Βγάλ' το βραχιόλι απ' τον τουρίστα

"Ντρουμου-ντρουμου-ντρουμ, τα βραχιόλια της βροντούν."
Όχι της Γερακίνας που πήγε για νερό βέβαια.
Αλλά κάποιας τουρίστριας που φοράει βραχιολάκι ξενοδοχείου.
Της μόδας επιλογή; Όχι βέβαια. "Της αγοράς".
Κι όταν λέμε αγορά, μιλάμε για κάτι ισοδύναμο με τη θρησκεία στο νεοφιλελεύθερο σύμπαν μας.
Το βραχιολάκι είναι το αναγνωριστικό στοιχείο του κάθε τουρίστα-πελάτη μεγαλοξενοδοχείου.
Αυξάνεται ο τουρισμός λοιπόν, έρχονται όλο και περισσότεροι τουρίστες, αλλά δυστυχώς δεν ανακουφίζεται η τσέπη των κατοίκων των τουριστικών περιοχών.
Γιατί;

Η απάντηση κρύβεται σε μια φράση: all inclusive hotels.
Δηλαδή, ξενοδοχεία στα οποία ο τουρίστας κοιμάται, πίνει καφέ, τρώει πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό, κάνει τη βουτιά του στην πισίνα ή στην "ιδιόκτητη" παραλία, πίνει το ποτό του, βρίσκει ειδικά διαμορφωμένο χώρο για να παίξει το παιδί του...
Με λίγα λόγια, ό,τι χρειάζεται, το βρίσκει μέσα στο ξενοδοχείο!

Και φυσικά, το αποτέλεσμα είναι η τοπική κοινωνία να μην ωφελείται σχεδόν καθόλου από την έλευση των χιλιάδων τουριστών, αφού ο μόνος που επωφελείται είναι ο ξενοδόχος!
Και, όταν μιλάμε για ξενοδόχο, μιλάμε βέβαια για μεγαλοξενοδόχο, διότι τα all inclusive είναι κατά κανόνα μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες.
Δηλαδή η τοπική κοινωνία κάθε τουριστικής περιοχής ατενίζει τους τουρίστες από μακριά, ενίοτε της τρέχουν σάλια βλέποντάς τους να περνούν μπροστά της, αλλά απ' τους περισσότερους δε βλέπει ούτε ευρώ!
Ούτε ο ταβερνιάρης, ούτε ο καφετζής, ούτε ο μπάρμαν, ούτε ο σερβιτόρος, ούτε ο ψιλικατζής, ούτε ο ταξιτζής, ούτε ο καντινιέρης.

Και. αφού όλοι αυτοί δε βλέπουν φράγκο, η οικονομία κάθε τουριστικού μέρους πάει κατά διαόλου, ανεξαρτήτως της αύξησης της τουριστικής κίνησης.
Και φυσικά, όταν οι παραπάνω δεν βγάλουν ζεστό τουριστικό χρήμα το καλοκαίρι, τότε και η υπόλοιπη τοπική κοινωνία δε θα δει φράγκο το χειμώνα...
Έτσι πάνε αυτά: αλυσίδα!
Τσάμπα οι πανηγυρισμοί λοιπόν για την αύξηση των τουριστικών αφίξεων.
Οι τοπικές κοινωνίες δεν ωφελούνται παρά ελάχιστα.

Τι; Αν υπάρχει αντιπρόταση;
Φυσικά και υπάρχει. Δεν κριτικάρω ποτέ χωρίς αντιπρόταση.
Να απαγορευτεί το all inclussive.

Ας βγάλουμε το βραχιολάκι απ' τον τουρίστα, που τον έχουμε μαρκάρει λες και είναι γουρούνι.
Οι τοπικές κοινωνίες, οι τοπικές οικονομίες και άρα η συνολική ελληνική κοινωνία χρειάζεται τουρίστες που θα έρθουν εδώ και θα κυκλοφορήσουν ελεύθερα να δουν και να βιώσουν τα καλά (και τα άσχημα) του ελληνικού τοπίου, αφήνοντας μεταξύ άλλων και σημαντικά κέρδη στους ανθρώπους της χώρας.
Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται τουρίστες και όχι ομήρους των μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων.

toixo-toixo

Διαβάστε περισσότερα »

Πρωτομαγιά: Η γιορτή της άνοιξης

Η γιορτή της Άνοιξης!

H Πρωτομαγιά έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα. Είναι η πρώτη ημέρα του Μαΐου και η γιορτή της Άνοιξης. Ο Μάιος, σύμφωνα με την παράδοση, πήρε το όνομά του από τη ρωμαϊκή θεότητα Maia (Μάγια), η οποία ονομάστηκε έτσι από την ελληνική λέξη Μαία που σημαίνει τροφός και μητέρα. Η Μάγια ταυτίστηκε με την Ατλαντίδα νύμφη Μαία, τη μητέρα του Ερμή στον οποίο αφιερώθηκε ο μήνας Μάιος.

Ο Μάιος είναι ο 5ος μήνας του χρόνου, ο οποίος αντιστοιχεί στον αρχαίο μήνα Θαργηλίωνα που γιορταζόταν με τα περίφημα Ανθεοφόρια. Ήταν αφιερωμένος στη θεά της γεωργίας Δήμητρα και την κόρη της Περσεφόνη, που τον μήνα αυτόν βγαίνει από τον Άδη κι έρχεται στη γη. Γιορτές γίνονταν και στην αρχαία Ρώμη που τις έλεγαν "ροσύλλια" τις οποίες διατήρησαν και οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες.

Για τη λαϊκή αντίληψη, στο μήνα Μάιο συνυπάρχουν οι ιδιότητες του καλού και του κακού, της αναγέννησης και του θανάτου και συγκεντρώνονται την πρώτη του ημέρα, την Πρωτομαγιά.

Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς σηματοδοτεί την τελική νίκη του καλοκαιριού απέναντι στον χειμώνα, την κατίσχυση της ζωής επί του θανάτου και έχει ρίζες που ανάγονται σε προχριστιανικές αγροτικές λατρευτικές τελετές για τη γονιμότητα των αγρών και, κατ' επέκταση, και των ζώων και των ανθρώπων.

Η αρχαιότατη γιορτή της Πρωτομαγιάς συνεχίστηκε στο διάβα των αιώνων με επισημότητα και με διάφορες μορφές και εκδηλώσεις. Μία από τις παλαιότερες γιορτές ήταν τα Ανθεστήρια, η γιορτή των λουλουδιών, η πρώτη επίσημη γιορτή ανθέων των Ελλήνων.

Τα Ανθεστήρια, κατά τη διάρκεια των οποίων πομπές με κανηφόρες που έφερναν άνθη βάδιζαν με μεγαλοπρέπεια προς τα ιερά, ιδρύθηκαν πρώτα στην Αθήνα και έπειτα πήραν πανελλήνια μορφή, αφού διαδόθηκαν και σ άλλες πόλεις της Ελλάδος. Σύμφωνα με το μύθο, στα Ανθεστήρια «ανασταινόταν» ο… σκοτωμένος θεός Ευάνθης, επίθετο του Διόνυσου, από το χυμένο αίμα του οποίου φύτρωσε η άμπελος.

Όταν οι Ρωμαίοι κατάκτησαν την Ελλάδα, η γιορτή της Πρωτομαγιάς, δεν έπαψε να υπάρχει αλλά εμπλουτίστηκε γιατί και οι δύο λαοί πίστευαν, ότι τα λουλούδια αντιπροσωπεύουν την ομορφιά των θεών και φέρνουν δύναμη, δόξα , ευτυχία και υγεία.

Με το πέρασμα των αιώνων, η αρχική έννοια της Πρωτομαγιάς αλλοιώθηκε και επιβίωσαν έθιμα ως απλές λαϊκές γιορτές ( περιφορά δέντρων, πράσινων κλαδιών ή στεφάνων με λουλούδια, ανακήρυξη του βασιλιά ή της βασίλισσας του Μάη, χορός γύρω από ένα δέντρο ή ένα στολισμένο κοντάρι-γαϊτανάκι).

Η Πρωτομαγιά είναι μία από τις ελάχιστες γιορτές, χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο, με εκδηλώσεις που απαντώνται στον λαϊκό πολιτισμό πολλών ευρωπαϊκών λαών, οι οποίες έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας.

Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι
Ένα από τα πιο γνωστά έθιμα που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες, είναι το πρωτομαγιάτικο στεφάνι.

Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς συνδέεται με την ανθρώπινη χαρά για την άνοιξη και τη βλάστηση. Απότοκο των δοξασιών αυτών είναι το μαγιάτικο στεφάνι που φτιάχνεται από διάφορα άνθη και καρπούς και κρεμιέται στην πόρτα των σπιτιών.

Το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει στη σημερινή εποχή τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, από την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί λόγω του τρόπου ζωής των σύγχρονων πόλεων.

Στα μέρη της Μικράς Ασίας, σε κάθε στεφάνι έβαζαν, εκτός από λουλούδια, ένα σκόρδο για τη βασκανία, ένα αγκάθι για τον εχθρό κι ένα στάχυ για την καλή σοδειά. Το μαγιάτικο στεφάνι στόλιζε τις πόρτες των σπιτιών ως του Αϊ - Γιαννιού του Θεριστή και τότε, το καίγανε στις φωτιές του αγίου.

Στα Δωδεκάνησα, μαζεύουν ένα λουλούδι που το λένε "ανοιχτομάτη" και πιστεύουν πως όποιος το έχει είναι πάντα γερός και τυχερός.

Το αμίλητο νερό
Σε νησιά του Αιγαίου την Πρωτομαγιά, τα κορίτσια σηκώνονταν την αυγή και έπαιρναν μαζί τους τα λουλούδια, που είχαν μαζέψει από την παραμονή και πήγαιναν στα πηγάδια να φέρουν το «αμίλητο νερό» (αμίλητο γιατί το κουβαλούσαν χωρίς να μιλούν). Όταν το έφερναν στο σπίτι, πλένονταν όλοι με αυτό.

Η Πρωτομαγιά των αγροτών
Οι αγρότες φτιάχνουν το Μάη τους με πρασινάδες, καρπούς, σκόρδο για τη βασκανία και αγκάθι για τον εχθρό.

Στις περιοχές της Σμύρνης, την παραμονή της Πρωτομαγιάς, οι αγρότες πήγαιναν στην εξοχή, για να κόψουν οτιδήποτε είχε καρπό: σιτάρι, κριθάρι, σκόρδα, κρεμμύδια, κλαδιά συκιάς με τα σύκα, κλαδιά αμυγδαλιάς με τα αμύγδαλα, κλαδιά ροδιάς με τα ρόδια.

Στην Αγιάσο της Λέσβου, φτιάχνουν στεφάνια από όλα τα λουλούδια και βάζουν μέσα "δαιμοναριά", άγριο χόρτο με πλατιά φύλλα και κίτρινα λουλούδια για να δαιμονίζονται οι γαμπροί.

Στη Σέριφο, από το βράδυ της παραμονής, κρεμούν στην πόρτα ένα στεφάνι από λουλούδια τσουκνίδες, κριθάρι και σκόρδο.

Το Μαγιόξυλο
Σε χωριά της Κέρκυρας, οι κάτοικοι περιφέρουν έναν κορμό κυπαρισσιού, σκεπασμένο με κίτρινες μαργαρίτες που γύρω του έχει ένα στεφάνι με χλωρά κλαδιά.

Με το μαγιόξυλο αυτό, οι νέοι εργάτες ντυμένοι με κάτασπρα παντελόνια και πουκάμισα και κόκκινα μαντήλια στο λαιμό βγαίνουν στους δρόμους, τραγουδώντας το Μάη.

Το Πήδημα της φωτιάς
Νέοι και γυναίκες μεγάλης ηλικίας μαζεύονται την παραμονή της Πρωτομαγιάς, μόλις δύσει ο ήλιος και ανάβουν φωτιές με ξερά κλαδιά που έχουν συγκεντρώσει αρκετές μέρες πριν. Όσο η φωτιά είναι αναμμένη οι γυναίκες χορεύουν κυκλικούς χορούς γύρω από τη φωτιά και τραγουδούν παραδοσιακά τραγούδια για την Πρωτομαγιά.

Τα νέα παιδιά, αφού βρέξουν τα μαλλιά και τα ρούχα τους, πηδούν πάνω από τις φωτιές σαν μία συμβολική πράξη που αποσκοπεί στο να διώξει τον χειμώνα και την αρρώστια. Στην συνέχεια όλοι παίρνουν έναν δαυλό από φωτιά και την πηγαίνουν στο σπίτι τους για να φύγουν όλα τα κακά.

Υπάρχουν και άλλα πολλά έθιμα της Πρωτομαγιάς που γιορτάζονται σε διάφορα μέρη της Ελλάδας: το Μαγιόπουλο, το οποίο ονομάζουν ακόμα Φουσκοδένδρι ή Ζαφείρη, γιορτάζεται στην Ήπειρο και στη Θεσσαλία, το έθιμο του Κλήδωνα (είδος λουλουδιού) στο δήμο Κόζιακα, το έθιμο της πιπεργιάς στην Εύβοια, τα Ξόρκια της Πρωτομαγιάς για το διώξιμο των φιδιών στην Ήπειρο, κ.λπ.

Διαβάστε περισσότερα »