Καλλιέργεια καπνού

H ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ

ΠΑΠΟΥΤΣΗ ΕΥΓΕΝΙΑ
Γραμματέας του Λαογραφικού Μουσείου Αιτωλ/νίας
Το κύριο προιόν που παράγεται στο νομό μας είναι ο καπνός. Ο καπνός είναι μονοετές, ποώδες φυτό και ανήκει στο γένος Νικοτιανή (Nicotiana), το οποίο καλλιεργείται για τα φύλλα του, τα οποία μετά από κατάλληλη επεξεργασία χρησιμοποιούνται για κάπνισμα.

Μετά το 1910 η καλλιέργεια του τσεμπελιού (τσεμπέλι = ποικιλία καπνού) στο Ξηρόμερο και στο Βάλτο , άρχισε να αποκτά μεγάλη σημασία για την τοπική κοινωνία. Αμέσως άρχισαν οι καπνοκαλλιέργειες στα χωριά των περιοχών αυτών και πολύ σύντομα πήραν μεγάλες διαστάσεις λόγω της αυξημένης ζήτησης που είχαν τα περίφημα καπνά Ξηρομέρου-Βάλτου, τόσο από την εσωτερική κατανάλωση, όσο και από το εξωτερικό. Η ποιότητα του καπνού ήταν άριστη, εξαιτίας του ορεινού-ημιορεινού εδάφους, του κλίματος και μάλιστα τα καπνά της Κατούνας θεωρούνταν από πολλούς τα καλύτερα της παγκόσμιας παραγωγής, αφού είχαν αποσπάσει πολλές φορές τα πρώτα βραβεία στην Διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης.
Ο καπνός έτσι για να πούμε δύο λόγια για την προέλευση του, ήρθε στην Ισπανία από το Περού της Αμερικής κατά τον 16ο αιώνα, στην αρχή με την μορφή του φύλλων και αργότερα ήρθαν και οι σπόροι του. Πρωτοκαλλιεργήθηκε στην Πορτογαλία και Γαλλία ως διακοσμητικό και κοσμητικό και φαρμακευτικό φυτό. Στην Ελλάδα φαίνεται να ήρθε στις αρχές του 19ο αιώνα από την περιοχή της Θράκης και αμέσως έφθασε και στη περιοχή του Βάλτου και του Ξηρομέρου. Τα τελευταία χρόνια χιλιάδες οικογένειες καπνοπαραγωγών βρίσκονται σε απόγνωση, λόγω της φθηνής τιμής πώλησης(σχεδόν τζάμπα), της κατάργησης σχεδόν της ποικιλίας Τσεμπέλι, την μείωση του ποσοστού καπνοκαλλιέργιας και οι περιοχες αυτές  οδηγούνται μαθηματικά σε μαρασμό και αδιέξοδο.

Δύο είναι οι βασικοί τύποι καπνού:

Αμερικάνικα καπνά

Είναι 3 οι βασικοί τύποι των Αμερικάνικων καπνών.
Ο τύπος Βιρτζίνια που κάθε φυτό έχει 25 περίπου φύλλα μεγάλου μεγέθους με χρώμα κιτρινωπό που οφείλεται κυρίως στη σύσταση του εδάφους των αγρών που καλλιεργείται.
Τα καπνά τύπου Μπέρλεϋ (Burley) των οποίων τα φύλλα είναι μικρότερα από τα Βιρτζίνια και το χρώμα των φύλλων τους είναι πράσινο ανοιχτό ο βλαστός τους δε λευκοκίτρινος. Ο τύπος αυτός καλλιεργείται και στην Ελλάδα.
Τέλος τα καπνά τύπου Fire-cured με τα φύλλα τους να έχουν μαύρο χρώμα , σκληρή υφή και ιδιαίτερη βαριά γεύση.

Ανατολικά καπνά

Καλλιεργούνται σε εδάφη ξηρά και φτωχά είναι δε ποικιλίες καπνών με μικρά και κοντά φύλλα.
Θεωρούνται αρκετά εύγευστα καπνά και πολύ καλής ποιότητας. Βρίσκονται σε καλλιέργειες στην Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία, Τουρκία, Συρία και αλλού.
Τα καλύτερης ποιότητας ανατολικά καπνά φύονται στις Μεσογειακές χώρες και ωριμάζουν κυρίως τις ξηρές περιόδους χωρίς πολλές βροχές.
Μέχρι πρόσφατα καλλιεργούνταν στην Ελλάδα περί τις 80 ποικιλίες, υποποικιλίες και βιότυποι καπνών. Οι κυριώτερες ήταν:

1. Μπασμάς Μακεδονίας.
   Αρωματικός καπνός Καλλιεργείται στην Ανατολική Μακεδονία. Τα φύλλα του είναι κοντά με λεπτές νευρώσεις, αρκετά ελαστικά.
2. Μπασμάς Ξάνθης.
   Ο πιο αρωματικός του κόσμου , εξαιρετικής ποιότητας. Τα φύλλα του έχουν μέτριο πάχος και ερυθροκίτρινο χρώμα όταν ξεραθούν. Καλλιεργείται στη Χρυσούπολη Καβάλας στο Σιδηρόνερο Δράμας και στις περιοχές της Δυτικής Θράκης.
3. Ζίχνα.
   Μοιάζει με τους μπασμάδες και το άρωμα του είναι αρκετά έντονο. Καλλιεργείται στην επαρχία Φυλλίδας.
4. Ουδέτερος Μακεδονίας.
   Ψηλό φυτό με μεγάλα φύλλα ανοιχτού πράσινου χρώματος. Είναι καπνά φτωχά σε νικοτίνη και το άρωμα τους είναι ελάχιστο έως ανύπαρκτο. Καλλιεργούνται σε μικρή κλίμακα σε διάφορες περιοχές της Μακεδονίας.
5. Τσεμπέλια Αγρινίου.
   Χαμηλά φυτά με παχιά μεγάλα φύλλα χωρίς μίσχο. Το χρώμα τους είναι ανοιχτό και καλλιεργούνται κυρίως στην Αιτωλοακαρνανία, Ιωάννινα και Θεσπρωτία. Θεωρούνται τα καλλίτερα για παρασκευή τσιγάρων και καταναλώνονται αποκλειστικά εγχώρια.
6. Μπασή – Μπαγλή.
   Καλλιεργούνται στην περιοχή της Προσοτσάνης. Ψηλά καπνά , φύλλα με μίσχους μετρίου μεγέθους. Θεωρούνται μέτριας ποιότητας.
7. Μυρωδάτα Αγρινίου.
   Παρά την ονομασία τους το άρωμα των καπνών αυτών είναι φτωχό. Είναι ποτιστική ποικιλία και απαιτεί υγρό έδαφος για να αναπτυχθεί. Όταν τα φύλλα ξεραθούν τότε αποκτούν χρυσοκίτρινο χρώμα. Είναι φτωχά σε περιεκτικότητα νικοτίνης.
8. Μαχαλά.
   Είναι ποικιλία καπνών με πολύ λεπτά φύλλα. Το κάπνισμα τους είναι ήπιο και γλυκό ενώ δεν έχουν καθόλου άρωμα.
9. Μπέρλι .
   Αμερικάνικος τύπος καπνού που τελευταία καλλιεργείται ευρέως στην Ελλάδα. Ο τύπος αυτός καλλιεργείται σε πεδινά εδάφη καλά αρδευόμενα και οι στρεμματικές αποδόσεις του είναι μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες των ανατολικών τύπων.

Η μελέτη της καλλιέργειας του καπνού βασισμένη στις μαρτυρίες παλαιών αγροτών, έχει σκοπό να γνωρίσει στους νεότερους  τον παραδοσιακό τρόπο καλλιέργειας του καπνού. Η σύγκριση ανάμεσα στην παραδοσιακή καλλιέργεια και στη σημερινή, θα προσφέρει πολλά στοιχεία.
Στο νομό υπάρχουν 2 ποικιλίες καπνο΄υ. Το τσεμπέλι και το μυρωδάτο. Η καλλιέργεια ξεκινέι ως εξής: Ο παραγωγός φύλαγε το σπόρο από την προηγούμενη χρονιά, διαλέγοντας αυτόν από το άνθος της καλύτερης καπνόριζας. Ο αγρότης μετά την αποξήρανση του ά;νθους , το έτριβε και τον συγκέντρωνε σε μια πάνινη σακούλα. Η εργασία για την καλλιέργεια της καινούρια ς χρονιάς άρχιζε τον Φεβρουάριο. Έπαιρναν το σπόρο και τον <<έκλωθαν>> δηλαδή τον έβαζαν σε μάλλινη σακούλα ή <<τσουράπι και έδεναν το άνοιγμα. Στη συνέχεια ράντιζαν τη σακούλα με χλιαρό νέρο και την τοποθετούσαν σε ζεστό χώρο, όπως για παράδειγμα κοντά στο τζάκι. Το ράντισμα με το χλιαρό νερό γινόταν σε διαστήματα. Μόλις άρχιζε να σκάει ο σπόρος, δηλαδή άσπριζε, τον έβγαζαν και τον έριχναν στις <<φυντανιές ή βραγιές>>. Οι βραγιές ήταν ο ειδικός χώρος που έσπερναν το σπόρο και ετοιμάζονταν από νωρίτερα.

       

Ο χώρος ήταν υπερυψωμένος από το έδαφος περίπου 1 πιθαμή και επίπεδος. Πάνω του έριχναν ψιλή άμμο και μίγμα κοπριάς προβάτων και κοτσιλιών κότας. Εκτός αυτού χρησιμοποιούσαν και <<ούρα ανθρώπων>>. Η κοπριά χρησιμοποιούνταν  παλιότερα αντί για λίπασμα. Ο τρόπος αυτός ετοιμασίας των <<βραγιών>> δεν άλλαξε και πολύ στο σήμερα. Χρησιμοποιούν στην περιοχή μας ακόμη κοπριά μαζί με διάφορα λιπάσματα. Οοι βραγιές έπρεπε να βρίσκονται κοντά στις αποθήκες , συνήθως στο κήπο του σπιτιού , όπου υπήρχε νερό. Μετά την ετοιμασία των βραγιών έριχναν το σπόρο και τον σκέπαζαν με κλαδιά από ρύκια, για να εμποδίζουν τα πουλιά να τρώνε το σπόρο. Τις πότιζαν σε ορισμένα χρονικά διαστήματα . Αν δεν υπήρχε νερό κοντά στις βραγιές το κουβαλούσαν  από τα πηγάδια . Για να αποφύγουν το κακό μάτι σε κεντρικό σημείο των βραγιών τοποθετούσαν μια σκορδοπλέχτρα και έναν ξύλινο σταυρό. Με το φύτρωμα του σπόρου άρχιζε το βοτάνισμα, δηλαδή το βγάλσιμο από τις βραγιές των διαφόρων αγριόχορτων. Το πότισμα και το βοτάνισμα συνεχιζόταν μέχρις ότου μεγαλώσει το φυντάνι στο μέγεθος μιας πιθαμής. Σήμερα αντί για κλαδιά από ρύκια σκεπάζουν τις βραγιές με νάυλον, που το στηρίζουν σε ημιστέφανα από ατσαλόσυρμα.

     

Το όργωμα των χωραφιών στα οποία γίνοταν το φύτεμα του καπνού, ξεκινούσε το Μάρτιο. Παλιότερα για το όργωμα χρησιμοποιούταν τα <<ζευγάρια>> δηλαδή 2 άλογα ή 2 βόδια, τα οποία έσερναν το ξύλινο αλέτρι στην αρχή, που αργότερα έφερνε μπροστά σιδερένια μύτη και πολύ αργότερα τη σιδερένια μηχανή. Σήμερα όπως όλοι ξέρουμε, το όργωμα των χωραφιών γίνεται με τρακτέρ. Πρίν οργώσουν το χωράφι έπρεπε να το λιπάνουν και για λίπασμα χρησιμοποιούσαν την κοπριά. Το κόπρισμα του χωραφιού γινόταν από κοπάδια βλάχων, τα οποία κοιμούνταν στο χωράφι. Ο παραγωγός πλήρωνε στον ιδιοκτήτη του κοπαδιού 1 δεκάρα το κεφάλι. Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι για την καλλιέργεια του μυρωδάτου , τα χωράφια έπρεπε να έχουν αμμουδδερό χώμα, και για τσεμπέλια χαλκερό ή τραγάνα.

         Μετά το όργωμα που γινόταν 3 φορές , ακολουθούσε το σβάρνισμα, με ξύλινη σβάρνα, πάνω στη οποία τοποθετούσαν πέτρες για να βαρύνει και να τρίβει καλύτερα τις μπλάνες. Όταν το χωράφι ετοιμαζόταν το χώριζαν σε κατεβατά κι αυλακιές, όπου ανάμεσα σ΄ αυτά έκοβαν τα αυλάκια.

         Και λάβαινε χώρα το φύτεμα, που γινόταν το Μαιο. Το φυντάνι το έβγαζαν από την βραγιά, όταν ήταν ήδη μια πιθαμή και το τοποθετούσαν στις κόφες.

         Το φύτεμα γινόταν με το σουφλί , που ήταν και είναι ξύλινο και είχε καποιά διαδικασία: Πρώτα ήταν το μπροστοπότισμα, ακολουθούσε το φύτεμα του φυντανιού στ΄αυλάκια σε απόσταση μια πιθαμής και στη συνέχεια το δεύτερο πότισμα. Πολλές φορές , αν δεν υπήρχε νερό κοντά στο χωράφι το κουβαλούσαν με το ζυγό. Πρέπει να τονίσουμε εδώ την παρουσία στο φύτεμα όλης της οικογένειας και ειδικά των ανήλικων παιδιών. Και τούτο , γιατί παλαιότερα δεν είχαν τη δυνατότητα να έχουν όλοι εργάτες.

         Πρίν το φύτεμα η νοικοκυρά έφτιαχνε χαλβά ή ριβανη για να κεράσει τις εργάτριες. Μαζί της έπαιρνε ούζο για τους εργάτες ή λουκούμια. Το μεσημέρι σταματούσαν για φαγητό.  Τα φαγητά ετοίμαζε συνήθως η νοικοκυρά. Η πληρωμή για τους εργάτες γινόταν στο  τέλος της μέρας και το μεροκάματο ήταν πριν το 1920 περίπου 3δρχ- 1 τάληρο.

         Όταν ο καπνός μεγάλωνε μέχρι 2 πιθαμές πάνω από το χώμα τον σκάλιζαν. Το μάζεμα του καπνού άρχιζε σχεδόν από τις 20 Ιουνίου. Γινόταν κατά διαστήματα, τα <<χέρια>> . Ο καπνός αποτελούνταν από 5 χέρια: το πατόφλο, το πρωτο, το δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο, το κορφάδι. Μαζεύονταν και μαζεύεται χέρι-χέρι ανάλογα με την ωρίμανση. Σε κάθε χέρι οι εργάτες έπαιρναν από 2-3 φύλλα. Ο καλλιεργητής καταλάβαινε την ωρίμανση του καπνού από το κιτρίνισμα του φύλλου.

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΚΑΠΝΟΠΑΡΑΓΩΓΩΝ  ΤΟΥ 1962 ΚΑΙ Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜ. ΒΛΑΧΟΥ

Μια διήγηση του Γρηγόρη Μπακόλα, από το βιβλίο του “Η δίκη των καπνοπαραγωγών Ξηρομέρου – Βάλτου στο Αγρίνιο το 1962″
Η 8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1962, που συν­δέεται με τα αιματηρά γεγονότα της ΣΦΗΝΑΣ – ΒΑΛΤΟΥ και με τη μεγά­λη θυσία που πρόσφεραν οι καπνοπα­ραγωγοί του ΞΗΡΟΜΕΡΟΥ και του ΒΑΛΤΟΥ, το θάνατο του Δημήτρη ΒΛΑ­ΧΟΥ, έχει την προϊστορία της. Στις αρχές του 1962, ήταν στις καπναποθήκες των καπνοπαραγωγών Βάλ­του, Ξηρομέρου και Τριχωνίδας, αδιά­θετη ολόκληρη η παραγωγή καπνών εσωτερικής κατανάλωσης εσοδείας 1961. Η    Κυβέρνηση Καραμανλή αναγκάστηκε ύστερα από πίεση και δια­μαρτυρίες εκ μέρους του καπνοπαραγωγικού κόσμου της περιοχής, να δώσει εντολή προς τους καπνοβιομήχανους για να προβούν στην αγορά των καπνών εσωτερικής κατανάλωσης εσοδείας 1961 απ’ την 1η Απρίλη 1962, κατά ποσοστό 20% μηνιαία, ώστε, μέχρι την 31 Αυ­γούστου του αυτού έτους να πωληθεί και το τελευταίο κιλό εσοδείας 1962, και εν συνεχεία η Κυβέρνηση προέβη στην χρηματοδότηση των καπνοβιομηχάνων. Οι καπνοβιομήχανοι παρά την Κυβερνητική απόφαση και παρ’ ότι χρηματοδοτήθηκαν, δεν προέβησαν στην αγορά των καπνών κατά το ρυθμό που υπαγόρευε η Κυβερνητική απόφαση.             Η κωλυσιεργία τους ήταν συστηματική και τούτο με την ανοχή και την ουσιαστική συμπαράσταση της Κυβέρνησης, η οποία πέραν της τυπικής της απόφασης, ουδεμία ουσιαστική πίεση ασκούσε επί των μεγιστάνων της καπνοβιομηχανίας, για την έγκαιρη και σε ικανοποιητικές τιμές αγορά των καπνών εσωτερικής κατανάλωσης του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Το αποτέλεσμα αυτής της συμπαιγνίας Κυβέρνησης – καπνοβιο­μηχάνων, υπήρξεν ότι επί 7.500 περίπου τόνων συνολικής εσοδείας 1961, αγοράσθηκαν από την καπνοβιομηχανία σε πολύ εξευτελιστι­κές τιμές, μέχρι το Σεπτέμβρη 1962, 1.400 τόνοι και παρέμεινε τότε αδιάθετο ποσοστό 65% και πλέον της εσοδείας καπνών εσωτερικής κατανάλωσης 1961, της περιφέρειας του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Εμπαίχθηκαν τότε οι καπνοπαραγωγοί και τα καπνά υπήρχαν αδιά­θετα και σάπιζαν στις αποθήκες, προς τον αποκλειστικό σκοπό να πιεσθούν οι ατυχείς και να δεχθούν να πωλήσουν τα καπνά τους, που είναι ποτισμένα με το αίμα τους, στους καπνοβιομήχανους σε εξευ­τελιστικές τελείως τιμές. Γιατί οι τιμές τις οποίες πρόσφεραν τότε οι καπνοβιομήχανοι, ήταν εξευτελιστικές. Οι τιμές οι προσφερθείσες το προηγούμενο έτος 1961 για την αγο­ρά των καπνών εσοδείας 1960 κυμαίνονταν από 15-40 δρχ. κατά κιλό. Οι καπνοπαραγωγοί με τις τιμές αυτές δεν μπόρεσαν να πληρώσουν ούτε τα προς την Αγροτική     Τράπεζα χρέη τους και ως εκ τούτου εύ­λογα προέβαλαν τότε το αίτημα της διάθεσης των καπνών τους σε τι­μές ανώτερες απ’ αυτές του προηγούμενου χρόνου κατά 50-40%, για­τί έτσι μόνο θα μπορούσαν να ξεχρεωθούν και να αντιμετωπίσουν τις στοιχειώδεις οικονομικές και βιοτικές τους ανάγκες. Οι καπνοβιομήχανοι όχι μόνο δεν προσέφεραν τιμές ανώτερες των του προηγουμένου έτους κατά 50-40%, όπως ζητούσαν οι καπνοπαραγωγοί, αλλά τουναντίον κατ’ αρχάς δεν έδιναν ούτε την αύξηση την κατά 10% επί των   τιμών του προηγούμενου έτους που αποφάσισε η Κυ­βέρνηση, κατόπιν του νέου φόρου που επέβαλε στα σιγαρέτα και που ανέρχονταν ως γνωστό σε 50-70 λεπτά κατά κουτί, αναλόγως. Δίκαιη, ως εκ τούτου, εύλογη και επιβεβλημένη υπήρξε η αγανά­κτηση και κινητοποίηση των καπνοπαραγωγών η οποία κορυφώνεται σε ένταση από τα μέσα Ιούλη 1962 και φτάνει στη επαναστατική εκείνη έκρηξη της 8ης Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου. Διότι αποτελούσε και αποτελεί πρόκληση ο κατ’ έτος συστηματικός εμπαιγμός σε βάρος τους, εκ μέρους των καπνοβιομήχανων, με τη συ­μπαράσταση της Κυβέρνησης.                                                                                                       Αποτελεί πρόκληση σε βάρος των κα­πνοπαραγωγών, όταν η  Κυβέρνηση επιβάλλει φόρο επί των σιγαρέτων υπέρ των καπνοβιομηχάνων, των περιπτερούχων κ.λ.π. ενώ στους καπνοπαραγωγούς δεν δίνει ούτε ψυχούλα. Αποτελεί ιταμή πρόκληση για τους παραγωγούς, όταν η Κυβέρνη­ση επιτρέπει στους καπνοβιομήχανους να τους εκβιάζουν και να μέ­νουν τα καπνά τους αδιάθετα, για να σαπίζουν στις αποθήκες. Αποτελεί κυνισμό από μέρους της τότε Κυβέρνησης Καραμανλή, όταν αρνείται να δώσει στους καπνοπαραγωγούς τιμές, ικανές να αντι­μετωπίσουν τις στοιχειώδες βιοτικές τους ανάγκες, τη στιγμή που επι­βάλλει βαρείς φόρους επί των ειδών πρώτης ανάγκης, οι οποίοι, πλήτ­τουν τα ευρέα λαϊκά στρώματα και καταβιβάζουν περισσότερο το βιο­τικό επίπεδο του Λαού. Αποτελεί πρόκληση ακόμα προς τους δυστυχείς καπνοπαραγω­γούς η εκ μέρους της τότε Κυβέρνησης άρνηση για στοιχειώδη ικα­νοποίηση των λογικών και δίκαιων αιτημάτων των καπνοπαραγωγών Αιτωλοακαρνανίας, όταν αυτή η Κυβέρνηση της πλουτοκρατίας και των αδίστακτων μονοπωλίων δε διστάζει να διπλασιάσει τη βασιλική χορηγία και να τριπλασιάσει τη χορηγία του διαδόχου του θρόνου. Κατόπιν τούτων, ως γνωστόν, στις 8 Σεπτέμβρη οι καπνοπαραγω­γοί των   Επαρχιών Βάλτου και Ξηρομέρου κατέβηκαν σε προειδο­ποιητική διαδήλωση διαμαρτυρίας, για το αίσχος αυτό που γινόταν σε βάρος τους εκ μέρους των Καπνοβιομήχανων και της Κυβέρνησης Κα­ραμανλή. Τέσσερις χιλιάδες και πλέον καπνοπαραγωγοί των Επαρχιών Ξη­ρομέρου και Βάλτου, σύσσωμοι, σαν ένας άνθρωπος, με μόνο σύνθη­μα συναγερμού, τις κωδωνοκρουσίες των εκκλησιών κινήθηκαν από τα χωριά τους την 3η πρωινή στις 8 Σεπτέμβρη 1962 και κατέλαβαν συν γυναιξί και τέκνοις τη δημόσια οδό Αμφιλοχίας -Αγρινίου. Συγκεκριμένα στο μεν το χωριό Στάνου-Βάλτου συγκεντρώθηκαν περί τις τρεις χιλιάδες καπνοπαραγωγοί, στο δε το χωριό Σφήνα-Βάλτου πε­ρί τους πεντακόσιους. Και εκεί αντιμετώπισαν με γενναιότητα και αν­δρισμό, αντάξιο της ηρωικής Ελληνικής αγροτιάς, την κυνική και βά­ναυση επίθεση της  Κυβέρνησης.Όλοι οι συγκεντρωθέντες αγρότες, άνδρες και γυναίκες, γέροι και νέοι, ακόμα και τα μικρά παιδιά, με μια φωνή απάντησαν στους Κυ­βερνητικούς εκπροσώπους και στη Χωροφυλακή, ότι δεν θα διαλυ­θούν αν δεν ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματα τους και ότι είναι δια­τεθειμένοι να πέσουν όλοι για τον δίκαιο αγώνα τους. Και στην ομόθυμη αυτή διαδήλωση των αγροτών, οι Χωροφύλα­κες, παρουσία του Νομάρχη Αιτωλοακαρνανίας Ιωάν. Μήλλιου, του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Μεσολογγίου Δημόπουλου, του Αντιει-σαγγελέα Πρωτοδικών Αγρινίου Αθαν. Πέταλα και του Βουλευτή της δεξιάς Νικ. Φαρμάκη, πυροβόλησαν εναντίον τους αδίστακτα. Και το αίμα των ατυχών παραγωγών χύθηκε και έβαψε την δημό­σια οδό Αγρινίου – Αμφιλοχίας. Ο μικρός Ευστάθιος Μπίλιας (μόλις 10 ετών), από το χωριό Μα­χαλά – Ξηρομέρου τραυματίζεται και ο Δημήτρης Βλάχος τραυματίζεται θανάσιμα και μεταφέρθηκε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αγρινί­ου, όπου υπέκυψε στο μοιραίο. Ο ατυχής καπνοπαραγωγός Δημήτρης Βλάχος απ’ τη Λεπενού Βάλ­του, σκοτώθηκε απ’ τις σφαίρες της Χωροφυλακής στη γέφυρα της Σφήνας την 1.30 μ.μ. της ημέρας εκείνης και έπεσε, ηρωικό ολοκαύ­τωμα, στις επάλξεις της ωραίας αυτής αγροτικής εξόρμησης. Ο Δημήτρης Βλάχος αποτελεί πλέον σύμβολο των ευγενών κοινω­νικών αγώνων της αγροτικής τάξης και ενθαρρύνει με το παράδειγ­μα της θυσίας του και θα εμπνέει με τον θάνατο του, τους αγώνες ολό­κληρου του αγροτικού λαού της Ελλάδας. Οι αγρότες και ειδικότερα οι καπνοπαραγωγοί της Αιτωλοακαρνανίας, θα συνεχίσουν τους αγώνες τους και θα αντιμετωπίσουν και στο μέλλον με γενναιότητα και θάρρος τις ανάλγητες και αντιλαϊκές Κυβερνήσεις που θα συμμαχήσουν με τους Καπνοβιομήχανους εναντίον τους. Είναι βέβαιο ότι οι ωραίοι αγώνες των καπνοπαραγωγών του Βάλ­του και του Ξηρομέρου θα συνεχιστούν με μεγαλύτερο πάθος, με ηρω­ικότερη έξαρση και με αμείωτη οξύτητα και θα αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση από ολόκληρο τον αγροτικό κόσμο και τώρα και στο μέλλον. Και οι ευγενείς αυτοί Κοινωνικοί αγώνες των καταπιεζόμενων, τε­λικά θα οδηγούν στην επιτυχία και στη Νίκη. Διότι ως βάθρο τους έχουν το δίκαιο και σημαία τους έχουν τη δικαιοσύνη.

ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟ ΣΤΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΤΣΙΓΑΡΟ

ΤΑ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ παρουσιάζονται το 1885· μέχρι την εκπνοή του 19ου αιώνα τα πιο σημαντικά κέντρα συσκευασίας χειροποίητων σιγαρέτων βρίσκονται στην Ερμούπολη, τον Πειραιά, τον Βόλο, τη Λαμία, το Αγρίνιο. Όλα αυτά τα κέντρα συσκευασίας χειροποίητων σιγαρέτων έχουν ως πρώτη ύλη τα καπνά της Αιτωλοακαρνανίας. Μετά το 1913, τα χειροποίητα τσιγάρα εμφανίζονται και στη Μακεδονία. Γύρω στο 1915, κάνουν τη διατονική εμφάνιση «κάρτες τσιγάρων» στα ελ­ληνικά πακέτα των σιγαρέτων «Ζενίθ» του «Συνδέσμου Καπνοπαραγωγών Αγρινίου». Όμως η επακολουθήσασα βιομηχανοποίηση των σιγαρέτων δεν έγινε χωρίς αντιδράσεις. Το στρίψιμο ενός τσιγάρου, είχε γίνει απαραίτητο στάδιο στην δε­δομένη απόλαυση του φουμαρίσματος. Ήταν μια ιεροτελεστία, μια ανταγωνιστική επίδειξη μεταξύ των θεριακλήδων. Η βιομηχανοποίηση όμως, που κάλπαζε στη δεκαετία 1925-1935, κατευθύνει τους βιομηχάνους καπνού να προσπαθούν μέσω των εφημερίδων να πείσουν τους αμετανόητους “στριφτές” (τσιγάρων) να προτιμήσουν το βιομηχανοποιημένο τσιγάρο, χρησιμοποιώντας προς τούτο διάφορες παραινέσεις και “σλόγκαν”, όπως: «Με το χέρι; ή με την μηχανήν; Ποίον είναι το ενγενέστερον, το ιδανικότερον, το καλαισθητικώτερον: Το χέρι ή η μηχανή; Εις μερικάς περιστάσεις το πρώτον, εις μερικός περιστάσεις το δεύτερον… Άλλο το τσιγάρο, άλλο το σιγαρέτο. Εδώ εφαρμόζεται η αντίστροφος αρχή. Το χειροποίητο είναι οπισθοδρόμησις, ή ανθυγιεινότης, ή προστυχιά, ή αηδία, ή βραδύτης. Το μηχανοποίητον είναι η αριστοκρατία, το ιδεώδες, ή ποίησις, ή υγιεινή, ή ταχύτης, ή ευμορφία, η ασφάλεια, το θαύμα…»  «Ο εργατικός κόσμος είχεν εξαναστή κατ’ αρχάς. Ενόμισεν ότι το άψυχον θα φάγει το έμψυχον. Ότι η μηχανή θα φάγει τον άνθρωπον. Και όμως είς την Αμερικήν, όπον τα πάντα εμηχανοποιήθησαν, αϊ ταχύτεραι σιγαρετομηχαναί συμβαδίζονσιν εκ παραλλήλου με τα υψηλότερα εργατικά ημερομίσθια». Στην Αμερική όμως… Στην Ελλάδα το επάγγελμα του καπνεργάτη τσιγαροποιού σταμάτησε μόλις το 1908 όταν οι τσιγαρομηχανές παρήγαγαν 200.000-250.000 τσι­γάρα, σε επτάωρη εργασία, έναντι 2.000-3.000 σιγαρέτων που παρασκεύαζε ο σιγαροποιός με τους δύο βοηθούς του. Η κάθε σιγαρετοποιητική μηχανή αντι­καθιστούσε 100 εργάτες. Έτσι ξεσπούν εργατικές κινητοποιήσεις ενόψει της καταφθάνουσας ανεργίας.  Έτσι η σχέση του καπνιστή με το τσιγάρο έχει αλλάξει: η γευστική και οσφρητική αρμονία χάνονται. Το στρεσάρισμα, που αρχίζει και αυτό να μπαίνει πλέον στη ζωή του, οδηγεί τον καπνιστή στην εύκολη, στην ετοιματζίδικη λύση. Οι αισθαντικές ιστορίες που το στρίψιμο ενός τσιγάρου δημιούργησε χάνονται για πάντα στη λήκυθο των αναμνήσεων, μαζί με τις ονομασίες των τσιγαρόχαρτων, όπως: «Κλειώ», «Η Ωραία Ελένη», «Η Ευανθεία», «Τα Άνθη», «Η Ουρανία», κ.λ.π.  Στη δεκαετία 1900-1910, η καπνεμπορία στο Αγρίνιο ήταν υποτυπώδης. Αυτή διεξα­γόταν ως πάρεργο άσχετο με το προϊόν του καπνού εμπόρων, που αδιαφόρησαν για την πολυποίκιλη εκμετάλλευση του. Πουλούσαν τον καπνό όπως τα «εδώδιμα-αποικιακά». Δεν μπόρεσαν ή δεν επιθυμούσαν να οραματισθούν τον πλούτο του. Έτσι, μέσα από τις διαφημίσεις της περιόδου αυτής νοι­ώθουμε ότι οι παλαιό -Αγρινιώτες δεν εκτίμησαν τις ντόπιες ποικιλίες καπνού, το “τσεμπέλι”, το “μυρωδάτο”, τον “μπασμά”, παρόλο μάλιστα που το όνομα «Αγρίνιο», σταμπαρισμένο σε δεκάδες διαφορετικές μάρκες τσιγάρων, διαφήμιζε ό,τι εκείνοι απαξίωσαν. Στ’ αλλεπάλληλα κύματα εκσυγχρονισμού, οι παλαιο-Αγρινιώτες αντιστέκονταν μανιωδώς, για να συντηρούν τα κεκτημένα τους που ήταν αφιλοδημοτικά. Αντιδρούσαν με πείσμα σε κάθε τι νεωτεριστικό που την κοινωνία ωφελούσε, έφθασαν μέχρι να εγκληματήσουν γι’ αυτό. Οι γαιοκτήμονες, οι τοκιστές και οι εκ γενετής εισοδηματίες, με την αφιλοδημοτική τους συνείδηση θέρισαν τις ελπίδες της πόλης για πρώιμη ανάπτυξη. Ξένοι όμως, μέτοικοι στην πόλη του Αγρινίου, επένδυσαν το μέλλον τους στην Αιτωλική Γη! Είχαν διορατικότητα, ήσαν δημιουργικοί, και εγκολπισθέντες τ’ Αγρινιώτικα συναισθήματα, απέδειξαν με την φιλοπατρία τους ότι την ιστορία τη γονιμοποιούν οι ανώνυμοι· κι αυτοί τέτοιοι ήσαν πριν τα “Γεφύρια του Αλά-μπεη” περάσουν! Το προϊόν του καπνού, που το Αγρίνιο έκανε γνωστό στην υδρόγειο, για τους γηγενείς προ του 1920 ήταν απλώς ένα εμπορικό προϊόν γρήγορου ατομικού κέρδους. Παρακολουθώντας την τύχη των εκλεκτών καπνών της Αιτωλοακαρνανίας από το 1880 έως το 1920, διαπιστώνουμε ότι αυτά αγοράζονταν, επεξεργάζονταν συστηματικά και τσιγαροποιούταν χειρωνακτικά, σε διάφορες πόλεις και πολίχνες της χώρας. Όταν για το «μαγικό αυτό βοτάνι» ήταν υποτυπώδης η κάθετη εκμετάλλευση του στην γενέθλια γη μεταξύ των ετών 1870-1912, ο Ιωάννης Δημητριάδης πουλά χειροποίητα τσιγάρα με καπνά Αγρινίου και Ξηρομέρου στην οδό Ανδριανού στην Αθήνα. Η παράπλευρη έκθεση ορισμένων φωτογρα­φιών από πακέτα σιγαρέτων αποδεικνύει ότι η Αιτωλοακαρνανική αβελτηρία στάθηκε αιτία για τον οικονομικό εκσυγχρονισμό όχι μόνο διαφόρων ατόμων, αλλά και πόλεων, πλην του καπνοπαραγωγικού νομού μας (!), του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Σ’ όλους τους άλλους τα καπνά της Αιτωλοακαρνανίας έφεραν πλούτο, ενώ στους παλαιαγρινιώτες, έχοντες και κατέχοντες, πρό­σφεραν μόνο τη ψεύτικη ικανοποίηση που ένιωθαν όταν διάβαζαν στα πακέτα των χειροποίητων τσιγάρων τ’ όνομα του τόπου καταγωγής των. «Αγρίνιο», «Ζαπάντι», «Κατούνα», «Παραβόλα», «Ματαράγκα», «Ξηρομέρου». Οι βιομήχανοι και οι έμποροι αγόραζαν σ’ εξευτελιστικές τιμές την ψυχή της Αιτωλοακαρνανικής γης, τον καπνό, και μας τον πουλούσαν τσιγαροποιημένο και πακεταρισμένο να φουμάρουμε το αποτέλεσμα της συντηρητικής τους κουλτούρας! Κανείς ντόπιος Αγρινιώτης μεγαλόσχημων, κανείς ντόπιος Αγρινιώτης προύχοντας, δεν ενδιαφέρθηκε για τον τόπο, για το Αγρίνιο. Ευτυχώς που ήλθαν από το Ζελίχοβο οι Παπαστραταίοι, από τη Πελοπόννησο οι Παναγοπουλαίοι, από τον Μαχαλά οι Παπαπετραίοι, από τη Σύρα ο Χασουράκης, από τη Ματαράγκα οι Σακελλαριδαίοι, από την Σύρα ο Σκαλίγκος. Ο Ηλιου διωγμένος από τη πατρίδα του, αγάπησε τ’ Αγρίνιο περισσότερο από όλους τους κοτζαμπάσηδες μαζί! Μαζί με αυτούς οι αδελφοί Κόκκαλη, ο Θεμ. Καπέρδας, ο Καμποσιώρας, ο Βασίλης Παπαβασιλείου και ο Χαρ. Φαρμάκης, έγιναν, μ’ απόδειξη, Αγρινιώτες κι εξαλείφθηκε η τραγικότητα της καπνεμπορίας από τους αδιάφορους «Μπαραμπάτηδες», όπως μάθαμε ότι λέ­γονταν όσοι ασχολήθηκαν πάρεργα με την καπνεμπορία, διαβάζοντας το βιβλίο του Ευάγγελου Παπαστράτου, Η δουλειά και ο κόπος της – από τη ζωή μου, εκδομένο το 1964. Έτσι μελαγχολούμε σήμερα μαθαίνοντας τα έργα των γηγενών τ’ αόρατα! Η παράπλευρη έκθεση των διαφημίσεων χειροποίητων τσιγάρων μας οδηγεί ν’ ανάψουμε ένα σέρτικο Αγρινίου, και μαζί με το ξεφύσημα του καπνού να ξεφυ­σήσουμε και την απορία μας ή την αγανάκτηση μας για την τύχη του προϊόντος, που ξένοι το διαφήμισαν προς όφελος μας! Όμως το Κράτος, που από τη φύση του είναι οκνό στην πρόοδο, δεν μπόρεσε ν’ αντιστρατευθεί στα συμφέροντα των καπνεμπόρων. Αναλώθηκε, με την πολυνομοθεσία του, σε μια καπνική πολιτική που εξυπηρετούσε το πολιτικό συμφέρον των εκάστοτε κυβερνώντων, δηλαδή των καπνεμπόρων και των “μπαραμπάτηδων” της Άρχουσας Τάξης. Έτσι το «ευτελές προϊόν με την οικονομική ευρωστία», μαζί με τους καπνοπαραγωγούς και τους καπνεργάτες, αφανίσθηκαν, «παρόλο τον συγκρουσιακό χαρακτήρα των διεκδικήσεων τους, όπου η μαχητικότη­τα τον καπνεργατικού κινήματος και ο αριστερός προσανατολισμός τον, το έφεραν στο προσκήνιο των πολιτικών αγώνων, καθιστώντας το ένα από τα πιο δραστήρια τμήματα των ελληνικών κοινωνικών τάξεων».

Σπόροι του καπνού

Διαβάστε περισσότερα »

«Σάλπιγγα του Αγγέλου» μια φονική παγίδα

Το φυτό «σάλπιγγα του Αγγέλου» (Brugmansia) είναι εντυπωσιακό και πανέμορφο και το όνομα του συμπληρώνει την παραδεισένια όψη του. Ωστόσο, πέρα από την παραπλανητική του εμφάνιση πρόκειται για μία φονική παγίδα, αφού σύμφωνα με τους επιστήμονες είναι το πιο δηλητηριώδες φυτό στον κόσμο. Οπως αναφέρουν επιστήμονες από τον Εθνικό Τροπικό Βοτανικό Κήπο των ΗΠΑ, η Brugmansia περιέχει μεγάλες ποσότητες σκοπολαμίνης, μίας ισχυρής τοξίνης η οποία μπορεί να προκαλέσει διάρροια, ναυτία και σύγχυση στον άνθρωπο, ενώ σε πιο μεγάλες δόσεις μπορεί να αποβεί μοιραία ή να οδηγήσει σε κώμα, με μόνιμη βλάβη στα μάτια, την καρδιά και τον εγκέφαλο.

Η Brugmansia ανακαλύφθηκε από τους Αλεξάντερ βον Χαμπολτ και Αιμι Μπονπλαντ στη Νότια Αμερική στις αρχές του 19ου αιώνα, ενώ το όνομά του το πήρε από καθηγητή της φυσικής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Λέιντεν, Σέμπαν Τζουστίνους Μπρουγκμανς (1763-1819).

 Η καταγωγή του συγκεκριμένου φυτού είναι από την Καραϊβική και την Ωκεανία, ωστόσο στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη προσαρμόστηκε στο κλίμα και δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στα κλίματα και τα εδάφη που είναι ταυτόχρονα υγρά και ζεστά, ενώ καλλιεργείται στους κήπους για καλλωπιστικούς σκοπούς.

Οι τοξικές του ιδιότητες ήταν γνωστές από τα αρχαία χρόνια, αφού, σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, οι ινδιάνοι της Κολομβίας έδιναν ένα παρασκεύασμα από Brugmansia στους σκλάβους και στις γυναίκες των νεκρών βασιλιάδων για να τους υπνωτίσουν και να μην φοβηθούν πριν τους κάψουν ζωντανούς μαζί με τον νεκρό βασιλιά.

Διαβάστε περισσότερα »

Η Θαυματουργή Αμυγδαλίνη

Vitamin B 17 ή Αμυγδαλίνη (amygdálē, C ₂₀ H ₂₇NO). Μια δυνατή αντικαρκινική ουσία, η  B 17, μια ουσία που με κάθε τρόπο (ολοφάνερο) την πολεμούν, βρίσκεται σε φυσική μορφή και σε πληθώρα, στα κουκούτσια από βερίκοκα και στα κουκούτσια από πικραμύγδαλα, επίσης υπάρχει στο Αμυγδαλέλαιο, στον χυμό από σιτάρι και στον χυμό από φύλλα ελιάς.

 Το πικραμύγδαλο και τα βερίκοκα, ειδικά τα κουκούτσια τους, είναι πλούσια σε βιταμίνες A, E, B1, B2, B6, B17,  και ιχνοστοιχεία. Η βιταμίνη  B 17 δεν είναι βιταμίνη. Είναι η παλιά ονομασία της Αμυγδαλίνης.
Η Αμυγδαλίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1830. Το 1845 χρησιμοποιήθηκε ως θεραπεία του καρκίνου στη Ρωσία, και στη δεκαετία του 1920 στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά θεωρήθηκε πολύ δηλητηριώδης και τοξική  ή πολύ δύσκολη να αντιγραφεί και να γίνει φάρμακο, φυσικά τα φρούτα δεν πατεντάρονται !, Άρα δεν υπάρχει κέρδος για τις φαρμακοβιομηχανίες, αν οι άνθρωποι αρχίσουν να τρώνε βερίκοκα και πικραμύγδαλα, δεν θα αρρωσταίνουν, άρα…  Τώρα πως να το αποτρέψουν αυτό; Διαβάστε με ποιόν τρόπο το κάνουν.
Στη δεκαετία του 1950, μια δήθεν μη τοξική, συνθετική μορφή κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη χρήση της  ως συντηρητικό κρέατος (!) και στη συνέχεια στην αγορά ως το σκεύασμα- φάρμακο Laetrile για τη θεραπεία του καρκίνου. (!!!!)
Το φάρμακο Laetrile πήρε μεγάλη δημοσιότητα τη δεκαετία του 70 στην Αμερική, χρησιμοποιήθηκε σαν μονοθεραπεία ή σαν τμήμα ενός προγράμματος μεταβολικής θεραπείας που περιελάμβανε ειδική δίαιτα, υψηλές δόσεις συμπληρωμάτων βιταμινών και ενζύμων του παγκρέατος, ένα γκρουπ πρωτεϊνών που βοηθούν στη χώνεψη του φαγητού.Η προώθηση της Laetrile για τη θεραπεία του καρκίνου έχει περιγραφεί στην επιστημονική βιβλιογραφία ως ένα κανονικό παράδειγμα αγυρτίας, το  Πανεπιστημίου της Μινεσότα το περιγράφει ως «την πιο αριστοτεχνική, πιο εξελιγμένη, και σίγουρα την πιο αποδοτική προώθηση, κομπογιαννίτικης  θεραπείας καρκίνου στο ιατρικό ιστορικό.»
Η αμαρτωλή Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων απαγόρευσε τη διακρατική μεταφορά της αμυγδαλίνης και του φαρμάκου Laetrile το 1977.  Αργότερα όμως  27 πολιτείες των ΗΠΑ νομιμοποίησαν τη χρήση της αμυγδαλίνης μέσα σε αυτά τα κράτη.
Δηλ. εντοπίζουν, ανακαλύπτουν,(!) μια ουσία, βιταμίνη, που υπάρχει στην φύση σε αφθονία. Πως να την σταματήσουν; Φτιάχνουν ένα σκεύασμα, γνωρίζοντας πως κανένα εργαστήριο στον κόσμο δεν μπορεί να κατασκευάσει με ακρίβεια, ούτε κατά προσέγγιση, φυσικά προϊόντα. Δεν μπορεί να κατασκευαστεί σε εργαστήριο, πχ ένα λεμόνι, ο βασιλικός πολτός, ένα βερίκοκο, τα σταφύλια, οι μπανάνες … αλλά από την άλλη, αυτά δεν πατεντάρονται. Τι κάνουν;
Ψευτοφτιάχνουν ένα σκεύασμα που πλησιάζει όσο γίνεται στο φυσικό προϊόν, την αμυγδαλίνη εν προκειμένω, την κακό-φτιάχνουν σκόπιμα και  την  υπέρ-προωθούν ως δήθεν φυσική ανακάλυψη θεραπείας του τάδε επιστήμονα… Φυσικά και γνωρίζουν εκ των προτέρων τα αποτελέσματα. Το διαθέτουν στην αγορά και με τα άσχημα αποτελέσματα που παράγει το ψευδό-σκεύασμα, φροντίζουν να το αποσύρουν άρον άρον και ταυτόχρονα με το ψευδό-σκεύασμα να απαγορεύσουν, αποτρέψουν και την χρήση της ΦΥΣΙΚΗΣ Αμυγδαλίνης, δηλ τα ΦΥΣΙΚΑ κουκούτσια από το πικραμύγδαλο ή του βερίκοκου, ως δήθεν τοξικά και ακατάλληλα.
Σήμερα, σε πολλές πολιτείες της Αμερικής, τα κουκούτσια από πικραμύγδαλο ή βερίκοκο απαγορεύονται σαν τρόφιμο. Στην Ελλάδα η εισαγωγή γίνεται από την Γερμανία και την Ολλανδία. Είναι ο κλασσικός τρόπος να “κάψουν” κάθε τι καλό, εποικοδομητικό ή αληθινό. Είναι η γνωστή τακτική προπαγάνδας. Εφαρμόζεται κατά κόρον, στο Χόλυγουντ, στην πολιτική, στις θρησκείες, στα χρηματιστήρια όλου του πλανήτη. Το εφάρμοσαν με τους Δίδυμους Πύργους και την δήθεν τρομοκρατία, με την δήθεν οικονομική κρίση… και πάει λέγοντας.  
Αν θέλεις να κρύψεις κάτι, κάνε το ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ.

Πικρό και Ξινό: Αποκλείσαμε δύο από τις 4 βασικές γεύσεις: αλμυρό, ξινό, πικρό, γλυκό, το ΠΙΚΡΟ και το ΞΙΝΟ. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν απορρίψει το ξινό ή το πικρό και έχουν επιλέξει το αλμυρό και το γλυκό. Έτσι έχει χαθεί η ισορροπία.
Ο Ιπποκράτης τόνιζε την ισορροπία, επηρεασμένος από τον πατέρα της ελληνικής ιατρικής τον γιατρό Αλκμαίωνα ( Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης Προσωκρατικός φιλόσοφος, γιατρός και φυσικός περί το 500 π.κ.ε.). Αυτός θεωρείται η κορυφή της ελληνικής ιατρικής γιατί πρώτος αυτός ασχολήθηκε με την ανατομία και φυσιολογία και διατύπωσε ως εξής τις αντιλήψεις του για την υγεία και την αρρώστια, που υιοθέτησε εν συνεχεία και ο Ιπποκράτης.
«Εκείνο που διατηρεί την υγεία είναι ισομερής κατανομή και ακριβής μείξη μέσα στο σώμα των δυνάμεων (= ισονομία) του ξηρού, του υγρού, του κρύου, του γλυκού, του πικρού, του ξινού και του αλμυρού. Την Αρρώστια την προκαλεί η επικράτηση του ενός (=μοναρχία). Η θεραπεία επιτυγχάνεται με την αποκατάσταση της διαταραχθείσας ισορροπίας, με τη μέθοδο της αντίθετης από την πλεονάζουσα δύναμη».
Τις αντιλήψεις αυτές τις βρίσκουμε ακέραιες στον Ιπποκράτη. Η ακριβής μείξη, η ισονομία, η συμμετρία, η αρμονία, βρίσκονται στη βάση των δογμάτων των Πυθαγορείων και του Ιπποκράτη.
Γράφει χαρακτηριστικά ο Ιπποκράτης.
«Μέσα στον άνθρωπο υπάρχει και το πικρό και το αλμυρό, το γλυκό, το ξινό, το στυφό και το άνοστο και τα συστατικά αυτά όταν αναμειγνύονται και ενώνονται μεταξύ τους, ούτε φαίνονται ούτε βλάπτουν τον άνθρωπο. Όταν όμως κάποιο απ’ όλα διαχωριστεί και μείνει μόνο του τότε φαίνεται να προκαλεί βλάβη» .
Όταν τρώμε πολλά γλυκά και υδρογονάνθρακες και έχει γίνει το σώμα μας σοκολάτα και Ζαχαροπλαστείο, έχει επέλθει ανισορροπία. Η επικράτηση των γλυκών σε βάρος του πικρού έχει οδυνηρό και ολέθριο τίμημα, που το πληρώνει ο άνθρωπος και μάλιστα ακριβά. Οι καρκινικοί όγκοι είναι γεμάτοι από ζάχαρη.
Αυτό απέδειξε ο Warburg. Το 2001 ένα ιατρικό συνέδριο στην Καρλσρούη της Γερμανίας, επιβεβαίωσε το γνωστό  «ότι είναι πικρό και ξινό στο στόμα, είναι καλό στο στομάχι».  Τονίστηκε ότι οι πικρές και ξινές  ουσίες, συμβάλλουν αποφασιστικά στη συνολική διαδικασία της πέψης. Οι κινήσεις του στομάχου και του εντέρου εντείνονται και επιταχύνεται η προώθηση της τροφής. Διεγείρουν την έκκριση χολής και παγκρέατος , βελτιώνουν την πέψη των λευκωμάτων, πρωτεϊνών και λιπών.
Μειώνεται η αίσθηση του φουσκώματος και εμποδίζονται οι διαδικασίες ζύμωσης και σήψης που συντελούνται στο έντερο. Μέσω της βελτίωσης απορρόφησης της βιταμίνης Β12, οι πικρές ουσίες υποστηρίζουν την παραγωγή αίματος, προάγουν την απορρόφηση των λιποδιαλυτών στοιχείων, όπως και του σιδήρου. Οι πικρές ουσίες υποστηρίζουν και τη δημιουργία βάσεων (αλκαλικό υψηλό ΡΗ) στον οργανισμό. Και δρουν μ’ αυτό τον τρόπο ενάντια στηνοξύτητα του αίματος. Τρώγοντας πικρά τρόφιμα…
1) δυναμώνει το συκώτι.
Το συκώτι θέλει πικρά για να λειτουργήσει. Η χολή που παράγεται στο συκώτι είναι πικρή. Πως λοιπόν θα έχουμε παραγωγή πρώτης ποιότητας χολής, να διαλύει τα λίπη, αν δεν τρώμε πικρά; Τροφοδοτώντας με ζάχαρη το συκώτι δεν παράγουμε πικρή χολή.
2) Βελτιώνεται ο μεταβολισμός και με τον τρόπο αυτό μειώνεται και η χοληστερίνη.
Με τα πικρά μειώνονται και οι τιμές του σακχάρου. Ο καθένας το καταλαβαίνει. Το σάκχαρο προέρχεται από την κατάχρηση υδατανθράκων, όχι από την κατάχρηση πικρών ουσιών και η θεραπεία γίνεται με τα αντίθετα, έλεγε ο Ιπποκράτης. Οι πικρές ουσίες, όπως και οι ξινές είναι αντικαρκινικές. Πως δρουν οι πικρές ουσίες; Ας δούμε την περίπτωση του βερίκοκου.
Το κέντρο για τον καρκίνο είναι το συκώτι. Το συκώτι είναι για τον καρκίνο , ότι η καρδιά για το κυκλοφορικό. Το συκώτι είναι το κέντρο. Δυνατό συκώτι διώχνει τον καρκίνο. Τα καρκινικά κύτταρα τρέφονται και δημιουργούνται σε όξινο περιβάλλον, αλλά ενώ το λεμόνι σαν τροφή είναι ξινή, όταν εισάγεται στον ανθρώπινο οργανισμό έχει αλκαλική αντίδραση!  Κάθε τρόφιμο περιέχει και όξινα και αλκαλικά στοιχεία. Πολλά φρούτα έχουν ξινή γεύση, μα τα περισσότερα απ’ αυτά βοηθούν στη δημιουργία αλκαλικής κατάστασης που ωφελεί. Το λεμόνι ανήκει στις εξαιρετικά αλκαλικές τροφές, παρ ότι ξινό, που ανανεώνουν τα κύτταρα μέσω του αίματος,  με pH 9,0
Αντίθετα, από τις πλέον όξινες τροφές που οξειδώνουν τους ιστούς και τα όργανα και οδηγούν σε ασθένειες, είναι η άσπρη ζάχαρη με pH 5,5. Ενώ τα φυσικά σάκχαρα (φυσικοί χυμοί) φέρνουν αλκαλικότητα. Αν όμως προστεθεί ζάχαρη, αυτή κάνει τους χυμούς να σχηματίζουν οξέα και από φυσικά αλκαλικές τροφές μετατρέπονται σε όξινες. Έτσι είναι όλα στα σκευάσματα “φυσικών χυμών” και γι αυτό πρέπει να αποφεύγονται.

Ζαχαροποιημένο και σοκολατοποιημένο συκώτι ίσον καρκίνος.Η άμυνα και ο τερματοφύλακας του οργανισμού εναντίον του καρκίνου βρίσκονται στο συκώτι και το συκώτι θέλει πικρά για να λειτουργήσει σωστά, να αποθηκεύσει τις βιταμίνες. Γιατί δεν παρουσιάζεται καρκίνος στο λεπτό έντερο; Ρωτήστε κάποιο γιατρό. Πολλοί δεν γνωρίζουν. Άλλοι απαντούν το ΡΗ, η μεγάλη ποσότητα γ – σφαιρίνης (επηρεάζεται από το σελήνιο), ή λόγω της ταχείας διέλευσης. Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός, ότι – σύμφωνα με τη φυσιολογία- στο λεπτό έντερο χύνονται οι εκκρίσεις της χολής και του παγκρέατος που κάνουν αλκαλικό το ΡΗ του λεπτού εντέρου.

Τα παγκρεατικά ένζυμα (θρυψίνη, χυμοθρυψίνη) και η χολή, είναι βασικής σημασίας για το περίεργο γεγονός, ότι στο λεπτό έντερο δεν εμφανίζεται σχεδόν ποτέ καρκίνος. Ο συνδυασμός και των δύο. Γιατί και στο πάγκρεας και στο χοληδόχο πόρο εμφανίζεται καρκίνος; Αν είναι το ΡΗ ή η γ-σφαιρίνη η αιτία που το καρκίνου του λεπτού εντέρου είναι πρακτικά 0, γιατί δεν αυξάνουμε τις γ – σφαιρίνες ή δεν διορθώνουμε το ΡΗ του οργανισμού σε αλκαλικό; Ας δούμε τι λέει ο Edward
1) μεγάλη κατανάλωση γλυκόζης (γαλακτικό οξύ),
2) έλλειψη οξυγόνου,
3) χαμηλό (όξινο) ΡΗ.

Η τριάδα των χαρακτηριστικών των καρκινικών κυττάρων.
Πράγματι στο λεπτό έντερο υπάρχει αλκαλικό ΡΗ. Τα ένζυμα είναι πολύ ευαίσθητα. Η θερμοκρασία τα καταστρέφει εντελώς. Για να έχουμε λοιπόν πολλά ένζυμα, πρέπει να καταναλώνουμε ωμές τροφές.Έτσι θα ανεβάζουμε το επίπεδο των πεπτικών ενζύμων του εντέρου και θα έχουμε περισσότερα παγκρεατικά ένζυμα.
ΝΟΜΟΣ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ >  Τουλάχιστον το 90% των τροφών ενός καρκινοπαθή, αλλά και κάθε ανθρώπου, πρέπει να είναι ωμές, για άριστη λειτουργία των παγκρεατικών ενζύμων. Επίσης απαγορεύεται η κατανάλωση κρεάτων και γαλακτοκομικών, όπως και κάθε επεξεργασμένη τροφή.

Είναι η ίδια ΩΜΗ Διατροφή που θα κάνει κάποιον άνθρωπο να μην πάθει ποτέ καρκίνο.
Πώς το κουκούτσι του βερίκοκου και του πικραμύγδαλου σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα  ή δεν επιτρέπει να δημιουργηθούν; Η B 17 που περιέχεται στο κουκούτσι του βερίκοκου, στα πικραμύγδαλα και τα αμύγδαλα, αποτελείται από δύο σάκχαρα (γλυκόζη) ένα βενζελδαύδη και ένα κυάνιο συνδεδεμένα μεταξύ τους. Όπως ο καθένας γνωρίζει, το κυάνιο είναι υψηλά τοξικό και σε μεγάλες ποσότητες θανατηφόρο. Όμως σ΄ αυτή τη ΦΥΣΙΚΗ του μορφή είναι χημικά αδρανές.
Υπάρχει μία ουσία, που μπορεί να ξεκλειδώσει το μόριο της βιταμίνης B 17  και να απελευθερώσει το κυάνιο του βερίκοκου. Η ουσία αυτή είναι το ένζυμο beta glucosidase (βήτα γλυκοσιδάση), που το αποκαλούμε, “το ένζυμο που ξεκλειδώνει”. Όταν η βιταμίνη B 17, έρχεται σε επαφή μ’ αυτό το ένζυμο, όχι μόνο απελευθερώνεται το κυάνιο, αλλά και η βενζελδαϊδη, η οποία είναι πολύ τοξική από μόνη της. Αυτές οι δύο ουσίες μαζί έχουν δηλητηριώδη ισχύ 100 φορές περισσότερο απ’ όσο η κάθε μια χωριστά. Είναι το γνωστό συνεργιστικό αποτέλεσμα.

Ευτυχώς, το ένζυμο αυτό δεν βρίσκεται οπουδήποτε στον οργανισμό μας σε επικίνδυνο βαθμό, εκτός από τα καρκινικά κύτταρα. Μάλιστα στα καρκινικά κύτταρα 100 φορές περισσότερο απ’ ότι στα περιβάλλοντα υγιή κύτταρα. Αποτέλεσμα, το δηλητήριο που απελευθερώνεται από το κουκούτσι του βερίκοκου και του αμύγδαλου στοχεύει στα καρκινικά κύτταρα και ΜΟΝΟ και τα σκοτώνει.

Υπάρχει επίσης ένα άλλο ένζυμο, που καλείται ροδανάση. Το ονομάζουνε προστατευτικό ένζυμο, για την ικανότητά του να προστατεύει και να ουδετεροποιεί το κυάνιο μετατρέποντάς το σε υποπροϊόντα ωφέλιμα για την υγεία. Αυτό το ένζυμο απαντάται σε μεγάλες ποσότητες σε κάθε σημείο του οργανισμού μας, εκτός από τα καρκινικά κύτταρα, τα οποία δεν προστατεύονται. Είναι από τα ένζυμα που δεν περιέχονται στα τεχνικά σκευάσματα, γιατί δεν μπορεί να κατασκευαστεί. Με λίγα λόγια η ροδανάση προστατεύει τους ιστούς από το κυάνιο, ενώ δεν υπάρχει στα καρκινικά κύτταρα. Η Β γλυκοσιδάση απελευθερώνει το κυάνιο που σκοτώνει τον καρκίνο. Βρίσκεται στα καρκινικά κύτταρα, δεν βρίσκεται στα υγιή. Αλλά…

 

 

Οι επιστήμονες γνωρίζουν πως το αντίδοτο στη δηλητηρίαση από κυάνιο, είναι η ζάχαρη. Αναφέρεται μια ιστορική απόπειρα δολοφονίας με κυανιούχο κάλιο κατά του Ρασπούτιν, “αγαπητό’’ πρόσωπο, στην προεπαναστατική Ρωσία. Μολονότι ο Ρασπούτιν δηλητηριάστηκε με κυάνιο, δεν έπαθε τίποτα, διότι το κυανιούχο κάλιο είχε τοποθετηθεί μέσα σε γλυκά και σε κρασί. Αν και η δόση ήταν μεγάλη, παρουσίασε ελάχιστα συμπτώματα δευτερεύοντα της δηλητηρίασης, όπως λόξυγκα, σιελόρροια κ.λ.π. Η ζάχαρη είχε εξουδετερώσει τη δράση του πολύ δραστικού δηλητηρίου. Τη λεπτομέρεια αυτή δεν τη γνώριζαν οι επίδοξοι δολοφόνοι και ονόμασαν τον Ρασπούτιν μεγάλο μάγο που σώθηκε από τόσο δυνατό δηλητήριο !
Ας φανταστούμε λοιπόν σήμερα έναν καρκινοπαθή που έχει καταναλώσει μεγάλες ποσότητες γλυκών, αναψυκτικών, ποτών, πατάτας, ή που η διατροφή του περιλαμβάνει κυρίως υδατάνθρακες, αν είναι δυνατόν να πάθει κάτι με λίγα κουκούτσια από βερίκοκα, όπως αναμεταδίδουν, τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ και δουλικοί υποτελείς των επικυρίαρχων, ακολουθώντας τα κελεύσματα των κυρίων τους. Διάβασε και για την άσπρη ζάχαρη  Η λευκή ζάχαρη σε σκοτώνει. Είναι ένας από τους λευκούς δολοφόνους !
Τρώγοντας κουκούτσια από πικραμύγδαλα ή βερίκοκου, η υγεία, η ευεξία, η πέψη, ο μεταβολισμός, βελτιώνονται κατακόρυφα. Τα βερίκοκα είναι φρούτα εποχής και τα προμηθευόσαστε από το μανάβη της γειτονιάς. Φροντίστε να είναι βιολογικά, γιατί τους ρίχνουν πολλά φυτοφάρμακα, της “αγαπημένης’’ μας Monsanto. Από αυτό το αντικαρκινικό φάρμακο ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ, κερδίζει η Ζωή σας, η Υγεία σας. Τρώτε άφοβα κάθε μέρα 10-15 κουκούτσια βερίκοκων και αμύγδαλων. Βάλτε τα σε σαλάτες, σούπες, φτιάξτε φυσικά ωμά σνακς και γάλα από αυτά. Πίνετε 2-3 σφηνάκια χυμό σιταρόχορτου ή φύλλων ελιάς που είναι πλούσια σε B 17 και θα δείτε μόνοι σας τα αποτελέσματα.

Τα καρκινικά κύτταρα έχουν όξινο (χαμηλό ΡΗ). Το ΡΗ το ισορροπεί το ασβέστιο η βιταμίνη D, το μαγνήσιο, το κάλιο, το βόριο. Το λεμόνι, ΞΙΝΟ, βοηθά στην απορρόφηση του ασβεστίου. Καταναλώνετε πολύ λεμόνι (βιολογικό, χωρίς φυτοφάρμακα) κάθε μέρα, όπως συστήνει η αντικαρκινική δίαιτα Μοερμαν στην Ολλανδία. Τρώτε χέλια (τεράστια πηγή βιταμίνης Δ, 5000 ΙΘ (μονάδες) στα 100 γραμ.

Φρούτα, ειδικά σταφύλι (τεράστια πηγή καλίου). Επίσης λάδι από κουκούτσι σταφυλιού σε σαλάτες, σούπες, ΜΟΝΟ ΩΜΟ και πίνεται ωμό. Επίσης λάδι απο αβοκάντο και λάδι από σιτέλαιο ( τούρμπο σε βιταμίνες, ειδικά την Ε ). Μια κουταλιά το πρωί με  άδειο στομάχι και μια το βράδι και όχι όλα μαζί φυσικά.
Λαχανικά (μπρόκολο, λάχανο, μωβ – άσπρο) καρότα, λαχανίδες ( τεράστια πηγή αφομοιώσιμου ασβεστίου), βλήτα (επίσης τεράστια πηγή ασβεστίου, βορίου), μαϊντανό (ειδικά για καρκίνο του πνεύμονα, ρόκα (ειδικά για καρκίνο των νεφρών), ραδίκια (με το ζουμί τους).

Καρότο – χυμό με ένα λεμόνι και μήλο ή μπανάνα. Διατροφικός Δυναμίτης. Η υποξία (χαμηλό οξυγόνο), είναι ΚΥΡΙΟ χαρακτηριστικό της καρκινογένεσης. H χλωροφύλλη δίνει το οξυγόνο στα φυτά. Σύμφωνα με το μεγάλο γιατρό Max Gerson, που θεράπευσε τον νομπελίστα Αλμπερτ Σβάϊτσερ και αποδεδειγμένα 50 καρκινοπαθείς σύμφωνα με τις ακτινογραφίες τους πριν και μετά τη θεραπεία. Οι πράσινοι χυμοί, τουλάχιστον 5 την ημέρα, δίνουν το απαιτούμενο οξυγόνο και υγεία στα κύτταρα. Έχουμε έτσι απόπτωση (θάνατο, κυτταρική αυτοκτονία) των καρκινικών κυττάρων.

   

 

Οι χυμοί του σιταριού, της τσουκνίδας, φύλλων ελιάς, σέλινου, μαϊντανού και καρότου είναι ασπίδα εναντίον του καρκίνου και προστασία ενός υγιούς οργανισμού. Ο Gerson μάλιστα, χρησιμοποιούσε ειδικό, αποχυμωτή, για τη διατήρηση όλων των θρεπτικών συστατικών. Μόνο με αυτόν τον αποχυμωτή παίρνουμε όλα τα ένζυμα από τα χόρτα, (Z-star juicer) ενώ με το μπλέντερ αυτά χάνονται. Υπάρχουν σιτάρι, κριθάρι, άλφα άλφα και σε σκόνη, όταν η δυνατότητα για φυσικό χυμό είναι αδύνατη. 

Όταν ο Max Gerson παρουσίασε ΘΕΡΑΠΕΥΜΕΝΕΣ, τις ανίατες περιπτώσεις καρκίνου στο Κογκρέσο με όλα τα αποδεικτικά στοιχεία που τις συνόδευαν (εξετάσεις, ακτινογραφίες κ.λ.π.). Αντί να τον συγχαρούν, (!!!) άρχισαν ένα ανελέητο κυνηγητό εναντίον του. Τι πρωτότυπο!!! Έτσι δρουν οι φαρμακευτικές εταιρίες, άλλωστε ανήκουν στους επικυρίαρχους, καταδιώκουν με λύσσα κάθε θεραπεία, αφού οι ίδιοι δημιουργούν τις ασθένειες,  χρειάζονται ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΟΧΙ ΥΓΙΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Αυτό μπορείς να το σταματήσεις ΜΟΝΟΣ σου μέσω της σωστής για τον οργανισμό σου ΔΙΑ- Τροφής.

Μπορείς όχι μόνον να μην είσαι ασθενής, αλλά να σταματήσεις να γερνάς. Αγόρασε κουκούτσια από βερίκοκο ή πικραμύγδαλο, (γιατί η αμυγδαλίνη ή B17 είναι απαγορευμένη και οι εισαγωγές κουκουτσιών βερίκοκου και πικραμύγδαλου είναι δύσκολες, στην Ελλάδα φυσικά οι παραγωγοί είναι «αγανακτισμένοι» ) αλλά και λάδια ή σιταρόχορτο σε σκόνη, όπως επίσης και τον ειδικό αποχυμωτή λαχανικών,  από το κατάστημα βιολογικών ειδών ΒΙΟΦΩΣ αποστέλλονται δωρεάν με κούριερ σε όλη την Ελλάδα. Επίσης στο Βιοφώς θα βρεις και τον ειδικό αποχυμωτή για να έχεις φρέσκο χυμό από φύλλα σιταριού, σέλινου, μαϊντανού, ελιάς και όλων των λαχανικών.  …και Τρώγε πιπεριά, σκόρδο και κρεμμύδι  σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα.

terrapapers

Διαβάστε περισσότερα »

ΓΕΝΝΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ ΡΕΥΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Ο μηχανικός Stefan Nystrom, είχε ανακαλύψει μια μέθοδο για να παράγει ηλεκτρική ενέργεια απο τα κύματα της θάλασσας. Μέχρι τώρα έχουν δημοσιευτεί δεκάδες τέτοιες πατέντες σε όλη την ανθρωπότητα. 
Οι περισσότερες απο αυτές τις εφευρέσεις έχουν πολύ υψηλό κόστος κατασκευής και μικρή ενεργειακή απόδοση. Οπότε η τιμή ανα κιλοβατώρα, υπερέβαινε τη τιμή της κιλοβατώρας της ΔΕΗ. Η εφεύρεση όμως του Stefan Nystrom, άλλαξε τα δεδομένα. Κατάφερε να φτιάξει μια συσκευή τόσο απλή που μπορεί ο καθένας απο εμας να την κατασκευάσει με υλικά που βρίσκει σπίτι του.

 Το κόστος ανα κιλοβατώρα είναι μόνο το 5% του κόστους της ΔΕΗ. Πάμφθηνη και άφθονη ηλεκτρική ενέργεια.

Έκανε ένα λάθος όμως. Αγνόησε τα διεθνή οικονομικά συμφέροντα. Πήγε λοιπόν σε μια πάμφτωχη Αφρικανική χώρα τη Γκάνα. Προσπάθησε εκεί να στήσει μια τέτοια μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για να τροφοδοτεί ένα χωριό. Ξαφνικά οι χρηματοδότες του άρχισαν να φεύγουν.

Μισθοφόροι πρώην στρατιωτικοί του επιτίθονταν και προκαλούσαν ζημιές στη συσκευή του, δεχόταν απειλές συστηματικά. Κάποια στιγμή αποφάσισε οτι πρέπει να φύγει απο την Γκάνα γιατί κινδύνευε η ζωή του. Την ώρα που τηλεφωνούσε (2-9-2008) απο ένα θάλαμο σε έναν δημοσιογράφο για να τον ενημερώσει οτι μέχρι εκείνη την ώρα είχε δεχθεί 3 δολοφονικές απόπειρες, το τηλεφώνημα κόπηκε και απο τότε αγνοείται.

Πρόλαβε μόνο να πεί στον δημοσιογράφο να δημοσιοποιήσει ελεύθερα την πατέντα του στο διαδίκτυο. Όσοι γνωρίζουν απο τεχνολογία έμειναν έκθαμβοι απο την απλότητα της συσκευής και την απόδοσή της. Δεν συγκρίνεται με καμία άλλη.

Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν με απλά μέσα να την κατασκευάσουν.
Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στην ιστοσελίδα
http://www.loveforlife.com.au/node/5431
















Το άρθρο δημοσιεύτηκε: 12/2/2009

Πηγή...
schizas

Διαβάστε περισσότερα »

Κάηκαν τα Χανιά..

Σκηνικό τρόμου επικράτησε στο Νομό Χανίων ο οποίος από τα μεσάνυχτα βρέθηκε σε πύρινο κλοιό με σύμμαχο τους νότιους ανέμους που άγγιξαν τα 9 - 10 μποφόρ με συνέπεια οι πύρινες γλώσσες να απλώνονται ανεξέλεγκτα σε επιχειρήσεις και σπίτια.

Τα πιο επικίνδυνα μέτωπα ήταν στα Μεγάλα Χωράφια και το Βαμβακοπουλο, όπου κάηκαν βιομηχανικές μονάδες ενώ εκκενώθηκαν και σπίτια.

Πιο συγκεκριμένα στο Βαμβακόπουλο που η φωτιά μαίνονταν ανεξέλεγκτη όλη τη διάρκεια της νύχτας κάηκαν ολοσχερώς 3 επιχειρήσεις, ο Συνεταιρισμός Αλουμινοκατασκευαστών, μια επιχείρηση με αγροτικά προϊόντα και μια αντιπροσωπεία με βάρκες.

Πυρκαγιές σε όλο το νησί

Στο Ρέθυμνο πυρκαγιά είχαμε στο Μελιδόνι του Δήμου Μυλοποτάμου με τους ανέμους να αγγίζουν τα 10 μποφόρ! Φωτιά και στις Στάβιες του Δήμου Γόρτυνας και στην Αφρατή του δήμου Μινώα Πεδιάδος στο νομό Ηρακλείου. Φωτιά ξέσπασε το πρωί και στο Καβούσι Ιεράπετρας, όπου οι άνεμοι επίσης πνέουν θυελλώδεις Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί, είναι ότι από τις 02:00 τα ξημερώματα, έχουν εκδηλωθεί σε όλο το νησί 12 φωτιές

Διαβάστε περισσότερα »

e-Φωνή ράδιο απο το ΕΠΑΜ Ηρακλείου

Οι Επαμίτες απο το Ηράκλειο ξεκίνησαν τις πρώτες δοκιμαστικέ εκπομπές από το καινούργιο ραδιοφωνικό σταθμό από το ίντερνετ άντε και σύντομα στα ερτζιανά.

ΕΠΑΜ ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Ε-ΦΩΝΗ ΡΑΔΙΟ

 Για να ακούσετε στον δικό σας player πατήστε εδώ ή εδώ

Διαβάστε περισσότερα »

Mεγάλη συγκέντρωση – συναυλία στην Ιερισσό κατά της εξόρυξης χρυσού (ΒΙΝΤΕΟ)

Χιλιάδες πολίτες απ'όλη την Ελλάδα παραβρέθηκαν χθες στην Ιερισσό σε μια "Συναυλία για μια εξόρυξη που δεν θα γίνει".

"Το χρυσάφι είναι ο τόπος μας, τα παιδιά μας, το μέλλον μας ο αυτοσεβασμός μας και δεν το πουλάμε για μισό θειάφι φαί" τόνισε ο Αγγελάκας αφιερώνοντας το τραγούδι "Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι" στου κατοίκους της Ιερισσού που όπως είπε " μπήκαν φυλακή για αυτή την υπόθεση" και ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα ανταπαντώντας με το σύνθημα " Το πάθος για την λευτεριά είναι δυνατότερο απ'όλα τα κελιά". 

Ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Φώτης Σιώτας, η Ματούλα Ζαμάνη, ο Δημήτρης Ζερβουδάκης, ο Παύλος Παυλίδης και οι B Movies έδωσαν χθες την ψυχή τους τραγουδώντας σε μια κατάμεστη πλατεία.

Η συναυλία ήταν αφιερωμένη στους δύο κατοίκους της Ιερισσού που προφυλακίστηκαν με κατασκευασμένες όπως λένε οι δικηγόροι τους κατηγορίες. 

Τα μπλουζάκια " Sos Halkidiki" έγιναν ανάρπαστα από τους πάγκους που είχαν στηθεί στην πλατεία και ο κόσμος κυκλοφορούσε πλέον με ένα μήνυμα στο στήθος και την πλάτη "Όχι στην εξόρυξη χρυσού". 

Να σημειωθεί ότι πολλοί από τους συγκεντρωμένους διανυκτέρευσαν στην Ιερισσό και στα γύρω χωριά προκειμένου να δώσουν το παρών στην σημερινή βόλτα στο βουνό.

Πληροφορίες: alterthess

Το πρώτο μέρος από την μοναδική συναυλία εναντίον των καταστροφικών μεταλλείων χρυσού, χθες βράδυ στην Ιερισσό.
Το μόνο που θα θέλαμε να τονίσουμε είναι η συγκινητική αλληλεγγύη κι ανιδιοτελή προσφορά, όλων όσων συμμετείχαν , από τους καλλιτέχνες μέχρι τις γυναίκες της καθαριότητας και τις ομάδες περιφρούρησης, φύλαξης, μπαρ-σέρβις, μπουφέ, ψησίματος, πάρκινγκ, οικονομικής ενίσχυσης, πασπαρτού ....
Είμαστε περήφανοι για τον δίκαιο αγώνα που δίνουμε , είμαστε αποφασισμένοι,
ενωμένοι ,
ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Διαβάστε περισσότερα »

Η Ευρώπη πεθαίνει

Όχι μόνο πληθυσμιακά - συγκριτικά πάντα με άλλες ηπείρους, αλλά κυρίως πνευματικά, ως πολιτισμικό σύνολο που βασίστηκε στις αξίες του δυτικού Διαφωτισμού. Το κοινωνικό μοντέλο της πολιτικής αντιπροσώπευσης έχει απονομιμοποιηθεί, καθώς δεν είναι ούτε αντιπροσωπευτικό ούτε καν πολιτικό. Οι πολιτικές ηγεσίες είναι κατ' όνομα "πολιτικές", και δρουν εκτός και εναντίον της κοινωνίας. Το ίδιο το κοινωνικό σώμα της (δυτικής) Ευρώπης έχει εδώ και δεκαετίες να προβάλλει την οποιαδήποτε αντίσταση στην αντικατάσταση των αξιών αυτών με τις αξίες της Αγοράς, για να μην πούμε ότι ούτε καν το έχει πάρει πρέφα πως οι μεν ακυρώνονται από τις δε. 

Η παραγωγή κουλτούρας, από την ποπ μουσική ως την φιλοσοφία, είναι σχεδόν μηδενική. Ονομάστε έναν δυτικό φιλόσοφο που να μην είναι 90+ ετών και να είναι τόσο γνωστός όσο λχ ο Σαρτρ, ή μια νέα αυθεντική ποπ κουλτούρα που να έχει επιβληθεί στην μουσική βιομηχανία, και όχι το αντίθετο. Μηδέν εις το πηλίκον.

Η πνευματική και πολιτιστική παραγωγή είναι δείκτης αξιόπιστος και αδιάψευστος του εν λόγω θανάτου, σε σημείο που να συνιστά το πιστοποιητικό του. Δεν μιλάμε πια για παρακμή, μιλάμε για οριστικό και αμετάκλητο θάνατο. Το ακόμα πιο τραγικό και απαισιόδοξο της υπόθεσης είναι ότι η επόμενη φάση δεν θα είναι αυτή της αναγέννησης, αλλά θα είναι αυτή του μεσαίωνα - πριν την αναγέννηση. Κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια προς την κατεύθυνση της αναχαίτισης ή έστω καθυστέρησης του προδιαγεγραμμένου τέλους, είναι μέρος της κρίσης, μέρος του προβλήματος και εν τέλει συναιτία της επώδυνης διαδικασίας προς την ανάδυση του νέου μεσαίωνα.

Οι εξεγέρσεις σε Στοκχόλμη, Ελλάδα, Λονδίνο και Παρίσι, δεν είναι παρά ο επιθανάτιος ρόγχος μιας κοινωνίας που αργοπεθαίνει αξιακά, η σπασμωδική κι ενστικτώδη αντίδραση της γενιάς που βιώνει το τέλος και γνωρίζει πως θα ζήσει μέσα στα συντρίμια, όπως ακριβώς οι μεσαιωνικοί πληθυσμοί που ζούσαν στην σκιά των ερειπίων των αρχαίων πολιτισμών.

Θα πρέπει να ανακατευτεί πολύ η τράπουλα, θα χρειαστούν τρομακτικές ατομικές και συλλογικές υπερβάσεις, θα απαιτηθεί πρωτόγνωρη φαντασία και τόλμη, για να αποφύγουμε το μοιραίο. Η απάντηση δεν περιλαμβάνεται στα κακοχωνεμένα προτάγματα καμιάς ιδεολογίας, όσο απελευθερωτική κι αν είναι αυτή. Δεν μπορείς να απαιτήσεις ή/και να περιμένεις από την κοινωνία να εμπνευστεί από τις μεγάλες ιδεολογίες σε συνθήκες κατάρρευσης, όταν αυτές έχουν παύσει να εμπνέουν δεκαετίες τώρα, και μάλιστα σε πολύ πιο "νηφάλιες" συνθήκες.

Για να μην παρεξηγηθώ - και για να προλάβω την εύλογη ανταπάντηση, οι κοινοτυπίες περί λαού που παίρνει την ζωή στα χέρια του, περί Ανθρώπου που συνιστά απάντηση σε όλα τα ερωτήματα, ακόμα και τα προτάγματα της αυτοδιαχείρισης, της αυτονομίας - της "αυτοαυτότητας", στην χειρότερη περίπτωση ακούγονται στο κοινό αφτί ως ανέξοδα ευχολόγια, και στην καλύτερη, ως αοριστίες που δεν περιγράφουν με κατανοητό και πειστικό τρόπο (ή που δεν έχουν σκοπό να περιγράψουν) μια κανονική κοινωνία (την σημερινή δηλ κοινωνία όπως την ξέρουμε, με αυτήν την πολυπλοκότητα των σχέσεων που την διέπουν) σε συνθήκες αυτοδιαχείρισης. Και ούτε περιγράφουν το πως θα φτάσουμε σε αυτήν, δεν συνοδεύονται δηλ από ένα απτό πολιτικό σχέδιο, παρά μόνο σε ένα πολύ ασαφές και μεταφυσικό βερμπαλιστικό πλαίσιο.

Μακάρι να υπήρχαν κάπου κάποιοι που να μας έδειχναν την απάντηση, την λύση, την διέξοδο. Που να μας υποδείκνυαν την νέα Μεγάλη Ιδέα που θα μπορούσε -ίσως- να εμπνεύσει, με τον τρόπο που κάποτε ενέπνευσε και συγκλόνισε λχ ο Μαρξισμός. Δεν εννοώ βεβαίως ότι δεν υπάρχουν, εννοώ ότι εγώ τουλάχιστον δεν γνωρίζω αυτούς τους "κάποιους". Ισχυρίζομαι όμως -με πολύ σιγουριά- ότι όσο ψάχνουμε στις απαξιωμένες από την ιστορία Ιδέες ως αυτές έχουν, όσο περιμένουμε από αυτές να ξανασυγκλονίσουν έναν κόσμο που βρίσκεται σε κατάσταση Σοκ, θα παρατείνουμε απλώς το δράμα μας, θα σφραγίσουμε - και με δική μας υπαιτιότητα - την μοίρα των παιδιών μας. Αυτοί οι "κάποιοι" μπορεί κάλλιστα να γίνουμε εμείς, αρκεί να καμφθεί το πληγωμένο μας Εγώ, το οποίο αρνείται πεισματικά να δεχθεί πως όσα ξέραμε τώρα δεν αρκούν, τώρα δεν ισχύουν.

Νίκος Μ.

Διαβάστε περισσότερα »

Φασόλια: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Η καλλιέργεια των φασολιών είναι εξαιρετικώς ενδιαφέρουσα, γιατί, αυτά καταλαμβάνουν σπουδαίο μέρος στην καθημερινή διατροφή του ανθρώπου και αποτελούν ένα είδος, κατ’ εξοχήν θρεπτικό και υγιεινό.

Τα φασόλια χρησιμοποιούνται σε χλωρά κατάσταση ως λαχανικά ή εντελώς ξερά, σαν όσπρια. Στη πρώτη περίπτωση, η καλλιέργεια αυτών γίνεται σε μικρές εκτάσεις και με ιδιαίτερες περιποιήσεις, στη δεύτερη, σε πολύ μεγαλύτερες εκτάσεις αλλά με λιγότερες φροντίδες. Πάντως όμως οι απαιτήσεις μένουν περίπου οι ίδιες, όσες μάλιστα αφορούν το έδαφος και το κλίμα.

Τα φασόλια είναι φυτά μονοετή, της οικογένειας των ψυχανθών. Τα φύλλα τους είναι σύνθετα, ομαλά ή τραχεία, μυτερά στο άκρο, το στέλεχος και οι βραχίονες λεπτοί και αυλακωτοί, κοντοί στις νάνες ποικιλίες και μακριοί στις αναρριχώμενες. Τα άνθη είναι λευκά, ρόδινα ή βιολέ και παρουσιάζονται ανά 2 έως 8 είτε και περισσότερα. Οι καρποί, δηλαδή οι λοβοί και οι σπόροι αποκτούν διάφορο μέγεθος, σχήμα και χρώμα, αναλόγως των ποικιλιών που ανήκουν.

Κλίμα-Εποχή φύτεψης
Γενικώς, τα φασόλια είναι πολύ ευαίσθητα και φοβούνται εξαιρετικά το κρύο. Η μικρότερη παγωνιά τα εμποδίζει να βλαστήσουν και ν’ αναπτυχθούν. Κατά συνέπεια, η σπορά αυτών πρέπει να εκτελείται πολύ αργά και μόνο όταν παρέλθει ο κίνδυνος από τις παγωνιές και τις πάχνες της ανοίξεως. Στους ζεστούς τόπους, η σπορά μπορεί να γίνεται κατά Μάρτιο-Απρίλιο, στους ψυχρούς και ορεινούς κατά τα τέλη Μαΐου ή αρχές Ιουνίου, για δε τις όψιμες καλλιέργειες εξακολουθεί μέχρι του Αύγουστου.

Έδαφος-Λίπανση
Ως προς το έδαφος, τα φασόλια ευδοκιμούν σε όλα τα χώματα εκτός από τα πολύ σφικτά και υγρά υπερβολικά ασβεστούχα. Κυρίως, όμως αρέσκονται και δίδουν καλή παραγωγή σε ποσότητα και ποιότητα στα εδάφη μέσης συστάσεως και σχετικώς δροσερά, αλλά απαραιτήτως στραγγερά και γόνιμα. Ως φυτά ψυχανθή, έχουν την ιδιότητα να χρησιμοποιούν το άζωτο της ατμόσφαιρας και επομένως δεν έχουν ανάγκη από κοπριά, ιδίως όταν διαδέχονται άλλες καλλιέργειες που έχουν λιπανθεί. Παρά ταύτα όμως, στα φτωχά χώματα το κόπρισμα, πρέπει να θεωρείτε αναγκαίο, κυρίως, για την υποβοήθηση και την ενδυνάμωση της βλαστήσεως, στην αρχήν. Η κοπριά πρέπει να είναι χωνευμένη και να χρησιμοποιείται πολύ πριν από την σπορά, σε ποσό 1500-2000 οκάδ. στο στρέμμα. Προκειμένου για καλλιέργεια προς παραγωγή ξηρών φασολιών, η κοπριά πρέπει να συμπληρώνεται με χημικά λιπάσματα φωσφοροκαλιούχα τύπου 0-12-6, σε ποσό 40-50 οκάδ. στο στρέμμα. Σε εδάφη πλούσια από οργανικές ουσίες είναι προτιμότερα τα σκέτα χημ. λιπάσματα, απλά ή σύνθετα. Για κάθε στρέμμα, κατά μέσον όρο, από τα απλά χημ. λιπάσματα, απαιτούνται 30-40 οκ. υπερφωσφορικό, 15-18 οκ. χλωριούχο κάλι και 8-10 οκ. νιτρικό νάτριο. Από δε τα σύνθετα 60-80 οκ. του τύπου 0-12-6 ή 4-10-5.

Η προετοιμασία του εδάφους συνίσταται στην καλή κατεργασία αυτού με 2-3 οργώματα και σβαρνίσματα, ώστε να ψυλοχωματιστεί εντελώς. Όταν η προηγουμένη καλλιέργεια είναι σκαλιστική και επαρκώς λιπασμένη, τότε, γίνεται συμπληρωματική εργασία και λίπανση ανάλογος ή και καθόλου.

Σπορά
Η σπορά των φασολιών γίνεται σε βραγιές, ή σ’ αυλάκια παράλληλα και σε αποστάσεις διάφορες, σύμφωνα με την ποιότητα της γης και προ πάντων, τις ποικιλίες. Γενικώς, οι νάνες (χαμηλές) πρέπει να σπέρνονται κατά αποστάσεις 30-40 πόντους, οι δε ψηλές (αναρριχώμενες) κατά αποστάσεις 40-60 πόντους. Επίσης ανάλογες πρέπει να είναι και οι σειρές, στις όποιες σπέρνονται από 40-80 πόντους, η μία της άλλης. Σε βραγιές, πλάτους 1,20—1,50 μ. οι νάνες ποικιλίες σπέρνονται σε 3 σειρές σταυροειδώς, οι δε ψηλές σε 1 ή 2 σειρές.
Η εργασία της σποράς γίνεται με τσαπί ή μικρό σκαλιστήρι. Με αυτό ανοίγονται γουβίτσες στις αποστάσεις πού πρέπει, Κάι στη κάθε μια τοποθετούνται σκορπιστά 3-5 σπυριά, τα οποία σκεπάζονται σε βάθος 3 - 4 πόντους. Κατά τη στιγμή της σποράς το χώμα πρέπει να βρίσκεται στο ρόγο του, άλλως πρέπει να ποτίζεται 1-2 ημέρες νωρίτερα.
Για κάθε στρέμμα απαιτούνται 3-4 οκ. φασόλια, αναλόγως πάντοτε των ποικιλιών και του τρόπου της καλλιέργειας. Προς συντόμευση της βλαστήσεως, πρέπει να μουσκεύονται μερικές ώρες στο νερό και να σπέρνονται μόλις αρχίσουν να φουσκώνουν. Κατ’ αυτή την μέθοδο το φύτρωμα γίνεται σε 2-3 ημέρες.

Σκαλίσματα
Μετά τη βλάστηση, όταν τα φυτά αποκτήσουν 4 -5 φύλλα και πριν ανθίσουν, πρέπει να δίδεται το πρώτο σκάλισμα, κατά το όποιο γίνεται και ελαφρό παράχωμα. Ύστερα από 2 - 3 εβδομάδες ακολουθεί δεύτερο σκάλισμα και παράχωμα συνήθως, δύο σκαλίσματα είναι αρκετά, άλλως δίνεται και τρίτο, εάν είναι ανάγκη.

Πότισμα

Τα ποτίσματα πρέπει να γίνονται τακτικά και άφθονα από τις πρώτες ημέρες τις βλαστήσεως μέχρι τέλους της συγκομιδής. Αλλά στην αρχή να είναι συχνότερα μέχρι της ανθήσεως, οπότε πρέπει να διακόπτονται ή να περιορίζονται, για να μη προκαλείται το ρίξιμο των λουλουδιών. Τότε, η υγρασία καλύτερα να συγκρατείται με το σκάλισμα ή σκέπασμα με λίγη αχυροκοπριά. Μετά το δέσιμο των καρπών, τα ποτίσματα πλέον εξακολουθούν τακτικά και συχνά, κάθε 3-4 ημέρες, σύμφωνα με την κατάσταση του εδάφους, της εποχής και ακόμη των ποικιλιών. Για τ’ αναρριχώμενα φασόλια, είναι ανάγκη να τοποθετούνται από ενωρίς στηρίγματα, κλαδιά ή καλάμια, τα οποία μπήγνονται δίπλα στις ρίζες, λίγο λοξά, ώστε να συναντώνται στις κορυφές και να δένονται ανά 3- 4, σε σχήμα πυραμίδος.

Συγκομιδή
Η συγκομιδή των χλωρών φασολιών πραγματοποιείται μετά 2-3 μήνες από την σπορά, αναλόγως, εννοείται, τού τοπικού κλίματος και της πρωιμότητας των καλλιεργουμένων ποικιλιών. Κατά τη συλλογή, πρέπει οι λοβοί να είναι ακόμη τρυφεροί και να μαζεύονται κάθε 2-3 ημέρες, για να εξακολουθεί η άνθηση και συνεπώς η δημιουργία νέων καρπών για πολύ. Αντιθέτως, όταν παραμένουν και αρχίσουν τα σπυριά να χοντραίνουν και να σκληρύνονται τότε, η βλάστηση καθώς και η καρποφορία σταματούν.
Με τον σκοπό όπως η παραγωγή παρατείνεται και υπάρχουν πάντοτε χλωρά φασόλια, η σπορά πρέπει να επαναλαμβάνεται καθ’όλη τη καλοκαιρινή περίοδο μέχρι του Σεπτεμβρίου, οπότε η συγκομιδή μπορεί να εξακολουθεί ως τις πρώτες παγωνιές του φθινοπώρου.
Κατά γενικό κανόνα, για την πρώτη παραγωγή της ανοίξεως πρέπει να προτιμούνται οι χαμηλές ποικιλίες, για τη καλοκαιρινή οι αναρριχώμενες, επειδή αντέχουν περισσότερο στη ξηρασία, και για την όψιμη, δηλ. την φθινοπωρινή, πάλι οι χαμηλές.

Για την παραγωγή ξηρών φασολιών, οι λοβοί πρέπει ν’ αφήνονται στις μάνες τους, να ωριμάζουν εντελώς. Όταν αρχίσουν να κιτρινίζουν και να ξεραίνονται μαζεύονται και αφού αποξηρανθούν στον ήλιο, κοπανίζονται ή αλωνίζονται και λιχνίζονται, για να χωριστούν τα σπυριά από τις φλούδες.

Αμειψισπορά και συγκαλλιέργεια
Στην Αμειψισπορά, τα φασόλια πρέπει να προηγούνται κάθε άλλης καλλιέργειας και να ακολουθούν πάντοτε τα σκαλιστικά. Στους λαχανόκηπους, συνήθως, διαδέχονται τα σπανάκια, τα κουνουπίδια, τις πρώιμες τομάτες κλπ. Ως προς την καλλιέργεια μπορούν να συνδυαστούν με το καλαμπόκι ή ανάμεσα σε σειρές από μποστανικά, οι χαμηλές όμως ποικιλίες.

Παραγωγή απόρου
Προς απόκτηση καλών σπόρων φασολιών πρέπει να διαλέγονται οι πρώτοι λοβοί πού σχηματίζονται και οι οποίοι αφήνονται να ωριμάσουν καλά. Για να διατρέφονται και να χοντραίνουν περισσότερο, πρέπει να διατηρούνται ελάχιστοι σε κάθε ρίζα, και, κατά προτίμηση εκείνοι που βρίσκονται προς τη βάση των φυτών. Τα λουλούδια της κορυφής πρέπει να κόβονται πριν ακόμη δέσουν. Προκειμένου για μεγάλη παραγωγή σπόρου, καλό είναι, να γίνεται χωριστή η καλλιέργεια επίτηδες, σε κατάλληλο μέρος και με τις αναγκαίες περιποιήσεις.

Ποικιλίες
Τα φασόλια έχουν πολυάριθμες ποικιλίες και παραλλαγές, οι οποίες βρίσκουν διάφορες προτιμήσεις στη καλλιέργεια και την κατανάλωση, κατά τις συνήθειες εκάστου τόπου. Γενικώς, διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες, στις νάνες, χαμηλές και στις ψηλές τις αναρριχώμενες. Κάθε μία από αυτές, περιλαμβάνει πλήθος ποικιλιών, με λοβούς διαφόρου μεγέθους, σχήματος και χρώματος, καθώς και φλοιούς σκληρούς, περγαμηνοειδής ή τρυφερούς και εξ ολοκλήρου φαγώσιμους. Επίσης οι διάφορες ποικιλίες και παραλλαγές διακρίνονται από το μέγεθος, το σχήμα και το χρώμα των σπυριών τα οποία είναι, στρογγυλά, κυλινδρικά, πλακερά και με χρώμα λευκό, μαύρο, καφέ, βιολέ, παρδαλά κλπ.

Από την κατηγορία των νάνων ή χαμηλών, οι σπουδαιότερες ποικιλίες είναι :

Φασόλια Φλαζιολέ άσπρα. Τα φυτά γίνονται χαμηλά 30-40 πόντους. Κάνουν λοβούς πράσινους, πλατιούς και σπυριά εντελώς άσπρα, μακρουλά, πολύ καλής ποιότητος χλωρά ή ξηρά. Η ποικιλία αυτή παρουσιάζει πολλές παραλλαγές, με σπυριά πρασινωπά, μελιτζανιά, σοκολατιά, κόκκινα ή κίτρινα.
Φασόλια κίτρινα. Τα φυτά είναι χαμηλά 25 - 30 πόντους πολύ παραγωγικά και πρώιμα. Οι λοβοί γίνονται πλακεροί και κίτρινοι δίχως ίνες (κλωστές), οι σπόροι των δε είναι κιτρινόλευκοι.
Φασόλια καναρινιά. Είναι ανάλογα προς τα προηγούμενα, άλλοι λοβοί τους έχουν ανοικτό καναρί χρώμα, είναι ολίγο διαφανείς και γίνονται πάντοτε πρωιμώτεροι. Θεωρείται εκλεκτή ποικιλία. Καλλιεργείται για πολύ πρώιμη και πολύ όψιμη παραγωγή.
Φασόλια Βελγίου μαύρα. Τα φυτά γίνονται πολύ χαμηλά και κάνουν λοβούς μακριούς αλλά με ίνες. Τα σπυριά των είναι κοντά, μαύρα, καλής ποιότητας .
Φασόλια άσπρα βουτυράτα. Τα φυτά είναι χαμηλά και πολύ παραγωγικά. Κάνουν πλατιούς λοβούς λευκοκίτρινους, δίχως ίνες, και σπυριά πρασινωπά. Είναι ποικιλία πολύ πρώιμη, για χλωρή παραγωγή.
Φασόλια Αλγερίου μαύρα. Αυτά κάνουν κιτρινωπούς λοβούς σαρκώδεις, αλλά με ίνες. Τα σπυριά των είναι μαύρα και σχεδόν στρογγυλά. Η ποικιλία αυτή έχει πολλές παραλλαγές, νάνες και αναρριχώμενες.
Φασόλια Άσπρα στρογγυλά. Οι λοβοί γίνονται πράσινοι, περγαμηνοειδείς με σπυριά στρογγυλά, άσπρα. Καλλιεργούνται μάλλον για ξηρά παραγωγή, ιδίως στην Αλμωπία (Καρατζόβα) με το όνομα παππούδας.
Φασόλια κοινά. Είναι συνήθεις τοπικές παραλλαγές η νόθες, οι όποιες καλλιεργούνται για παραγωγή ξηρών φασολιών.

Από την κατηγορία των αναρριχωμένων, οι κυριότερες ποικιλίες και πλέον συνήθεις στη καλλιέργεια είναι :
Φασόλια τσαουλιά ή Φραγκοφάσουλα. Τα φυτά γίνονται υψηλά και αναρριχώνται. Οι λοβοί είναι πρασινωποί, σαρκώδεις πολύ πλατιοί και δίχως ίνες, που τρώγονται ολόκληροι, όταν είναι τρυφεροί. Τα σπυριά είναι λευκά, πλακερά σε σχήμα νεφρού. Υπάρχει και παραλλαγή αυτών με λοβούς στενότερους αλλά επίσης τρυφερούς και σαρκώδεις.
Φασόλια μακαρόνια. Τα φυτά αναρριχώνται σε ύψος 1,50-2 μ. και έχουν βλάστηση εξαιρετικώς ζωηρή. Οι λοβοί των είναι σαρκώδεις, μάκρους 20 - 25 πόντους κυλινδρικοί και με βαθειά αυλακιά στη ράχη. Είναι δίχως ίνες και τρώγονται ολόκληροι. Τα σπυριά είναι λευκά και μακρουλά. Πρόκειται περί εκλεκτής και πολύ καλλιεργούμενης ποικιλίας.
Φασόλια μπαρμπούνια. Τα φυτά αναρριχώνται πολύ και είναι εκτάκτως παραγωγικά. Οι λοβοί είναι πράσινοι, ολίγο πλακεροί και σαρκώδεις, δίχως ίνες, τρωγόμενοι ολόκληροι. Τα σπυριά είναι λευκά, σχεδόν στρογγυλά. 'Η ποικιλία αυτή είναι μία εκ των καλλίτερων και των ποιό πολύ καλλιεργούμενων. Ονομαστά μπαρμπούνια είναι Ιδίως των Ιωαννίνων.
Φασόλια χάνδρες. Ταύτα είναι ανάλογα των προηγουμένων, μικρότερης όμως παραγωγής και οψιμότερα. Οι λοβοί είναι ποιό κοντοί και στρογγυλοί, συνήθως ρόδινοι, τα δε σπυριά παρδαλά με βιολέ, μαύρες η ρόδινες πλατείες γραμμές. Παραλλαγή αυτών είναι τα χελιδονοφάσουλα, τα οποία «ατά το ήμισυ είναι μαύρα και το άλλο ήμισυ άσπρα.
Φασόλια γίγαντες. Τα φυτά λαμβάνουν εξαιρετικές διαστάσεις και αναρριχώνται σε ύψος 3-4 μ. Συνήθως διατηρούνται και τον δεύτερο χρόνο, όταν προφυλάσσονται από τις παγωνιές. Οι λοβοί των γίνονται μεγάλοι με φλοιούς σκληρούς και περγαμηνοειδείς μη φαγώσιμοι. Τα σπυριά είναι χονδρά και πλατειά, σαν τα κοινά κουκιά, χρώματος λευκού. Είναι πολύ καλή ποικιλία κατάλληλη για ξηρά παραγωγή.
Φασόλια γίγαντες βιολέ. Ταύτα είναι ανάλογα με τα προηγούμενα, με την διαφορά ότι τα σπυριά αποκτούν χρώμα βιολέ με ρόδινες άτακτες γραμμές.
Φειδοφάσουλα. Τα φυτά αναρριχώνται σε μεγάλο ύψος και είναι πολύ ζωηρά. Χαρακτηρίζονται κυρίως από τούς εξαιρετικά μακριούς κυλινδρικούς λοβούς, οι όποιοι αποκτούν, συνήθως, 60-80 πόντους μάκρους. Δεν έχουν ίνες, και τρώγονται ολόκληροι, αρκεί να είναι τρυφεροί. Τα σπυριά των είναι μικρά, χρώματος σοκολατί και ελάχιστα, σχετικώς με το μάκρος, βρισκόμενα σε αραιότατα διαστήματα.

Γυφτοφάσουλα ή αμπελοφάαουλα ή ψιλά φασόλια. Αυτά αποτελούν χωριστό είδος, Τα φυτά είναι επίσης αναρριχώμενα και κάνουν λοβούς μακριούς, κυλινδρικούς, μάλλον λεπτούς και βαθειά πράσινους. Έχουν ελάχιστες ίνες και τρώγονται ολόκληρα, όταν είναι τρυφερά. Τα σπυριά είναι ωχρόλευκα με, χαρακτηριστική μαύρη κηλίδα (βούλα) στη μέση. Καλλιεργούνται επιτυχώς στις γραμμές των καλαμποκιών ή στα αμπέλια, για χλωρά ή ξηρά κατανάλωση.

Ασθένειες-Οι συνηθέστερες αρρώστιες των φασολιών και πιο επιζήμιες είναι:
Ο άνθρακας των φασολιών. Οφείλεται σε ένα μικρομύκητα (Colletotrichum Lindemnthianum) ο οποίος προσβάλλει τα φύλλα, τα στελέχη και τους λοβούς των φασολιών, όπου προξενεί βαθουλωτές μαύρες βούλες, στρογγυλές, με περιθώριο μαυροκόκκινο, που κατατρώει τους ιστούς μέχρι τους σπόρους. Οι προκαλούμενες ζημίες κάποτε είναι τεράστιες. Οι προσβαλλόμενοι λοβοί δεν περιέχουν παρά σπόρους κακώς ανεπτυγμένους και αρρωστημένους με γεύση πικρίζουσα. Μερικές ποικιλίες είναι πολύ ευπαθείς όπως είναι π.χ. τα βουτυράτα, ενώ άλλες αντιθέτως αντέχουν όπως είναι τα μαύρα Βελγίου. Γενικά ευνοείται με καιρό βροχερό ή σε τοποθεσίες πολύ υγρές και μη καλώς αεριζόμενες. Καταπολεμιέται ή προλαμβάνεται με ραντίσματα βορδιγαλλείου πολτού (1%) αλλά για φασόλια που χρησιμοποιούνται μόνο τα σπυριά τους. Το αραίωμα των φυτών και ο περιορισμός των ποτισμάτων σταματούν το κακό.
Η σκωρίαση των φύλλων. Είναι μικρός μύκητας (Uromices phasceoli), ο οποίος προσβάλλει τα φύλλα και σχηματίζει σ’ αυτά πολλά και πυκνά στίγματα κιτρινοκόκκινα και κατόπιν μαύρα. Δεν κάνει συνήθως μεγάλες ζημίες. Τα αρρωστημένα φύλλα πρέπει γρήγορα, να μαζεύονται και να καίγονται.

Εχθροί-Έντομα:
Η Μαύρη μελίγκρα. Είναι το γνωστό ημίπτερο έντομο (Aphis papaveris), το οποίο αποτελεί τον συχνότερο αλλά και πολύ επικίνδυνο εχθρό των φασολιών, κουκιών κλπ. Όταν παρουσιάζεται στην αρχή της βλαστήσεως κατσαριάζει τα φύλλα και τις κορυφές, οπότε η καλλιέργεια μπορεί να καταστραφεί εξ ολοκλήρου. Ευνοείται με καιρό ολίγο ψυχρό και υγρό. Καταπολεμείται με μερικά ραντίσματα διαλύσεως καπνοσάπωνος (2 όκάδ. σαπούνι με 5-6 οκ. νερό), είτε με εντομοκτόνα φάρμακα. Τα ραντίσματα όμως πρέπει να εκτελούνται πολύ νωρίς, πριν κατσαρώσουν τα φύλλα, αλλιώς προτιμότερο να ανανεώνεται η σπορά.

Η Ακαρίαση των φύλλων. Οφείλεται σ’ ένα μικροσκοπικό ζώο, σαν μικρή αράχνη (Tetranychus Tellarius), το οποίο απορροφά τους χυμούς και αδυνατίζει τα φυτά. Παρουσιάζεται κυρίως σε περιόδους ξηρασίας. 01 διαβροχές με νερό δροσερό, Ιδίως στο κάτω μέρος των φύλλων, κάποτε είναι αρκετές για να απαλλάξουν τα φυτά από τη προσβολή αυτή. Αποτελεσματική καταπολέμησης επιτυγχάνεται με θειαφίσματα, τά όποια πρέπει να γίνονται τις βραδινές ή πρωινές ώρες, είτε με ραντίσματα με διάλυση σκέτου μαύρου σαπουνιού ή μαζί με καπνοζούμι.

Ο Βρούχος τών φασολιών. Είναι μικρό κολεόπτερο έντομο (Bruchus Obtectus), που μοιάζει εξαιρετικά με εκείνο των μπιζελιών και κουκιών,. αλλά παρουσιάζεται σπανιότερα. Καταπολεμείται με διθειούχο άνθρακα, όπως βάλλει τα φύλλα και σχηματίζει σ’ αυτά πολλά και πυκνά στίγματα κιτρινοκόκκινα και κατόπιν μαύρα. Δεν κάνει συνήθως μεγάλες ζημιές. Τα αρρωστημένα φύλλα πρέπει γρήγορα, να μαζεύονται και να καίγονται.

Πηγή: Ο πρακτικός οδηγός του λαχανοκηπουρού-Λάμπρου Οικονομίδου-Αθήναι 1940

Διαβάστε περισσότερα »

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ Η ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΥΠΑΝΑΠΤΥΞΗ

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΕΝ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ (ΟΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ) ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ  ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΥΠΟΤΑΓΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Όπως παντού (οικονομία,  επιστήμη, πολιτική, τέχνη κλπ.) έτσι και στο ζήτημα της τεχνολογίας οι έλληνες επιζήτησαν την υπαγωγή του σε ένα πεδίο ανώτερης γνωστικής  ενοποίησης, το οποίο είχε ως επίκεντρο τον άνθρωπο.  Η τεχνολογία έπρεπε να εξεταστεί ανθρωποκεντρικά και όχι, όπως σήμερα, ως κάτι δήθεν «αυθύπαρκτο», «ουδέτερο» και  αυτονομημένο από την κοινωνία. Υπ’ αυτή την έννοια οι έλληνες ανέπτυξαν γνήσια τεχνική σκέψη, η οποία δεν προσφέρεται για να  ικανοποιεί τις τεχνολογικές «παραγγελίες» κάποιων εξουσιαστών.

Η τεχνική σκέψη των αρχαίων Ελλήνων είναι προσανατολισμένη κατ’ εξοχήν στην απαλλαγή από τον βιοποριστικό μόχθο και όχι στις άλλες παραμέτρους της σύγχρονης παραγωγικής διαδικασίας (π.χ.  κατοχύρωση «ευρεσιτεχνίας», μεγιστοποίηση του κέρδους, «κατάκτηση» της αγοράς κλπ.). Σε ένα  περίφημο χωρίο του ⁽¹⁾ , ο Αριστοτέλης απαξιώνει την εξαρτημένη εργασία και την εργασιακή ιεραρχία, όταν θεωρεί τη χρήση της κάτι καταναγκαστικό λόγω της τεχνολογικής υστέρησης  και, παράλληλα, προαναγγέλλει/εύχεται το τέλος της, όταν εκπληρωθούν κάποιες τεχνικές προϋποθέσεις: «Αν κάθε όργανο μπορούσε να κάνει τη δουλειά του, διατασσόμενο, ή προαισθανόμενο από μόνο του όπως λέγεται για τα αγάλματα του Δαιδάλου ή τους τρίποδες του Ηφαίστου, οι οποίοι, όπως λέει ο ποιητής “έτρεχαν μόνοι τους (αυτόματοι) στη συγκέντρωση των θεών”, αν λοιπόν οι σαϊτες ύφαιναν μόνες τους και τα πλήκτρα έκρουαν μόνα τους τις χορδές της κιθάρας, τότε ούτε οι αρχιτεχνίτες θα είχαν ανάγκη από βοηθούς ούτε οι αφέντες από δούλους». Επίσης στην Οδύσσεια τα πλοία των φαιάκων λέγεται ότι πλέουν μόνο με τη σκέψη των πλοηγών και, φυσικά, είναι ταχύτατα. Σε κάθε περίπτωση είναι εμφανές ότι η τεχνολογία γίνεται αντιληπτή με τρόπο ορθολογικό, δηλ. ως προέκταση/αναβάθμιση των ανθρωπίνων δυνατοτήτων και όχι ως μια αρρωστημένη ικανοποίηση συμπλεγματικών επιθυμιών (π.χ. για δύναμη, κερδοσκοπία κ.α.). Οι δε τεχνολογικοί στόχοι τίθεντο ως απόρροια μιας υγιούς αντίληψης και φαντασίας: ο σκοπός παρέμενε σε κάθε περίπτωση η αύξηση της δημιουργικής σχόλης (και όχι κάποιου, γενικώς κι αορίστως αποκαλούμενου, «ελεύθερου χρόνου»), η απελευθέρωση από τον μόχθο και η ενασχόληση των ανθρώπων με πράγματα ουσιωδέστερα και δημιουργικότερα του βιοπορισμού (το κυριότερο από τα οποία θεωρείτο η πολιτική, με την ελληνική βεβαίως έννοια: δηλ. η αυτοπρόσωπη –και όχι «δι' αντιπροσώπων»- ενασχόληση με τα κοινά και η αναζήτηση μιας αυτόνομης –και όχι ετερόνομης, όπως η σύγχρονη- κοινωνίας).

Σε αυτό το πνεύμα κινήθηκε η παρ’ ολίγον πρώτη βιομηχανική επανάσταση της ιστορίας, στην ελληνιστική Αίγυπτο. Επιστήμονες μηχανικοί, όπως ο  Ήρων, ή ο Αρχύτας, δεν ήσαν απλοί εφευρέτες, που ενεργούσαν ως παραγγελιοδόχοι κάποιων οικονομικά ισχυρών της εποχής. Υπήρξαν  άνθρωποι με γνήσια τεχνολογική σκέψη γιατί, απώτερος σκοπός τους παρέμεινε πάντα η απελευθέρωση από τον μόχθο της βιοπάλης και η εξασφάλιση χρόνου σχόλης. Πατούσαν γερά σε μια ελληνική τεχνολογική παράδοση που πήγαινε πίσω, όχι μόνο στον Αρχιμήδη, αλλά και στα μεγάλα αρδευτικά και αποξηραντικά έργα της ελληνικής «προϊστορίας». Η τεχνολογία της ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής για την οποία έχουμε λάβει γνώση (με πιο γνωστό παράδειγμα αυτό τού λεγόμενου «μηχανισμού των Αντικυθήρων»), δεν είναι απλώς τεχνικές εφευρέσεις αλλά, μαρτυρά ένα υπόβαθρο προχωρημένης και κοινωνικά προσανατολισμένης τεχνικής φαντασίας και σκέψης. Οι τεχνολογικές καινοτομίες της αρχαιότητας φανερώνουν προέλευση από ανθρώπους, που τους απασχολούσαν τα συλλογικά οφέλη  της τεχνολογίας και όχι η ιδιοποίησή της από κάποιους κοινωνικά ισχυρούς. Οι τελευταίοι (π.χ. οι δουλοκτήτες τής ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου) σκέφτηκαν εντελώς οικονομίστικα και έτσι σπουδαιότατες επιστημονικές εφαρμογές όπως π.χ. αυτή της ατμοδύναμης δεν μπόρεσαν να καταργήσουν την εκτεταμένη χρήση της υπερπροσφερόμενης και φθηνής εργασίας των δούλων. 

 Εν συνεχεία ο χριστιανισμός -μια θρησκεία για δούλους- προκειμένου να μην χάσει το πολυάριθμο ποίμνιό του και τους πλούσιους πάτρωνές του, επιχείρησε την εξαφάνιση του ελληνικού πολιτισμού και ανθρωπισμού. Η δουλεία γενικεύθηκε μέσω του μετασχηματισμού της σε δουλοπαροικία και έπρεπε να περιμένουμε μέχρι τον 18^ο αιώνα για να επανανακαλυφθούν οι εφαρμογές του ατμού και να κατασκευαστεί η πρώτη ατμομηχανή.

Ο περιστροφικός ατμοστρόβιλος, που εφηύρε ο Ήρων, έγινε γνωστός σαν αιολόσφαιρα. Το νερό ατμοποιούνταν σε ένα βραστήρα, μέσω δύο σωλήνων οδηγούνταν σε μία σφαίρα, όπου εκτονωνόταν από δύο αντιδιαμετρικά τοποθετημένους σωλήνες με αποτέλεσμα την περιστροφική κίνηση της σφαίρας. Ατμομηχανές κατασκευάστκαν πάλι ύστερα από 1.800 χρόνια.. .

Ο ΜΥΘΟΣ ΠΕΡΙ «ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ» ΤΗΣ  ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΓΓΕΝΗΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΡΓΑΛΕΙΩΝ. 

Κάθε κοινωνία φτιάχνει τα εργαλεία που ταιριάζουν στους σκοπούς της και στις ιεραρχήσεις των αναγκών της. Π.χ. αν ο στόχος είναι η ικανοποίηση μιας συγκεκριμένης ανάγκης τής κοινωνίας εν γένει, τότε τα εργαλεία, που θα επινοηθούν και θα χρησιμοποιηθούν, θα είναι τελείως διαφορετικά από εκείνα, που θα επινοούντο αν η εν λόγω ανάγκη αφορούσε μόνο σε ένα ορισμένο τμήμα (= «κομμάτι αγοράς», ή κάστα δύναμης) του πληθυσμού. Κατά συνέπεια ο τρόπος που προσδιορίζονται οι ανάγκες σε μια κοινωνία έχει άμεση επίπτωση στην κατασκευή των τεχνολογικών της εργαλείων. Η τεχνολογία δεν είναι κάτι που μπορεί να εξεταστεί «γενικώς», κι ούτε η τεχνολογία με τη μορφή που έχει σήμερα αποτέλεσε μονόδρομο. Αντιθέτως η εκάστοτε τεχνολογία είναι αποτέλεσμα επιλογής μιας κοινωνίας ανάμεσα σε πολλούς διαφορετικούς τεχνολογικούς δρόμους. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης ⁽²⁾ έχει τοποθετήσει το ζήτημα στη σωστή του διάσταση όταν επισημαίνει ότι, διαφορετικού είδους κοινωνίες με διαφορετικό προσδιορισμό αναγκών, παράγουν και διαφορετικού είδους εργαλεία: «τα εργαλεία που έχει εισάγει στην παραγωγή αλλά και παντού ο καπιταλισμός δεν είναι κοινωνικά “ουδέτερα” τεχνικά μέσα […] Ανταποκρίνονται στην αναγκαία τάση του καπιταλισμού να περιορίζει όσο το δυνατό περισσότερο την κυριαρχία και την πρωτοβουλία του ανθρώπου πάνω στη δουλειά του. Αυτή την τάση δεν την “εξυπηρετούν” εξωτερικά: την εκφράζουν και την ενσωματώνουν […] Για να αλλάξει πραγματικά η παραγωγή, η ζωή των ανθρώπων και η στάση τους απέναντι στην κοινωνία, πρέπει να αλλάξει η σχέση των ανθρώπων με την εργασία τους, δηλ. πρέπει να αισθάνονται την εργασία τους σαν δική τους. Αυτό σημαίνει  ότι οι άνθρωποι κυριαρχούν στις μηχανές κι όχι οι μηχανές στους ανθρώπους. Κι αυτό συνεπάγεται άμεσα: άλλη οργάνωση της δουλειάς και άλλου είδους μηχανές. Δεν είναι νοητή μια αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, όπου το ποιές και τί είδους μηχανές θα κατασκευαστούν να αποφασίζεται ερήμην εκείνων που θα τις δουλέψουν […] Την οδηγό ιδέα μας την προσφέρει, κατά τη γνώμη μου, η αρχική σχέση του ανθρώπου με το εργαλείο (ή όπλο) του. Ο λεγόμενος πρωτόγονος φτιάχνει ο ίδιος το τόξο του πάνω στα δικά του μέτρα και ανάλογα με τις προσωπικές του ιδιότητες  Έτσι, στη μυθολογική προέκταση και προβολή αυτής της κατάστασης, το τόξο του Οδυσσέα μόνο ο Οδυσσέας μπορεί να το τανύσει, το σπαθί του Ζήγκφρηντ μόνο ο Ζήγκφρηντ μπορεί να το χειριστεί ».  

Το τεχνολογικό εργαλείο δεν είναι –όπως αφελώς πιστεύεται- κάτι δήθεν ουδέτερο, που η «καλή», ή «κακή» χρήση θα τού προσδώσει ηθική ταυτότητα αλλά, η ταυτότητά του αυτή είναι εξ’ αρχής δοσμένη από τον σκοπό για τον οποίο φτιάχτηκε και από τις ανάγκες  τις οποίες προορίστηκε να ικανοποιήσει. Το τεχνολογικό εργαλείο κουβαλάει εγγενώς τον σκοπό του κατασκευαστή του, κοινωνικές σχέσεις και αξίες, κοινωνικώς ιεραρχημένες προτεραιότητες και, εν τέλει, κοινωνική ιδεολογία. Π.χ. τα εργαλεία μιας κοινωνίας, που συνυπάρχει με τη φύση είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), που η σχέση της με τη φύση έχει διαταραχθεί. Τα εργαλεία μιας κοινωνίας που βασίζεται στην ταύτιση ατομικού και συλλογικού συμφέροντος θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), που καθαγιάζει τον εξοντωτικό ανταγωνισμό των μελών της. Τα εργαλεία μιας κοινωνίας που θα αυτοπροσδιορίζεται ως προς τις ανάγκες της, θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), όπου οι ανάγκες έχουν μετατραπεί σε «αγορά» και σε πολλά υποσχόμενο πεδίο «επιστημονικών» ερευνών και, φυσικά, «χειρισμών». Τα εργαλεία μιας κοινωνίας όπου η εργασία θα θεωρείται ταυτόσημη με την δημιουργία, θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), που κατατρύχεται από την μανιοκαταθλιπτική ψύχωση της κερδοσκοπικής «παραγωγικότητας». Τα εργαλεία μιας κοινωνίας που βασίζεται στην ολόπλευρη προσωπική (και άρα συλλογική) εξέλιξη και ολοκλήρωση, θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη),  όπου η αντίληψη της εργασίας ως εμπορεύματος οδηγεί σε αντιεξελικτική αλλοτρίωση από τον εαυτό. Τα εργαλεία μιας κοινωνίας που βασίζεται στην αμοιβαιότητα θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), που καθαγιάζει τήν με κάθε μέσο απόσπαση κέρδους. Τα εργαλεία μιας κοινωνίας που βασίζεται στον ισότιμο συνεργατικό καταμερισμό θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), που βασίζεται στον ιεραρχικό καταμερισμό και στο δικαίωμα κάποιων να αποφασίζουν και να  διατάζουν (είτε εντός, είτε εκτός τών χώρων παραγωγής). Κατά τον ίδιο τρόπο τα εργαλεία μιας κοινωνίας που αντιλαμβάνεται την πολιτική ως την τέχνη της ορθολογικής ανθρώπινης συνύπαρξης, θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), που θα αντιλαμβάνεται την πολιτική ως την τέχνη του εξουσιασμού και της καθυποταγής.  

Στις πρώτες περιπτώσεις τα εργαλεία θα πρέπει να έχουν σχεδιαστεί με βασικό στόχο π.χ. να μην εξαντλούν ενεργειακά το φυσικό περιβάλλον και να ικανοποιούν σε σταθερή, μακροχρόνια και ασφαλή βάση τις ανθρώπινες ανάγκες. Επίσης οι χρησιμοποιούμενες μορφές ενέργειας, πρώτων υλών κλπ. θα επιλέγονται με κριτήριο την, όσο γίνεται, αμεσότερη διαχείρισή τους από τους πολίτες,  την τοπική ενεργειακή αυτάρκεια και την δημιουργία μιας κοινωνικής ενεργειακής δημοκρατίας, στην οποία όλοι θα έχουν ίσες δυνατότητες  πρόσβασης.  Παραπλανητικές επιστημονικοφανείς επινοήσεις όπως η «ελαχιστοποίηση του χρηματικού κόστους», ή η «ταχύτητα στην επίτευξη των παραγωγικών στόχων»  θα συζητιούνται μόνο ως μακάβρια ανέκδοτα (στην πραγματικότητα η επιχειρηματική «ελαχιστοποίηση του κόστους» αποβαίνει μεγιστοποίηση του κόστους για την κοινωνία, αφού επιδιώκεται κυρίως μέσω της δραστικής συμπίεσης των εργασιακών αμοιβών, ενώ η «ταχύτητα στην επίτευξη των επιχειρηματικών στόχων» συχνότατα υποσκάπτει και αναβάλλει την ικανοποίηση των  ουσιαστικών κοινωνικών αναγκών, όπως του προσωπικού χρόνου). Αντιθέτως, το ζητούμενο θα είναι η ποιότητα ζωής. Οι οικονομολόγοι μιας τέτοιας κοινωνίας δεν θα αποβλακώνονται με τις προσφιλείς τους αλγεβρικές ομφαλοσκοπήσεις αλλά, θα εφαρμόζουν μια οικονομική επιστήμη, που θα έχει επανακτήσει το αρχικό της ελληνικό νόημα ως πολιτικής οικονομίας: διαχείριση των υποθέσεων της κοινωνίας σαν να πρόκειται για ένα ενιαίο σύνολο ενός ενιαίου οίκου ⁽³⁾ . 

Στις δεύτερες περιπτώσεις τα τεχνολογικά εργαλεία είναι πολύ λιγότερο «απαιτητικά» και  έχουν σχεδιαστεί με πολύ φτωχότερες προδιαγραφές: είναι θορυβώδη, ρυπογόνα, τοξικά, ενεργοβόρα και, γενικώς, πρωτόγονα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τεχνολογικά σοφίσματα, απολύτως περιορισμένων δυνατοτήτων, τα οποία πολύ μακρινή σχέση έχουν με την αυθεντική και ολοκληρωμένη τεχνική σκέψη, όπως την εννοούσαν οι έλληνες.  Το κυριότερο, αναπαράγουν την εξουσιαστική / ιεραρχική κοινωνική σχέση στον τόπο παραγωγής. Η σχέση αυτή εκφράζεται ως  διάκριση ανάμεσα σε διευθύνοντες και εκτελεστές ⁽²⁾ . Μια τέτοια τεχνολογία αποτελεί κτήμα και όπλο μιας κυρίαρχης και παρασιτικής μειοψηφίας. Μέσω της κατανάλωσης των αντίστοιχων προϊόντων, η εξουσιαστική σχέση περνάει και διαιωνίζεται στην κοινωνία. Έτσι δεν είναι περίεργο που ενώ η εποχή μας διαθέτει απεριόριστη «τεχνολογία», οι ώρες π.χ. της δημιουργικής σχόλης (το βασικό ζητούμενο των αρχαίων επιστημόνων) δεν έχουν αυξηθεί. Αντίθετα, ο σημερινός άνθρωπος δεν διευθύνει ούτε καν αυτό το κίβδηλο πράγμα, που παραπλανητικά αποκαλείται «ελεύθερος χρόνος» του.

Αλυσίδα παραγωγής σε σύγχρονο εργοστάσιο κατασκευής τού iPhone 5 (της Foxconn στην Κίνα).

«Τα εργαλεία που έχει εισάγει στην παραγωγή αλλά και παντού ο καπιταλισμός δεν είναι κοινωνικά “ουδέτερα” τεχνικά μέσα […] Ανταποκρίνονται στην αναγκαία τάση του καπιταλισμού να περιορίζει όσο το δυνατό περισσότερο την κυριαρχία και την πρωτοβουλία του ανθρώπου πάνω στη δουλειά του. Αυτή την τάση δεν την “εξυπηρετούν” εξωτερικά: την εκφράζουν και την ενσωματώνουν […] Για να αλλάξει πραγματικά η παραγωγή, η ζωή των ανθρώπων και η στάση τους απέναντι στην κοινωνία, πρέπει να αλλάξει η σχέση των ανθρώπων με την εργασία τους, δηλ. πρέπει να αισθάνονται την εργασία τους σαν δική τους. Αυτό σημαίνει  ότι οι άνθρωποι κυριαρχούν στις μηχανές κι όχι οι μηχανές στους ανθρώπους. Κι αυτό συνεπάγεται άμεσα: άλλη οργάνωση της δουλειάς και άλλου είδους μηχανές. Δεν είναι νοητή μια αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, όπου το ποιές και τί είδους μηχανές θα κατασκευαστούν να αποφασίζεται ερήμην εκείνων που θα τις δουλέψουν. (Κορνήλιος Καστοριάδης)

Η ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ –ΚΑΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ- ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ 

Ακόμα και η πολυδιαφημισμένη πανεπιστημιακή έρευνα στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι παρά διεκπεραίωση τεχνολογικών παραγγελιών κάποιων μεγάλων επιχειρήσεων-χρηματοδοτών («χορηγών»): πρόκειται για την –πονηρά διατυπωμένη- «σύνδεση του πανεπιστημίου με την παραγωγή» (στην πραγματικότητα πρόκειται για υπαγωγή του πανεπιστημίου στις ορέξεις και τα πλάνα μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, ενώ το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι η σύνδεση της επιστημονικής γνώσης με τις κοινωνικές ανάγκες).  Συχνότατα ευνοείται η εμμονή σε ξεπερασμένες τεχνολογικές λύσεις, θνησιγενείς και με ρυπογόνα λειτουργία (π.χ. κινητήρες εσωτερικής καύσης με έμβολο, αντί για τον απλούστερο, περίπου άφθαρτο και «καθαρό» περιστροφικό κινητήρα, στον οποίο δεν έχει δοθεί η πρέπουσα ερευνητική σημασία). Η ύποπτη και συνεννοημένη εμμονή σε αυτού του είδους την τεχνολογία επιδιώκεται για να μην θιγούν οι τρόποι με τους οποίους κερδοσκοπούν οι κάτοχοι-χειραγωγοί της τεχνολογίας. Ενώ δεν χρηματοδοτούνται έρευνες από τις οποίες δεν έχουν οικονομικό συμφέρον οι επιχειρήσεις. Με αυτόν τον τρόπο οι σημερινές «ηγετικές» επιχειρήσεις φρενάρουν την τεχνολογική εξέλιξη και ενεργούν σαν τη δουλοκτητική Ρώμη, η οποία προτιμούσε τη δουλική εργασία από τις απελευθερωτικές τεχνολογικές καινοτομίες των ελλήνων επιστημόνων: «Ενώ λοιπόν πολλοί έχουν παρασυρθεί ή παρασύρουν στην εντύπωση ότι η κυριαρχία της αγοράς στην έρευνα οδηγεί σε άνθιση, χρήσιμο είναι να θυμόμαστε τις αγκυλώσεις που προκύπτουν από τη βασική συνθήκη: η αγορά αδιαφορεί για χρηματοδοτήσεις που δεν προάγουν τα κέρδη. Οι ανιδιοτελείς έρευνες που χρηματοδοτούνται από ιδιώτες αποτελούν εξαιρέσεις, ανεπαίσθητες στις στατιστικές και στη γενική πολιτική. Ας αναλογιστούμε τα απλά παραδείγματα: πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει η αγορά κινητής τηλεφωνίας για την εκπόνηση ερευνών που θα αποκαλύπτουν επικινδυνότητα της ακτινοβολίας των συσκευών; Χαρακτηριστικός είναι ιδίως ο τομέας του περιβάλλοντος. Η αγορά γενικά δεν ενδιαφέρεται για έρευνες που με τα ευρήματά τους θα περιορίσουν τον κύκλο εργασίας (π.χ. λόγω ρύπων) ή θα υποχρεώσουν σε δαπάνες (π.χ. για φίλτρα). Επιδιώκοντας ακριβώς το αντίθετο, φτάνει μέχρι τη χρηματοδότηση μυθιστορημάτων που υποβάλλουν την ιδέα ότι το γήινο περιβάλλον δεν κινδυνεύει. […] Μειωμένα είναι επίσης τα ιδιωτικά κίνητρα για έρευνες με προϊόντα που μπορούν να αξιοποιηθούν από όλους ή αλλιώς τόσο “από την επιχείρησή μας” όσο και από τους ανταγωνιστές. Γι' αυτό και κάποιες κοινωφελείς έρευνες μπορεί κάποτε να προκηρυχθούν από εταιρείες μονοπωλιακές, αλλ' όχι και από ανταγωνιστικές.» ⁽⁴⁾ .

Το εντέχνως προκαλούμενο ψευδοδίλημμα ως προς την επιλογή της τεχνολογίας, ή ενός «φυσικού τρόπου ζωής», είναι άνευ νοήματος. Η τεχνολογία είναι ένα εξελικτικό στάδιο του ζώου «άνθρωπος» και ως τέτοια πρέπει να πραγματωθεί. Από την άλλη,  η υπάρχουσα τεχνολογία δεν ήταν κάποιος  μονόδρομος αλλά, επιλέχθηκε (και εξακολουθεί να επιλέγεται) ανάμεσα σε πολλά άλλα διαφορετικά είδη τεχνολογίας. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα στον «φυσικό τρόπο ζωής» και την τεχνολογία αλλά, ανάμεσα σε διάφορα είδη τεχνολογίας. Αυτό με τη σειρά του προϋποθέτει μια επιλογή του τύπου κοινωνίας και των αξιών-σημασιών της. 

Θ. Λ.  

Σημειώσεις

(1) Πολιτικά , I, 1253b 33-1254 a 1 (νεοελληνική απόδοση Τάσου Κουκουλιού).

(2) Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα, εκδόσεις Ύψιλον, Αθήνα 1984.

(3) Βλ. Μάρεϋ Μπούκτσιν, Η σύγχρονη οικολογική κρίση, εκδόσεις Βιβλιόπολις, Αθήνα 1993.

(4) Τα τεχνάσματα της νέας ερευνητικής πολιτικής,  άρθρο του καθηγητή Α.Π.Θ.  Ν. Παρασκευόπουλου στην Ελευθεροτυπία, φύλλο 20/2/2008 (http://archive.enet.gr/online/online_fpage_text/id=39405112)

Διαβάστε περισσότερα »