Θεαματική ανάπτυξη στην Ισλανδία μετά το...«Δεν πληρώνω!»

Έκπληκτοι με τη στάση της κυβέρνησης της Ισλανδίας δείχνουν οι δύο ανταποκριτές του βρετανικού πρακτορείου ειδήσεων Ρόιτερ στο Ρέικιαβικ, την πρωτεύουσα αυτού του νησιωτικού κράτους που βρίσκεται ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και την αμερικανική ήπειρο. «Η εδώ κυβέρνηση αισθάνεται ότι μπορεί να αποφύγει τους διεθνείς επενδυτές απολαμβάνοντας ταυτόχρονα οικονομική ανάπτυξη» γράφουν οι Ρόμπερτ Ρόμπερτσον και Σάιμον Τζόνσον. «Η σκληρή στάση απέναντι στους πιστωτές παραμένει δημοφιλής στους ψηφοφόρους παρά τους ελέγχους στη ροή κεφαλαίων που εμποδίζουν τις ξένες επενδύσεις» παραδέχονται. «Τα χρέη των τραπεζών ούτε είναι ούτε θα γίνουν ποτέ δημόσιο χρέος!» δηλώνει απερίφραστα στο αμερικανικό οικονομικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Μπλούμπεργκ ο Ισλανδός πρωθυπουργός Σίγκμουντουρ Γκουνλόιγκσον.

«Μια παρόμοια σκληρή στάση στο θέμα των πληρωμών προς τους δανειστές των τραπεζών -πολλοί από τους οποίους είναι κερδοσκοπικοί οίκοι που αγόρασαν τους τίτλους αφότου είχαν χρεοκοπήσει οι ισλανδικές τράπεζες- είναι δημοφιλής σε πολλούς Ισλανδούς» ομολογούν περίλυποι οι ανταποκριτές του βρετανικού πρακτορείου Ρόιτερ. Η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου πληρώνει συνεχώς στο 100% της ονομαστικής αξίας τους τα ελληνικά ομόλογα που έχουν αποκτήσει στο ένα... δέκατο ή στο ένα πέμπτο της αξίας τους οι «γύπες» της διεθνούς κερδοσκοπίας, η κυβέρνηση της Ισλανδίας όμως δεν έχει απολύτως καμία διάθεση να «χρυσώσει» τους ξένους κερδοσκόπους που έδωσαν τα λεφτά τους στους απατεώνες Ισλανδούς ομοίους τους, τους τραπεζίτες που χρεοκόπησαν. Αυτό, παρόλο που η κυβέρνηση της Βρετανίας και η κυβέρνηση της Ολλανδίας στηρίζουν φανατικά τους Αγγλους και τους Ολλανδούς κερδοσκόπους και προσπαθούν να εκβιάσουν την ισλανδική κυβέρνηση για να την εξαναγκάσουν να πληρώσει.
Την περασμένη εβδομάδα μάλιστα η Βρετανία και η Ολλανδία κατέθεσαν σε δικαστήριο του Ρέικιαβικ αγωγή εναντίον της Ισλανδίας, με την οποία ζητούν... 5 δισεκατομμύρια δολάρια για χάρη των κερδοσκόπων! «Δεν πρόκειται να πάρουν τίποτα γιατί δεν υπήρχε κρατική εγγύηση για τα δάνεια αυτά» δήλωσε απαθής ο Ισλανδός πρωθυπουργός. Οι Ισλανδοί «έφτυσαν» επίσης την ΕΕ, παγώνοντας επ' αόριστον τις ενταξιακές συνομιλίες που είχε αρχίσει η προηγούμενη κυβέρνηση των σοσιαλιστών και των αριστερών - μια κυβέρνηση που αποδείχθηκε απερίγραπτα εθελόδουλη και γι' αυτό εξεδιώχθη κλωτσηδόν από την εξουσία στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές που έγιναν πέρυσι, με το χειρότερο αθροιστικό αποτέλεσμα των δύο κομμάτων τα τελευταία... 82 (!) χρόνια. «Η χώρα μας δεν έχει τίποτα να κερδίσει με την ένταξή της στο μπλοκ της ΕΕ» δήλωσε χωρίς περιστροφές ο Ισλανδός πρωθυπουργός.

Ουδέποτε άλλωστε υπήρξε δημοσκόπηση έστω που να δείχνει πλειοψηφία των Ισλανδών υπέρ της ένταξης στην ΕΕ. «Κύριο μέλημα της κυβέρνησής μας είναι η ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους της χώρας μας» ξεκαθάρισε ο Σίγκμουντουρ Γκουνλόιγκσον. Εφριξε ο ΟΟΣΑ όταν προ τριμήνου η ισλανδική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το 7% του ΑΕΠ της χώρας θα διατεθεί για να προστατευθούν οι δανειολήπτες που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους από τις τράπεζες, που τώρα πλέον είναι όλες κρατικές. «Θα επιβαρυνθεί περισσότερο ο τραπεζικός τομέας» πήγε να ψελλίσει ο ΟΟΣΑ, αλλά κανένας Ισλανδός δεν του έδωσε σημασία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μετά από μερικές μέρες, τέσσερα πρώην διευθυντικά στελέχη της μίας από τις τρεις ισλανδικές ιδιωτικές τράπεζες που χρεοκόπησαν, καταδικάστηκαν σε φυλάκιση τριών έως πέντε ετών ως... οικονομικοί απατεώνες! Κράτος που να προστατεύει τα σπίτια των πολιτών και να χώνει στη φυλακή τους τραπεζίτες, πού ξανακούστηκε! Και το χειρότερο όλων, όλα αυτά που περιγράφουμε δεν τα κάνει κάποιος... «Τσε Γκεβάρα» της Ισλανδίας, αλλά ένας κεντροδεξιός πρωθυπουργός που κυβερνά σε συνασπισμό με τη Δεξιά! Μόνο που στην Ισλανδία φαίνεται ότι αυτός ο πρωθυπουργός διατηρεί -ακόμη τουλάχιστον- την αξιοπρέπειά του. Εχει βάλει μάλιστα στόχο να μειώσει τη σημερινή ανεργία του... 4,2% στο 2%!!!
Με τέτοια συνεπή γραμμή, η ισλανδική οικονομία αναπτύχθηκε 3% το 2013. Τετραπλασιάστηκαν (σε υποτιμημένες κορόνες) τα έσοδα από τον τουρισμό - από 73 δισεκατομμύρια που ήταν το 2008 ήταν 267 δισ. πέρυσι, ενώ αυξήθηκαν τα κέρδη από την αλιεία κατά 60% και από το αλουμίνιο κατά 25% σε σύγκριση με τον μέσο όρο της περιόδου 2008-2012. Οχι, οι Ισλανδοί δεν ζουν καλύτερα σήμερα από όσο ζούσαν πριν από την κρίση. Πιο φτωχικά και πιο δύσκολα ζουν. Εχουν, όμως, όλοι δουλειά και ανορθώνουν όλοι μαζί την οικονομία της χώρας τους πραγματικά, όχι κατά φαντασίαν, έχοντας διδαχθεί από τα λάθη τους.
Απολύτως καμία σχέση με την Ελλάδα!

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Διαβάστε περισσότερα »

Είναι άκρο;

Η γερόντισσα, ετών 95, είναι ανασφάλιστη. Έκανε το «λάθος» στα νιάτα της να πολεμήσει το ναζισμό ως αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης. Το ελληνικό κράτος την «αντάμειψε» για την ΕΑΜική της δράση με το επίδομα των… 66 ευρώ! Μέχρι τώρα η γερόντισσα τα κουτσοβόλευε με αυτά τα 66 ευρώ συν τα 340 ευρώ που έπαιρνε ως προνοιακή σύνταξη από τον ΟΓΑ. Αλλά το κράτος μας έχει προβλήματα. Κι αποφάσισε να δράσει. Κι έδρασε: Πλέον, όποιος πέραν της προνοιακής σύνταξης λαμβάνει και κάποιο άλλο –  «ανεξαρτήτως ποσού» – επίδομα,  τότε η προνοιακή σύνταξη κόβεται. Έτσι από δω και πέρα η 95χρονη γερόντισσα, η αγωνίστρια της Εθνικής  Αντίστασης, θα «ζει» με τα 66 ευρώ (όπως αποκάλυψε ο «Ριζοσπάστης», 4/10/2013).  
Στην ίδια μοίρα με τη γερόντισσα βρίσκονται χιλιάδες υπερήλικες ανασφάλιστοι του ΟΓΑ από τους περίπου 40.000 γέροντες που μέχρι τώρα λάμβαναν την «παροχή» των 340 ευρώ. Τώρα, ακόμα κι αυτά τα 340 ευρώ της πρόνοιας, οι κυβερνώντες που τα έχουν βαφτίσει «σύνταξη», έθεσαν προϋποθέσεις. Όχι για να τα αυξήσουν. Αλλά για να τα κόβουν! Το ίδιο θα συμβεί από την 1^η του 2014 με τους 65.000 συνταξιούχους που τους κόβουν το ΕΚΑΣ.

• Αλήθεια, εκείνοι που πολιτεύονται εφευρίσκοντας μέτρα τέτοιας ακρότητας, οι ίδιοι που στις εκλογές του 2012 έλεγαν «ψηφίστε μας για να έχετε συντάξεις», συνιστούν «άκρο»;

Όποιος προκαλεί τέτοιες εικόνες στους δρόμους της Αθήνας, συνιστά «άκρο»;

Πέρσι  οι 8 στις 10 πολυκατοικίες έμειναν χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης. Οι οικογένειες των μισθολογικά λεηλατημένων και των ανέργων ξεπάγιασαν. Αλλά φέτος η κυβέρνηση «αναγνωρίζοντας» το πρόβλημα αποφάσισε να δείξει το ανθρώπινο πρόσωπό της: Θα δώσει (αν το εγκρίνει η τρόικα…) αύξηση στο επίδομα θέρμανσης που θα ανέρχεται στο ιλιγγιώδες ποσό των 0,07 ευρώ το λίτρο! Με αυτό το ποσό οι «ξυλιασμένοι» έχουν την επιλογή να κάνουν υπομονή, να μαζεύουν σε κάποιο κουμπαρά την κυβερνητική ελεημοσύνη και το 2042 που λήγουν οι δανειακές συμβάσεις, ίσως να έχει μαζευτεί το ποσό για να αγοράσουν κανά φτηνό ζευγάρι γάντια. Πετρέλαιο, πάντως, γιόκ. Και φέτος.

• Αλήθεια, εκείνοι που πολιτεύονται επιβάλλοντας μέτρα τέτοιας ακρότητας, οι ίδιοι  που στις εκλογές του 2012 έλεγαν «ψηφίστε μας για να έχετε καύσιμα», συνιστούν «άκρο»;

Στην Ελλάδα του 2013, σύμφωνα με την Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, ο ένας στους τρεις ασθενείς αλλάζει μόνος του την φαρμακευτική του αγωγή. Μειώνει τα φάρμακα και τη δοσολογία τους, γιατί δεν έχει τα χρήματα να την ακολουθήσει σωστά. Δεν έχει λεφτά να αγοράσει τα φάρμακα που του χρειάζονται.

• Αλήθεια, εκείνοι που η πολιτική τους ισοδυναμεί με αντικοινωνική ακρότητα, οι ίδιοι που στις εκλογές του 2012 έλεγαν «ψηφίστε μας για να έχετε φάρμακα», συνιστούν «άκρο»;

Οποιος  προκαλεί  τέτοιες εικόνες  στους δρόμους της χώρας, συνιστά «άκρο»;

Σύμφωνα με τις μετρήσεις του Ινστιτούτου Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών η μείωση της αγοράς και κατανάλωσης τροφίμων το 2012 ήταν «η μεγαλύτερη που έχει παρατηρηθεί στην Ελλάδα» και δεκαπλάσια της μείωσης που έχει σημειωθεί στις λιανικές πωλήσεις τροφίμων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

• Αλήθεια, αυτοί που έχουν επιφέρει με την πολιτική τους την ακρότητα της πείνας, οι ίδιοι που έλεγαν στις εκλογές του 2012 «ψηφίστε μας για να έχετε τρόφιμα», συνιστούν «άκρο»;

Στην Ελλάδα που οι  6 στους 10 νέους είναι άνεργοι, που 600.000 παιδιά υποσιτίζονται,  που ο λαός για να μειωθεί το έλλειμμα κατά 30 δισ. ευρώ φορτώθηκε από τα Μνημόνια βάρη ύψους 60 δισ. ευρώ (!), εδώ που τα συσσίτια, οι άστεγοι και η αιθαλομίχλη της κατάθλιψης έχουν μετατραπεί σε μόνιμο ντεκόρ του κυβερνητικού  «success story», ανακοινώθηκε το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2014. Παρουσιάστηκε ένας προϋπολογισμός που κόβει κι άλλο τις συντάξεις κατά 420 εκατ.. ευρώ.  Που μειώνει κι άλλο τις δαπάνες υγειονομικής περίθαλψης κατά 620 εκατ. Ευρώ.  Που μειώνει κι άλλο τα κοινωνικά επιδόματα κατά 78 εκατ. Ευρώ. Που μειώνει κι άλλο τις δαπάνες για ΑΕΙ και ΤΕΙ κατά 33 εκατ. Ευρώ. Που προσθέτει κι άλλα βάρη σε μισθωτούς και συνταξιούχους που συνολικά ξεπερνούν τα 5,5 δισ. ευρώ!

• Αλήθεια, αυτοί που πορεύονται επιβάλλοντας μέτρα τέτοιας κοινωνικής αγριότητας και ακρότητας, οι ίδιοι που τα κάθε τρις και λίγο τα νέα μέτρα τα βαφτίζουν «τελευταία μέτρα», συνιστούν «άκρο»;

Όποιος  με την πολιτική του προκαλεί  τέτοιες  ουρές ανέργων, συνιστά «άκρο»;

Και κάτι ακόμα:
Μέχρι τώρα όλες αυτές τις ακρότητες τις διέπρατταν και τις προκαλούσαν με τη μάσκα του «σωτήρα». Αλήθεια, στο φόντο των εξελίξεων με την ναζιστική εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής, σε αυτούς που έχουν βάλει το χεράκι τους (και) για την επώαση του αυγού του φιδιού
- επί των ευθυνών τους για την επώαση θα επανέλθουμε –
θα τους το επιτρέψουμε να μας παραμυθιάζουν και εκτός από τη μάσκα του «σωτήρα» να φορούν και να κυκλοφορούν, πλέον, και με τη μάσκα του «αντιφασίστα»;

Νίκος Μπογιόπουλος
 mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα »

O Σαμαράς θέλει να ... πάρει τα σπίτια των Ελλήνων

   

Πολύ πιο άμεσο και καυτό είναι το πρόβλημα για περίπου 150.000 ιδιοκτήτες σπιτιών, τα στεγαστικά δάνεια των οποίων, συνολικού ύψους 17 δις ευρώ, βρίσκονται ήδη «στο κόκκινο»

Μοιάζει σίγουρα με την «εκδίκηση της γυφτιάς». Τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 το κύριο σύνθημα της μετεμφυλιακής Δεξιάς ήταν ότι «αν έρθουν οι αριστεροί στην εξουσία, θα αρπάξουν τα σπίτια του κοσμάκη»!
Με τον τρόπο αυτό προσπαθούσαν οι δεξιές κυβερνήσεις να τρομοκρατήσουν τα πολιτικά καθυστερημένα λαϊκά στρώματα που έφτυναν αίμα για να επιβιώσουν και να καλύψουν τις θεμελιωδέστερες των βιοτικών αναγκών τους.

Η απειλή ότι «οι αριστεροί θα μας πάρουν τα σπίτια» πέρασε έτσι βαθιά στην ιδεολογία και στο πολιτικό υποσυνείδητο των ψηφοφόρων της Δεξιάς. Δεν περιγράφεται, λοιπόν, η σημερινή σύγχυση τους καθώς εμβρόντητοι παρατηρούν με πόση λύσσα η δεξιά κυβέρνηση του Σαμαρά και του Βενιζέλου προσπαθεί μαινόμενη να τους πάρει αυτή τα σπίτια «γδέρνοντας» τους κατόχους ακινήτων με την επιβολή αλλεπάλληλων νέων χαρατσιών! Φόροι και πάλι φόροι που τελειωμό δεν έχουν.
Φτάσαμε στο πολιτικά παρανοϊκό σημείο να γράφει στην πρώτη σελίδα της δεξιάς Καθημερινής ο αρθρογράφος της Κώστας Ιορδανίδης: «Η αγωνία διατυπωνόταν στον μονόλογο του πολλά ζήσαντος και παθόντος πατέρα των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του '50: "Μην έρθουν οι κομμουνιστές και μας πάρουν το σπίτι"... (Σήμερα) άλλοι στρέφονται προς την Αριστερά, στον ΣΥΡΙΖΑ, με την ελπίδα πως θα διασώσουν ό,τι απειλούσαν να κατάσχουν πριν από εβδομήντα χρόνια οι κομμουνιστές»!

«Εάν αυτό δεν είναι ανατροπή...» καταλήγει «σύννους τε και κατηφής» ο ακραία συντηρητικός αρθρογράφος της δεξιάς εφημερίδας έχοντας απόλυτο δίκιο. Τα ύστερα του κόσμου!

Ο ΣΥΡΙΖΑ σώζοι τα... σπίτια!

Η ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχασε την ευκαιρία να πάρει εκδίκηση εκ μέρους ολόκληρης της Αριστεράς.

Η κυβέρνηση «εκτελεί τις εντολές της τρόικας και απασφαλίζει τη βόμβα των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας από την 1η Ιανουαρίου 2014» δήλωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας προ εικοσαημέρου στην Ηγουμενίτσα σε δημόσια συγκέντρωση.
Και αφού κατήγγειλε τον Αντώνη Σαμαρά και τον Βαγγέλη Βενιζέλο ως «εντολοδόχους των δανειστών που είναι ο πραγματικός κίνδυνος για το σπίτι του δανειολήπτη», έφτασε στην αποθέωση: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο πραγματικός προστάτης και εγγυητής της ατομικής ιδιοκτησίας του πολίτη!» διακήρυξε,«κουφαίνοντας» όχι μόνο τους δεξιούς, αλλά και τους αριστερούς, που τους «έπεσαν τα μαλλιά» με αυτά που άκουσαν.

Νέο... αριστερό «μολών λαβε»!

Με ακόμη μεγαλύτερο πάθος ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Βίτσας, παρουσίασε με συνέντευξη του στην Εφημερίδα των Συντακτών το νέο «μολών λαβέ» της Αριστεράς που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ: «Με όποιο τρόπο, κόλπο, επιχειρηματολογία, πράξη ή παράλειψη επιχειρήσει η κυβέρνηση να ξεκινήσουν οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, θα αποτύχει οικτρά» δήλωσε ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ την περασμένη εβδομάδα και εξήγησε γιατί: «Στη Βουλή θα αξιοποιήσουμε όλα τα κοινοβουλευτικά μέσα, αλλά περισσότερο στην κοινωνία, στη γειτονιά, δεν θα επιτρέψουμε να επιχειρηθεί πλειστηριασμός και κατάσχεση... Απλά, δεν θα περάσει» διακήρυξε διαμορφώνοντας «πολεμικό» κλίμα αντιπαράθεσης μέχρις εσχάτων στο θέμα των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας που προωθούν οι Σαμαράς και Βενιζέλος.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι το θέμα αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό και ιδιαιτέρως φορτισμένο πολιτικά από συμβολική σκοπιά στις συνειδήσεις των λαϊκών στρωμάτων.
Πολύ πιο άμεσο και καυτό είναι το πρόβλημα για περίπου 150.000 ιδιοκτήτες σπιτιών, τα στεγαστικά δάνεια των οποίων, συνολικού ύψους 17 δις ευρώ, βρίσκονται ήδη «στο κόκκινο», έχουν, δηλαδή, καθυστέρηση εξυπηρέτησης άνω των τριών μηνών.

Το πρόβλημα των στεγαστικών δανείων είναι κοινωνικά σοβαρότατο και σε καμιά περίπτωση η λύση δεν είναι η αρπαγή των σπιτιών από τις τράπεζες μέσω κατασχέσεων. Σωστά ο ΣΥΡΙΖΑ διακηρύσσει την κατηγορηματική αντίθεση του στους πλειστηριασμούς και απαιτεί να βρεθεί φιλολαϊκή λύση. Η πολιτική του είναι σωστή. Από του σημείου αυτού όμως μέχρι του σημείου να διακηρύσσει ο Αλέξης Τσίπρας ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο πραγματικός προστάτης και εγγυητής της ατομικής ιδιοκτησίας του πολίτη» υπάρχει μια ιδεολογική και πολιτική άβυσσος, η οποία απαιτεί θέμα άλλης, πολύ σοβαρής συζήτησης.

«Κυβέρνηση της Αριστεράς» και «ΣΥΡΙΖΑ ως προστάτης και εγγυητής της ατομικής ιδιοκτησίας» είναι, πάντως, δύο πράγματα εξ ορισμού ασυμβίβαστα και αλληλοαποκλειόμενα ακόμη και σε μεταβατικό στάδιο γιατί «ατομική ιδιοκτησία» δεν είναι μόνο το σπιτάκι του απλού πολίτη, αλλά και τα εργοστάσια και οι τράπεζες και οι μεγάλες ακίνητες περιουσίες. Αν ο Αλέξης Τσίπρας προτίθεται να αποδειχθεί «προστάτης και εγγυητής» και αυτού του είδους της «ατομικής ιδιοκτησίας», τότε... ζήτω που κάηκαν τα εκατομμύρια των ψηφοφόρων του!

Ραγδαία επιδείνωση

Η κατάσταση στα στεγαστικά δάνεια είναι πολύ δύσκολη, αλλά ακόμη δεν είναι τόσο τραγική όσο φαντάζεται ο μέσος πολίτης που, δεν είναι επαρκώς ενημερωμένος. Πολύ πιο ανησυχητική είναι η προϊούσα ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης, η οποία προοιωνίζεται τα χειρότερα για το άμεσο μέλλον.

Για να γίνουμε σαφέστεροι, το συνολικό ύψος των στεγαστικών δανείων σήμερα υπολογίζεται γύρω στα 72 δις ευρώ. Από αυτά, όπως προαναφέραμε, επισφαλή έχουν καταστεί τα 17 δις - κάτι λιγότερο, δηλαδή, από το 25% των δανείων. Τα υπόλοιπα στεγαστικά δάνεια, ύψους 55 δις ευρώ, εξυπηρετούνται κανονικά για την ώρα.

Υπογραμμίζουμε την επισήμανση «για την ώρα» επειδή το ανηλεές φορολογικό γδάρσιμο των Ελλήνων από την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου περιορίζει με ανησυχητικά γρήγορους ρυθμούς τη δυνατότητα των πολιτών να είναι συνεπείς προς τις δανειακές τους υποχρεώσεις.

Τον Ιούλιο του 2010 τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια ανέρχονταν συνολικά στο ποσό των 7 δις ευρώ μόνο. Μέσα σε τρία μόλις χρόνια τα 7 δις ευρώ έγιναν 17 δις και, ενώ τότε τα «κόκκινα» δάνεια αποτελούσαν μόλις το 8% του συνόλου των στεγαστικών δανείων, σήμερα έφτασαν στο 23,5%. Η επιδείνωση είναι εξόφθαλμα ραγδαία.

Αυτή τη στιγμή, πάνω από 2.000.000 φυσικά πρόσωπα οφείλουν στο Δημόσιο ληξιπρόθεσμα μικρά ή μεγάλα ποσά, που συνολικά συμποσούνται στο ύψος των 21,5 δις ευρώ. Δεν είναι αυτονόητο ότι αυτό το τεράστιο χρέος των πολιτών προς το Δημόσιο θα επηρεάσει αρνητικά την ικανότητα τους να εξυπηρετήσουν τα δάνεια τους προς τις τράπεζες;

Είναι απολύτως βέβαιο - και, προσοχή, αναφερόμαστε μόνο στα φυσικά πρόσωπα, όχι και στα νομικά (επιχειρήσεις, εταιρείες, ιδρύματα κ.λπ.) τα συνολικά χρέη των οποίων προς το Δημόσιο, μαζί με εκείνα των φυσικών προσώπων, θα ξεπεράσουν φέτος αισθητά το κολοσσιαίο ποσό των 60 (!) δις ευρώέναντι των 56 δις που ήταν στο τέλος του 2012 και των 44 δις ευρώ που ήταν στο τέλος του 2011 ή των 38,7 δις ευρώ που ήταν στα τέλη του έτους 2010.

Νέο χαράτσι

Όλα αυτά όμως καθόλου δεν συγκινούν τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, οι οποίοι από κοινού με την τρόικα βυσσοδομούν και απεργάζονται σχέδια για το πώς θα αρπάξουν όσο το δυνατόν συντομότερα τα σπίτια του κοσμάκη.

Νέο χαράτσι εφηύραν για όλα τα ακίνητα: την υποχρεωτική ασφάλιση όλων των σπιτιών και διαμερισμάτων από... σεισμό και καταποντισμό! Να βάλουν, δηλαδή, όλους ανεξαιρέτως τους ιδιοκτήτες ακινήτων να πληρώνουν 200, 300, 500 ή και περισσότερα ευρώ κάθε χρόνο - πέρα φυσικά από τον ενιαίο φόρο ακινήτων που θα «σκάνε» όλοι υποχρεωτικά από το 2014!

Καθόλου δεν αρέσει στον Σαμαρά και τον Βενιζέλο το γεγονός ότι μόνο το 15% των ακινήτων είναι ασφαλισμένο στην Ελλάδα - και αυτό επειδή την τελευταία δεκαετία δεν δίνουν οι τράπεζες στεγαστικό δάνειο αν δεν ασφαλίσεις υποχρεωτικά το ακίνητο που αγοράζεις ή χτίζεις στη... θυγατρική ασφαλιστική τους εταιρεία για όλη τη διάρκεια του δανείου ώστε για 20-30 χρόνια να σου τρώνε κοροϊδίστικα λεφτά!

Η υποχρεωτική ασφάλιση των ακινήτων συνιστά νέα ληστεία των ιδιοκτητών. Όχι μόνο γιατί με τον εκβιασμό του κράτους σού παίρνουν τα λεφτά θέλεις δεν θέλεις, έχεις δεν έχεις να πληρώσεις, αλλά και γιατί σε περίπτωση πραγματικής φυσικής καταστροφής μαζικής κλίμακας σιγά μην έχουν λεφτά οι ασφαλιστικές εταιρείες να αποκαταστήσουν τις ζημιές!

Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες ασφαλιστικές εταιρείες είναι άκρως αμφίβολης φερεγγυότητας, με υπερτιμημένα κατά πολύ τα αποθεματικά τους λόγω προκλητικού «κόλπου» της Τράπεζας της Ελλάδος.

Πολλές από τις ελληνικές ασφαλιστικές εταιρείες ετοιμάζονται να τις κατασπαράξουν γερμανικοί ή γαλλικοί ασφαλιστικοί κολοσσοί αντί πινακίου φακής και έτσι ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και η τρόικα θέλουν να επιβάλουν το νέο χαράτσι στα ακίνητα ως έναν ακόμη «κεφαλικό φόρο» των υπόδουλων Ελλήνων στους κατακτητές της πατρίδας μας και στους γηγενείς συνεργάτες τους, σε όποιο ποσοστό τούς αναλογεί.

Του Γιώργου Δελαστίκ 

Διαβάστε περισσότερα »

Τα νέα παγκόσμια πρότυπα για τη μη ασφάλεια των καταθέσεων

Από το bail-out στο bail-in

Είναι οι καταθέσεις πράγματι σε κίνδυνο στην Ελλάδα;

Ούτε συζήτηση!

Αν τις μεταφέρω σε άλλες τράπεζες στην Ευρωζώνη κινδυνεύουν κι εκεί;

Ούτε συζήτηση!

Εκτός Ευρωζώνης, στη Μ. Βρετανία, στον Καναδά, στις ΗΠΑ, στη Ν. Ζηλανδία; Κι εκεί;

Ούτε συζήτηση!

Δεν ήταν λοιπόν η Κύπρος μια μοναδική περίπτωση, μια ανωμαλία, μια γκάφα, μια παρέκκλιση, ή έστω μια εξαίρεση στα μέχρι τώρα σχέδια διάσωσης κρατών και τραπεζών;

Ούτε συζήτηση!

Δεν θα σταθούμε στα είπα-ξείπα του Ντάισελμπλουμ για τη μοναδικότητα του εγχειρήματος και στα ήξεις-αφήξεις του Μπαρόζο και των άλλων παιδιών για το απαραβίαστο της ιερής γραμμής των 100,000 ευρώ της Ευρωζώνης, αλλά σε ντοκουμέντα, ντιρεκτίβες και νομοσχέδια που λίγο αργά και εκ των υστέρων αρχίζουν ένα-ένα να αναδύονται απ’ το βυθό του διαδικτύου σε Ευρώπη, Β. Αμερική και Ωκεανία, και να ξερνάνε το βρώμικο μυστικό:

Ότι η Κύπρος ήταν η πρώτη επίσημη εφαρμογή της ήδη από καιρό προσυμφωνημένης μετάβασης από την εποχή του bail-out των τραπεζών στην εποχή του bail-in. Το δόγμα bail-out, που υιοθετήθηκε σαν εργαλείο πυρόσβεσης της κρίσης με τη χορήγηση αμύθητων ποσών, ($1.45 τρις για τις ΗΠΑ, κι αυτά είναι μόνο τα φανερά), στα ξοφλημένα τραπεζικά ιδρύματα, ποσά που επωμίστηκαν οι πολίτες μέσα από θηριώδεις ασκήσεις λιτότητας, μετατρέπεται πλέον σε δόγμα bail-in, όπου τη διάσωση των τραπεζών-ζόμπι αναλαμβάνουν με το στανιό οι καταθέτες, χάνοντας όλες ή μέρος των αποταμιεύσεών τους. Κι αυτό στο όνομα πάλι του «μέσου φορολογούμενου πολίτη», για να ελαφρυνθεί υποτίθεται από το βάρος μιας περαιτέρω λιτότητας, ως εάν ο «μέσος φορολογούμενος πολίτης» και ο αποταμιευτής να είναι δυο εντελώς διαφορετικές και αποκλίνουσες οντότητες. Κοντολογίς, αφού τον ξεζούμισε το bail-out, έρχεται τώρα καπάκι το bail-in να τον αποτελειώσει.

Δεν χρειάζονται βαθυστόχαστοι συλλογισμοί για να κατανοήσει κανείς ότι το δυτικό παρακλάδι του παγκόσμιου καπιταλισμού έχει ξεμείνει από πυρομαχικά, οι φούσκες που πρέπει να μαζέψει ανέρχονται σε εκατοντάδες τρις, οπότε από δω και πέρα για να κρατηθεί στον αφρό, και στην αναμονή μιας επικείμενης οικονομικής κατάρρευσης, όλα γίνονται δυνατά, από τα πλέον εξωφρενικά έως τα άκρως αδιανόητα.

Για να γίνουμε συγκεκριμένοι:

1. Στις 10 Δεκεμβρίου 2012, (δηλαδή πριν από την κυπριακή «διάσωση»), η Κεντρική τράπεζα της Αγγλίας (BOE), και το Αμερικάνικο Ταμείο Εγγυοδοσίας Καταθέσεων (Federal Deposit Insurance Corporation), δημοσίευσαν κοινή 15-σελιδη ντιρεκτίβα [1], υπό τον τίτλο «Resolving Globally Active, Systemically Important Financial Institutions», σχετικά με τον τρόπο διάσωσης από δω και πέρα των τραπεζών, μέσα από τη μετατροπή των καταθέσεων σε ευτελούς αξίας ριψοκίνδυνο μετοχικό κεφάλαιο, προφανώς ανασφάλιστο. Καλά θα μου πείτε, οι καταθέσεις δεν είναι ασφαλισμένες μέχρι ενός ορισμένου ποσού, €100,000 στην ΕΖ, ₤85,000 στη Μ. Βρετανία, $250,000 στις ΗΠΑ και $250,000 στην Αυστραλία; Αυτά, «last year», καθότι στο εν λόγω ντοκουμέντο δεν γίνεται καμιά διάκριση από την αμερικάνικη πλευρά ανάμεσα σε ασφαλισμένες και ανασφάλιστες καταθέσεις, φυσικά όχι από αβλεψία, ενώ από τη βρετανική, ενώ γίνεται μνεία περί ορίου ασφάλισης στην υπάρχουσα νομοθεσία, εν τούτοις υπάρχει συμπλήρωση για τροποποίηση αυτής ή ακόμα και κατάργησή της.

2. Παρ’ όλα αυτά οι καταθέτες των κυπριακών τραπεζών θα πρέπει να αισθάνονται πιο τυχεροί από τους αμερικανούς ομολόγους τους, ιδίως αυτούς που εμπιστεύθηκαν μεγάλες συστημικές τράπεζες, με τεράστια όμως έκθεση σε παράγωγα. Για παράδειγμα η έκθεση της Bank of America ανέρχεται στα $75 τρις, ενώ της JP Morgan στα $79 τρις, όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ δεν ξεπερνάει τα $70τρις! Σύμφωνα, λοιπόν, με τις τροπολογίες του νόμου περί πτωχεύσεων του 2005 [2], οι κάτοχοι παραγώγων σε περίπτωση πτώχευσης μιας τράπεζας, αποζημιώνονται κατά προτεραιότητα σε σχέση με τους καταθέτες, οι οποίοι θεωρούνται ανασφάλιστοι.

3. Η πλέον ειλικρινής ομολογία της δήμευσης καταθέσεων ως μέσον διάσωσης τραπεζών διατυπώνεται σε πρόσφατο ντοκουμέντο (21/3/2013) της Καναδικής κυβέρνησης με τίτλο «Jobs, Growth and Long Term Prosperity: Economic Action Plan 2013» [3], όπου ως αιτιολογία προβάλλεται η προστασία του «μέσου Καναδού φορολογούμενου»! Επιπλέον τονίζεται ότι με το εν λόγω νομοσχέδιο για το bail-in εναρμονίζονται οι καναδικές μεταρρυθμίσεις με αυτές άλλων χωρών, σύμφωνα με τα νέα διεθνή πρότυπα, γεγονός που φανερώνει ότι το σχέδιο «Κύπρος» βρισκόταν στα σκαριά εδώ και πολύ καιρό και μάλιστα σε συντονισμό με τις περισσότερες κυβερνήσεις της Δύσης. Το νομοσχέδιο έχει πολλές πιθανότητες να ψηφιστεί από την καναδική βουλή, όπου οι συντηρητικοί κατέχουν την πλειοψηφία.

4. Στο χορό και η Ν. Ζηλανδία. Η εθνική κυβέρνηση προωθεί μια παρόμοια λύση σε περίπτωση τραπεζικής χρεοκοπίας, όπου τη ζημιά των συστημικών τραπεζών προβλέπεται να την επωμιστούν, στη σειρά μετά τους μετόχους, οι μικρο-καταθέτες με αυτόματη και οριζόντια μείωση των αποταμιεύσεών τους κατά ένα συγκεκριμένο ποσοστό. Το νομοσχέδιο με την επωνυμία «Οpen Bank Resolution» [4], βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο προετοιμασίας και με μερικές πινελιές ακόμα θα είναι έτοιμο να έρθει στη βουλή. Σύμφωνα δε με απόφαση του υπουργού οικονομικών το προσωρινό πλάνο προστασίας των καταθέσεων που είχε τεθεί σε ισχύ λόγω της κρίσης από τον Μάρτιο του 2011, παύει να υφίσταται οριστικά.

Τα συμπεράσματα: Η μεγάλη έκρηξη της φούσκας των εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων βρίσκεται μπροστά μας. Οι κυβερνήσεις, λακέδες των τραπεζών, θα φτάσουν στα άκρα για να προφυλάξουν τους μεγάλους τραπεζίτες και το μεγάλο κεφάλαιο. Οι αποταμιεύσεις των πολιτών, ανεξαρτήτως ποσού, δεν προστατεύονται πλέον πουθενά. Τι κάνουμε;

[1] http://www.fdic.gov/about/srac/2012/gsifi.pdf (credit to Ellen Brown)

[2]http://www.nakedcapitalism.com/2013/03/when-you-werent-looking-democrat-bank-stooges-launch-bills-to-permit-bailouts-deregulate-derivatives.html

[3]http://www.budget.gc.ca/2013/doc/plan/budget2013-eng.pdf(credit to Prof. Michel Chossudovsky)

[4] http://www.rbnz.govt.nz/finstab/banking/4368385.html

Πηγή: «CYNICAL»

Διαβάστε περισσότερα »

Χανιά: H Ομιλία-συζήτηση με τον Δ. Καζακη στις 22 Μαρτίου

..στο αμφιθέατρο του παραρτήματος του ΤΕΙ Κρήτης στην Χαλέπα.

Διαβάστε περισσότερα »

Ελεύθεροι Κατακτημένοι

 Του Αλκίνοου Ιωαννίδη
Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλύνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων κι ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας, που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι Ελληνική, όμως, πόσο λίγο Κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο Ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω...

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δε ζει καλά, κανείς δε ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Κι όσοι πιστεύουν πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε, να μην ξεχνούν πως, όποιο κομμάτι μας έμεινε απροστάτευτο, ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε... Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

**************

Διαβάστε περισσότερα »

Επιτέλους ακούστηκα ξανά το "ΟΧΙ"!! - Καταψηφίστηκε το νομοσχέδιο για το κούρεμα

36 ψήφοι κατά του νομοσχεδίου και 19 αποχές ....
 Απόρριψη του νομοσχεδίου και χαιρετίσματa στην ΜΕΡΚΕΛ !!

Κανένας βουλευτής δεν ψήφισε υπέρ του νομοσχεδίου, 36 ψήφισαν «κατά», ενώ τη στάση της αποχής επέλεξαν οι 19 βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.

Νωρίτερα, το ΔΗΚΟ κάλεσε τις αρμόδιες αρχές να δημοσιοποιήσουν τα ονόματα όλων όσοι έχουν βγάλει κεφάλαια από τη χώρα το τελευταίο διάστημα, ώστε να αποφύγουν πιθανό κούρεμα καταθέσεων και όσων εμπλέκονται σε τέτοιου είδους ενέργειες.

Την ώρα της ψηφοφορίας, χιλιάδες διαδηλωτές διαδήλωναν έξω από το κοινοβούλιο, ενώ απειλήθηκαν επεισόδια όταν ομάδα διαμαρτυρόμενων έσπασαν τον φράκτη της αστυνομίας.

Διαβάστε περισσότερα »

Και οι Κύπριοι τα έφαγαν με τον Πάγκαλο!

Στην Κύπρο βλέπουμε το ίδιο έργο, το ίδιο “μοτίβο” του νεοφιλελευθερισμού.

Τα έφαγαν κι οι Κύπριοι με τον Πάγκαλο;

Μα η Κύπρος ήταν παράδεισος Ευρωπαϊκής off-shore και με Φυσικό Ορυκτό Πλούτο ή μηπως ακριβώς αυτό είναι και το “πρόβλημα” της για τα Volture Funds.

Και οι Κύπριοι είχαν μαϊμού συντάξεις;

Και οι Κύπριοι είχαν ελεύθερους επαγγελματίες;

Και οι Κύπριοι είχαν το ΠΑΜΕ να κλείνει τους δρόμους;

Και οι Κύπριοι ¨διασυρθηκαν στο εξωτερικό¨ από τους ταξιτζίδες;

Και οι Κύπριοι έκλειναν τα λιμάνια;

Και οι Κύπριοι ζούσαν πάνω από τις δυναμεις τους;

Και οι Κύπριοι οδηγοί ΜΜΜ έκλειναν το Σύνταγμα;

Και οι Κύπριοι έδιωξαν τις επενδύσεις; Οπως στις Σκουρίες ή την Κερατέα;

Και οι Κύπριοι είχαν πολλούς Δημοσιους Υπαλλήλους;

Και οι Κύπριοι είχαν φούσκα ακινήτων όπως στην Ισπανία;

Και οι Κύπριοι είχαν Τράπεζες όπως στην Ιρλανδία;

Και οι Κύπριοι ακριβοπλήρωσαν Αττική οδό ή κωπηλατοδρόμια;

Και οι Κύπριοι είχαν ΥΠΕΧΩΔΕ α-λα-Σημίτη;

Μια ποδηγετούμενη κυβέρνηση, εδώ κρατάει στο χέρι την Κυβέρνηση ο Χριστοφορακός κι οι εργολάβοι, εκεί τα “ιδρύματα” που χρηματοδότησαν το σχέδιο Αναν.

Ο,τι αφορμή και να βρουν, τα μέτρα είναι τα ίδια.

Φτώχεια και κατάλυση Εθνικής Κυριαρχίας.

Οι Γερμανοί πάντα ηταν καλοί στο να βρίσκουν συνεργάτες και κάπου στο βάθος η ζεστή αγκαλιά της Τουρκίας.

Εμεις Παπανδρέου, Σαμαρά, Κουβελη και Αναστασιαδη κι οι απέναντι Μέρκελ και Νταβούτογλου.

Αυγερινός Χατζηχρυσός 

Διαβάστε περισσότερα »

600.000.000 ευρώ άρπαξε η Χόχτιφ από ΦΠΑ!

Κυνηγάνε για φυλακή τους Ελληνες που χρωστάνε 5.000 ευρώ και για τα 600 εκατ. που μας χρωστάει η μεγαλοεταιρεία της Μέρκελ και η "τρόικα" τσιμουδιά ...
 
Λεφτά υπάρχουν και μάλιστα πολλά εκατομμύρια για τις μέρες που ζούμε, όπου ο κόσμος ζητιανεύει. Όμως τα λεφτά, όπως και ό,τι αναπνέει στη χώρα μας, ανήκουν μόνο στους Γερμανούς.

Πάνω από 600.000.000 ευρώ χρωστάει στο Ελληνικό Δημόσιο η εταιρεία «Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών Α.Ε.» που ανήκει στον γερμανικό κολοσσό Χόχτιφ από ΦΠΑ που έχει εισπράξει από το 2001 και συνεχίζει να εισπράττει μέχρι σήμερα αλλά αρνείται να τα καταβάλλει παρότι το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους τρεις φορές έχει απορρίψει τις προσφυγές της, κρίνοντας ότι υποχρεούται να τα πληρώσει.

Το καλό το παλικάρι όμως ξέρει και άλλα... μονοπάτια, που είχαν φροντίσει οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Σημίτη -και οι δυο πρωθυπουργοί είναι γνωστοί για τη γερμανική συμπάθεια τους...- να ανοίξουν, με την αποδοχή ότι οι όποιες διάφορες προκύψουν μεταξύ των δυο πλευρών αρμοδιότητα θα έχουν τα αγγλικά δικαστήρια και όχι τα ελληνικά, αμφισβητώντας έτσι την ελληνική Δικαιοσύνη, όρος που καταγράφεται στη σκανδαλώδη σύμβαση.

Αξιοποιώντας το δώρο αυτό, η Χόφτιχ προσέφυγε στις 11 Νοεμβρίου 2010 στο αγγλικό Διαιτητικό Δικαστήριο Lomdon Court of International Arbitration και στις 27 Φεβρουαρίου 2013 έκρινε ότι ισχύει το ειδικό καθεστώς που είχαν παραχωρήσει οι κυβερνήσεις μας και έτσι η γερμανική εταιρεία δεν υποχρεούται να καταβάλει τα εκατομμύρια ΦΠΑ που έχει εισπράξει από το 2001 και συνεχίζει να εισπράττει.

Στην απόφαση του το αγγλικό Δικαστήριο καρφώνει τους πρωθυπουργούς μας και τους υπουργούς που υπέγραψαν την άθλια σύμβαση, επισημαίνοντας ότι:
«...η γνώμη της πλειοψηφίας εκτιμά ότι οι διατάξεις, στις οποίες στήριξε τις παραδοχές περί τέτοιου ειδικού καθεστώτος για την εταιρεία είναι ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ με την οδηγία ΦΠΑ. Προέβη (η πλειοψηφία) μεταξύ των άλλων σε παραδοχές  περί "έλλειψης άμεσης ισχύος της οδηγίας ΦΠΑ"  και περί "σύμβασης ανάληψης"  υποχρέωσης "επιστροφής" από το Ελληνικό Δημόσιο στην εταιρεία όποιου ποσού ΦΠΑ καταβάλει αυτή».

Τι σημαίνει σε απλά ελληνικά; Ότι το ειδικό καθεστώς που παραχώρησαν στη Χόχτιφ οι κύριοι Μητσοτάκης και Σημίτης είναι αντίθετο, δεν προβλέπεται από τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επομένως αυτό που προκύπτει είναι οι τεράστιες πολιτικές -οι ποινικές έχουν παραγραφεί- ευθύνες όλων εκείνων που υπέγραψαν τη σκανδαλώδη σύμβαση με τη Χόχτιφ.

Η γνώμη της μειοψηφίας είναι, όπως καταγράφεται στην απόφαση, ότι «η κατά πλειοψηφία υιοθετηθείσα απόφαση είναι ΑΝΤΙΘΕΤΗ προς το Δίκαιο της ΕΕ και προς το κοινό σύστημα ΦΠΑ, το οποίο θεσπίστηκε με την οδηγία ΦΠΑ και το οποίο εφαρμόζεται κατά αυστηρό και ομοιόμορφο τρόπο σε επίπεδο ΕΕ χωρίς να επιτρέπονται παρεκκλίσεις, παρά μόνο με ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου»!

Όμως οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Σημίτη έγραψαν στα παλιά τους υποδήματα το δίκαιο της ΕΕ που κατοχύρωνε το ελληνικό δημόσιο συμφέρον και έκαναν τα χατίρια των Γερμανών, που όπως αποδεικνύεται κοστίζουν στον ελληνικό λαό εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.

Έχουμε όπλα;

Το θέμα που τίθεται πλέον είναι αν έχουμε όπλα και ποια γiα να αντιδράσουμε σε αυτή τη χαριστική προς τη γερμανική εταιρεία απόφαση του  αγγλικού Δικαστηρίου, η οποία είναι κόντρα στα ισχύοντα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κυβέρνηση θα πρέπει να προσφύγει με όποιον τρόπο κατά της απόφασης, που αν παραμείνει δεν είναι μόνο τα 600.000.000 ευρώ που κινδυνεύουν να χαθούν, αλλά και τα εκατομμύρια που θα χάσει το Δημόσιο από τη μη είσπραξη ΦΠΑ για όσα χρόνια θα ισχύει η σκανδαλώδης σύμβαση με τη Χόχτιφ.

θα τολμήσει η κυβέρνηση να πάει κόντρα με τον κολοσσό της κυρίας Μέρκελ;

Οι κύριοι Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης που συγκυβερνούν τι  λένε; θα συναινέσουν να χαθούν τόσα εκατομμύρια για να μη στενοχωρηθεί η γερμανίδα καγκελάριος; Βενιζέλος και Κουβέλης θα βάλουν στην άκρη την νομική αυθεντία τους, ζημιώνοντας το κράτος και τον ελληνικό λαό;

Πηγή: "Το Παρόν"

Διαβάστε περισσότερα »

FORBES "Τέρμα η εγγύηση καταθέσεων σε όλη την Ευρώπη"

Το «κούρεμα» και των εγγυημένων καταθέσεων στην Κύπρο, κάτω απ’ τα 100.000 ευρώ, υπονομεύει οτιδήποτε έχει ταμπέλα «με την εγγύηση του Δημοσίου» σε ολόκληρη την Ευρώπη, σημειώνει ο αρθρογράφος του Forbes Tim Worstal.

Σύμφωνα με τον ίδιο πρόκειται για ένα καταστροφικό προηγούμενο που μπορεί να προκαλέσει ανυπολόγιστες ζημιές εάν ο κόσμος αρχίζει να πανικοβάλλεται και σε άλλες χώρες.
Ο Worstal υπογραμμίζεται ότι υπονομεύεται οποιαδήποτε έννοια εγγύησης που μπορεί να δίνει οποιαδήποτε Κεντρική Τράπεζα για τις καταθέσεις που τηρούνται σε όλες τις χώρες.
Μάλιστα παραθέτει το απόσπασμα του νόμου που ψηφίστηκε πέρυσι στην Κύπρο για την ασφάλεια των καταθέσεων και τις εγγυήσεις της Κεντρικής Τράπεζας!

Διαβάστε περισσότερα »

Αποκαλύψεις για τους τραπεζίτες από στέλεχος Ελβετικής τράπεζας!

Ο παραιτηθείς Risk Manager της Unicredit (Ireland) Jonathan Sugarman αποκαλύπτει τη πραγματική κατάσταση του τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως,

Συγκρίνει την Ελλάδα με την Ιρλανδία ως προς την απέλπιδα προσπάθεια των κυβερνήσεων των δύο χωρών να διασώσουν τις ούτως ή άλλως χρεοκοπημένες τράπεζες, Χαρακτηρίζει την Ελλάδα ώς παράδεισο και καλεί τουςΈλληνες να παλέψουν για την υπεράσπιση του.

Φωτογραφίζει με τη κάμερα του ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια και συγκρίνει την εξαθλίωση που είδε στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη με τη χλιδή που απολαμβάνουν κάποιοι στις Ελβετικές Άλπεις (μεταξύ αυτών και μια διάσημη ελληνική οικογένεια τραπεζιτών).

Διαβάστε περισσότερα »

Αν δεν δίστασε στη Κύπρο, γιατί να διστάσει αλλού;

Τι σημαίνει εκτός των άλλων, το κούρεμα των καταθέσεων στη Κύπρο…

Η απόφαση του Eurogroup για «κούρεμα» του κεφαλαίου των καταθέσεων, (με ισόποση «αναπλήρωση» με μετοχές) από το πρώτο ευρώ, χαρακτηρίστηκε «πρωτοφανής» και πράγματι τέτοια είναι

Δεν θα μείνω στην οικονομική διάσταση του μέτρου.
Θα μείνω στη πολιτική διάσταση.

Η απόφαση, απολύτως ευθυγραμμισμένη με τη νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία «διάσωσης» των εθνικών οικονομιών που έχουν ανάγκη στήριξης, στην ουσία, πήρε μια απόφαση με εξόχως συμβολικό πολιτικό χαρακτήρα.

Προσέξτε ότι, το «κούρεμα» αφορά από το πρώτο ευρώ, δηλαδή, και καταθέσεις μέχρι  100.000 ευρώ, που πανευρωπαϊκά, είναι εγγυημένες! Πολύ απλά, με την χθεσινή απόφαση του Eurogroup στην ουσία αίρεται αυτή η εγγύηση και συναρτάται πλέον από την δημοσιονομική κατάσταση της κάθε χώρας, πράγμα πολύ ενδιαφέρον ΓΙΑ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ ΗΔΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΟΧΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠ’ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, και βεβαίως, οι σχετικές καθησυχαστικές δηλώσεις ότι οι καταθέτες των χωρών που βρίσκονται σε δημοσιονομική προσαρμογή δεν θα πρέπει να ανησυχούν, έχουν τόση αξία, όση αξία δίνει ο καθένας σε παρόμοιες διαβεβαιώσεις.

Αυτή η επί της ουσίας άρση της εγγύησης των καταθέσεων, δεν πρέπει να εξετασθεί στενά με την πορεία του κυπριακού μνημονίου, αλλά με τη γενικότερη πορεία των προγραμμάτων εξυγίανσης των χωρών που έχουν τεθεί υπό καθεστώς μνημονίων. Ό,τι συμβαίνει στη μια χώρα, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ, ώστε σε δεδομένη στιγμή, να ισχύσει και για κάποια άλλη χώρα.

Η απόφαση για το «κούρεμα» καταθέσεων στη Κύπρο, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά άλλων μέτρων που έχουν επιβληθεί με τα μνημόνια σε μια σειρά χωρών στην Ευρώπη, μέτρα που όλα τους έχουν σαν στόχευση την αποδόμηση κάθε έννοιας κοινωνικού Κράτους και ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, και είναι ακριβώς αυτά τα «κοινωνικά ταμπού» που πρέπει ένα προς ένα να καταρριφτούν, ώστε να επικρατήσει πλήρως το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, απαλλαγμένο κάθε «περιττής κοινωνικής δαπάνης», και «περιττές» είναι όλες οι κοινωνικές δραστηριότητες (και άρα δαπάνες) του Κράτους, που μπορούν «μια χαρά» να αναληφθούν από τον ιδιωτικό τομέα.

Συνεπώς, δεν υπάρχει κανένα «κοινωνικό δίχτυ ασφάλειας» για τα ασθενέστερα τμήματα της κοινωνίας (και οικονομίας), δεν νοείται τέτοιο «δίχτυ» σε μια αγοραία κουλτούρα.

Ενδιαφέρον έχει επίσης και ο συνωμοτικός τρόπος που ελήφθη η απόφαση του. Την «τρέναραν» τόσο, ώστε να ληφθεί ημέρα Παρασκευή, μετά το κλείσιμο των Τραπεζών, και με την υποχρέωση η κυπριακή κυβέρνηση να νομοθετήσει τις αποφάσεις του μέσα στο σαββατοκύριακο, ώστε με το άνοιγμα των τραπεζών τη Τρίτη (η Δευτέρα μεθαύριο είναι αργία [Καθαρά Δευτέρα]), να έχουν ήδη παρακρατηθεί τα ποσά των καταθέσεων! Δηλαδή, ένα από τα πλέον σημαντικά θεσμικά όργανα της Ευρώπης, νύκτωρ συνεδριάζει, νύκτωρ αποφασίζει και νύκτωρ αιφνιδιάζει ένα ολόκληρο λαό. Περισσότερο και από την ίδια την απόφαση, πολιτική σημασία έχει η διαδικασία που λήφθηκε.

Συμπέρασμα: όσο βρισκόμαστε υπό την Κατοχή των Μνημονίων, να φοβάστε τις Παρασκευές, ιδίως μετά τις τρεις και μισή, που κλείνουν οι Τράπεζες….
Ό,τι οι μνημονιακές πολιτικές και λογικές επιβάλλουν σε άλλους, μη νομίζετε ότι θα εξαιρέσουν κάποιους άλλους…
Και το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι, ότι δεν το σκέφτηκαν απλά, μα το έκαναν πράξη, τούτη τη φορά «πειραματικά» σε μια μικρή οικονομία, όπως η Κύπρος, αλλά, αν η δημοσιονομική εξυγίανση δεν πάει κατ΄ ευχήν όπως προγραμματίζουν τα μνημόνια στις άλλες χώρες, υπάρχει εχέφρων νους που δεν θα «πονηρευτεί» τουλάχιστον, ότι αυτό το ίδιο το Eurogroup που αύριο μεθαύριο θα επιληφθεί της πορείας της εκτέλεσης του Μνημονίου σε μια από τις λοιπές χώρες που εφαρμόζεται, αν διαπιστώσει «σημαντικές αποκλίσεις», θα διστάσει να επιβάλλει ως νέο μέτρο, το κούρεμα σε κάποιο ποσοστό καταθέσεων των πολιτών, ως «κοινωνική συνεισφορά»; Αν δεν δίστασε στη Κύπρο, γιατί να διστάσει αλλού;
Άλλωστε, τρώγοντας έρχεται η όρεξη….

Βασίλης Δημ. Χασιώτης 

Διαβάστε περισσότερα »

Χανιά: Πρωτοβουλίες πολιτών κόντρα στα "χαράτσια"

Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ

Χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα παραμένει από τον περασμένο Αύγουστο Χανιώτης οικογενειάρχης, καθώς ήρθε αντιμέτωπος με το σκληρό πρόσωπο του κράτους: Βρέθηκε να χρωστάει στη ΔΕΗ περίπου 2.200 ευρώ, και, όντας εποχικά εργαζόμενος, κατάφερε να μαζέψει 900 ευρώ τα οποία μπορούσε να διαθέσει και να ζητήσει διακανονισμό για το υπόλοιπο ποσό.

«Δεν χρωστάμε τίποτα σε κανέναν. Ούτε μαζί δουλέψαμε ούτε μαζί τα φάγαμε» τονίζουν οι πολίτες της Κρήτης στις συνελεύσεις τους. Το "χαράτσι" της ΔΕΗ τους έχει ενώσει

Όμως η ΔΕΗ δεν το δέχτηκε και του έκοψε την ηλεκτροδότηση. Παρ' ότι μέχρι τώρα ο πολίτης ζει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και είναι άνεργος, ανασφάλιστος και χωρίς επίδομα ανεργίας, η ΔΕΗ εξακολούθησε να του στέλνει λογαριασμούς με το «χαράτσι». Τον περασμένο Οκτώβριο, όπως μας λέει ο ίδιος, ζήτησε από τη ΔΕΗ να σταματήσει να του στέλνει λογαριασμούς καθώς του είχε ήδη κόψει το ρεύμα, αλλά, διά του προϊσταμένου της, η ΔΕΗ δεν το δέχτηκε. Προ ημερών, ο ίδιος έλαβε από τη ΔΕΗ έναν «τελικό λογαριασμό» 3.378 ευρώ.

Λογαριασμοί
Ωστόσο, ο Γιώργος Παπαδάκης, από τη Χαλέπα Χανίων, δεν είναι μόνος του. Στο πλευρό του στέκονται οι συνελεύσεις πολιτών που αναπτύσσονται σε γειτονιές των Χανίων ενάντια στα «χαράτσια». Ο κ. Παπαδάκης είναι μέλος της συνέλευσης Χαλέπας, η οποία μέχρι τώρα έχει καταθέσει στη ΔΕΗ περισσότερους από 600 λογαριασμούς για τους οποίους δεν έχει πληρωθεί το Εκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών (ΕΕΤΗΔΕ), το γνωστό «χαράτσι», αλλά μόνο η αξία του ηλεκτρικού ρεύματος. Η συνέλευση αναλαμβάνει και φέρνει εις πέρας όλη τη γραφειοκρατική ενέργειες.
Μέχρι σήμερα στα Χανιά έχουν αναπτυχθεί επίσης συνελεύσεις πολιτών στη Νέα Χώρα, στο Βαρύπετρο, στην Αμπεριά, στη Σούδα, στο Ακρωτήρι, που δεν περιορίζονται στο θέμα του «χαρατσιού». Τους απασχολούν και άλλα ζητήματα, όπως αυτά της Παιδείας, της Υγείας, του νερού, των δικαιωμάτων. Τακτικά συνεδριάζουν, συζητούν, ανταλλάσσουν απόψεις και συνθέτουν ενιαίες θέσεις, ενώ αποφασίζουν διάφορες δράσεις. 

Πώς όμως γεννήθηκαν αυτές οι πρωτοβουλίες; Και πώς εξελίσσονται; Τι λένε οι ίδιοι οι πολίτες που συμμετέχουν σε συνελεύσεις; 
Από τη Συνέλευση της Νέας Χώρας μιλήσαμε με τους Γιάννη Κοκκινάκη, Χριστίνα Σκουλούδη, Στέλλα Κοντουδάκη. 
Από τη Συνέλευση Χαλέπας με τη Χρύσα Δραγούτσου, τη Μένη Ζιάκα, τον Νότη Ζουμαδάκη και τον Γιώργο Παπαδάκη. 
Από τη Συνέλευση Βαρυπέτρου με τον Αρτέμη Κακαουνάκη και τον Γιώργο Χατζή. 
Και από τη Συνέλευση Ακρωτηρίου με τον Γιώργο Γυπάκη.
Οπως μας λένε οι συνομιλητές μας, η ανάγκη για συλλογική δράση κινητοποίησε ενεργούς πολίτες και δημιούργησε τις συνελεύσεις πολιτών σε γειτονιές και συνοικίες της πόλης.
Ο Γιάννης Κοκκινάκης από τη Συνέλευση της Νέας Χώρας επισημαίνει ότι οι συνελεύσεις γειτονιών ανταποκρίθηκαν σε μια ανάγκη των πολιτών για άμεση δημοκρατία, σε μια εποχή που η προσπάθεια αλλαγής των πολιτικών συσχετισμών και κατάργησης της πολιτικής των Μνημονίων σε κεντρικό επίπεδο φαινόταν να οδηγείται σε αδιέξοδο, όπως είχε δείξει η ψήφιση στις 29 Ιουνίου του 2011 του λεγόμενου «Μεσοπρόθεσμου», υπό συνθήκες πρωτοφανούς καταστολής. Το «χαράτσι» της ΔΕΗ αποτέλεσε έναν ενοποιητικό παράγοντα που έφερε πιο κοντά τους ανθρώπους της γειτονιάς, οι οποίοι έθεταν πολύμορφα ζητήματα οργάνωσης, αντίστασης και αλληλεγγύης.
Η Χρύσα Δραγούτσου από τη συνέλευση Χαλέπας τονίζει ότι «μας έβγαλε η αναγκαιότητα να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, λόγω των βάρβαρων μνημονιακών μέτρων. Το πρώτο ήταν το "χαράτσι", που έπρεπε να το αντιμετωπίσουμε συλλογικά. Με αλληλεγγύη σε όσους δεν το πλήρωσαν. Θεωρούμε την κίνησή μας άρρηκτα δεμένη με το κίνημα των εργαζομένων».
Η ίδια τονίζει ότι «δεν χρωστάμε τίποτα σε κανέναν. Ούτε μαζί δουλέψαμε ούτε μαζί τα φάγαμε».
Η Μένη Ζιάκα από τη συνέλευση Χαλέπας επισημαίνει ότι τους απασχολεί και το θέμα της Υγείας, έτσι όπως διαμορφώνεται η κατάσταση και σε αυτόν τον τομέα με τόσους ανέργους, ανασφάλιστους και τόσες περικοπές. Ο Γιώργος Γυπάκης από τη συνέλευση Ακρωτηρίου επισημαίνει ότι υπήρχε μια «μαγιά ανθρώπων, ενεργών πολιτών» με τους οποίους ξεκίνησαν αυτές οι κινήσεις και θεωρεί ότι «οι συνελεύσεις υποκατέστησαν τα συνοικιακά συμβούλια». 

Δημοκρατία
Ο Αρτέμης Κακαουνάκης από τη συνέλευση Βαρυπέτρου υπογραμμίζει ότι «οι αιτίες είναι ίδιες για όλους. Οι λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών θέτουν ζητήματα δημοκρατίας, δημοκρατικής συμμετοχής στα κέντρα λήψης αποφάσεων, η έλλειψη της οποίας αποτελεί μία από τις κύριες αιτίες για την κατάσταση την οποία βιώνουν σήμερα οι πολίτες». Επισημαίνει ότι ένα ακόμη ζήτημα που απασχόλησε τη συνέλευση είναι η υψηλή τιμή του νερού στο Βαρύπετρο και στους περιαστικούς δήμους, οι οποίοι δεν μπορούν να επιβαρυνθούν με ένα ακόμη «χαράτσι» για τη χρήση του πολύτιμου αυτού αγαθού.
Οι συνομιλητές μας καταλογίζουν ευθύνη «στα ΜΜΕ που συνδέονται με το Μνημόνιο» για τη σύγχυση που επικρατεί σε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας σε σχέση με τα ζητήματα αυτά.
Από τη συνέλευση της Νέας Χώρας η Χριστίνα Σκουλούδη υπογραμμίζει ότι «οι θεσμοί και η εύρυθμη λειτουργία τους είναι το βασικό οξυγόνο που μια κοινωνία ζει και εξελίσσεται. Αυτή τη στιγμή το οξυγόνο αυτό δεν υπάρχει. Εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα έχουν καταργηθεί».
Και ότι «όλα τα στοιχεία τα οποία συνθέτουν την πολιτική των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών, συνθέτουν μια γενοκτόνο πολιτική. Εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας, το μόνο που έχουμε είναι η μεταξύ μας αλληλεγγύη, αλληλοαποδοχή που σφυρηλατεί ενότητα και αντίσταση για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης».
Συνομιλητές μας επισημαίνουν ότι η τοπική ΔΕΗ, όταν οι πολίτες τής ζητούν να επανασυνδέσει το ρεύμα σε ιδιοκτησία τους, απαιτεί από αυτούς να υποβάλουν υπεύθυνη δήλωση ότι θα πληρώσουν άμεσα το «χαράτσι» -ακόμη και αν δεν υπάρχει καμία άλλη εκκρεμότητα προκειμένου να γίνει η σύνδεση (π.χ. χρέος προς τη ΔΕΗ που αφορά το λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος) και ότι αυτή η απαίτηση παραβιάζει απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Στο μεταξύ το Κοινωνικό Στέκι - Στέκι Μεταναστών Χανίων έχει ξεκινήσει έναν κύκλο συζητήσεων με θέμα: «Κοινωνικά κινήματα: ένας άλλος κόσμος είναι εδώ». 

Εκδηλώσεις
Η τρίτη εκδήλωση, η οποία θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Τετάρτη 13 Μαρτίου στις 8 το βράδυ στην αίθουσα του Τμήματος Δυτικής Κρήτης του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΤΕΕ), στην οδό Νεάρχου στα Χανιά, έχει θέμα: «Συνελεύσεις γειτονιών» και θα συμμετέχουν οι συνελεύσεις κατοίκων Ακρωτηρίου, Αμπεριάς, Νέας Χώρας, Σούδας, Χαλέπας, η λαϊκή συνέλευση περιοχής Βαρυπέτρου και η Ομάδα Αντίστασης Σελίνου.
Σύμφωνα με το «Στέκι», «οι συνελεύσεις που οργανώνονται σε πολλές γειτονιές σε όλη την Ελλάδα συχνά εντυπωσιάζουν με τη δυναμική τους και την πολιτική τους δράση. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι οι συνελεύσεις γειτονιών ξαναθέτουν ως πρόταγμα την κοινωνικοποίηση στο χώρο της γειτονιάς. Αυτός ο τρόπος κοινωνικοποίησης και επικοινωνίας, με τον διπλανό στο καφενείο και στο πάρκο της γειτονιάς, που ήταν παλιότερα καθημερινότητα στην Ελλάδα, είχε αρχίσει να εκλείπει τα τελευταία χρόνια. Ξανάρχεται και πάλι στο προσκήνιο. Οι γείτονες συναντιούνται, οργανώνονται, παίρνουν συλλογικά αποφάσεις, προχωρούν σε πρωτοβουλίες και στην έμπρακτη αλληλεγγύη στον διπλανό τους».
(Ελευθεροτυπία - 15/3/2013)

Διαβάστε περισσότερα »

Μια πρόταση για το μέλλον - Ε.ΠΑ.Μ. Πάτρας

Εδώ και τρία χρόνια διάχυτη είναι η αγανάκτηση στην ελληνική κοινωνία. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών έχει πλέον συνειδητοποιήσει πως το πλοίο οδηγείται στα βράχια. Για άλλους σκόπιμα, για άλλους από απλή ανικανότητα.

Αυτή τη φορά δεν θα αναλώσουμε το χρόνο σας για να σας πείσουμε πως τα πράγματα ΔΕΝ πάνε καλά, ούτε τους τρόπους με τους οποίους μας αδικούν οι κυβερνώντες, ούτε καν να επιχειρηματολογήσουμε γιατί πρέπει να τιμωρηθούν. Σήμερα θα είμαστε δημιουργικοί. Θα σας προτείνουμε μια άλλη οδό από τον ευρω-μονόδρομο που ευαγγελίζονται όλα τα "φιλοευρωπαϊκά" κόμματα αντι-μνημονιακά και μη. Θα σας παρουσιάσουμε μια ολοκληρωμένη πρόταση για το πώς θα τα καταφέρουμε μόνοι μας. Γιατί πιστεύουμε πως μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας κι αυτό δεν είναι μια ιδεοληψία ή μια απλή ελπίδα. Είναι γνώση που προέρχεται από επιστημονικά τεκμηριωμένα δεδομένα και αναλύσεις.

Ε.ΠΑ.Μ. Πάτρας

ΕΠΑΜ Κεντρική σελίδα

Δημήτρης Καζάκης

Διαβάστε περισσότερα »

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ ΣΕ 3 ΛΕΠΤΑ

Είναι γνωστό ότι όλα τα κράτη χρωστάνε. Το μεγάλο Κεφάλαιο στη φάση αυτή του Καπιταλισμού απορροφά χρήματα από τα κράτη με πολλούς τρόπους, είτε σαν επιδοτήσεις είτε οι Τράπεζες για να μη χάσουν τη ρευστότητα. 

Υπάρχει πολύ χρήμα συσσωρευμένο αλλά δεν ανήκει ούτε στα Κράτη ούτε στους εργαζόμενους που το δημιούργησαν.

Η οικονομική Κρίση είναι τεχνητή και οφείλεται ακριβώς σε αυτό.

Η Παγκοσμιοποίηση και η Νέα Τάξη σημαίνει ταυτόχρονα και αποδυνάμωση του Έθνους - Κράτους είτε αυτό το Κράτος είναι ΗΠΑ είτε Ουγκάντα δεν έχει σημασία.

Παγκόσμια Κυβέρνηση σημαίνει ακριβώς αυτό. Όχι όλα τα κράτη κάτω από την ομπρέλα των ΗΠΑ όπως κάποιοι φαντάζονται αλλά όλα τα κράτη και οι ΗΠΑ κάτω από την εξουσία μιάς Παγκόσμιας Ελιτ που εμφανίζονται είτε σαν ΔΝΤ είτε σαν Μπιλντενμπεργκ είτε σαν Ξενόδουλη Κρατική κατοχική Κυβέρνηση..

Διαβάστε περισσότερα »

Μαθήματα από τους Βίκινγκς

Το 2008 η Ισλανδία ήρθε αντιμέτωπη με μια άνευ προηγουμένου οικονομική καταστροφή. Οι τρεις τράπεζές της κατέρρευσαν συμπαρασύροντας στο γκρεμό όλη την κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας. Τέσσερα χρόνια μετά, το 2012, η Ισλανδία άρχισε να δείχνει σημάδια ανάκαμψης. Η ανεργία μειώνεται, η ανάπτυξη βρίσκεται περίπου στο 2,5%. Ωστόσο για να γίνει αυτό, μπήκαν σε εφαρμογή ανορθόδοξοι χειρισμοί, τελείως διαφορετικοί από αυτούς που επιβάλλει η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. σε χώρες της ευρωζώνης που πλήττονται από την κρίση. Χειρισμοί που πολλές φορές έφεραν τη χώρα αντιμέτωπη με τη Διεθνή Κοινότητα και τις αγορές. Πλέον ακόμα και το Δ.Ν.Τ. παραδέχεται πως η διαφορετική διαχείριση της κρίσης από τους Ισλανδούς έφερε καρπούς. Πώς τα κατάφεραν οι απόγονοι των Βίκινγκς;

«Ο Θεός να ευλογεί την Ισλανδία!», δήλωνε στις 6 Οκτωβρίου του 2008, σε διάγγελμά του προς τον ισλανδικό λαό, ο τότε πρωθυπουργός και πρόεδρος του δεξιού Κόμματος της Ανεξαρτησίας, Γκέιρ Χάαρντε. Η ελεύθερη αγορά είχε πια σταματήσει να δίνει την ευλογία της και το νεοφιλελεύθερο οικονομικό θαύμα της νησιωτικής χώρας είχε αποδειχθεί ένα ισλανδικό παραμύθι. Οι τρεις τράπεζες της χώρας πτώχευσαν και σα να βρυχήθηκε το ρήγμα πάνω στο οποίο βρίσκεται η Ισλανδία, η οικονομία της κατέρρευσε. Πώς, όμως, μια χώρα, «η καλύτερη για να ζεις» σύμφωνα με τον ΟΗΕ το 2007, έφτασε μόλις ένα χρόνο μετά στο χείλος της καταστροφής;

Η Ισλανδία είναι ένα ιδιαίτερα όμορφο, ηφαιστειογενές νησί του Βόρειου Ατλαντικού, με μόλις 320 χιλιάδες κατοίκους. Βρίσκεται κυριολεκτικά στην άκρη του κόσμου, πάνω στο ρήγμα της ευρωπαϊκής με την αμερικανική τεκτονική πλάκα. Λόγω αυτού, έχει πλούσιες γεωθερμικές πηγές και οι άφθονες ποσότητες ανανεώσιμης ενέργειας καλύπτουν σχεδόν το σύνολο των ενεργειακών αναγκών της. Παραδοσιακά, οι κάτοικοί της απασχολούνταν στην αλιεία, τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Μέχρι, όμως, τα μέσα της δεκαετίας του 1990.

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΟΥ «ΙΣΛΑΝΔΙΚΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ»
«Στις αρχές του 1990 ένα καινούργιο νεοφιλελεύθερο κόμμα ανέβηκε στην εξουσία, φέρνοντας ένα νέο τρόπο πολιτικής σκέψης», μας λέει ο καθηγητής των πολιτικών επιστημών Έιρικουρ Μπέργκμαν. Η συνταγή ήταν γνωστή: Ιδιωτικοποιήσεις, μείωση του φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις, πλήρης απελευθέρωση της αγοράς, αδύναμα αντανακλαστικά των ελεγκτικών μηχανισμών και άφθονο πλαστικό χρήμα και δάνεια για τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις.

 «Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα εδώ έδωσε ώθηση σε αυτή την ανάπτυξη. Οι τράπεζες επεκτάθηκαν στο εξωτερικό, κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ολλανδία και διευρύνθηκαν. Τελικά, το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας υπερέβη κατά 10 φορές το μέγεθος της οικονομίας. Δηλαδή οι τράπεζες είχαν πλούτο 10 φορές μεγαλύτερο από τον πλούτο της ίδιας της χώρας», επισημαίνει ο κ. Μπέργκμαν.

Φιλόδοξα golden boys, και νεαροί τραπεζίτες που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για τα μεγαλύτερα κέρδη έδιναν τον τόνο και η υπόλοιπη κοινωνία ακολουθούσε. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι και ελάχιστοι ήταν αυτοί που έλειπαν από το ξέφρενο αυτό πάρτι του χρήματος. Απλοί εργαζόμενοι άρχισαν να παίρνουν αφειδώς δάνεια για πολυτελή σπίτια και αυτοκίνητα και το όνειρο της «μεγάλης ζωής» είχε κατακτήσει κάθε πτυχή της καθημερινότητας. «Πιστεύω ότι ο κόσμος υπερέβη εαυτόν αγοράζοντας όλων των ειδών τα πράγματα. Και εγώ το έκανα, ξέρετε. Δεν είμαι αθώα. Έκανα όλων των ειδών τις παλαβομάρες, γιατί νόμιζα ότι αυτός είναι ο καιρός για να τις κάνω», εξομολογείται σχεδόν απολογητικά η τραγουδίστρια Έλεν Κριστιάντοτιρ.

Η ΣΚΛΗΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ
Όμως η ευδαιμονία δεν κράτησε για πολύ. Η κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008 επηρέασε άμεσα τις ισλανδικές τράπεζες. Η διατραπεζική αγορά πάγωσε καθώς άρχισε να επικρατεί δυσπιστία. Οι τράπεζες κοιτούσαν να κλείσουν τα ανοίγματά τους και να μαζέψουν ρευστό. Οι αγορές ζητούσαν πίσω τα χρήματα που είχαν δανείσει, όπως και οι ξένοι καταθέτες από την Ολλανδία και την Αγγλία. Οι ισλανδικές τράπεζες αδυνατούσαν να ανταποκριθούν και η Κεντρική Τράπεζα της Ισλανδίας ήταν αδύνατο να τους δανείσει τόσα χρήματα, καθώς ήταν υπεραναπτυγμένες. Η κατάρρευσή τους ήταν αναπόφευκτη.

Ο υπουργός οικονομικών Στέινγκριμουρ Σίγκφουσον περιγράφει: «Ήταν μια οικονομική φούσκα. Και όλα αυτά έφτασαν σε ένα πολύ γρήγορο και δραματικό τέλος τον Οκτώβριο του 2008. Οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες με εκτεταμένες διεθνείς συναλλαγές κατέρρευσαν και ήταν ένα σοβαρό σοκ για όλη την ισλανδική οικονομία. Ο οικονομικός τομέας πρακτικά εξαφανίστηκε, υπήρξε μια τεράστια πτώση στις τιμές ακινήτων, το νόμισμα υποτιμήθηκε πολύ απότομα και αυτό προκάλεσε μεγάλα προβλήματα στις επιχειρήσεις και τις πωλήσεις ακινήτων. Αυτά τα γεγονότα ήταν πολύ δραματικά».

ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ
Ξέσπασαν πρωτοφανείς διαμαρτυρίες για τα δεδομένα της χώρας και στο Ρέικιαβικ οι διαδηλωτές ήρθαν για πρώτη φορά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αντιμέτωποι με τα δακρυγόνα της αστυνομίας. Χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας ξεχύθηκαν στους δρόμους, προκαλώντας μια σειρά γεγονότων που έμεινε γνωστή ως «Επανάσταση των Τηγανιών και των Κατσαρολών».

 «Ήταν απλά άνθρωποι που δεν μπορούσαν άλλο, που ένιωσαν ηθικά υποχρεωμένοι να κάνουν κάτι, άνθρωποι που ίσως δεν είχαν κάνει τίποτα νωρίτερα», λέει η βουλευτής με το "Κίνημα των Πολιτών", Μπιργκίτα Γιόνσντοτιρ.

Οι διαδηλώσεις δεν άφησαν πίσω τους μόνο τον εκκωφαντικό θόρυβο, αλλά πέτυχαν την εκθρόνιση της κυβέρνησης της κρίσης και την εκλογή νέας, με τη συμμαχία κεντροαριστεράς και πράσινης αριστεράς. “Αφού εκδιώξαμε την προηγούμενη κυβέρνηση με μία αναίμακτη επανάσταση η οποία έγινε παγκοσμίως γνωστή, δόθηκε σε κάποιους η ευκαιρία να χτίσουν μία νέα κυβέρνηση”, εξηγεί ο διαδηλωτής Χιόρτουρ Χάουζερ.

ΛΟΓΑΡΙΑΖΟΝΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΞΕΝΟΔΟΧΟ
Tο πρώτο πράγμα που έκανε η νέα κυβέρνηση ήταν να διαπραγματευτεί με την αγγλική και την ολλανδική κυβέρνηση, που πίεζαν για την εξόφληση των πολιτών τους. Ήρθαν σε συμφωνία, η οποία πέρασε από το ισλανδικό κοινοβούλιο και προέβλεπε να πληρώσει ο λαός την ζημιά που ιδιωτικές εταιρείες, οι τράπεζες δηλαδή, είχαν δημιουργήσει. Η απόφαση του κοινοβουλίου πήγε στον Πρόεδρο της χώρας για επικύρωση, ο οποίος όμως κάτω και από την πίεση της κοινωνικής βάσης, αρνήθηκε να την υπογράψει και κάλεσε σε δημοψήφισμα.

«Στην ουσία ήταν ένα ερώτημα, εάν οι καθημερινοί άνθρωποι της Ισλανδίας, αγρότες, ψαράδες, νοσοκόμες, γιατροί, νέοι και μεγάλοι άνθρωποι, θα έπρεπε να γίνουν υπεύθυνοι για την αποτυχία μιας ιδιωτικής τράπεζας", εξηγεί ο Πρόεδρος της ισλανδικής Δημοκρατίας, Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. "Για να το θέσω διαφορετικά: Έχουμε ένα σύστημα στο οποίο τα κέρδη των τραπεζών οδηγούν σε υπερκέρδη για τους μετόχους και σε μπόνους για τους τραπεζίτες, αλλά οι ζημιές των τραπεζών επιβαρύνουν την κοινωνία; Δηλαδή ιδιωτικοποιούμε τα κέρδη και κοινωνικοποιούμε τις απώλειες;" αναρωτιέται ο κύριος Γκρίμσον.

Η απόφασή του Προέδρου έκανε έξαλλη τη διεθνή οικονομική κοινότητα και κατακρίθηκε από εχθρούς και φίλους ως λαϊκιστική και αδιέξοδη. Άνθρωποι της ευρωζώνης απείλησαν ότι η Ισλανδία θα μετατραπεί σε «Κούβα του Βορρά», θα απομονωθεί, θα γίνει κράτος - παρίας. Ωστόσο η απόφαση του κ. Γκρίμσον ήταν αμετάκλητη. Και τον Μάρτιο του 2010, ο ισλανδικός λαός με το συντριπτικό ποσοστό του 93%, αρνήθηκε μέσω του δημοψηφίσματος να πάρει στις πλάτες του τα χρέη των τραπεζών.

"Φτάνεις σε αυτά τα σταυροδρόμια, όπου από τη μια πλευρά είναι οι απαιτήσεις των χρηματοπιστωτικών αγορών και από την άλλη είναι η δημοκρατική βούληση του κόσμου. Μπροστά σε με μια τέτοια επιλογή, η απάντησή μου ήταν και είναι ξεκάθαρη: Η δημοκρατική βούληση του κόσμου πρέπει να επικρατήσει!» επισημαίνει με νόημα ο Ισλανδός Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Θορυβημένοι Άγγλοι και Ολλανδοί από το ηχηρό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος κάλεσαν την Ισλανδική κυβέρνηση προκειμένου να ξανασυζητήσουν το θέμα. Τους προσέφεραν καλύτερους όρους από την προηγούμενη φορά. Ωστόσο και πάλι ο Πρόεδρος έδειξε την κάλπη του δημοψηφίσματος. Και πάλι το αποτέλεσμα ήταν "Όχι".

"Ποια είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά της Ευρώπης στον πολιτισμό;" διερωτάται ο κ. Γκρίμσον. "Δεν είναι η οικονομία των αγορών. Είναι η δημοκρατία, η μεγαλύτερη συνεισφορά της Ευρώπης στον κόσμο. Υπάρχουν χώρες σήμερα που έχουν πολύ δυνατές οικονομίες, αλλά πολύ λίγη δημοκρατία".

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ
Η βαθιά δημοκρατική πίστη του ισλανδικού λαού ταξιδεύει πίσω στους αιώνες, στο 930 μ.Χ. Ήταν τότε που ιδρύθηκε ένα από τα αρχαιότερα κοινοβούλια του κόσμου. Κάτοικοι από κάθε γωνιά του νησιού κατέφθαναν ταξιδεύοντας επί μέρες με τα άλογά τους στις πεδιάδες του Θινκβελίρ, όπου κάτω από τον ανοιχτό ουρανό λάμβαναν αποφάσεις για τα κοινά. Η Εθνική Συνέλευση ήταν ο μόνο θεσμός που νομοθετούσε, αφού δεν υπήρχε κεντρική εξουσία ή βασιλιάς.

Έτσι και στις μέρες μας, οι Ισλανδοί πολίτες ανέλαβαν και πάλι να νομοθετήσουν. Έπειτα από ειδικό νόμο που κατατέθηκε στη Βουλή, απλοί άνθρωποι αποφασίστηκε να συμμετάσχουν στην αναθεώρηση του συντάγματος του ισλανδικού κράτους.

Καταθέτοντας την εμπειρία της, η φοιτήτρια και συμμετέχουσα στη Συνταγματική Συνέλευση Άστρος Γκουνλαουσντότιρ, λέει: «Διαβάζαμε τα άρθρα ένα - ένα για να δούμε πως ήταν ως τις μέρες μας και αν χρειαζόταν να γραφούν ξανά. Μετά δημιουργούσαμε τα δικά μας άρθρα, τα οποία δημοσιεύονταν στο Ίντερνετ, όπου το κοινό μπορούσε να σχολιάσει. Έπειτα, κοιτούσαμε αυτά τα σχόλια και εξετάζαμε αν χρειαζόταν αλλαγή στα άρθρα, λαμβάνοντας υπόψη τις επισημάνσεις του κοινού.» Και καταλήγει:

 «Για μένα είναι βήμα προς το μέλλον. Είναι μέρος της άμεσης δημοκρατίας, να επιτρέπεται σε καθημερινούς πολίτες να συμμετέχουν στην καθημερινή ζωή της πολιτικής. Και το ίντερνετ μπορεί να παίξει έναν τέτοιο ρόλο».

ΟΙ ΥΠΑΙΤΙΟΙ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΦΥΛΑΚΗ
Παράλληλα, ικανοποιείται άλλο ένα αίτημα των πολιτών. Μέσα από ειδικό δικαστήριο αναζητούνται οι ποινικές ευθύνες όσων συνέβαλαν στην κρίση του 2008.

Ο πρώην πρωθυπουργός, Γκέιρ Χάαρντε, γίνεται ο πρώτος πολιτικός ηγέτης στον κόσμο που κατηγορείται για εγκληματική ευθύνη αναφορικά με την παγκόσμια οικονομική κρίση. Ο ίδιος εμφανώς συγκινημένος λέει: "Η συνείδησή μου είναι καθαρή, δεν παραβίασα το νόμο, δεν έκανα ποτέ κάτι τέτοιο και δεν νομίζω ότι οι αποφάσεις που πήρα θα πρέπει να οδηγήσουν τον πρωθυπουργό στη φυλακή. Το αντίθετο μάλιστα! Είναι ντροπιαστικό για τους πολιτικούς μου αντιπάλους να θέλουν να πλήξουν εμένα και το κόμμα μου με αυτόν τον τρόπο. Εδώ, η πολιτική μετατράπηκε σε ποινική υπόθεση, η δικαιοσύνη γύρισε αλλού το κεφάλι της", καταλήγει.

Ο κ. Χάαρντε αντιμετωπίζει την ανώτερη ποινή κάθειρξης που στην Ισλανδία είναι δύο χρόνια. Και δεν είναι μόνο αυτός... Τρεις πρώην διοικητές της κεντρικής τράπεζας, υπουργοί και στελέχη των τριών ιδιωτικών τραπεζών καλούνται να λογοδοτήσουν. Ο μόνιμος γραμματέας του υπουργείου οικονομικών ήδη καταδικάστηκε. Ο εισαγγελέας έβγαλε διεθνή εντάλματα σύλληψης, καθώς πολλά golden boys των τραπεζών διέφυγαν στο εξωτερικό, κάνοντας μία μέρα πριν από την εκδήλωση της κρίσης τεράστιες αναλήψεις από τους λογαριασμούς τους. Τρεις συνελήφθησαν και κρατούνται.

Κανείς, ούτε καν οι κατηγορούμενοι, δεν αμφισβήτησαν την αξιοπιστία της ειδικής εξεταστικής επιτροπής που μέσα σε 15 μήνες από τη σύγκλισή της, κατέληξε σε πόρισμα 2.400 σελίδων. Το "μαύρο πόρισμα", όπως αποκαλείται στην Ισλανδία, αναγνώστηκε για 6 μέρες χωρίς σταματημό, από 45 ηθοποιούς στο δημοτικό θέατρο της πόλης. Για τους Ισλανδούς ήταν ένα είδος κάθαρσης.

ΑΝΑΚΑΜΨΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ

Η κρίση σημάδεψε βαθειά τη μικρή νησιωτική χώρα. Η κορόνα υποτιμήθηκε απότομα περίπου 80%. Χιλιάδες έμειναν άνεργοι και οι τράπεζες άρχισαν να κατάσχουν σπίτια και αυτοκίνητα, καθώς οι πολίτες αδυνατούσαν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους. Ασυνήθιστο για ένα σκανδιναβικό κράτος - πολλώ δε μάλλον για την Ισλανδία, που οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της μπορούν να εξασφαλίσουν ένα πολύ καλό βιοτικό επίπεδο- αυξήθηκαν σημαντικά και οι άνθρωποι που στράφηκαν στα κοινωνικά παντοπωλεία για να εξασφαλίσουν είδη πρώτης ανάγκης.

 «Τώρα, έχουμε γύρω στις επτακόσιες οικογένειες που έρχονται, ενώ πριν από την κρίση είχαμε τριακόσιες με τριακόσιες πενήντα. Οι ομάδες που γίνονται όλο και μεγαλύτερες, κάθε εβδομάδα, είναι αυτές των ανέργων»

, σημειώνει η Άσγκερντουρ Φλοσαρντότιρ, υπεύθυνη κοινωνικού παντοπωλείου.

Η βαθιά πληγωμένη οικονομία της Ισλανδίας ήταν αδύνατον να ορθοποδήσει χωρίς βοήθεια. Τα σκανδιναβικά κράτη δάνεισαν στη χώρα 2,5 δισ. δολάρια, ενώ το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εμφανίστηκε μετά από 35 χρόνια στην Ευρώπη για να δανείσει στην Ισλανδία 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια. Τις διαπραγματεύσεις με το Δ.Ν.Τ. ανέλαβε ο υπουργός οικονομικών Στεΐνγκριμουρ Σίγκφουσον, σφοδρός πολέμιός του μέχρι τότε. Από την πρώτη στιγμή ήταν ξεκάθαρος μαζί τους: «Συνειδητοποιείτε ότι έρχεστε σε ένα σκανδιναβικό κράτος κοινωνικής πρόνοιας, ένα ανοιχτό δημοκρατικό κοινωνικό κράτος; Αυτή είναι μια νέα εμπειρία για σας. Και πρέπει να το γνωρίζετε αυτό!», τους είπε. Και εξηγώντας το πώς εξέλαβαν οι ιθύνοντες του Δ.Ν.Τ. τα λεγόμενά του, συνεχίζει: «Ήταν αρνητικοί στην αρχή, αλλά όταν είδαν ότι είμαστε σοβαροί και είχαμε στιβαρά επιχειρήματα γι’ αυτά που σκοπεύαμε να κάνουμε, το δέχτηκαν και μας επέτρεψαν να σχεδιάζουμε τα μέτρα έτσι όπως εμείς νομίζαμε ότι θα ήταν καλύτερα για τη χώρα».

Ο εκπρόσωπος του Δ.Ν.Τ. στην Ισλανδία, Φράνεκ Ροζβαντόβσκι, δηλώνει ότι έχει εκπλαγεί από το πώς πήγαν τα πράγματα:

 «Είναι μάλλον αλήθεια ότι οι άνθρωποι της μεσαίας και εργατικής τάξης καταλήγουν να πληρώνουν δυσανάλογα το κόστος της κρίσης. Είναι ατυχές αλλά αυτό φαίνεται να συμβαίνει. Αλλά, δεν ήταν αυτή η περίπτωση της Ισλανδίας. Ένα από τα πράγματι αξιοσημείωτα στοιχεία αυτού του προγράμματος που οι αρχές σχεδίασαν και εφάρμοσαν, είναι ότι πήραν αρκετά μέτρα για να προστατέψουν το φτωχότερο μέρος του πληθυσμού, τη μεσαία τάξη και τους φτωχούς». Και καταλήγει: «Νομίζω πως αυτό ήταν ένα σημαντικό και σπουδαίο επίτευγμα των ισλανδικών αρχών. Στην περίοδο μετά την κρίση, η ανισότητα στην κατανομή εισοδήματος έχει γίνει, για την ακρίβεια, λιγότερη, παρά μεγαλύτερη».

Με οδηγό τη διατήρηση του κοινωνικού κράτους και προσανατολισμό την αύξηση της φορολογίας στα εύπορα κοινωνικά στρώματα, η χώρα βαδίζει στο σωστό δρόμο. Όπως επισημαίνει ο κ. Σίγκφουσον: «Τώρα που έχει περάσει καιρός από την κρίση μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ικανοποιημένοι. Τα πράγματα πήγαν καλά για την Ισλανδία γιατί ξέφυγε από την επικίνδυνη ζώνη, δεν υπάρχουν πλέον συζητήσεις για πτώχευση ή τέτοια πράγματα, η αποκατάσταση προχωρά, η οικονομική ανάπτυξη που αναμένεται αυτό το χρόνο είναι 2.5% - 3%. Η ανεργία πέφτει συνεχώς και οι περισσότεροι δείκτες σήμερα δείχνουν βελτίωση. Αλλά, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο».

Η Ισλανδία αποτελεί σίγουρα ένα διαφορετικό παράδειγμα διαχείρισης της κρίσης που προέκυψε από την κατάρρευση των τραπεζών της. Οικονομικά, πολιτικά, δικαστικά και πολιτισμικά προσπάθησε να λειτουργήσει όχι με βάση τις απαιτήσεις των αγορών που την έφεραν στο χείλος της καταστροφής, αλλά με επίκεντρο τον πολίτη και τα συμφέροντά του. Ακόμα και έτσι όμως, τα προβλήματα που γεννήθηκαν από την κρίση παραμένουν παρόντα για να θέτουν ρητά το ερώτημα: Ποιος είναι ο πυρήνας του προβλήματος που έχει εξωθήσει στην ανέχεια τους λαούς, από την Αργεντινή μέχρι τη Γουατεμάλα, από την Τυνησία μέχρι την Κένυα και από την Ισλανδία μέχρι την Ελλάδα;

Γιώργος Αυγερόπουλος για τον Εξάντα

Διαβάστε περισσότερα »