτοικοι του χωριού, είναι όλοι κτηνοτρόφοι με σύγχρονες και οργανωμένες κτηνοτροφικές ομάδες και με ετήσιο εισόδημα για κάθε κάτοικο 30.000 έως 100.000 ευρώ το χρόνο, ενώ ο μέσος όρος ηλικίας των κατοίκων είναι κάτω από 40 ετών.



Οι κάτοικοι της Ανάβρας απολαμβάνουν παροχές όμοιες με αυτές των κατοίκων της Ελβετίας. Το μικρό Γκστάαντ της Ελλάδας, διαθέτει δωρεάν παρκινγκ για όλους, δωρεάν γυμναστήριο, δύο σχολεία ολοήμερα, αιολικό πάρκο που δίνει έως και 100.000 ευρώ έσοδα στην κοινότητα, γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, λαογραφικό μουσείο και φυσικά το περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων.

Κι αν δεν ερχόταν το πρόγραμμα Καλλικράτης και η αναγκαστική συνένωση με το Δήμου Αλμυρού να περιορίσει την ανάπτυξή του, λόγω της γενικότερης κρίσης που υπάρχει στη χώρα, οι κάτοικοί του σήμερα θα είχαν εξασφαλίσει δωρεάν ρεύμα και θέρμανση. Θα ήταν το πρώτο αυτόνομο χωριό στην Ευρώπη, ίσως και στον κόσμο.

Το … μυστικό της Ανάβρας 

Ο πρωτεργάτης αυτού του έργου και πρώην κοινοτάρχης Ανάβρας κ. Δημήτρης Τσουκαλάς (Πρόεδρος της εθελοντικής οργάνωσης ΑΝΑΒΡΑ-ΖΩ) δέχεται πολυάριθμες προσκλήσεις για να παρουσιάσει το φαινόμενο αυτό τοπικής ανάπτυξης σε διάφορα forum, ημερίδες, συνέδρια, σεμινάρια κ.α.

«Πάντα μου κάνουν την ίδια ερώτηση. Πού βρήκατε τα λεφτά; Μέσα από προγράμματα τους απαντάω. Και πού βρήκατε τα προγράμματα. Τα βρήκα τους απαντάω γιατί απλά … υπάρχουν», δηλώνει ο κ. Τσουκαλάς, που μας αποκάλυψε το μυστικό της Ανάβρας.

«Ως κοινοτάρχης της περιοχής επί 16 χρόνια, είχα σχεδιάσει ένα όραμα για την περιοχή. Σεβαστήκαμε το περιβάλλον, τους κατοίκους και τις ανάγκες τους.

Έτσι κάναμε τα πρώτα βήματα για να αναπτύξουμε την κτηνοτροφία που ήταν το κύριο επάγγελμα των κατοίκων της περιοχής.

Με την δημιουργία του αιολικού πάρκου, εξασφαλίσαμε για την κοινότητά μας ένα σημαντικό έσοδο και έτσι ξεκίνησε η οικολογική ανάπτυξη της περιοχής που δυστυχώς μετά την συνένωση λόγω Καλλικράτη δεν συνεχίστηκε. Σήμερα οι κάτοικοι της Ανάβρας θα ήταν ακόμη ένα βήμα μπροστά, αφού θα ήταν οι μοναδικοί κάτοικοι της Ελλάδας που δεν θα πλήρωναν ρεύμα και θέρμανση».


Το μυστικό της επιτυχίας της Ανάβρας είναι ο τρόπος αυτοδιοίκησής της και μας το αποκαλύπτει μόλις με πέντε λέξεις ο κ. Τσουκαλάς «Ενθουσιασμό, όραμα, κέφι, μεράκι, αγάπη, πίστη. Έτσι διοικήσαμε. Ακόμη κι όταν ήμουν Κοινοτάρχης, δρούσα σαν εθελοντής.
Βρήκαμε όλα αυτά τα πρωτοποριακά προγράμματα και τα εντάξαμε στο Δήμο μας ακριβώς επειδή … υπάρχουν. Δεν ασχοληθήκαμε με κόμματα, με προσωπικές φιλοδοξίες και με πολιτικά παιχνίδια. Η διάθεσή μας ήταν να προσφέρουμε στον τόπο και στους κατοίκους της περιοχής».

Η Ανάβρα έγινε γνωστή στην Ευρώπη για δύο λόγος. Ο πρώτος λόγος για την ανάπτυξη που παρουσίασε. Επί δέκα χρόνια ήταν στις πρώτες θέσεις μεταξύ όλων των ΟΤΑ στην Ελλάδα και στην τρίτη θέση από τις ευρωπαϊκές χώρες του Νότου. (Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία και Ελλάδα).

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι επιχείρησε και έκανε έργα φιλικά προς το περιβάλλον. Μια μικρή κοινότητα ορεινή έχει ήδη εδώ και 8 χρόνια αιολικό πάρκο και σε εξέλιξη βρίσκονται άλλα δύο. Ένα περιβαλλοντικό-πολιτισμικό πάρκο, από τα καλύτερα στην Ελλάδα, Μόνιμο καταφύγιο θηραμάτων και μια μελέτη τηλεθέρμανσης, η οποία δεν ολοκληρώθηκε, τουλάχιστον από τον κ. Τσουκαλά, μετά την συνένωση με το Δήμο Αλμυρού.

«Σεβόμαστε ότι υπάρχει κρίση, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την εγκαταλείψει μιας κοινότητας με αυτή την ανάπτυξη. Έτσι κάναμε την ομάδα ΑΝΑΒΡΑ-ΖΩ και συνεχίζουμε την προσπάθεια.

Είμαστε αισιόδοξοι ακόμη για την Ανάβρα και πιστεύουμε ότι θα έρθουν κι ακόμη καλύτερες ημέρες για την περιοχή μας, με άλλες αυτοδιοικήσεις που να έχουν ικανότητα και ενδιαφέρον».

Η κρίση δεν έφτασε ποτέ στην Ανάβρα 

Η μάχη με τη μιζέρια άρχισε τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν τα ηνία της κοινότητας πήρε ο Δημήτρης Τσουκαλάς, ένας άνθρωπος που άφησε την Αθήνα για να γυρίσει στο χωριό του και να προσφέρει στη γενέτειρά του. Όταν η κοινότητά του, με το νόμο Ραγκούση συνενώθηκε με τον Δήμο Αλμυρού Μαγνησίας, εκείνος έφυγε από την αυτοδιοίκηση. «Πρέπει να ξέρεις πότε θα φεύγεις. Είναι καλύτερο να σε ρωτάνε γιατί έφυγες κι όχι πότε θα φύγεις».


Την Αθήνα εγκατέλειψε και η Νικολέτα και έχει τώρα την δική της οικογενειακή επιχείρηση εκτροφής αγελάδων στην Ανάβρα. «Εργαζόμαστε με τον σύζυγό μου και τα παιδιά μας στην οικογενειακή επιχείρηση που έχουμε και όχι μόνο νοιώθουμε ότι ζούμε στον παράδεισο, αλλά και τα παιδιά μας, μετά τις σπουδές τους δεν σκέφτονται να ζήσουν αλλού. Θα επιστρέψουν στην Ανάβρα»

Ο Αποστόλης σπουδάζει στην Γεωπονική Σχολή Αθηνών, αλλά όταν τελειώσει τις σπουδές του, θα κάνει ό,τι και οι υπόλοιποι συνομήλικοι του. Θα ξεκινήσει την δική του επιχείρηση στην Ανάβρα. «Ούτε που το σκέφτομαι να πάω κάπου αλλού. 

Θα επιστρέψω στο χωριό μου, στο σπίτι μου. Εκεί θέλω να κάνω οικογένεια, άλλωστε στην Ανάβρα με περιμένει σίγουρη δουλειά, αλλά και ένα σίγουρο εισόδημα. Ποιος δεν θέλει να ζήσει σε έναν τόπο με 0% ανεργία, 0% κρίση, 0% εγκληματικότητα και 100% φύση;»

Διαβάστε περισσότερα »

ΓΕΝΝΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ ΡΕΥΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Ο μηχανικός Stefan Nystrom, είχε ανακαλύψει μια μέθοδο για να παράγει ηλεκτρική ενέργεια απο τα κύματα της θάλασσας. Μέχρι τώρα έχουν δημοσιευτεί δεκάδες τέτοιες πατέντες σε όλη την ανθρωπότητα. 
Οι περισσότερες απο αυτές τις εφευρέσεις έχουν πολύ υψηλό κόστος κατασκευής και μικρή ενεργειακή απόδοση. Οπότε η τιμή ανα κιλοβατώρα, υπερέβαινε τη τιμή της κιλοβατώρας της ΔΕΗ. Η εφεύρεση όμως του Stefan Nystrom, άλλαξε τα δεδομένα. Κατάφερε να φτιάξει μια συσκευή τόσο απλή που μπορεί ο καθένας απο εμας να την κατασκευάσει με υλικά που βρίσκει σπίτι του.

 Το κόστος ανα κιλοβατώρα είναι μόνο το 5% του κόστους της ΔΕΗ. Πάμφθηνη και άφθονη ηλεκτρική ενέργεια.

Έκανε ένα λάθος όμως. Αγνόησε τα διεθνή οικονομικά συμφέροντα. Πήγε λοιπόν σε μια πάμφτωχη Αφρικανική χώρα τη Γκάνα. Προσπάθησε εκεί να στήσει μια τέτοια μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για να τροφοδοτεί ένα χωριό. Ξαφνικά οι χρηματοδότες του άρχισαν να φεύγουν.

Μισθοφόροι πρώην στρατιωτικοί του επιτίθονταν και προκαλούσαν ζημιές στη συσκευή του, δεχόταν απειλές συστηματικά. Κάποια στιγμή αποφάσισε οτι πρέπει να φύγει απο την Γκάνα γιατί κινδύνευε η ζωή του. Την ώρα που τηλεφωνούσε (2-9-2008) απο ένα θάλαμο σε έναν δημοσιογράφο για να τον ενημερώσει οτι μέχρι εκείνη την ώρα είχε δεχθεί 3 δολοφονικές απόπειρες, το τηλεφώνημα κόπηκε και απο τότε αγνοείται.

Πρόλαβε μόνο να πεί στον δημοσιογράφο να δημοσιοποιήσει ελεύθερα την πατέντα του στο διαδίκτυο. Όσοι γνωρίζουν απο τεχνολογία έμειναν έκθαμβοι απο την απλότητα της συσκευής και την απόδοσή της. Δεν συγκρίνεται με καμία άλλη.

Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν με απλά μέσα να την κατασκευάσουν.
Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στην ιστοσελίδα
http://www.loveforlife.com.au/node/5431
















Το άρθρο δημοσιεύτηκε: 12/2/2009

Πηγή...
schizas

Διαβάστε περισσότερα »

Φασόλια: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Η καλλιέργεια των φασολιών είναι εξαιρετικώς ενδιαφέρουσα, γιατί, αυτά καταλαμβάνουν σπουδαίο μέρος στην καθημερινή διατροφή του ανθρώπου και αποτελούν ένα είδος, κατ’ εξοχήν θρεπτικό και υγιεινό.

Τα φασόλια χρησιμοποιούνται σε χλωρά κατάσταση ως λαχανικά ή εντελώς ξερά, σαν όσπρια. Στη πρώτη περίπτωση, η καλλιέργεια αυτών γίνεται σε μικρές εκτάσεις και με ιδιαίτερες περιποιήσεις, στη δεύτερη, σε πολύ μεγαλύτερες εκτάσεις αλλά με λιγότερες φροντίδες. Πάντως όμως οι απαιτήσεις μένουν περίπου οι ίδιες, όσες μάλιστα αφορούν το έδαφος και το κλίμα.

Τα φασόλια είναι φυτά μονοετή, της οικογένειας των ψυχανθών. Τα φύλλα τους είναι σύνθετα, ομαλά ή τραχεία, μυτερά στο άκρο, το στέλεχος και οι βραχίονες λεπτοί και αυλακωτοί, κοντοί στις νάνες ποικιλίες και μακριοί στις αναρριχώμενες. Τα άνθη είναι λευκά, ρόδινα ή βιολέ και παρουσιάζονται ανά 2 έως 8 είτε και περισσότερα. Οι καρποί, δηλαδή οι λοβοί και οι σπόροι αποκτούν διάφορο μέγεθος, σχήμα και χρώμα, αναλόγως των ποικιλιών που ανήκουν.

Κλίμα-Εποχή φύτεψης
Γενικώς, τα φασόλια είναι πολύ ευαίσθητα και φοβούνται εξαιρετικά το κρύο. Η μικρότερη παγωνιά τα εμποδίζει να βλαστήσουν και ν’ αναπτυχθούν. Κατά συνέπεια, η σπορά αυτών πρέπει να εκτελείται πολύ αργά και μόνο όταν παρέλθει ο κίνδυνος από τις παγωνιές και τις πάχνες της ανοίξεως. Στους ζεστούς τόπους, η σπορά μπορεί να γίνεται κατά Μάρτιο-Απρίλιο, στους ψυχρούς και ορεινούς κατά τα τέλη Μαΐου ή αρχές Ιουνίου, για δε τις όψιμες καλλιέργειες εξακολουθεί μέχρι του Αύγουστου.

Έδαφος-Λίπανση
Ως προς το έδαφος, τα φασόλια ευδοκιμούν σε όλα τα χώματα εκτός από τα πολύ σφικτά και υγρά υπερβολικά ασβεστούχα. Κυρίως, όμως αρέσκονται και δίδουν καλή παραγωγή σε ποσότητα και ποιότητα στα εδάφη μέσης συστάσεως και σχετικώς δροσερά, αλλά απαραιτήτως στραγγερά και γόνιμα. Ως φυτά ψυχανθή, έχουν την ιδιότητα να χρησιμοποιούν το άζωτο της ατμόσφαιρας και επομένως δεν έχουν ανάγκη από κοπριά, ιδίως όταν διαδέχονται άλλες καλλιέργειες που έχουν λιπανθεί. Παρά ταύτα όμως, στα φτωχά χώματα το κόπρισμα, πρέπει να θεωρείτε αναγκαίο, κυρίως, για την υποβοήθηση και την ενδυνάμωση της βλαστήσεως, στην αρχήν. Η κοπριά πρέπει να είναι χωνευμένη και να χρησιμοποιείται πολύ πριν από την σπορά, σε ποσό 1500-2000 οκάδ. στο στρέμμα. Προκειμένου για καλλιέργεια προς παραγωγή ξηρών φασολιών, η κοπριά πρέπει να συμπληρώνεται με χημικά λιπάσματα φωσφοροκαλιούχα τύπου 0-12-6, σε ποσό 40-50 οκάδ. στο στρέμμα. Σε εδάφη πλούσια από οργανικές ουσίες είναι προτιμότερα τα σκέτα χημ. λιπάσματα, απλά ή σύνθετα. Για κάθε στρέμμα, κατά μέσον όρο, από τα απλά χημ. λιπάσματα, απαιτούνται 30-40 οκ. υπερφωσφορικό, 15-18 οκ. χλωριούχο κάλι και 8-10 οκ. νιτρικό νάτριο. Από δε τα σύνθετα 60-80 οκ. του τύπου 0-12-6 ή 4-10-5.

Η προετοιμασία του εδάφους συνίσταται στην καλή κατεργασία αυτού με 2-3 οργώματα και σβαρνίσματα, ώστε να ψυλοχωματιστεί εντελώς. Όταν η προηγουμένη καλλιέργεια είναι σκαλιστική και επαρκώς λιπασμένη, τότε, γίνεται συμπληρωματική εργασία και λίπανση ανάλογος ή και καθόλου.

Σπορά
Η σπορά των φασολιών γίνεται σε βραγιές, ή σ’ αυλάκια παράλληλα και σε αποστάσεις διάφορες, σύμφωνα με την ποιότητα της γης και προ πάντων, τις ποικιλίες. Γενικώς, οι νάνες (χαμηλές) πρέπει να σπέρνονται κατά αποστάσεις 30-40 πόντους, οι δε ψηλές (αναρριχώμενες) κατά αποστάσεις 40-60 πόντους. Επίσης ανάλογες πρέπει να είναι και οι σειρές, στις όποιες σπέρνονται από 40-80 πόντους, η μία της άλλης. Σε βραγιές, πλάτους 1,20—1,50 μ. οι νάνες ποικιλίες σπέρνονται σε 3 σειρές σταυροειδώς, οι δε ψηλές σε 1 ή 2 σειρές.
Η εργασία της σποράς γίνεται με τσαπί ή μικρό σκαλιστήρι. Με αυτό ανοίγονται γουβίτσες στις αποστάσεις πού πρέπει, Κάι στη κάθε μια τοποθετούνται σκορπιστά 3-5 σπυριά, τα οποία σκεπάζονται σε βάθος 3 - 4 πόντους. Κατά τη στιγμή της σποράς το χώμα πρέπει να βρίσκεται στο ρόγο του, άλλως πρέπει να ποτίζεται 1-2 ημέρες νωρίτερα.
Για κάθε στρέμμα απαιτούνται 3-4 οκ. φασόλια, αναλόγως πάντοτε των ποικιλιών και του τρόπου της καλλιέργειας. Προς συντόμευση της βλαστήσεως, πρέπει να μουσκεύονται μερικές ώρες στο νερό και να σπέρνονται μόλις αρχίσουν να φουσκώνουν. Κατ’ αυτή την μέθοδο το φύτρωμα γίνεται σε 2-3 ημέρες.

Σκαλίσματα
Μετά τη βλάστηση, όταν τα φυτά αποκτήσουν 4 -5 φύλλα και πριν ανθίσουν, πρέπει να δίδεται το πρώτο σκάλισμα, κατά το όποιο γίνεται και ελαφρό παράχωμα. Ύστερα από 2 - 3 εβδομάδες ακολουθεί δεύτερο σκάλισμα και παράχωμα συνήθως, δύο σκαλίσματα είναι αρκετά, άλλως δίνεται και τρίτο, εάν είναι ανάγκη.

Πότισμα

Τα ποτίσματα πρέπει να γίνονται τακτικά και άφθονα από τις πρώτες ημέρες τις βλαστήσεως μέχρι τέλους της συγκομιδής. Αλλά στην αρχή να είναι συχνότερα μέχρι της ανθήσεως, οπότε πρέπει να διακόπτονται ή να περιορίζονται, για να μη προκαλείται το ρίξιμο των λουλουδιών. Τότε, η υγρασία καλύτερα να συγκρατείται με το σκάλισμα ή σκέπασμα με λίγη αχυροκοπριά. Μετά το δέσιμο των καρπών, τα ποτίσματα πλέον εξακολουθούν τακτικά και συχνά, κάθε 3-4 ημέρες, σύμφωνα με την κατάσταση του εδάφους, της εποχής και ακόμη των ποικιλιών. Για τ’ αναρριχώμενα φασόλια, είναι ανάγκη να τοποθετούνται από ενωρίς στηρίγματα, κλαδιά ή καλάμια, τα οποία μπήγνονται δίπλα στις ρίζες, λίγο λοξά, ώστε να συναντώνται στις κορυφές και να δένονται ανά 3- 4, σε σχήμα πυραμίδος.

Συγκομιδή
Η συγκομιδή των χλωρών φασολιών πραγματοποιείται μετά 2-3 μήνες από την σπορά, αναλόγως, εννοείται, τού τοπικού κλίματος και της πρωιμότητας των καλλιεργουμένων ποικιλιών. Κατά τη συλλογή, πρέπει οι λοβοί να είναι ακόμη τρυφεροί και να μαζεύονται κάθε 2-3 ημέρες, για να εξακολουθεί η άνθηση και συνεπώς η δημιουργία νέων καρπών για πολύ. Αντιθέτως, όταν παραμένουν και αρχίσουν τα σπυριά να χοντραίνουν και να σκληρύνονται τότε, η βλάστηση καθώς και η καρποφορία σταματούν.
Με τον σκοπό όπως η παραγωγή παρατείνεται και υπάρχουν πάντοτε χλωρά φασόλια, η σπορά πρέπει να επαναλαμβάνεται καθ’όλη τη καλοκαιρινή περίοδο μέχρι του Σεπτεμβρίου, οπότε η συγκομιδή μπορεί να εξακολουθεί ως τις πρώτες παγωνιές του φθινοπώρου.
Κατά γενικό κανόνα, για την πρώτη παραγωγή της ανοίξεως πρέπει να προτιμούνται οι χαμηλές ποικιλίες, για τη καλοκαιρινή οι αναρριχώμενες, επειδή αντέχουν περισσότερο στη ξηρασία, και για την όψιμη, δηλ. την φθινοπωρινή, πάλι οι χαμηλές.

Για την παραγωγή ξηρών φασολιών, οι λοβοί πρέπει ν’ αφήνονται στις μάνες τους, να ωριμάζουν εντελώς. Όταν αρχίσουν να κιτρινίζουν και να ξεραίνονται μαζεύονται και αφού αποξηρανθούν στον ήλιο, κοπανίζονται ή αλωνίζονται και λιχνίζονται, για να χωριστούν τα σπυριά από τις φλούδες.

Αμειψισπορά και συγκαλλιέργεια
Στην Αμειψισπορά, τα φασόλια πρέπει να προηγούνται κάθε άλλης καλλιέργειας και να ακολουθούν πάντοτε τα σκαλιστικά. Στους λαχανόκηπους, συνήθως, διαδέχονται τα σπανάκια, τα κουνουπίδια, τις πρώιμες τομάτες κλπ. Ως προς την καλλιέργεια μπορούν να συνδυαστούν με το καλαμπόκι ή ανάμεσα σε σειρές από μποστανικά, οι χαμηλές όμως ποικιλίες.

Παραγωγή απόρου
Προς απόκτηση καλών σπόρων φασολιών πρέπει να διαλέγονται οι πρώτοι λοβοί πού σχηματίζονται και οι οποίοι αφήνονται να ωριμάσουν καλά. Για να διατρέφονται και να χοντραίνουν περισσότερο, πρέπει να διατηρούνται ελάχιστοι σε κάθε ρίζα, και, κατά προτίμηση εκείνοι που βρίσκονται προς τη βάση των φυτών. Τα λουλούδια της κορυφής πρέπει να κόβονται πριν ακόμη δέσουν. Προκειμένου για μεγάλη παραγωγή σπόρου, καλό είναι, να γίνεται χωριστή η καλλιέργεια επίτηδες, σε κατάλληλο μέρος και με τις αναγκαίες περιποιήσεις.

Ποικιλίες
Τα φασόλια έχουν πολυάριθμες ποικιλίες και παραλλαγές, οι οποίες βρίσκουν διάφορες προτιμήσεις στη καλλιέργεια και την κατανάλωση, κατά τις συνήθειες εκάστου τόπου. Γενικώς, διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες, στις νάνες, χαμηλές και στις ψηλές τις αναρριχώμενες. Κάθε μία από αυτές, περιλαμβάνει πλήθος ποικιλιών, με λοβούς διαφόρου μεγέθους, σχήματος και χρώματος, καθώς και φλοιούς σκληρούς, περγαμηνοειδής ή τρυφερούς και εξ ολοκλήρου φαγώσιμους. Επίσης οι διάφορες ποικιλίες και παραλλαγές διακρίνονται από το μέγεθος, το σχήμα και το χρώμα των σπυριών τα οποία είναι, στρογγυλά, κυλινδρικά, πλακερά και με χρώμα λευκό, μαύρο, καφέ, βιολέ, παρδαλά κλπ.

Από την κατηγορία των νάνων ή χαμηλών, οι σπουδαιότερες ποικιλίες είναι :

Φασόλια Φλαζιολέ άσπρα. Τα φυτά γίνονται χαμηλά 30-40 πόντους. Κάνουν λοβούς πράσινους, πλατιούς και σπυριά εντελώς άσπρα, μακρουλά, πολύ καλής ποιότητος χλωρά ή ξηρά. Η ποικιλία αυτή παρουσιάζει πολλές παραλλαγές, με σπυριά πρασινωπά, μελιτζανιά, σοκολατιά, κόκκινα ή κίτρινα.
Φασόλια κίτρινα. Τα φυτά είναι χαμηλά 25 - 30 πόντους πολύ παραγωγικά και πρώιμα. Οι λοβοί γίνονται πλακεροί και κίτρινοι δίχως ίνες (κλωστές), οι σπόροι των δε είναι κιτρινόλευκοι.
Φασόλια καναρινιά. Είναι ανάλογα προς τα προηγούμενα, άλλοι λοβοί τους έχουν ανοικτό καναρί χρώμα, είναι ολίγο διαφανείς και γίνονται πάντοτε πρωιμώτεροι. Θεωρείται εκλεκτή ποικιλία. Καλλιεργείται για πολύ πρώιμη και πολύ όψιμη παραγωγή.
Φασόλια Βελγίου μαύρα. Τα φυτά γίνονται πολύ χαμηλά και κάνουν λοβούς μακριούς αλλά με ίνες. Τα σπυριά των είναι κοντά, μαύρα, καλής ποιότητας .
Φασόλια άσπρα βουτυράτα. Τα φυτά είναι χαμηλά και πολύ παραγωγικά. Κάνουν πλατιούς λοβούς λευκοκίτρινους, δίχως ίνες, και σπυριά πρασινωπά. Είναι ποικιλία πολύ πρώιμη, για χλωρή παραγωγή.
Φασόλια Αλγερίου μαύρα. Αυτά κάνουν κιτρινωπούς λοβούς σαρκώδεις, αλλά με ίνες. Τα σπυριά των είναι μαύρα και σχεδόν στρογγυλά. Η ποικιλία αυτή έχει πολλές παραλλαγές, νάνες και αναρριχώμενες.
Φασόλια Άσπρα στρογγυλά. Οι λοβοί γίνονται πράσινοι, περγαμηνοειδείς με σπυριά στρογγυλά, άσπρα. Καλλιεργούνται μάλλον για ξηρά παραγωγή, ιδίως στην Αλμωπία (Καρατζόβα) με το όνομα παππούδας.
Φασόλια κοινά. Είναι συνήθεις τοπικές παραλλαγές η νόθες, οι όποιες καλλιεργούνται για παραγωγή ξηρών φασολιών.

Από την κατηγορία των αναρριχωμένων, οι κυριότερες ποικιλίες και πλέον συνήθεις στη καλλιέργεια είναι :
Φασόλια τσαουλιά ή Φραγκοφάσουλα. Τα φυτά γίνονται υψηλά και αναρριχώνται. Οι λοβοί είναι πρασινωποί, σαρκώδεις πολύ πλατιοί και δίχως ίνες, που τρώγονται ολόκληροι, όταν είναι τρυφεροί. Τα σπυριά είναι λευκά, πλακερά σε σχήμα νεφρού. Υπάρχει και παραλλαγή αυτών με λοβούς στενότερους αλλά επίσης τρυφερούς και σαρκώδεις.
Φασόλια μακαρόνια. Τα φυτά αναρριχώνται σε ύψος 1,50-2 μ. και έχουν βλάστηση εξαιρετικώς ζωηρή. Οι λοβοί των είναι σαρκώδεις, μάκρους 20 - 25 πόντους κυλινδρικοί και με βαθειά αυλακιά στη ράχη. Είναι δίχως ίνες και τρώγονται ολόκληροι. Τα σπυριά είναι λευκά και μακρουλά. Πρόκειται περί εκλεκτής και πολύ καλλιεργούμενης ποικιλίας.
Φασόλια μπαρμπούνια. Τα φυτά αναρριχώνται πολύ και είναι εκτάκτως παραγωγικά. Οι λοβοί είναι πράσινοι, ολίγο πλακεροί και σαρκώδεις, δίχως ίνες, τρωγόμενοι ολόκληροι. Τα σπυριά είναι λευκά, σχεδόν στρογγυλά. 'Η ποικιλία αυτή είναι μία εκ των καλλίτερων και των ποιό πολύ καλλιεργούμενων. Ονομαστά μπαρμπούνια είναι Ιδίως των Ιωαννίνων.
Φασόλια χάνδρες. Ταύτα είναι ανάλογα των προηγουμένων, μικρότερης όμως παραγωγής και οψιμότερα. Οι λοβοί είναι ποιό κοντοί και στρογγυλοί, συνήθως ρόδινοι, τα δε σπυριά παρδαλά με βιολέ, μαύρες η ρόδινες πλατείες γραμμές. Παραλλαγή αυτών είναι τα χελιδονοφάσουλα, τα οποία «ατά το ήμισυ είναι μαύρα και το άλλο ήμισυ άσπρα.
Φασόλια γίγαντες. Τα φυτά λαμβάνουν εξαιρετικές διαστάσεις και αναρριχώνται σε ύψος 3-4 μ. Συνήθως διατηρούνται και τον δεύτερο χρόνο, όταν προφυλάσσονται από τις παγωνιές. Οι λοβοί των γίνονται μεγάλοι με φλοιούς σκληρούς και περγαμηνοειδείς μη φαγώσιμοι. Τα σπυριά είναι χονδρά και πλατειά, σαν τα κοινά κουκιά, χρώματος λευκού. Είναι πολύ καλή ποικιλία κατάλληλη για ξηρά παραγωγή.
Φασόλια γίγαντες βιολέ. Ταύτα είναι ανάλογα με τα προηγούμενα, με την διαφορά ότι τα σπυριά αποκτούν χρώμα βιολέ με ρόδινες άτακτες γραμμές.
Φειδοφάσουλα. Τα φυτά αναρριχώνται σε μεγάλο ύψος και είναι πολύ ζωηρά. Χαρακτηρίζονται κυρίως από τούς εξαιρετικά μακριούς κυλινδρικούς λοβούς, οι όποιοι αποκτούν, συνήθως, 60-80 πόντους μάκρους. Δεν έχουν ίνες, και τρώγονται ολόκληροι, αρκεί να είναι τρυφεροί. Τα σπυριά των είναι μικρά, χρώματος σοκολατί και ελάχιστα, σχετικώς με το μάκρος, βρισκόμενα σε αραιότατα διαστήματα.

Γυφτοφάσουλα ή αμπελοφάαουλα ή ψιλά φασόλια. Αυτά αποτελούν χωριστό είδος, Τα φυτά είναι επίσης αναρριχώμενα και κάνουν λοβούς μακριούς, κυλινδρικούς, μάλλον λεπτούς και βαθειά πράσινους. Έχουν ελάχιστες ίνες και τρώγονται ολόκληρα, όταν είναι τρυφερά. Τα σπυριά είναι ωχρόλευκα με, χαρακτηριστική μαύρη κηλίδα (βούλα) στη μέση. Καλλιεργούνται επιτυχώς στις γραμμές των καλαμποκιών ή στα αμπέλια, για χλωρά ή ξηρά κατανάλωση.

Ασθένειες-Οι συνηθέστερες αρρώστιες των φασολιών και πιο επιζήμιες είναι:
Ο άνθρακας των φασολιών. Οφείλεται σε ένα μικρομύκητα (Colletotrichum Lindemnthianum) ο οποίος προσβάλλει τα φύλλα, τα στελέχη και τους λοβούς των φασολιών, όπου προξενεί βαθουλωτές μαύρες βούλες, στρογγυλές, με περιθώριο μαυροκόκκινο, που κατατρώει τους ιστούς μέχρι τους σπόρους. Οι προκαλούμενες ζημίες κάποτε είναι τεράστιες. Οι προσβαλλόμενοι λοβοί δεν περιέχουν παρά σπόρους κακώς ανεπτυγμένους και αρρωστημένους με γεύση πικρίζουσα. Μερικές ποικιλίες είναι πολύ ευπαθείς όπως είναι π.χ. τα βουτυράτα, ενώ άλλες αντιθέτως αντέχουν όπως είναι τα μαύρα Βελγίου. Γενικά ευνοείται με καιρό βροχερό ή σε τοποθεσίες πολύ υγρές και μη καλώς αεριζόμενες. Καταπολεμιέται ή προλαμβάνεται με ραντίσματα βορδιγαλλείου πολτού (1%) αλλά για φασόλια που χρησιμοποιούνται μόνο τα σπυριά τους. Το αραίωμα των φυτών και ο περιορισμός των ποτισμάτων σταματούν το κακό.
Η σκωρίαση των φύλλων. Είναι μικρός μύκητας (Uromices phasceoli), ο οποίος προσβάλλει τα φύλλα και σχηματίζει σ’ αυτά πολλά και πυκνά στίγματα κιτρινοκόκκινα και κατόπιν μαύρα. Δεν κάνει συνήθως μεγάλες ζημίες. Τα αρρωστημένα φύλλα πρέπει γρήγορα, να μαζεύονται και να καίγονται.

Εχθροί-Έντομα:
Η Μαύρη μελίγκρα. Είναι το γνωστό ημίπτερο έντομο (Aphis papaveris), το οποίο αποτελεί τον συχνότερο αλλά και πολύ επικίνδυνο εχθρό των φασολιών, κουκιών κλπ. Όταν παρουσιάζεται στην αρχή της βλαστήσεως κατσαριάζει τα φύλλα και τις κορυφές, οπότε η καλλιέργεια μπορεί να καταστραφεί εξ ολοκλήρου. Ευνοείται με καιρό ολίγο ψυχρό και υγρό. Καταπολεμείται με μερικά ραντίσματα διαλύσεως καπνοσάπωνος (2 όκάδ. σαπούνι με 5-6 οκ. νερό), είτε με εντομοκτόνα φάρμακα. Τα ραντίσματα όμως πρέπει να εκτελούνται πολύ νωρίς, πριν κατσαρώσουν τα φύλλα, αλλιώς προτιμότερο να ανανεώνεται η σπορά.

Η Ακαρίαση των φύλλων. Οφείλεται σ’ ένα μικροσκοπικό ζώο, σαν μικρή αράχνη (Tetranychus Tellarius), το οποίο απορροφά τους χυμούς και αδυνατίζει τα φυτά. Παρουσιάζεται κυρίως σε περιόδους ξηρασίας. 01 διαβροχές με νερό δροσερό, Ιδίως στο κάτω μέρος των φύλλων, κάποτε είναι αρκετές για να απαλλάξουν τα φυτά από τη προσβολή αυτή. Αποτελεσματική καταπολέμησης επιτυγχάνεται με θειαφίσματα, τά όποια πρέπει να γίνονται τις βραδινές ή πρωινές ώρες, είτε με ραντίσματα με διάλυση σκέτου μαύρου σαπουνιού ή μαζί με καπνοζούμι.

Ο Βρούχος τών φασολιών. Είναι μικρό κολεόπτερο έντομο (Bruchus Obtectus), που μοιάζει εξαιρετικά με εκείνο των μπιζελιών και κουκιών,. αλλά παρουσιάζεται σπανιότερα. Καταπολεμείται με διθειούχο άνθρακα, όπως βάλλει τα φύλλα και σχηματίζει σ’ αυτά πολλά και πυκνά στίγματα κιτρινοκόκκινα και κατόπιν μαύρα. Δεν κάνει συνήθως μεγάλες ζημιές. Τα αρρωστημένα φύλλα πρέπει γρήγορα, να μαζεύονται και να καίγονται.

Πηγή: Ο πρακτικός οδηγός του λαχανοκηπουρού-Λάμπρου Οικονομίδου-Αθήναι 1940

Διαβάστε περισσότερα »