Κυριάκος Μητσοτάκης φτύστε τον να μην αβασκαθεί

«Είναι μια σκληρή δουλειά. Αν με ρωτάτε αν την απολαμβάνω... δεν κοιμάμαι καλά τα βράδια. Όχι. Οταν πρέπει να συμφωνήσω άνθρωποι να χάσουν τη δουλειά τους, δεν κοιμάμαι καλά. Δεν είναι εύκολο, ούτε συναισθηματικά. Αλλά, και πάλι, αν πρέπει υπογράψω απολύσεις ανθρώπων, θέλω να ξέρω τουλάχιστον ότι κάνω την πιο σωστή επιλογή ως προς το ποιοι θα χάσουν τη δουλειά τους».

Διαβάστε ακόμη:
Ποιός ήταν ο Μωρίς Μητσοτάκης;

Διαβάστε περισσότερα »

Εργοστάσια Απορριμμάτων: Το μεγάλο φαγοπότι των εργολάβων (ντοκιμαντέρ)

Ένα ντοκιμαντέρ της ΠΟΕ ΟΤΑ ενάντια στην κατασκευή τεσσάρων φαραωνικών εργοστασίων που θα ακυρώσουν στην πράξη την ανακύκλωση. Τα σχέδια ιδιωτικοποίησης και απόλυσης εργαζομένων από την κυβέρνηση και την Τρόικα.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΤΕ DVD	ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
ΑΡΧΕΙΟ .ISO	ΑΡΧΕΙΟ .AVI
ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΣΑΣ / EMBED CODE (560 x 315 pixel)
ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
http://youtu.be/kpOx_7cZXE4

Διαβάστε περισσότερα »

Mεγάλη συγκέντρωση – συναυλία στην Ιερισσό κατά της εξόρυξης χρυσού (ΒΙΝΤΕΟ)

Χιλιάδες πολίτες απ'όλη την Ελλάδα παραβρέθηκαν χθες στην Ιερισσό σε μια "Συναυλία για μια εξόρυξη που δεν θα γίνει".

"Το χρυσάφι είναι ο τόπος μας, τα παιδιά μας, το μέλλον μας ο αυτοσεβασμός μας και δεν το πουλάμε για μισό θειάφι φαί" τόνισε ο Αγγελάκας αφιερώνοντας το τραγούδι "Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι" στου κατοίκους της Ιερισσού που όπως είπε " μπήκαν φυλακή για αυτή την υπόθεση" και ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα ανταπαντώντας με το σύνθημα " Το πάθος για την λευτεριά είναι δυνατότερο απ'όλα τα κελιά". 

Ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Φώτης Σιώτας, η Ματούλα Ζαμάνη, ο Δημήτρης Ζερβουδάκης, ο Παύλος Παυλίδης και οι B Movies έδωσαν χθες την ψυχή τους τραγουδώντας σε μια κατάμεστη πλατεία.

Η συναυλία ήταν αφιερωμένη στους δύο κατοίκους της Ιερισσού που προφυλακίστηκαν με κατασκευασμένες όπως λένε οι δικηγόροι τους κατηγορίες. 

Τα μπλουζάκια " Sos Halkidiki" έγιναν ανάρπαστα από τους πάγκους που είχαν στηθεί στην πλατεία και ο κόσμος κυκλοφορούσε πλέον με ένα μήνυμα στο στήθος και την πλάτη "Όχι στην εξόρυξη χρυσού". 

Να σημειωθεί ότι πολλοί από τους συγκεντρωμένους διανυκτέρευσαν στην Ιερισσό και στα γύρω χωριά προκειμένου να δώσουν το παρών στην σημερινή βόλτα στο βουνό.

Πληροφορίες: alterthess

Το πρώτο μέρος από την μοναδική συναυλία εναντίον των καταστροφικών μεταλλείων χρυσού, χθες βράδυ στην Ιερισσό.
Το μόνο που θα θέλαμε να τονίσουμε είναι η συγκινητική αλληλεγγύη κι ανιδιοτελή προσφορά, όλων όσων συμμετείχαν , από τους καλλιτέχνες μέχρι τις γυναίκες της καθαριότητας και τις ομάδες περιφρούρησης, φύλαξης, μπαρ-σέρβις, μπουφέ, ψησίματος, πάρκινγκ, οικονομικής ενίσχυσης, πασπαρτού ....
Είμαστε περήφανοι για τον δίκαιο αγώνα που δίνουμε , είμαστε αποφασισμένοι,
ενωμένοι ,
ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Διαβάστε περισσότερα »

Ιδού η νέα Συλλογική Σύμβαση Εργασίας

Η ΓΣΕΕ έδωσε στη δημοσιότητα τη νέα Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, η οποία εγκρίθηκε από τους ξενοδόχους, (ΣΕΤΕ) τους επαγγελματοβιοτέχνες (ΓΕΣΕΒΕ) και τους εμπόρους (ΕΣΕΕ), χωρίς την υπογραφή του ΣΕΒ.

Διαβάστε την παρακάτω

 Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

"Το μνημόνιο μπορεί να καταργηθεί με νόμιμο τρόπο χωρίς να βγούμε από το ευρώ"

Οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας μπορεί να καταργηθούν χωρίς να προκύψουν σημαντικά νομικά προβλήματα και χωρίς να βγει η χώρα από το ευρώ εξέφρασε ο Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του ΔΠΘ, Γιώργος Κατρούγκαλος.
Υπογράμμισε οτι το ζητούμενο σε μία τέτοια περίπτωση είναι να υπάρξει η πολιτική βούληση για μία τέτοια απόφαση. Όπως είπε είναι αναγκαία συνθήκη να βάλουμε τέλος στην καταστροφική πολιτική.

Σημείωσε, οτι όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί να καταργηθούν με μεταγενέστερο νόμο, με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία οποιασδήποτε σύμβασης.
"Καμία χώρα δε μπορεί να εξαναγκαστεί να βγει από το ευρώ μιας κι έχει υπογράψει σχετικές συνθήκες. Υπάρχει, βέβαια, το ενδεχόμενο να σταματήσουν τη χρηματόδοτηση οι δανειστές μας με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να τους επιστρέψουμε τα δανεικά τους. Άλλωστε, το μεγαλύτερο μέρος των δανεικών δεν πηγαίνουν στην πραγματική οικονομία αλλά από την αποπληρωμή των τοκοχρεωλυσίων και των δανεικών και τελικώς στην περαιτέρω διόγκωση του χρέους. Ότι παίρνουμε το παίρνουμε για την επιστροφή των δανεικών τους." σημείωσε ο κ Κατρούγκαλος. 
Όπως τόνισε η κυβέρνηση πρέπει να καταργήσει τις αντισυνταγματικές συμβάσεις των μνημονίων.
"Και οι δύο Δανειακές Συμβάσεις (του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου) έπρεπε να κυρωθούν από τη Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος, δεδομένου ότι δεν αποτελούν απλή σύμβαση κρατικού δανείου από αυτές που, κατά πάγια πρακτική, δεν κυρώνονται με τυπικό νόμο. Και τούτο διότι αφορούν σε φορολογία, οικονομική συνεργασία και επιβαρύνουν ατομικά τους Έλληνες, εφόσον ρητά παραπέμπουν στους όρους του μνημονίου, ως προϋπόθεση εκτέλεσής τους. Επομένως, εάν είχαν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα, θα θέσπιζαν διεθνείς υποχρεώσεις σε βάρος της χώρας, με τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο, σε αντίθεση με τον μη δεσμευτικό χαρακτήρα των μνημονίων. Ανεξαρτήτως του ζητήματος της ανάγκης ύπαρξης αυξημένης ή όχι πλειοψηφίας για την κύρωση τους, καμιά από τις δύο δεν κυρώθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα. Η πρώτη κατατέθηκε προς κύρωση, αλλά μετά το σχετικό νομοσχέδιο αποσύρθηκε, η δεύτερη ψηφίστηκε δύο φορές ως σχέδιο[1], δεν ήρθε όμως ποτέ για κύρωση στη Βουλή μετά την υπογραφή της, όπως θα έπρεπε," ανέφερε ο κ Κατρούγκαλος.

Κατάσταση ανάγκης
"Για να μπορέσουμε να καταγγείλουμε το μνημόνιο, πρέπει να επικαλεστούμε την Αρχή του Διεθνούς Δικαίου για την κύρηξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης, όπως έγινε κατά τη χρεωκοπία του 1934. Πρέπει να θέσει ως προτεραιότητα τις βασικές ανάγκες της χώρας και όχι την αποπληρωμή των δανειστών μας" σημειώσε ο Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κατρούγκαλος.
Σημείωσε, όμως, οτι εφόσον συμβεί η κατάργηση του μνημονίου, η χώρα πρέπει να είναι έτοιμη να εφαρμόσει ένα νέο οικονομικό μοντέλο και ένα νέο αποτελεσματικό κράτος. 
Υπογράμμισε οτι για να επιτευχθεί ο στόχος της κατάργησης του μνημονίου απαιτείται μόνο η ανάπτυξη κοινωνικής δράσης χωρίς να έχει κανείς εμπιστοσύνη σε κανέναν Μεσσία ή σωτήρα.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Τα νέα παγκόσμια πρότυπα για τη μη ασφάλεια των καταθέσεων

Από το bail-out στο bail-in

Είναι οι καταθέσεις πράγματι σε κίνδυνο στην Ελλάδα;

Ούτε συζήτηση!

Αν τις μεταφέρω σε άλλες τράπεζες στην Ευρωζώνη κινδυνεύουν κι εκεί;

Ούτε συζήτηση!

Εκτός Ευρωζώνης, στη Μ. Βρετανία, στον Καναδά, στις ΗΠΑ, στη Ν. Ζηλανδία; Κι εκεί;

Ούτε συζήτηση!

Δεν ήταν λοιπόν η Κύπρος μια μοναδική περίπτωση, μια ανωμαλία, μια γκάφα, μια παρέκκλιση, ή έστω μια εξαίρεση στα μέχρι τώρα σχέδια διάσωσης κρατών και τραπεζών;

Ούτε συζήτηση!

Δεν θα σταθούμε στα είπα-ξείπα του Ντάισελμπλουμ για τη μοναδικότητα του εγχειρήματος και στα ήξεις-αφήξεις του Μπαρόζο και των άλλων παιδιών για το απαραβίαστο της ιερής γραμμής των 100,000 ευρώ της Ευρωζώνης, αλλά σε ντοκουμέντα, ντιρεκτίβες και νομοσχέδια που λίγο αργά και εκ των υστέρων αρχίζουν ένα-ένα να αναδύονται απ’ το βυθό του διαδικτύου σε Ευρώπη, Β. Αμερική και Ωκεανία, και να ξερνάνε το βρώμικο μυστικό:

Ότι η Κύπρος ήταν η πρώτη επίσημη εφαρμογή της ήδη από καιρό προσυμφωνημένης μετάβασης από την εποχή του bail-out των τραπεζών στην εποχή του bail-in. Το δόγμα bail-out, που υιοθετήθηκε σαν εργαλείο πυρόσβεσης της κρίσης με τη χορήγηση αμύθητων ποσών, ($1.45 τρις για τις ΗΠΑ, κι αυτά είναι μόνο τα φανερά), στα ξοφλημένα τραπεζικά ιδρύματα, ποσά που επωμίστηκαν οι πολίτες μέσα από θηριώδεις ασκήσεις λιτότητας, μετατρέπεται πλέον σε δόγμα bail-in, όπου τη διάσωση των τραπεζών-ζόμπι αναλαμβάνουν με το στανιό οι καταθέτες, χάνοντας όλες ή μέρος των αποταμιεύσεών τους. Κι αυτό στο όνομα πάλι του «μέσου φορολογούμενου πολίτη», για να ελαφρυνθεί υποτίθεται από το βάρος μιας περαιτέρω λιτότητας, ως εάν ο «μέσος φορολογούμενος πολίτης» και ο αποταμιευτής να είναι δυο εντελώς διαφορετικές και αποκλίνουσες οντότητες. Κοντολογίς, αφού τον ξεζούμισε το bail-out, έρχεται τώρα καπάκι το bail-in να τον αποτελειώσει.

Δεν χρειάζονται βαθυστόχαστοι συλλογισμοί για να κατανοήσει κανείς ότι το δυτικό παρακλάδι του παγκόσμιου καπιταλισμού έχει ξεμείνει από πυρομαχικά, οι φούσκες που πρέπει να μαζέψει ανέρχονται σε εκατοντάδες τρις, οπότε από δω και πέρα για να κρατηθεί στον αφρό, και στην αναμονή μιας επικείμενης οικονομικής κατάρρευσης, όλα γίνονται δυνατά, από τα πλέον εξωφρενικά έως τα άκρως αδιανόητα.

Για να γίνουμε συγκεκριμένοι:

1. Στις 10 Δεκεμβρίου 2012, (δηλαδή πριν από την κυπριακή «διάσωση»), η Κεντρική τράπεζα της Αγγλίας (BOE), και το Αμερικάνικο Ταμείο Εγγυοδοσίας Καταθέσεων (Federal Deposit Insurance Corporation), δημοσίευσαν κοινή 15-σελιδη ντιρεκτίβα [1], υπό τον τίτλο «Resolving Globally Active, Systemically Important Financial Institutions», σχετικά με τον τρόπο διάσωσης από δω και πέρα των τραπεζών, μέσα από τη μετατροπή των καταθέσεων σε ευτελούς αξίας ριψοκίνδυνο μετοχικό κεφάλαιο, προφανώς ανασφάλιστο. Καλά θα μου πείτε, οι καταθέσεις δεν είναι ασφαλισμένες μέχρι ενός ορισμένου ποσού, €100,000 στην ΕΖ, ₤85,000 στη Μ. Βρετανία, $250,000 στις ΗΠΑ και $250,000 στην Αυστραλία; Αυτά, «last year», καθότι στο εν λόγω ντοκουμέντο δεν γίνεται καμιά διάκριση από την αμερικάνικη πλευρά ανάμεσα σε ασφαλισμένες και ανασφάλιστες καταθέσεις, φυσικά όχι από αβλεψία, ενώ από τη βρετανική, ενώ γίνεται μνεία περί ορίου ασφάλισης στην υπάρχουσα νομοθεσία, εν τούτοις υπάρχει συμπλήρωση για τροποποίηση αυτής ή ακόμα και κατάργησή της.

2. Παρ’ όλα αυτά οι καταθέτες των κυπριακών τραπεζών θα πρέπει να αισθάνονται πιο τυχεροί από τους αμερικανούς ομολόγους τους, ιδίως αυτούς που εμπιστεύθηκαν μεγάλες συστημικές τράπεζες, με τεράστια όμως έκθεση σε παράγωγα. Για παράδειγμα η έκθεση της Bank of America ανέρχεται στα $75 τρις, ενώ της JP Morgan στα $79 τρις, όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ δεν ξεπερνάει τα $70τρις! Σύμφωνα, λοιπόν, με τις τροπολογίες του νόμου περί πτωχεύσεων του 2005 [2], οι κάτοχοι παραγώγων σε περίπτωση πτώχευσης μιας τράπεζας, αποζημιώνονται κατά προτεραιότητα σε σχέση με τους καταθέτες, οι οποίοι θεωρούνται ανασφάλιστοι.

3. Η πλέον ειλικρινής ομολογία της δήμευσης καταθέσεων ως μέσον διάσωσης τραπεζών διατυπώνεται σε πρόσφατο ντοκουμέντο (21/3/2013) της Καναδικής κυβέρνησης με τίτλο «Jobs, Growth and Long Term Prosperity: Economic Action Plan 2013» [3], όπου ως αιτιολογία προβάλλεται η προστασία του «μέσου Καναδού φορολογούμενου»! Επιπλέον τονίζεται ότι με το εν λόγω νομοσχέδιο για το bail-in εναρμονίζονται οι καναδικές μεταρρυθμίσεις με αυτές άλλων χωρών, σύμφωνα με τα νέα διεθνή πρότυπα, γεγονός που φανερώνει ότι το σχέδιο «Κύπρος» βρισκόταν στα σκαριά εδώ και πολύ καιρό και μάλιστα σε συντονισμό με τις περισσότερες κυβερνήσεις της Δύσης. Το νομοσχέδιο έχει πολλές πιθανότητες να ψηφιστεί από την καναδική βουλή, όπου οι συντηρητικοί κατέχουν την πλειοψηφία.

4. Στο χορό και η Ν. Ζηλανδία. Η εθνική κυβέρνηση προωθεί μια παρόμοια λύση σε περίπτωση τραπεζικής χρεοκοπίας, όπου τη ζημιά των συστημικών τραπεζών προβλέπεται να την επωμιστούν, στη σειρά μετά τους μετόχους, οι μικρο-καταθέτες με αυτόματη και οριζόντια μείωση των αποταμιεύσεών τους κατά ένα συγκεκριμένο ποσοστό. Το νομοσχέδιο με την επωνυμία «Οpen Bank Resolution» [4], βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο προετοιμασίας και με μερικές πινελιές ακόμα θα είναι έτοιμο να έρθει στη βουλή. Σύμφωνα δε με απόφαση του υπουργού οικονομικών το προσωρινό πλάνο προστασίας των καταθέσεων που είχε τεθεί σε ισχύ λόγω της κρίσης από τον Μάρτιο του 2011, παύει να υφίσταται οριστικά.

Τα συμπεράσματα: Η μεγάλη έκρηξη της φούσκας των εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων βρίσκεται μπροστά μας. Οι κυβερνήσεις, λακέδες των τραπεζών, θα φτάσουν στα άκρα για να προφυλάξουν τους μεγάλους τραπεζίτες και το μεγάλο κεφάλαιο. Οι αποταμιεύσεις των πολιτών, ανεξαρτήτως ποσού, δεν προστατεύονται πλέον πουθενά. Τι κάνουμε;

[1] http://www.fdic.gov/about/srac/2012/gsifi.pdf (credit to Ellen Brown)

[2]http://www.nakedcapitalism.com/2013/03/when-you-werent-looking-democrat-bank-stooges-launch-bills-to-permit-bailouts-deregulate-derivatives.html

[3]http://www.budget.gc.ca/2013/doc/plan/budget2013-eng.pdf(credit to Prof. Michel Chossudovsky)

[4] http://www.rbnz.govt.nz/finstab/banking/4368385.html

Πηγή: «CYNICAL»

Διαβάστε περισσότερα »

Διακοπή της δίκης από το ΣτΕ για το Κάβο Σίδερο (Μονή Τοπλού)

Διεκόπη τελικά το δικαστήριο του Συμβουλίου της Επικρατείας όπου επρόκειτο να συζητηθεί σήμερα η αίτηση ακύρωσης της απόφασης που κατέθεσαν οι κάτοικοι της Σητείας εναντίον της απόφασης της διυπουργικής επιτροπής στρατηγικών επενδύσεων βάσει της οποίας εγκρίθηκε η τουριστική επένδυση στο Κάβο Σίδερο. Τελικά οι κάτοικοι παραιτήθηκαν του δικαιώματος προσφυγής τους, ματαιώνοντας έτσι την όλη διαδικασία.

Για πρωτοφανή δικαστική αντιμετώπιση από το ΣτΕ έκανε λόγο η νομική εκπρόσωπος των κατοίκων που έκαναν την προσφυγή   Χρυσάνθη Κουλοχέρη.

Η κ. Κουλοχέρη αποκάλυψε, μιλώντας στο Ράδιο 9,84, ότι μέχρι στιγμής το Ελληνικό Δημόσιο έχει εγκρίνει μια επένδυση για την οποία ούτε πλήρης φάκελος υπάρχει ούτε ακριβής γνώση του έργου για τις απαραίτητες χρηματικές εγγυήσεις και αμοιβές προς το Δημόσιο που διασφαλίζουν τη φερεγγυότητα της επένδυσης.

Ακούστε τις δηλώσεις της κ. Κουλοχέρη στο Ράδιο 9,84: 

Όπως δήλωσε ο πρώτος κάτοικος που υπέγραψε την προσφυγή, κ. Γιώργος Τσαντάκης, στο Ράδιο 9,84, «παραιτούμαστε από την εκδίκαση και μέχρι να κατατεθούν οι περιβαλλοντικοί όροι συνεχίζουμε με νέα προσφυγή».

Οι δηλώσεις του κ. Τσαντάκη στο Ράδιο 9,84: 

Από την άλλη πλευρά οι επενδυτές υποστηρίζουν ότι «η ταχύτητα της εκδίκασης της υπόθεσης αφορά το ενδιαφέρον να προχωρήσει η επένδυση» αποσιωπώντας όμως, όπως προσθέτουν, ότι εδώ και εννέα μήνες με εγκριτικό ΦΕΚ δεν έχουν κάνει τίποτα για την επένδυση.

Πάντως στο θέμα υπήρξε εμπλοκή σήμερα πριν καν ξεκινήσει στο Συμβούλιο της Επικρατείας να συζητείται η υπόθεση για την τουριστική επένδυση στη Σητεία.

Αρχικά οι ίδιοι οι κάτοικοι που προσέφυγαν στο ΣτΕ ζήτησαν αναβολή της εκδίκασης της απόφασης επικαλούμενοι ελλιπή ενημέρωση και παραβίαση των αρχών δίκαιης δίκης, εξαιτίας του γεγονότος ότι τόσο το υπουργείο Ανάπτυξης αρνήθηκε να τους παρέχει στοιχεία σχετικά με την επένδυση, όσο και ότι οι ανώτατες δικαστικές Αρχές φέρονται σύμφωνα με τους κατοίκους να μη «βοήθησαν» δικονομικά, ως οφείλουν, στην ενημέρωση της συγκεκριμένης διαδικασίας.

Από την πλευρά τους δε οι δικαστές του Συμβουλίου Επικρατείας είχαν αποσυρθεί για να απαντήσουν για το αίτημα της αναβολής μέσα στην ημέρα.

Πηγή

 Η είδηση αυτή πρωτοδημοσιεύτηκε εμφανώς διαστρεβλωμένη από διάφορα ΜΜΕ. Το Cretelive για παράδειγμα την ανακοίνωσε με τίτλο "Απέσυραν την προσφυγή για το Τοπλού: ανοίγει ο δρόμος για την επένδυση", και "ενημέρωση" που ξεκινά έτσι: 'Συνεχίζεται κανονικά και χωρίς «μπλόκα» η επένδυση στο Κάβο Σίδερο, καθώς σήμερα το ΣτΕ αρνήθηκε το αίτημα των προσφευγόντων για αναβολή της εκδίκασης, προκειμένου να ενημερωθούν καλύτερα για τις εξελίξεις στην πολύκροτη υπόθεση'.

Για περισσότερες λεπτομέρειες για το έργο και την υπόθεση, δείτε και διαβάστε, εκτός από το παραπάνω λινκ της Νέας Κρήτης, και στις παρακάτω ιστοσελίδες:
- Αναλυτική περιγραφή της υπόθεσης εδώ.
- Άρθρο της Άντας Ψαρά στην Εφημερίδα των Συντακτών για την προσφυγή και τις παρεμβάσεις της κυβέρνησης, εδώ.
- Για τη νέα τάση ερμηνείας στο ΣτΕ σύμφωνα με τις πολιτικές εξελίξεις δείτε το άρθρο της Ελεάννας Ιωάννίδου εδώ.
- Το ντοκιμαντέρ για τις επενδύσεις σε τουριστικά θέρετρα γκολφ στο golfland.gr

Διαβάστε περισσότερα »

Δικαστικό fast track για επενδύσεις μαμούθ στην Κρήτη

Πενήντα επενδύσεις κρίνονται στο ΣτΕ μέχρι το καλοκαίρι
Του Παναγιώτη Στάθη
Δρόμο ταχύτητας μέχρι το καλοκαίρι για άμεση δικαστική εκκαθάριση υποθέσεων που αφορούν επενδύσεις εκατομμυρίων ευρώ, αλλά και ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων, έχει ξεκινήσει το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της χώρας, το οποίο καλείται να επεξεργαστεί άμεσα τουλάχιστον 50 φακέλους μεγάλων επενδύσεων που θα αποτελέσουν την αποκαλούμενη ραχοκοκαλιά της επανεκκίνησης της οικονομίας.
Η μέχρι τώρα εμπειρία έχει καταδείξει πως οι αργοί ρυθμοί απονομής δικαιοσύνης έχουν μπλοκάρει δεκάδες επενδύσεις κατά το παρελθόν, ή ακόμα και τις έχουν ματαιώσει εξού και η σημασία που δίνει η κυβέρνηση στην επιτάχυνση των διαδικασιών. Αυτό αποδεικνύει άλλωστε και η συνάντηση που είχαν πριν από 1 μήνα  στο μέγαρο Μαξιμου ο πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς και ο υφυπουργός Ανάπτυξης Ν. Μηταράκης με τον πρόεδρο του ΣτΕ Κ. Μενουδάκο.

Μπλοκάρει-ξεμπλοκάρει
Ήδη πάντως έχουμε πάρει μια πρώτη γεύση αφού:
- Απανωτές οι αποφάσεις υπέρ της συνέχισης της μεγάλης επένδυσης στις Σκουριές Χαλκιδικής, ύψους 1,3 δισ. ευρώ, από τον καναδικό κολοσσό Eldorado Gold (μητρική της Ελληνικός Χρυσός), για την εξόρυξη 9,6 εκατ. ουγκιών χρυσού.
- Στοπ τέθηκε στην ιδιωτικοποίηση της Κασσιόπης στην Κέρκυρα -πρόκειται για την πρώτη αμιγώς διεθνή επένδυση-  καθώς κρίθηκε μη σύννομο το προεδρικό διάταγμα μεταφοράς του οχυρού που υπάρχει στο σημείο. Επίσης εκκρεμεί προσφυγή από κατοίκους και άλλους φορείς (για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος) αλλά και τον Δήμο Κέρκυρας.
Οι περισσότερες από αυτές έχουν παραπεμφθεί λόγω της σπουδαιότητάς τους για οριστική κρίση στην Ολομέλεια του ΣτΕ και, όπως εκτιμούν ανώτατοι δικαστικοί κύκλοι, οριστικές αποφάσεις θα έχουν εκδοθεί πριν από την έναρξη του νέου δικαστικού έτους, τον προσεχή Σεπτέμβριο.

Τεράστιες Επενδύσεις
Οι καυτές υποθέσεις που θα εξετάσει το ΣτΕ  κατηγοριοποιούνται ως εξής:
1. Στην πρώτη κατηγορία εντάσσεται η εκμετάλλευση ακινήτων από το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας Ελληνικού Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ). Πρόκειται για επενδύσεις στην Κασσιόπη Κέρκυρας, στην περιοχή Αφάντου Ρόδου και στο Ελληνικό Αττικής.
Όσον αφορά το ακίνητο της Αφάντου, έχουν προσφύγει πρώην ιδιοκτήτες ζητώντας μερική άρση απαλλοτρίωσης και την επιστροφή της έκτασης στους αρχικούς ιδιοκτήτες της, ενώ ο διαγωνισμός βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο.
Επίσης, ενώπιον του Ε΄ τμήματος του ΣτΕ εκκρεμεί προσφυγή κατοίκων της Σάμου κατά της υλοποίησης της επένδυσης, ύψους 50 εκατ. ευρώ, που σχεδιάζει αγγλική εταιρεία σε έκταση 120 στρεμμάτων και περιλαμβάνει ξενοδοχειακό συγκρότημα 5 αστέρων και κατασκευή μαρίνας.
2. Η δεύτερη κατηγορία αφορά την ιδιωτικοποίηση δημόσιων επιχειρήσεων όπως ο ΟΠΑΠ, η ΕΥΔΑΠ, η ΕΥΔΑΘ, τα Ελληνικά Πετρέλαια, ο Οργανισμός Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδας (ΟΔΙΕ), η ΛΑΡΚΟ, η ΔΕΗ,ο ΟΛΠ, ο ΟΛΘ, η Διεύθυνση Αερολιμένα Αθηνών, η Αγροτική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και η Εγνατία Οδός. Όλες οι υποθέσεις θα εκδικαστούν στις 5 Απριλίου από την Ολομέλεια του ΣτΕ, στην οποία παραπέμφθηκαν λόγω της σπουδαιότητάς τους.
Εντελώς αντίθετοι στις ιδιωτικοποιήσεις είναι εργαζόμενοι και σωματεία εργαζομένων, οι οποίοι έχουν καταθέσει τις περισσότερες αιτήσεις στο ΣτΕ ζητώντας να ακυρωθούν ως αντισυνταγματικές οι μεταβιβάσεις των εταιρειών στο ΤΑΙΠΕΔ. Το κεντρικό επιχείρημα που προβάλλουν είναι ότι εκχωρούνται σε ιδιώτες αγαθά στρατηγικής σημασίας για την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος.
3. Η τρίτη κατηγορία αφορά την παραχώρηση λιμανιών και μαρίνων σε ιδιώτες. Όλες οι προσφυγές στρέφονται κατά των αποφάσεων της διυπουργικής Επιτροπής Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων, με αίτημα να παραμείνει ο δημόσιος χαρακτήρας τους. Και αυτές οι υποθέσεις έχουν προσδιοριστεί να συζητηθούν στην Ολομέλεια του ΣτΕ στις 5 Απριλίου.
4. Η τέταρτη κατηγορία αφορά την ένταξη στο νόμο περί στρατηγικών επενδύσεων τριών μεγάλων έργων κατασκευής αιολικών σταθμών στην Κρήτη. Με τις σχετικές αποφάσεις εντάσσονται στη διαδικασία fast track τρεις επενδύσεις βιομηχανικών ΑΠΕ στην Κρήτη. Τα σχέδια προβλέπουν «Αιολικό σύστημα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας» (ΑΣΠΗΕ), που περιλαμβάνει κατασκευή 33 αιολικών σταθμών και στους τέσσερις νομούς της Κρήτης, «Κρήτη πράσινο νησί», που περιλαμβάνει κατασκευή 36 αιολικών σταθμών και «Κατασκευή ηλιοθερμικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας» στη θέση Φουρνιά, του Δήμου Σητείας.
Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και η υπόθεση της τουριστικής επένδυσης «Ιτανος γαία», στην περιοχή Κάβο Σίδερο του Νομού Λασιθίου, κοντά στο φοινικόδασος Βάι. Το project, ύψους 267,7 εκατ. ευρώ, αφορά την τουριστική ανάπτυξη περιοχής 25.000 στρεμμάτων στη θέση Χερσόνησος Σίδερο, με τη δημιουργία πέντε ξενοδοχείων συνολικής δυναμικότητας 1.936 κλινών, ενός γηπέδου γκολφ και βοηθητικών χώρων. Οικολογικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις, αλλά και κάτοικοι της περιοχής, κατέθεσαν πρόσφατα προσφυγή στο ΣτΕ υποστηρίζοντας ότι το έργο πρέπει να ακυρωθεί διότι δεν υπάρχει περιβαλλοντική μελέτη.

Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα »

Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας σε σύγκριση με την ίδρυση μιας τράπεζας; - Μπέρτολντ Μπρεχτ

Διαβάστε περισσότερα »

Χανιά: H Ομιλία-συζήτηση με τον Δ. Καζακη στις 22 Μαρτίου

..στο αμφιθέατρο του παραρτήματος του ΤΕΙ Κρήτης στην Χαλέπα.

Διαβάστε περισσότερα »

Ελεύθεροι Κατακτημένοι

 Του Αλκίνοου Ιωαννίδη
Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλύνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων κι ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας, που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι Ελληνική, όμως, πόσο λίγο Κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο Ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω...

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δε ζει καλά, κανείς δε ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Κι όσοι πιστεύουν πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε, να μην ξεχνούν πως, όποιο κομμάτι μας έμεινε απροστάτευτο, ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε... Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

**************

Διαβάστε περισσότερα »

Ζήτω η Τρόικα της Κύπρου!

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε η συνεδρίαση του Eurogroup για την Κύπρο. Η συνεδρίαση αναβλήθηκε αρκετές φορές, ώστε να γίνει μετά τα μεσάνυχτα και να πέσει ανήμερα της εθνικής μας εορτής -που είναι και εθνική εορτή για την Κύπρο- για να υπάρξει πανηγυρικό κλίμα.

Η συμφωνία είχε γίνει πριν από 10 ημέρες αλλά έπρεπε να την καθυστερήσουν, ώστε να ψηφίσουν «όχι» οι Κύπριοι βουλευτές, να πιστέψουν οι Κύπριοι πολίτες πως οι πολιτικοί τους δίνουν μάχη για τη χώρα τους, να γίνει ένα επικοινωνιακό σόου για να νομίζουν οι Κύπριοι πως η κυβέρνησή τους αναζητεί εναλλακτικές λύσεις, να ψηφίσει μετά η κυπριακή Βουλή τα κατάλληλα νομοσχέδια, να πάει ο Αναστασιάδης στις Βρυξέλλες και να υπογραφεί η συμφωνία χωρίς να ακουστεί κιχ, αφού η συμφωνία δεν χρειάζεται να περάσει για ψήφιση από την Κυπριακή Βουλή.

Η συμφωνία στέλνει τον τραπεζικό τομέα της Κύπρου στο διάολο αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτά που θα ακολουθήσουν.

Οι καταθέσεις μέχρι 100 χιλιάδες ευρώ δεν υπέστησαν κούρεμα γιατί με αυτές θα πληρώνουν οι Κύπριοι το κουστούμι που τους έχει ράψει η Τρόικα, μέχρι να τους τελειώσουν τα χρήματα και να τρώνε από τα σκουπίδια.

Βέβαια, οι Κύπριοι είναι πιο τυχεροί από εμάς γιατί αυτοί τουλάχιστον ξέρουν τις τους περιμένει, αφού γνωρίζουν καλά τι συνέβη τα τρία τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Η Τρόικα θα εγκατασταθεί στην Κύπρο, θα συζητάει –δήθεν- με τους ξεπουλημένους Κύπριους πολιτικούς που θα «αντιδρούν» αλλά θα τα ψηφίζουν όλα, θα βάλει χαράτσια, θα μειώσει μισθούς και συντάξεις, θα επιβάλει ιδιωτικοποιήσεις, η κυβέρνηση και τα καθεστωτικά ΜΜΕ θα λένε συνέχεια πως αν δεν περάσουν τα μέτρα δεν θα πάρουμε την πρώτη, δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, πέμπτη δόση και δεν θα υπάρχουν χρήματα για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, μετά θα γίνει Πρόεδρος της Κύπρου ένας τραπεζίτης, τα μαγαζιά θα κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, η ανεργία θα φτάσει το 30%, οι νέοι θα φεύγουν μετανάστες, οι Κύπριοι θα βρίζουν τους μετανάστες, η μια κοινωνική ομάδα θα στρέφεται κατά της άλλης, και ύστερα οι Κύπριοι θα αντιδράσουν και θα πάνε στις εκλογές και θα ψηφίσουν τα ίδια κόμματα που τους οδήγησαν στην χρεοκοπία –μαζί με ένα ναζιστικό κόμμα- και μετά θα κάθονται σαν ζόμπι στους καναπέδες και θα βλέπουν τούρκικα σίριαλ.
Βέβαια, θα υπάρχει κι ένα κόμμα που θα υποτίθεται ότι είναι ενάντια σε όλα αυτά –σαν τον ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή- αλλά θα είναι υπέρ της παραμονής στην Ευρωζώνη, ώστε να μην ακούγεται καμιά άλλη φωνή, να μην έχουν οι Κύπριοι διέξοδο από πουθενά και να πέσουν σε κατάθλιψη.

Είναι σχεδόν σίγουρο πως οι Κύπριοι θα κάνουν ακριβώς τα ίδια με τους Ελλαδίτες, γιατί κι αυτοί Έλληνες είναι και μάλλον δεν θα τους περάσει από το μυαλό να μην παραμείνουν υποταγμένοι στα ξεπουλημένα κόμματα και να αντιδράσουν ενωμένοι, ενώ όσοι θα προσπαθήσουν να μιλήσουν για ενότητα του κυπριακού λαού και κοινή δράση θα φάνε τόση λάσπη που δεν θα τους ξεπλένει όλη η Μεσόγειος.

Από την άλλη, ίσως οι Κύπριοι να είναι πιο τυχεροί από τους Ελλαδίτες γιατί η Ευρωζώνη θα διαλυθεί και, αν διαλυθεί σύντομα, μπορεί να μην χρειαστεί να φάνε πολλά χρόνια αυτή την μαύρη καταδίκη στη μούρη για να αντιληφθούν μετά πως έπρεπε να έχουν στείλει από την αρχή την Τρόικα και τους ξεπουλημένους πολιτικούς τους στον αγύριστο και να επιστρέψουν στην κυπριακή λίρα.
Εύχομαι καλή τύχη στους Κύπριους και ελπίζω να μην κάνουν τα ίδια λάθη με εμάς.

(Όταν έγραψα το «Η Κύπρος και ο Μήτσος», πριν το «όχι» στην κυπριακή βουλή, ευχόμουν να κάνω λάθος. Για λίγο, φάνηκε πως έπεσα έξω και πανηγύρισα κι εγώ- το είχα ανάγκη. Δυστυχώς, δεν έκανα λάθος. Αλλά τους Κύπριους, ό,τι λάθος και να κάνουν, δεν τους φοβάμαι. Θα τον βρουν τον δρόμο. Πάντα τον βρίσκουν. «Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά».)

Πιτσιρίκος

Διαβάστε περισσότερα »

Κούρεμα 30% στην Τράπεζα Κύπρου...

Λίγο πριν τις 2 το πρωί ολοκληρώθηκε η επί της αρχής πολιτική συμφωνία για κούρεμα 30%. Η Λευκωσία θεωρεί ικανοποιητική υπό τις περιστάσεις την συμφωνία καθώς διασφαλίζεται η ρευστότητα.

 

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, η συμφωνία προνοεί κούρεμα  30% στις καταθέσεις άνω των 100.000 στην Τράπεζα Κύπρου και με αυτό τον τρόπο σύμφωνα με την ίδια πηγή, η Τράπεζα Κύπρου διασώζεται οριστικά. Επίσης η ίδια πηγή επιβεβαίωσε ότι το θέμα του ELA και των περίπου 9 δις που η τρόικα ήθελε να «φορτώσει» στην Τράπεζα Κύπρου, εγκαταλείφθηκε.

 

Πάντως όπως παρατηρεί η βρετανική Guardian πρόκειται για επιστροφή, λίγο-πολύ στη συμφωνία που πρότειναν Γερμανία και ΔΝΤ την περασμένη εβδομάδα.

 

Διαβάστε περισσότερα »

Η ΠΕΙΡΑΙΩΣ "ΠΑΙΡΝΕΙ" ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ CPB

Στην Τράπεζα Πειραιώς περνούν, σύμφωνα με πηγές, οι εν Ελλάδι δραστηριότητες της Τράπεζας Κύπρου και της Cyprus Popular Bank.

 Ο φάκελος, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, φέρεται να πηγαίνει πλέον στην Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Κομισιόν, ώστε να δώσει το “πράσινο φως” για την ολοκλήρωση της συναλλαγής.
Σημειώνεται ότι η Πειραιώς, με την κίνηση αυτή, κατοχυρώνει τη δεύτερη θέση στην εγχώρια τραπεζική αγορά και παίρνει προίκα προβλέψεις που αντιστοιχούν στο 33% του χαρτοφυλακίου μεταβιβαζόμενων δανείων.
Η Ελλάδα και η Κύπρος ανακοίνωσαν, νωρίτερα, ότι επήλθε συμφωνία για τη συντεταγμένη μεταβίβαση των στοιχείων ενεργητικού και παθητικών που διατηρούν στην Ελλάδα τα υποκαταστήματα της Cyprus Popular Bank και της Τράπεζας Κύπρου. Αντίθετα, η εν Ελλάδι δραστηριότητα της Ελληνικής Τράπεζας εξαιρείται από τη συμφωνία λόγω μικρού μεγέθους (περί τα 2 δισ. ευρώ δάνεια και καταθέσεις 300 εκατ. ευρώ).
Η απόφαση δίνει βαθιά ανάσα στους καταθέτες της CPB στην Ελλάδα καθώς διασφαλίζει τις καταθέσεις και άνω των 100 χιλ. ευρώ ανεξαρτήτως των αποφάσεων που θα λάβει η Κύπρος για την εξυγίανση της τράπεζας.
Οι δύο προαναφερόμενες κυπριακές τράπεζες δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα μέσω υποκαταστημάτων και έχουν χορηγήσει δάνεια ονομαστικής αξίας περίπου 22 δισ. ευρώ, ενώ διατηρούν καταθέσεις περίπου 13,1 δισ. ευρώ.
Το σχέδιο μεταβίβασης, που αποκάλυψε το Euro2day, προβλέπει ότι οι κυπριακές τράπεζες θα μεταβιβάσουν το σύνολο των εν Ελλάδι δραστηριοτήτων τους (καταστήματα, προσωπικό, στοιχεία ενεργητικού και παθητικού), αφού πρώτα τις ανακεφαλαιοποιήσουν και σχηματίσουν προβλέψεις για δάνεια που να αντιστοιχούν στο δυσμενές σενάριο της Pimco.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι επί δανείων ονομαστικής αξίας 22 δισ. ευρώ οι προβλέψεις θα ανέλθουν σωρευτικά, σε περίπου 7,2 δισ. ευρώ. Έτσι, το δανειακό χαρτοφυλάκιο πωλείται στο 67% της ονομαστικής του αξίας, μαζί με τις καλύψεις του. Το καθαρό δανειακό χαρτοφυλάκιο (χορηγήσεις μείον οι προβλέψεις) διαμορφώνεται σε 15 δισ. ευρώ.
Με δεδομένο ότι το δυσμενές σενάριο της Pimco ήταν αρκετά αυστηρό και ως εκ τούτου συντηρητικό, στελέχη ελεγκτικών εταιρειών εκτιμούν ότι πιθανώς να προκύψει για τον αγοραστή κρυμμένη αξία. Δηλαδή να υπάρξει στο μέλλον ανάκτηση προβλέψεων στην περίπτωση βέβαια όπου η ελληνική οικονομία σταθεροποιηθεί.
Το σταθμισμένο ενεργητικό μετά τη διενέργεια των παραπάνω προβλέψεων του εν Ελλάδι χαρτοφυλακίου των κυπριακών τραπεζών διαμορφώνεται σύμφωνα με την αρχική προσέγγιση σε 14 – 14,5 δισ. ευρώ και θα χρειαστεί κεφάλαια ως και 1,5 δισ. ευρώ για να πληροί τις προδιαγραφές που θέτει η Τράπεζα της Ελλάδος (ελάχιστο Core Tier I στο 9%).
Με τίμημα 1 δισ. η εξαγορά
Τα παραπάνω κεφάλαια θα τα βάλουν, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και οι κυπριακές τράπεζες σε αναλογία 67-33%. Από τα 1,5 δισ. δηλαδή, το ΤΧΣ θα καλύψει το 1 δισ. ευρώ και οι κυπριακές τράπεζες τα υπόλοιπα 500 εκατ.
Πρόκειται για αλλαγή στο αρχικό σχέδιο, το οποίο προέβλεπε ότι ΤΧΣ και κυπριακές τράπεζες θα έβαζαν από 750 εκατ. έκαστος για να ανακεφαλαιοποιήσουν τα εν Ελλάδι υποκαταστήματα Τράπεζας Κύπρου και CPB.
Η αλλαγή αποτελεί κίνηση βοηθείας της Ελλάδας προς την Κύπρο, η οποία συνετέλεσε στην ευόδωση της συμφωνίας και μειώνει τις ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των κυπριακών τραπεζών κατά 250 εκατ. ευρώ.
Ο αγοραστής καλείται να αγοράσει τις εν Ελλάδι δραστηριότητες των κυπριακών τραπεζών στο 67% της λογιστικής τους αξίας, ήτοι με “τίμημα” ύψους 1 δισ.
Το σχέδιο προβλέπει ότι θα υπάρξει οριστική αποτίμηση των διασπώμενων και πωλούμενων στοιχείων ενεργητικού και παθητικού, βάσει της οποίας θα καθοριστούν και οι τελικές κεφαλαιακές ανάγκες αλλά και οι προβλέψεις.

πηγή: euro2day.gr

Διαβάστε περισσότερα »

600.000.000 ευρώ άρπαξε η Χόχτιφ από ΦΠΑ!

Κυνηγάνε για φυλακή τους Ελληνες που χρωστάνε 5.000 ευρώ και για τα 600 εκατ. που μας χρωστάει η μεγαλοεταιρεία της Μέρκελ και η "τρόικα" τσιμουδιά ...
 
Λεφτά υπάρχουν και μάλιστα πολλά εκατομμύρια για τις μέρες που ζούμε, όπου ο κόσμος ζητιανεύει. Όμως τα λεφτά, όπως και ό,τι αναπνέει στη χώρα μας, ανήκουν μόνο στους Γερμανούς.

Πάνω από 600.000.000 ευρώ χρωστάει στο Ελληνικό Δημόσιο η εταιρεία «Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών Α.Ε.» που ανήκει στον γερμανικό κολοσσό Χόχτιφ από ΦΠΑ που έχει εισπράξει από το 2001 και συνεχίζει να εισπράττει μέχρι σήμερα αλλά αρνείται να τα καταβάλλει παρότι το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους τρεις φορές έχει απορρίψει τις προσφυγές της, κρίνοντας ότι υποχρεούται να τα πληρώσει.

Το καλό το παλικάρι όμως ξέρει και άλλα... μονοπάτια, που είχαν φροντίσει οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Σημίτη -και οι δυο πρωθυπουργοί είναι γνωστοί για τη γερμανική συμπάθεια τους...- να ανοίξουν, με την αποδοχή ότι οι όποιες διάφορες προκύψουν μεταξύ των δυο πλευρών αρμοδιότητα θα έχουν τα αγγλικά δικαστήρια και όχι τα ελληνικά, αμφισβητώντας έτσι την ελληνική Δικαιοσύνη, όρος που καταγράφεται στη σκανδαλώδη σύμβαση.

Αξιοποιώντας το δώρο αυτό, η Χόφτιχ προσέφυγε στις 11 Νοεμβρίου 2010 στο αγγλικό Διαιτητικό Δικαστήριο Lomdon Court of International Arbitration και στις 27 Φεβρουαρίου 2013 έκρινε ότι ισχύει το ειδικό καθεστώς που είχαν παραχωρήσει οι κυβερνήσεις μας και έτσι η γερμανική εταιρεία δεν υποχρεούται να καταβάλει τα εκατομμύρια ΦΠΑ που έχει εισπράξει από το 2001 και συνεχίζει να εισπράττει.

Στην απόφαση του το αγγλικό Δικαστήριο καρφώνει τους πρωθυπουργούς μας και τους υπουργούς που υπέγραψαν την άθλια σύμβαση, επισημαίνοντας ότι:
«...η γνώμη της πλειοψηφίας εκτιμά ότι οι διατάξεις, στις οποίες στήριξε τις παραδοχές περί τέτοιου ειδικού καθεστώτος για την εταιρεία είναι ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ με την οδηγία ΦΠΑ. Προέβη (η πλειοψηφία) μεταξύ των άλλων σε παραδοχές  περί "έλλειψης άμεσης ισχύος της οδηγίας ΦΠΑ"  και περί "σύμβασης ανάληψης"  υποχρέωσης "επιστροφής" από το Ελληνικό Δημόσιο στην εταιρεία όποιου ποσού ΦΠΑ καταβάλει αυτή».

Τι σημαίνει σε απλά ελληνικά; Ότι το ειδικό καθεστώς που παραχώρησαν στη Χόχτιφ οι κύριοι Μητσοτάκης και Σημίτης είναι αντίθετο, δεν προβλέπεται από τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επομένως αυτό που προκύπτει είναι οι τεράστιες πολιτικές -οι ποινικές έχουν παραγραφεί- ευθύνες όλων εκείνων που υπέγραψαν τη σκανδαλώδη σύμβαση με τη Χόχτιφ.

Η γνώμη της μειοψηφίας είναι, όπως καταγράφεται στην απόφαση, ότι «η κατά πλειοψηφία υιοθετηθείσα απόφαση είναι ΑΝΤΙΘΕΤΗ προς το Δίκαιο της ΕΕ και προς το κοινό σύστημα ΦΠΑ, το οποίο θεσπίστηκε με την οδηγία ΦΠΑ και το οποίο εφαρμόζεται κατά αυστηρό και ομοιόμορφο τρόπο σε επίπεδο ΕΕ χωρίς να επιτρέπονται παρεκκλίσεις, παρά μόνο με ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου»!

Όμως οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Σημίτη έγραψαν στα παλιά τους υποδήματα το δίκαιο της ΕΕ που κατοχύρωνε το ελληνικό δημόσιο συμφέρον και έκαναν τα χατίρια των Γερμανών, που όπως αποδεικνύεται κοστίζουν στον ελληνικό λαό εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.

Έχουμε όπλα;

Το θέμα που τίθεται πλέον είναι αν έχουμε όπλα και ποια γiα να αντιδράσουμε σε αυτή τη χαριστική προς τη γερμανική εταιρεία απόφαση του  αγγλικού Δικαστηρίου, η οποία είναι κόντρα στα ισχύοντα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κυβέρνηση θα πρέπει να προσφύγει με όποιον τρόπο κατά της απόφασης, που αν παραμείνει δεν είναι μόνο τα 600.000.000 ευρώ που κινδυνεύουν να χαθούν, αλλά και τα εκατομμύρια που θα χάσει το Δημόσιο από τη μη είσπραξη ΦΠΑ για όσα χρόνια θα ισχύει η σκανδαλώδης σύμβαση με τη Χόχτιφ.

θα τολμήσει η κυβέρνηση να πάει κόντρα με τον κολοσσό της κυρίας Μέρκελ;

Οι κύριοι Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης που συγκυβερνούν τι  λένε; θα συναινέσουν να χαθούν τόσα εκατομμύρια για να μη στενοχωρηθεί η γερμανίδα καγκελάριος; Βενιζέλος και Κουβέλης θα βάλουν στην άκρη την νομική αυθεντία τους, ζημιώνοντας το κράτος και τον ελληνικό λαό;

Πηγή: "Το Παρόν"

Διαβάστε περισσότερα »

Αποκαλύψεις για τους τραπεζίτες από στέλεχος Ελβετικής τράπεζας!

Ο παραιτηθείς Risk Manager της Unicredit (Ireland) Jonathan Sugarman αποκαλύπτει τη πραγματική κατάσταση του τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως,

Συγκρίνει την Ελλάδα με την Ιρλανδία ως προς την απέλπιδα προσπάθεια των κυβερνήσεων των δύο χωρών να διασώσουν τις ούτως ή άλλως χρεοκοπημένες τράπεζες, Χαρακτηρίζει την Ελλάδα ώς παράδεισο και καλεί τουςΈλληνες να παλέψουν για την υπεράσπιση του.

Φωτογραφίζει με τη κάμερα του ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια και συγκρίνει την εξαθλίωση που είδε στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη με τη χλιδή που απολαμβάνουν κάποιοι στις Ελβετικές Άλπεις (μεταξύ αυτών και μια διάσημη ελληνική οικογένεια τραπεζιτών).

Διαβάστε περισσότερα »

Αν δεν δίστασε στη Κύπρο, γιατί να διστάσει αλλού;

Τι σημαίνει εκτός των άλλων, το κούρεμα των καταθέσεων στη Κύπρο…

Η απόφαση του Eurogroup για «κούρεμα» του κεφαλαίου των καταθέσεων, (με ισόποση «αναπλήρωση» με μετοχές) από το πρώτο ευρώ, χαρακτηρίστηκε «πρωτοφανής» και πράγματι τέτοια είναι

Δεν θα μείνω στην οικονομική διάσταση του μέτρου.
Θα μείνω στη πολιτική διάσταση.

Η απόφαση, απολύτως ευθυγραμμισμένη με τη νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία «διάσωσης» των εθνικών οικονομιών που έχουν ανάγκη στήριξης, στην ουσία, πήρε μια απόφαση με εξόχως συμβολικό πολιτικό χαρακτήρα.

Προσέξτε ότι, το «κούρεμα» αφορά από το πρώτο ευρώ, δηλαδή, και καταθέσεις μέχρι  100.000 ευρώ, που πανευρωπαϊκά, είναι εγγυημένες! Πολύ απλά, με την χθεσινή απόφαση του Eurogroup στην ουσία αίρεται αυτή η εγγύηση και συναρτάται πλέον από την δημοσιονομική κατάσταση της κάθε χώρας, πράγμα πολύ ενδιαφέρον ΓΙΑ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ ΗΔΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΟΧΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠ’ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, και βεβαίως, οι σχετικές καθησυχαστικές δηλώσεις ότι οι καταθέτες των χωρών που βρίσκονται σε δημοσιονομική προσαρμογή δεν θα πρέπει να ανησυχούν, έχουν τόση αξία, όση αξία δίνει ο καθένας σε παρόμοιες διαβεβαιώσεις.

Αυτή η επί της ουσίας άρση της εγγύησης των καταθέσεων, δεν πρέπει να εξετασθεί στενά με την πορεία του κυπριακού μνημονίου, αλλά με τη γενικότερη πορεία των προγραμμάτων εξυγίανσης των χωρών που έχουν τεθεί υπό καθεστώς μνημονίων. Ό,τι συμβαίνει στη μια χώρα, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ, ώστε σε δεδομένη στιγμή, να ισχύσει και για κάποια άλλη χώρα.

Η απόφαση για το «κούρεμα» καταθέσεων στη Κύπρο, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά άλλων μέτρων που έχουν επιβληθεί με τα μνημόνια σε μια σειρά χωρών στην Ευρώπη, μέτρα που όλα τους έχουν σαν στόχευση την αποδόμηση κάθε έννοιας κοινωνικού Κράτους και ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, και είναι ακριβώς αυτά τα «κοινωνικά ταμπού» που πρέπει ένα προς ένα να καταρριφτούν, ώστε να επικρατήσει πλήρως το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, απαλλαγμένο κάθε «περιττής κοινωνικής δαπάνης», και «περιττές» είναι όλες οι κοινωνικές δραστηριότητες (και άρα δαπάνες) του Κράτους, που μπορούν «μια χαρά» να αναληφθούν από τον ιδιωτικό τομέα.

Συνεπώς, δεν υπάρχει κανένα «κοινωνικό δίχτυ ασφάλειας» για τα ασθενέστερα τμήματα της κοινωνίας (και οικονομίας), δεν νοείται τέτοιο «δίχτυ» σε μια αγοραία κουλτούρα.

Ενδιαφέρον έχει επίσης και ο συνωμοτικός τρόπος που ελήφθη η απόφαση του. Την «τρέναραν» τόσο, ώστε να ληφθεί ημέρα Παρασκευή, μετά το κλείσιμο των Τραπεζών, και με την υποχρέωση η κυπριακή κυβέρνηση να νομοθετήσει τις αποφάσεις του μέσα στο σαββατοκύριακο, ώστε με το άνοιγμα των τραπεζών τη Τρίτη (η Δευτέρα μεθαύριο είναι αργία [Καθαρά Δευτέρα]), να έχουν ήδη παρακρατηθεί τα ποσά των καταθέσεων! Δηλαδή, ένα από τα πλέον σημαντικά θεσμικά όργανα της Ευρώπης, νύκτωρ συνεδριάζει, νύκτωρ αποφασίζει και νύκτωρ αιφνιδιάζει ένα ολόκληρο λαό. Περισσότερο και από την ίδια την απόφαση, πολιτική σημασία έχει η διαδικασία που λήφθηκε.

Συμπέρασμα: όσο βρισκόμαστε υπό την Κατοχή των Μνημονίων, να φοβάστε τις Παρασκευές, ιδίως μετά τις τρεις και μισή, που κλείνουν οι Τράπεζες….
Ό,τι οι μνημονιακές πολιτικές και λογικές επιβάλλουν σε άλλους, μη νομίζετε ότι θα εξαιρέσουν κάποιους άλλους…
Και το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι, ότι δεν το σκέφτηκαν απλά, μα το έκαναν πράξη, τούτη τη φορά «πειραματικά» σε μια μικρή οικονομία, όπως η Κύπρος, αλλά, αν η δημοσιονομική εξυγίανση δεν πάει κατ΄ ευχήν όπως προγραμματίζουν τα μνημόνια στις άλλες χώρες, υπάρχει εχέφρων νους που δεν θα «πονηρευτεί» τουλάχιστον, ότι αυτό το ίδιο το Eurogroup που αύριο μεθαύριο θα επιληφθεί της πορείας της εκτέλεσης του Μνημονίου σε μια από τις λοιπές χώρες που εφαρμόζεται, αν διαπιστώσει «σημαντικές αποκλίσεις», θα διστάσει να επιβάλλει ως νέο μέτρο, το κούρεμα σε κάποιο ποσοστό καταθέσεων των πολιτών, ως «κοινωνική συνεισφορά»; Αν δεν δίστασε στη Κύπρο, γιατί να διστάσει αλλού;
Άλλωστε, τρώγοντας έρχεται η όρεξη….

Βασίλης Δημ. Χασιώτης 

Διαβάστε περισσότερα »

Λασιθί: προσφυγή στο ΣτΕ για τις τουριστικές επενδύσεις στο Κάβο Σίδερο

Από το Συμβούλιο της Επικρατείας θα πρέπει να περάσει η τουριστική αξιοποίηση της περιοχής Κάβο Σίδερο στο νομό Λασιθίου Κρήτης.
Όπως μεταδίδει ο Σκάι, την προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατέθεσαν τοπικοί φορείς και κάτοικοι, αναφέροντας ότι η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων δεν παρέχει εγγυήσεις για την προστασία του περιβάλλοντος.
Η περιοχή Κάβο Σίδερο είναι ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000 και βρίσκεται κοντά στο φοινικόδασος του Βάι.
Η προσφυγή κατατέθηκε εναντίον της τουριστικής επένδυσης «Ίτανος Γαία», στην περιοχή Κάβο Σίδερο του νομού Λασιθίου Κρήτης, κοντά στο φοινικόδασος του Βάι, ύψους 267,7 εκ. ευρώ.
Ουσιαστικά πρόκειται για συνέχεια της υπόθεσης τουριστικής ανάπτυξης της επίμαχης περιοχής της Μονή Τοπλού-Ίδρυμα Παναγία η Ακρωτηριανή-για την οποία, τον Δεκέμβριο του 2010, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας με σχετική απόφασή της, την ακύρωσε, ως παράνομη.
Η τουριστική επένδυση στο Κάβο Σίδερο με απόφαση της Διϋπουργικής Επιτροπής Στρατηγικών Επενδύσεων (20.9.2012) εντάχθηκε στο νόμο για τις στρατηγικές επενδύσεις (Ν. 3894/2010).
Η επένδυση αυτή αφορά την τουριστική ανάπτυξη περιοχής 25.000 στρεμμάτων στη θέση «Χερσόνησος Σίδερο» του Νομού Λασιθίου. Περιλαμβάνει τη δημιουργία πέντε ξενοδοχείων συνολικής δυναμικότητας 1.936 κλινών, ενός γηπέδου γκολφ, καθώς και βοηθητικών χώρων.

 Μέλος του Invest in Greece προωθεί fast-track “δικές του” επενδύσεις σε Natura 2000

Οι κάτοικοι έχουν ζητήσει τα έγγραφα ώστε να αναπτύξουν περαιτέρω ενώπιον του δικαστηρίου τους λόγους της προσφυγής τους. Η ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή εστιάζεται στην παραβίαση της οδηγίας 2003/4 για την πρόσβαση σε περιβαλλοντικές πληροφορίες και των σχετικών διατάξεων της Σύμβασης του Άαρχους. Η ευρωπαϊκή οδηγία και η Σύμβαση του Άαρχους κατοχυρώνουν το δικαίωμα των Ευρωπαίων πολιτών να έχουν απρόσκοπτη πρόσβαση σε δημόσια έγγραφα και πληροφορίες που αφορούν την πραγματοποίηση επενδύσεων.
Επίσης, στο διοικητικό συμβούλιο (ΔΣ) της “Invest in Greece” (εδώ) συμμετέχει ο επικεφαλής (managing senior partner) της δικηγορικής εταιρείας που εμφανίζεται στην ιστοσελίδα των επενδυτών ως ο νομικός σύμβουλός τους στην Ελλάδα (εδώ).
Υπενθυμίζεται ότι το ΔΣ της “Invest in Greece” ενέκρινε στη συνεδρίαση της 18.9.2012 εισήγηση σχετικά με το συγκεκριμένο επενδυτικό σχέδιο που προωθήθηκε στη Διυπουργική Επιτροπή προκειμένου να ενταχθεί το έργο στο “fast track”.

—Ποια είναι η επίμαχη περιοχή
Η περιοχή Κάβο Σίδερο είναι ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000 και βρίσκεται κοντά στο φοινικόδασος του Βάι.
Η προσφυγή κατατέθηκε εναντίον της τουριστικής επένδυσης «Ίτανος Γαία», στην περιοχή Κάβο Σίδερο του νομού Λασιθίου Κρήτης, κοντά στο φοινικόδασος του Βάι, ύψους 267,7 εκ. ευρώ.
Ουσιαστικά πρόκειται για συνέχεια της υπόθεσης τουριστικής ανάπτυξης της επίμαχης περιοχής της Μονή Τοπλού-Ίδρυμα Παναγία η Ακρωτηριανή-για την οποία, τον Δεκέμβριο του 2010, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας με σχετική απόφασή της, την ακύρωσε, ως παράνομη.
Η τουριστική επένδυση στο Κάβο Σίδερο με απόφαση της Διϋπουργικής Επιτροπής Στρατηγικών Επενδύσεων (20.9.2012) εντάχθηκε στο νόμο για τις στρατηγικές επενδύσεις (Ν. 3894/2010).
Η επένδυση αυτή αφορά την τουριστική ανάπτυξη περιοχής 25.000 στρεμμάτων στη θέση «Χερσόνησος Σίδερο» του Νομού Λασιθίου. Περιλαμβάνει τη δημιουργία πέντε ξενοδοχείων συνολικής δυναμικότητας 1.936 κλινών, ενός γηπέδου γκολφ, καθώς και βοηθητικών χώρων.
Αναμένεται η απόκριση του Invest in Greece στις αιτιάσεις του Ευρωβουλευτή.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ ΣΕ 3 ΛΕΠΤΑ

Είναι γνωστό ότι όλα τα κράτη χρωστάνε. Το μεγάλο Κεφάλαιο στη φάση αυτή του Καπιταλισμού απορροφά χρήματα από τα κράτη με πολλούς τρόπους, είτε σαν επιδοτήσεις είτε οι Τράπεζες για να μη χάσουν τη ρευστότητα. 

Υπάρχει πολύ χρήμα συσσωρευμένο αλλά δεν ανήκει ούτε στα Κράτη ούτε στους εργαζόμενους που το δημιούργησαν.

Η οικονομική Κρίση είναι τεχνητή και οφείλεται ακριβώς σε αυτό.

Η Παγκοσμιοποίηση και η Νέα Τάξη σημαίνει ταυτόχρονα και αποδυνάμωση του Έθνους - Κράτους είτε αυτό το Κράτος είναι ΗΠΑ είτε Ουγκάντα δεν έχει σημασία.

Παγκόσμια Κυβέρνηση σημαίνει ακριβώς αυτό. Όχι όλα τα κράτη κάτω από την ομπρέλα των ΗΠΑ όπως κάποιοι φαντάζονται αλλά όλα τα κράτη και οι ΗΠΑ κάτω από την εξουσία μιάς Παγκόσμιας Ελιτ που εμφανίζονται είτε σαν ΔΝΤ είτε σαν Μπιλντενμπεργκ είτε σαν Ξενόδουλη Κρατική κατοχική Κυβέρνηση..

Διαβάστε περισσότερα »

Χρυσός στα χρόνια της κρίσης. Ολόκληρο το ντοκιμαντέρ

Χρυσός στα χρόνια της κρίσης: Μέρος α', Μαύρη Βίλβα. 

Δύο περιοχές της Ευρώπης.
Μία στην Ρουμανία, μια στην Ελλάδα.
Τις χωρίζουν χιλιόμετρα, αλλά τις ενώνει κάτι κοινό.
Χρυσός στα Χρόνια της Κρίσης.

Η Ρόσια Μοντάνα είναι ένα χωριό 4.000 κατοίκων, φωλιασμένο σε μια καταπράσινη κοιλάδα στα Καρπάθια όρη της Ρουμανίας, με ιστορία 2.000 ετών. Στο υπέδαφός της κρύβει ένα θησαυρό, το μεγαλύτερο κοίτασμα χρυσού της Ευρώπης! Πρόκειται για 240 τόνους χρυσού συνολικά, που η καναδική εταιρεία Gabriel Resources σκοπεύει να εκμεταλλευτεί, κατασκευάζοντας στην περιοχή το μεγαλύτερο ανοιχτό ορυχείο εξόρυξης χρυσού της γηραιάς ηπείρου.

Οι ιστορικά υψηλές τιμές του πολύτιμου μετάλλου καθιστούν την επένδυση για την εταιρεία ιδιαίτερα θελκτική. Το ρουμανικό κράτος από την πλευρά του, στην περίοδο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που διανύουμε, προσδοκά ότι αυτό το έργο θα του αποφέρει ανάπτυξη, θέσεις εργασίας και άμεσα κέρδη 4 δισ. δολάρια.

Κι όμως, κάποιοι αποφασισμένοι κάτοικοι αντιστέκονται επί χρόνια, θεωρώντας ότι το χρυσάφι δεν είναι ο πραγματικός θησαυρός της Ρόσια Μοντάνα. Γιατί καθώς λένε, αν η πραγματοποίηση του ορυχείου προϋποθέτει τη μετεγκατάσταση των ανθρώπων, τη μόλυνση του περιβάλλοντος, και την καταστροφή της αρχαίας πολιτισμικής κληρονομιάς, ποιος θ' αποφασίσει αν αξίζει η θυσία;

ΕΞΑΝΤΑΣ ΧΡΥΣΟΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ: ΜΕΡΟΣ Α'

Οι κάτοικοι στη Ρόσια Μοντάνα έχουν μεγαλώσει με θρύλους για τα πνεύματα που κρύβονται στα βάθη των ορυχείων, καθώς η παράδοση της μεταλλουργίας στην περιοχή χάνεται στα βάθη της ιστορίας. «Οι παλιότεροι, που πρόλαβαν να δουλέψουν στα ορυχεία, λένε για τη Λευκή και τη Μαύρη Βίλβα. Η Λευκή Βίλβα σου υπόσχεται χρυσό αρκεί να το μοιραστείς με άλλους, ενώ η Μαύρη Βίλβα σε πάει εκεί όπου δεν σε βρίσκει κάνεις, αν είσαι άπληστος», μας διηγείται ο Καλίν Κάπρος, κάτοικος της Ρόσια Μοντάνα.

ΜΙΑ ΥΠΟΓΕΙΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΑΠΟ ΡΩΜΑΪΚΕΣ ΣΤΟΕΣ

Ήδη από τη ρωμαϊκή εποχή, η ευρύτερη περιοχή της Ρόσια Μοντάνα ήταν γνωστή ως το «Χρυσό Τραπέζιο». Τα κοιτάσματά της ήταν τόσο πλούσια, που σύμφωνα με την παράδοση, μπορούσε κανείς να βρει ολόκληρες κοτρώνες χρυσού, επιφανειακά στις κοιλάδες! Πρώτοι οι Ρωμαίοι ίδρυσαν εδώ έναν οικισμό μεταλλωρύχων, το 106 μ.Χ και κατασκευάζοντας ένα αριστοτεχνικό σύστημα υπόγειων στοών, που οι αρχαιολόγοι σήμερα παρομοιάζουν με μια υπόγεια Ακρόπολη, κατάφεραν να αποσπάσουν το πολύτιμο ευγενές μέταλλο που έκρυβε η γη. Ολόκληρη η ρωμαϊκή αυτοκρατορία λέγεται πως χρωστούσε ένα σημαντικό μέρος της ακμής της, στο χρυσάφι της Ρόσια Μοντάνα.

Αργότερα, σε όλες τις ιστορικές περιόδους ανά τους αιώνες, Γερμανοί, Αυστριακοί, Σοβιετικοί, όλοι θέλησαν να εκμεταλλευτούν τον ορυκτό πλούτο της περιοχής και τα ίχνη αυτής της δραστηριότητας αποτελούν σήμερα ένα πολύτιμο κομμάτι της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς. «Όποιος σπουδάζει Νομική, ξέρει για τη Ρόσια Μοντάνα, γιατί στις στοές εκεί, βρέθηκαν κάποιες κερωμένες πινακίδες, που αποτελούν τη βάση όλων όσων σπουδάζουν Ρωμαϊκό Δίκαιο, Ρωμαϊκό Νόμο. Κάθε ιστορικός στον κόσμο έχει ακούσει για τη Ρόσια Μοντάνα!», μας λέει η αρχιτέκτων Κλαούντια Αποστόλ.

Δυστυχώς αν καταστραφούν τα βουνά, θα καταστραφεί και το μεγαλύτερο μέρος της πολύτιμης πολιτισμικής κληρονομιάς της Ρόσια Μοντάνα, αφού φυσικά οι περίφημες ρωμαϊκές στοές θα ανατιναχθούν και αυτές. Η Κλαούντια ρωτά με θλίψη και θυμό:
«Στη Ρουμανία, στην Ελλάδα, μιλάμε για μεγάλη ανεργία παντού, αλλά είναι η Ελλάδα πρόθυμη να κατασκευάσει ένα ορυχείο χρυσού στην Ακρόπολη μόνο για τα χρήματα;»

240 ΤΟΝΟΙ ΧΡΥΣΟΥ, ΕΛΠΙΔΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΚΡΙΣΗΣ;

Σήμερα, μια καναδική εταιρεία, η Gabriel Resources, σχεδιάζει στη Ρόσια Μοντάνα το μεγαλύτερο ανοιχτό ορυχείο εξόρυξης χρυσού της Ευρώπης. Συνολικά 240 τόνους χρυσού, μέσα σε 16 χρόνια, υπολογίζουν οι υπεύθυνοι ότι μπορούν να βγάλουν από τα σπλάχνα της γης. Πρόκειται για το μεγαλύτερο κοίτασμα χρυσού στο υπέδαφος της γηραιάς ηπείρου!

Για να προχωρήσουν τα σχέδια για το ορυχείο, δημιουργήθηκε το 1997 η Rosia Montana Gold Corporation (RMGC), μια κοινοπραξία της καναδικής εταιρείας με το ρουμανικό κράτος. Στους Καναδούς ανήκει το 80,69%, ενώ το υπόλοιπο 19,31% έχει μείνει στον έλεγχο της κυβέρνησης, μέσω της κρατικής εταιρείας Minvest. 4 δισ. δολάρια είναι τα άμεσα έσοδα που ελπίζει να αποκομίσει το ρουμανικό δημόσιο από αυτή την επένδυση! «Είναι ένα έργο που θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, καθώς αυτή η περιοχή έχει ένα πολύ υψηλό ποσοστό ανεργίας, θα έλεγα ότι περίπου το 70% των ανθρώπων δεν έχει κανένα εισόδημα, ένα ποσοστό αρκετά υψηλό», υπερθεματίζει ο Καταλίν Χοσού, εκπρόσωπος της RMGC.

Η ζωή των κατοίκων στη Ρόσια Μοντάνα είναι όντως δεμένη μέσα στους αιώνες με το ορυχείο χρυσού και στα νεότερα χρόνια, με την εθνικοποίηση του ορυχείου το 1948 επί κομμουνιστικού καθεστώτος, σχεδόν το 70% των κατοίκων δούλευε εκεί. Μετά την πτώση του καθεστώτος, το ορυχείο παρέμεινε στο κράτος, ωστόσο οικονομικά, δεν πήγαινε καλά και κάθε χρόνο λάμβανε τεράστιες επιδοτήσεις λόγω ελλειμμάτων. Σιγά - σιγά οι θέσεις εργασίας άρχισαν να φθίνουν, μέχρι που το 2006 το ορυχείο έκλεισε και η ανεργία χτύπησε αδυσώπητα την περιοχή.

«Ανέκαθεν η εξόρυξη υπήρχε. Γιατί και ο πατέρας μου και ο αδελφός μου δούλεψαν εδώ και στο μέλλον το ίδιο θα γίνεται, γιατί εδώ δεν έχεις άλλη πηγή εισοδήματος. Με τι να ζήσεις; Να μαζεύεις μανιτάρια; Δεν έχεις άλλο τρόπο ύπαρξης. Και ελπίζουμε να επιτρέψουν το πρότζεκτ γιατί χωρίς αυτό είναι μια περιοχή νεκρή», μας λέει ο Νικολάε, κάτοικος της Ρόσια Μοντάνα που δούλευε στις στοές από το 1985. «Αν δεν αρχίσει το πρότζεκτ η πλειοψηφία των ανθρώπων πρέπει να φύγει για άλλες χώρες, γιατί δεν έχεις πού να δουλέψεις. Δεν έχεις τι να κάνεις εδώ», συμπληρώνει ο συγχωριανός του Γκεόργκε.
Στη σημερινή Ρουμανία της οικονομικής κρίσης, το ποσοστό του συνολικού πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας φτάνει το 25%, ενώ υπολογίζεται ότι 3 εκατ. άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα για να αναζητήσουν δουλειά και μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Η επαναλειτουργία του ορυχείου της Ρόσια Μοντάνα παρουσιάζεται ως η επένδυση που θα προσφέρει την τόνωση που τόσο απεγνωσμένα χρειάζεται η ρουμανική οικονομία.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

«Αυτοί σκέπτονται την ανάπτυξη της Ρόσια Μοντάνα μέχρι να βγάλουν το χρυσό, εμείς σκεπτόμαστε και μετά την εξαγωγή του χρυσού, σκεπτόμαστε για πάντα, για τις δικές μας γενιές, αλλά και για τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας», λέει με έμφαση ο Εουτζέν Νταβίντ, ένας από τους μαχητικότερους πολέμιους του ορυχείου. Ο ίδιος δε γεννήθηκε στη Ρόσια Μοντάνα, ήρθε εδώ από επιλογή τη δεκαετία του 90, παντρεύτηκε και έστησε ένα αγρόκτημα. Σήμερα είναι ο πρόεδρος της οργάνωσης «Αλμπούρνους Μάγιορ», που έχουν φτιάξει όσοι κάτοικοι είναι αποφασισμένοι να αντισταθούν στη λειτουργία του καινούριου ορυχείου.

«Εμείς δεν είμαστε άνθρωποι που έχουμε πρόβλημα με την ανάπτυξη και τις θέσεις εργασίας», σημειώνει ο Εουτζέν. «Απλά η δικιά μας λογική είναι τελείως διαφορετική από της εταιρείας, συνεπώς είναι φυσιολογικό να υπάρχει ισχυρός πόλεμος ανάμεσα σε αυτές τις δύο επιλογές ανάπτυξης. Εμείς πιστεύουμε ότι η δικιά μας είναι πολύ καλύτερη».
Ο τουρισμός, η γεωργία και η κτηνοτροφία είναι οι εναλλακτικές μορφές ανάπτυξης που προτείνουν οι κάτοικοι που αντιτίθενται στο ορυχείο. Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν μπορεί να υλοποιηθεί, καθώς ήδη από το 2002, η περιοχή έχει χαρακτηριστεί από την τοπική διοίκηση ως βιομηχανική ζώνη, όπου η εξορυκτική δραστηριότητα είναι η μόνη που επιτρέπεται. Έτσι εδώ και χρόνια οι κοινότητες ζουν σε έναν ασφυκτικό κλοιό. Ή ορυχεία, ή ανεργία.

«Όλοι φώναζαν ότι μόνο εξορύξεις γίνονται, και με εκνεύρισε που έλεγε ο κόσμος ότι μετά το πρότζεκτ εξόρυξης θα υπάρξει τουρισμός. Και γιατί δεν γίνεται να υπάρξει τώρα, πρέπει να υπάρξει το πρότζεκτ για να υπάρχει τουρισμός;», ρωτάει ο Αντρέι. Είναι 26 χρονών και το όνειρο του ήταν να ανοίξει μια πανσιόν και να φιλοξενεί τουρίστες που φτάνουν στην περιοχή. Καθώς απαγορευόταν να χτίσει αφού η περιοχή έχει χαρακτηριστεί βιομηχανική ζώνη, ανακαίνισε μερικά δωμάτια που ήδη είχε. Και το 2008 έκανε το όνειρο του πραγματικότητα. Σήμερα ζει εξ' ολοκλήρου απ' αυτό. «Ήρθαν στη Ρόσια Μοντάνα και τη βάφτισαν ζώνη εξορύξεων, χωρίς άλλες προοπτικές ή εναλλακτικές και την κρατάνε μπλοκαρισμένη τόσα χρόνια. Πρόκειται για οικονομικό εκβιασμό», εξηγεί ο Εουτζέν.

Οι κάτοικοι που αντιστέκονται δεν είναι μόνοι, στο πλευρό τους έχει σταθεί ένα πρωτοφανές κύμα διεθνούς αλληλεγγύης. Πλήθος επιστημόνων και ακαδημαϊκών, περιβαλλοντικές και πολιτιστικές οργανώσεις, κόμματα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, και προσωπικότητες όπως η Βανέσα Ρεντγκρέιβ και ο πρίγκιπας Κάρολος, τάχθηκαν κατά του σχεδίου της εταιρείας. Ακόμα και η Παγκόσμια Τράπεζα, εξέφρασε τις επιφυλάξεις της και απέσυρε τη χρηματοδότησή της με γράμμα που απέστειλε το 2002 στην μητρική Gabriel Resources.

ΠΩΣ ΕΝΑ ΟΡΥΧΕΙΟ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΧΑΡΤΗ

«Είναι η ίδια βιομηχανική δραστηριότητα που λάμβανε χώρα για εκατοντάδες χρόνια. Οι άνθρωποι βρίσκονταν στο κέντρο και έκαναν εξορύξεις ολόγυρα. Είναι ένα χωριό με μεταλλεία εδώ και 2.000 χρόνια, ζούσαν εδώ και το ορυχείο ήταν δίπλα τους, οπότε δεν είναι κάτι ασυνήθιστο», ισχυρίζεται ο Καταλίν Χοσού της RMGC, υπερασπιζόμενος το σχέδιο του ορυχείου. Δυστυχώς διαψεύδεται από την επίσημη περιγραφή του έργου από την ίδια την εταιρεία.

Τα τέσσερα βουνά που περικλείουν την ευρύτερη περιοχή της Ρόσια Μοντάνα, θα πρέπει και τα τέσσερα να ανατιναχθούν και οι κοινότητες θα περικυκλωθούν από βιομηχανικής κλίμακας ανοιχτά ορυχεία. Όλη η κοιλάδα της Κόρνα θα μετατραπεί σε λεκάνη εναπόθεσης αποβλήτων και θα χτιστεί ένα φράγμα όπου θα συγκρατεί 250 εκατομμύρια τόνους τοξικών ουσιών.
Για το λόγο αυτό άλλωστε, το επενδυτικό σχέδιο της εταιρείας προβλέπει τη μετεγκατάσταση εκατοντάδων κατοικιών που βρίσκονται στη ζώνη επίπτωσης. Περίπου 2.000 άνθρωποι, πάνω από τους μισούς κατοίκους του χωριού, έχουν ήδη πουλήσει τις ιδιοκτησίες τους στην εταιρεία και έχουν φύγει. Το χωριό έχει ερημώσει. «Η εταιρεία ήρθε σε πρώτη φάση να καταστρέψει τη Ρόσια Μοντάνα και μέχρι τώρα το κατάφερε. Πριν αρχίσει το πρότζεκτ κατέστρεψε μια κοινότητα που ήταν γεμάτη ζωή, γεμάτη με ανθρώπους. Να δεις πώς στο όνομα μιας εταιρείας γκρεμίζονται όλα», μας λέει ο Σορίν Ζούρκα, καθώς περπατά στα δρομάκια του χωριού, κοιτώντας με θλίψη τα εγκαταλελειμμένα σπίτια που καταρρέουν.
Ο Σορίν έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στη Ρόσια Μοντάνα. Μας ζητά να επισκεφτούμε μαζί του το νεκροταφείο του χωριού. «Έβγαλαν και τους νεκρούς από τους τάφους, νομίζω ότι έφυγαν τόσοι νεκροί όσοι ζωντανοί», μας λέει, πάνω από τα ανοιγμένα μνήματα. «Υπάρχουν αποζημιώσεις για κάθε οικογένεια που μεταφέρει τους νεκρούς της από εδώ. Πιστεύω πως θέλουν να δείξουν ποιος είναι ο θεός στη Ρόσια Μοντάνα».

ΤΟ ΚΥΑΝΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Το έργο δεν έχει ξεκινήσει ως τώρα, καθώς η αρχική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που κατέθεσε η εταιρεία και είναι απαραίτητη για την αδειοδότηση, ανεστάλη από το αρμόδιο Υπ. Περιβάλλοντος. Ο κ. Ατίλα Κοροντί ήταν ο υπουργός που βρέθηκε στην κρίσιμη θέση, το Σεπτέμβριο του 2007. «Είμαι σίγουρος ότι ο ορυκτός πλούτος είναι για μας μια λύση. Αλλά απ’ την πλευρά ενός θεσμού για το περιβάλλον, είναι σημαντικό να εφαρμόζουμε όλα τα μέτρα για την προστασία του», μας λέει εξηγώντας το σκεπτικό της απόφασής του. Φυσικά η εταιρεία δεν έμεινε ικανοποιημένη με αυτή την απόφαση και έκανε μήνυση στον κ. Κοροντί, προσπαθώντας να την ανατρέψει. Παρ’ όλ’ αυτά σήμερα εκκρεμεί η κρίσιμη απόφαση έναντι της νέας, τροποποιημένης μελέτης.

Ο εκάστοτε Υπ. Περιβάλλοντος είναι εύλογα προσεκτικός, καθώς μια τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή σημάδεψε τη Ρουμανία το 2000. Στη Μπάια Μάρε, μια πόλη περίπου 150 χλμ βόρεια της Ρόσια Μοντάνα, έσπασε η δεξαμενή λυμάτων ενός χρυσορυχείου, που ακολουθούσε την ίδια μέθοδο με αυτό που σχεδιάζει η Rosia Montana Gold Corporation. 100,000 κυβικά μέτρα νερό, μολυσμένα με 100 τόνους κυανίου, χύθηκαν στον γειτονικό ποταμό Σόμες. Η μόλυνση πέρασε τα σύνορα, ρυπαίνοντας τον Τίζα, τον δεύτερο μεγαλύτερο ποταμό της Ουγγαρίας, σκοτώνοντας κάθε ζωή στα νερά του, και καταστρέφοντας τα αποθέματα πόσιμου νερού 2,5 εκατομμυρίων κατοίκων.

Η ΆναΜαρία Μπογκτάν ζούσε στην Μπάια Μάρε, όταν έγινε το ατύχημα. «Στην αρχή νομίζαμε ότι ήταν ένα μικρό, ασήμαντο ατύχημα. Αλλά σύντομα μάθαμε ότι όλη η Ευρώπη ενδιαφερόταν για το τι είχε συμβεί στη Μπάια Μάρε εξαιτίας αυτής της διαρροής κυανίου. Έτσι γίναμε διάσημοι εξαιτίας αυτού, όχι με την καλή έννοια. Η Μπάια Μάρε έγινε το δεύτερο Τσερνομπίλ της Ευρώπης», μας λέει.
Σήμερα, η Ουγγαρία, η Τσεχία και η Γερμανία είναι οι μόνες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν απαγορεύσει τη χρήση κυανίου στην εξορυκτική βιομηχανία. Τον Μάιο του 2010, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε μια οδηγία με την οποία συνιστούσε την απαγόρευση της χρήσης κυανίου σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, αλλά η οδηγία έχει μείνει στο ντουλάπι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και εναπόκειται σε κάθε κράτος ξεχωριστά αν θα την ακολουθήσει.

«Όλοι γνωρίζουν για το κυάνιο και τις επιπτώσεις του στην υγεία. Και ξέρουμε ότι οι Ναζί σκότωναν τους Εβραίους στο Άουσβιτς με κυάνιο. Επομένως ο κόσμος γνωρίζει τι είναι το κυάνιο. Όμως η χρήση κυανίου στη μεταλλουργία, είναι η φθηνότερη και πιο κερδοφόρα επιλογή για τις εταιρείες. Αυτό είναι το μόνο που μετράει», επισημαίνει η Άννα Μαρία, που μετά την εμπειρία της στη Μπάια Μάρε εντάχθηκε στο οικολογικό κίνημα.

ΟΙ ΠΙΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

Ο κ. Κοροντί βρισκόταν ξανά στην κρίσιμη θέση του Υπ. Περιβάλλοντος τον Μάρτιο του 2012, όταν τον συναντήσαμε. Κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Πρόεδρος της χώρας κ. Μπασέσκου εξέφρασε την ελπίδα ότι με τον νέο υπουργό θα υπάρξει μια γρήγορη απόφαση για την εκμετάλλευση των φυσικών πηγών. «Πιέζει συνεχώς την κυβέρνηση να δώσει τις άδειες και ό,τι άλλο χρειάζεται», λέει θυμωμένα η αρχιτέκτων Κλαούντια Αποστόλ. «Στην ουσία ζητάει από την κυβέρνηση να αγνοήσει τους νομικούς κανόνες, να αγνοήσει το σύστημα δικαιοσύνης, να αγνοήσει τα δικαιώματα των ανθρώπων, να αγνοήσει τα πάντα».

Η εταιρεία από την πλευρά της ξοδεύει πολλά χρήματα για να πείσει την κοινή γνώμη της Ρουμανίας ότι το ορυχείο στη Ρόσια Μοντάνα είναι μια αναγκαία επένδυση για τη Ρουμανία. Τα περισσότερα από αυτά τα χρήματα στοχεύουν στη χειραγώγηση του τύπου. «Μπορώ να σας πω ότι είναι η RMGC είναι η εταιρεία με τον τρίτο μεγαλύτερο προϋπολογισμό για διαφημίσεις στη χώρα, μετά της εταιρείες κινητής τηλεφωνίας», μας λέει ο Μίρσεα Τόμα, επικεφαλής της οργάνωσης ActiveWatch, που παρακολουθεί πώς καλύπτουν το θέμα τα ΜΜΕ.
«Δεν υπάρχουν "κατά" που να παρουσιάζονται συχνά στα ΜΜΕ. Τα δύο προηγούμενα χρόνια, οι διαφημίσεις υπέρ της εξόρυξης χρυσού, είχαν καταλάβει τα πιο σημαντικά ΜΜΕ της Ρουμανίας. Με τον όρο "κατάληψη" εννοώ ότι ήταν ορατοί με τις διαφημίσεις τους και δεν μπορούσες να βρεις εναλλακτική πληροφορία παρά μόνο αυτή που έδιναν οι ίδιοι». Ο Μίρσεα Τόμα θεωρεί πώς ένα ισχυρό πολιτικό και οικονομικό λόμπι έχει ενεργοποιηθεί για την προώθηση των ορυχείων, ασκώντας πίεση στους αρμοδίους.

«Εμπλέκονται όλοι, ο Πρόεδρος, η εταιρεία, η κοινή γνώμη… Αν ήμουν υπουργός οικονομικών ίσως να σκεφτόμουν διαφορετικά, αλλά ο ρόλος μου δεν είναι άλλος απ’ το να σκέφτομαι ως υπουργός περιβάλλοντος», μας λέει ο κ. Κοροντί. Η έγκριση του Υπ. Περιβάλλοντος είναι η τελευταία που περιμένει η εταιρεία για να προχωρήσει στα σχέδιά της. Το υπουργείο Πολιτισμού, έχει ήδη παραχωρήσει τις απαραίτητες άδειες για το έργο...

«Θα είναι το τελειωτικό χτύπημα. Η εξόρυξη δεν σταμάτησε εδώ και 2.000 χρονιά γιατί δεν τελείωσε ο χρυσός της Ρόσια Μοντάνα, αλλά αυτή η εταιρεία θα τελειώσει το χρυσό και αυτό θα είναι το τελικό χτύπημα. Θα βάλουν σπόρια και θα μεγαλώσουν άλλον χρυσό; Ή περιμένουμε πάλι μια εποχή των παγετώνων, με ηφαίστεια, να φτιαχτεί ξανά το χώμα; Ουτοπίες. Έρχονται στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που αποφασίζεις: συνεχίζεις σε αυτό το ρυθμό και πεθαίνεις ή αλλάζεις στρατηγική και συνεχίζεις να ζεις;», θέτει το αμείλικτο ερώτημα ο Εουτζέν…

Χρυσός στα χρόνια της κρίσης: Μέρος β', Ο Θησαυρός της Κασσάνδρας

H αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου προβάλλεται ως η ενδεδειγμένη απάντηση στην οικονομική κρίση που μαστίζει την Ελλάδα. Tο ελληνικό κράτος έχει παραχωρήσει τα μεταλλευτικά δικαιώματα μιας έκτασης 317.000 στρεμμάτων στη Β. Χαλκιδική, πλούσια σε χρυσό, χαλκό και άλλα μέταλλα, στην καναδική πολυεθνική Eldorado Gold. Όμως, κάτοικοι της περιοχής που χρόνια αντιστέκονται στη δημιουργία ορυχείου χρυσού στην περιοχή τους, υποστηρίζουν ότι η επένδυση θα προκαλέσει ανεπίστρεπτη καταστροφή στο περιβάλλον, με τα οφέλη να είναι λιγότερα από τις απώλειες.

«Ο Θησαυρός της Κασσάνδρας» είναι μια ακτινογραφία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, πριν και κατά την διάρκεια της κρίσης.

ΧΡΥΣΟΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΜΕΡΟΣ β

ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σενάριο, Σκηνοθεσία, Αφήγηση: Γιώργος Αυγερόπουλος / Επιτόπια Έρευνα & Οργάνωση Θέματος: Γεωργία Ανάγνου / Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή / Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιάννης Αυγερόπουλος, Θεόφιλος Δαδής / Μοντάζ: Βασίλης Μάγκος, Άννα Πρόκου / Μουσική: Γιάννης Παξεβάνης / Τραγούδι: Σαβίνα Γιαννάτου / Μια παραγωγή της Small Planet για την ΕΡΤ © 2011 - 2012

Το δάσος των Σκουριών με τις υπεραιωνόβιες οξιές και δρυς του, είναι ένα από τα λίγα δάση της Ελλάδας που έχουν γλιτώσει από τις πυρκαγιές και την ληστρική εκμετάλλευση. Δυσπρόσιτο και άγνωστο στους πολλούς, το δάσος βρίσκεται στο όρος Κάκαβος της Βορείου Χαλκιδικής. Στη γη που γέννησε τον Αριστοτέλη, στις πύλες του Αγίου Όρους.

Κάτω από το δάσος των Σκουριών υπάρχει ένα σημαντικό κοίτασμα χρυσού και χαλκού, αξίας περίπου 12 δισ. δολαρίων
«Τα δάση αυτά είναι για τη χώρα μας δάση αναφοράς, βρίσκονται εδώ από αρχαιοτάτων χρόνων. Χαρακτηρίζονται ως αρχέγονα δάση και αυτά, σπανίζουν τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο», λέει ο Θεοχάρης Ζάγγας, Πρόεδρος της Ελληνικής Δασολογικής Εταιρείας, τονίζοντας την τεράστια οικολογική σημασία του δάσους των Σκουριών.

Και πράγματι, ίσως τίποτα να μη διατάρασσε ποτέ την ησυχία αυτής της περιοχής, αν κάτω από τις ρίζες των δέντρων, δεν υπήρχε ένα σημαντικό κοίτασμα χρυσού και χαλκού, αξίας περίπου 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτός είναι και ο λόγος που το ορυχείο στις Σκουριές βρίσκεται στο επίκεντρο του επενδυτικού σχεδίου της «Ελληνικός Χρυσός», της κοινοπραξίας που είναι υπεύθυνη για την εκτέλεση του έργου. Το 95% αυτής της εταιρείας ανήκει στην καναδική Eldorado Gold, και το υπόλοιπο 5% ανήκει στην ελληνική κατασκευαστική εταιρεία ΑΚΤΩΡ, του ομίλου Μπόμπολα.

Η εταιρεία θέλει να κατασκευάσει στην καρδιά του δάσους, ένα ανοιχτό και ένα υπόγειο ορυχείο, προκειμένου να εξορύξει το κοίτασμα. Το ανοιχτό ορυχείο θα έχει διάμετρο 700 μέτρα και βάθος 200. Το υπόγειο θα έχει σήραγγες μήκους 25 χιλιομέτρων, που θα φτάνουν ακόμα και τα 770 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης. Επίσης θα κατασκευαστεί ένα εργοστάσιο επεξεργασίας, καθώς και δύο λεκάνες εναπόθεσης αποβλήτων.

Η σχετική περιβαλλοντική μελέτη έχει εγκριθεί από το ελληνικό κράτος και η αποψίλωση του δάσους έχει ήδη ξεκινήσει. Όμως το έργο συναντά την αντίσταση πολλών κατοίκων της περιοχής, που έχουν προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας την ακύρωσή του.

Πλέον, το δάσος αποτελεί πεδίο σκληρών συγκρούσεων. Συχνά δονείται από τις πορείες και τα συνθήματα των διαδηλωτών ενάντια στο ορυχείο, φωνές που τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζονται με βίαιη καταστολή και πνίγονται στα δακρυγόνα από τις δυνάμεις της αστυνομίας.

«ΤΟ ΦΡΑΓΜΕΝΟ ΔΑΣΟΣ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΟΥΣΒΙΤΣ»

«Όλος ο κόσμος της περιοχής είναι ξεσηκωμένος, δεν πρόκειται να τα αφήσει αυτά τα πράγματα. Και ο κόσμος αυτός δεν παλεύει για μεροκάματο, παλεύει για να κρατήσει τον τόπο του, δεν έχει οικονομικά συμφέροντα, βλέπει μόνο μπροστά του, βλέπει τα παιδιά του, το μέλλον αυτής της περιοχής», μας λέει ο Τόλης Παπαγεωργίου, μέλος του Παρατηρητηρίου Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, που έχει δέσει τη ζωή του με το κίνημα που εναντιώνεται στη δημιουργία του ορυχείου.

Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που η Β. Χαλκιδική βρίσκεται μπροστά σε ανάλογα επενδυτικά σχέδια. Στο παρελθόν, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, η επίσης καναδική εταιρεία TVX Gold θέλησε να κατασκευάσει στην περιοχή ένα ορυχείο χρυσού και τότε οι κάτοικοι είχαν ανατρέψει τα σχέδιά της με ένα δυναμικό κίνημα αντίστασης. Μέχρι και στρατιωτικός νόμος είχε επιβληθεί στην περιοχή, με απαγόρευση της κυκλοφορίας, αλλά τελικά το Συμβούλιο της Επικρατείας δικαίωσε τους κατοίκους, ακυρώνοντας το επενδυτικό σχέδιο της TVX Gold.

Η εταιρεία έχει περιφράξει τις εγκαταστάσεις της με συρματοπλέγματα, κάμερες και συστήματα συναγερμού, τοποθετημένα ακόμα και στα κλαδιά των δέντρων. Το φυλάκιο της πύλης, βρίσκεται πάνω σε ένα δημόσιο δρόμο και όπως καταγγέλλουν οι κάτοικοι, μαυροντυμένοι σεκιούριτι τους ζητούν στοιχεία ταυτότητας για να τους αφήσουν να περάσουν. Όταν μας οδήγησαν εκεί, οι άνδρες της ιδιωτικής ασφάλειας μας βιντεοσκοπούσαν με τα κινητά τους τηλέφωνα. «Στα πενήντα χρόνια που ζω, δεν θυμάμαι ποτέ αυτό το δάσος να έχει φραχτεί από καμιά εταιρεία. Αυτό εδώ μας θυμίζει Άουσβιτς», καταγγέλλει ο Δημήτρης Κάλτσος, που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στην περιοχή.

«Μήπως κάποιοι άνθρωποι δημιούργησαν συνθήκες για να με εξαναγκάσουν να το κάνω; Αν συμβαίνει αυτό, δεν θα απολογηθώ κιόλας», απαντά ο κ. Στρατουδάκης, Γενικός Διευθυντής της Ελληνικός Χρυσός. «Όταν, για να διογκωθείς, μαζεύεις ό,τι τυχάρπαστο υπάρχει στην Ελλάδα, αρχίζει το θέμα και μπαίνει στην έννοια της δολιοφθοράς. Αυτό λοιπόν δημιούργησε προβλήματα στην Αστυνομία, η οποία σχεδόν μου επέβαλε να δημιουργήσω συνθήκες προστασίας απέναντι σε συγκεκριμένα πράγματα».

317.000 ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ ΓΙΑ 11.000.000 ΕΥΡΩ

Ωστόσο, το ελληνικό κράτος δεν έχει παραχωρήσει τα μεταλλευτικά δικαιώματα μόνο στο δάσος των Σκουριών. Έχει παραχωρήσει τα μεταλλευτικά δικαιώματα μιας έκτασης 317.000 στρεμμάτων. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται δύο προϋπάρχοντα ορυχεία μαζί με τις εγκαταστάσεις τους, 310 σπίτια στο Στρατώνι, καθώς και τα δικαιώματα έρευνας και επέκτασης της εξορυκτικής δραστηριότητας με το άνοιγμα και άλλων μεταλλείων.

«Το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είναι η μεταβίβαση αυτής της περιοχής στην «Ελληνικός Χρυσός», Λάζαρος Τόσκας, Μέλος των Επιτροπών Αγώνα Ενάντια στα Ορυχεία

«Το μεταλλευτικό πεδίο στη Χαλκιδική είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο», βεβαιώνει ο κ. Στρατουδάκης, Γενικός Διευθυντής της Ελληνικός Χρυσός. «Και μάλιστα κακώς είναι μονότονα προσανατολισμένο στον χρυσό. Είναι ένα πολυμεταλλικό μεταλλευτικό πεδίο. Έχει χαλκό, έχει άργυρο, έχει χρυσό, έχει μόλυβδο, έχει ψευδάργυρο. Όλα είναι δίπλα μας!»

Το αντάλλαγμα που πλήρωσε η εταιρεία στο ελληνικό κράτος για να αποκτήσει τα παραπάνω ήταν 11 εκατομμύρια ευρώ. «Το μεγαλύτερο σκάνδαλο που έχει γίνει στην Ελλάδα, δεν είναι ούτε η Ζίμενς, ούτε το Βατοπέδι, το μεγαλύτερο σκάνδαλο που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια είναι η μεταβίβαση αυτής εδώ της περιοχής στην «Ελληνικός Χρυσός» και η ελληνική Βουλή πρέπει να το δει ξανά το θέμα», λέει ο κ. Λάζαρος Τόσκας, μέλος των επιτροπών αγώνα ενάντια στα ορυχεία. «Ο κύριος Πάχτας ξεπούλησε ορυκτό πλούτο αξίας δισεκατομμυρίων, χωρίς κανένα αντάλλαγμα».

Η ΑΓΟΡΑΠΩΛΗΣΙΑ

Ο κος Πάχτας εδώ και χρόνια έχει εγκαταλείψει την κεντρική πολιτική σκηνή. Έχει επιστρέψει στον τόπο του και σήμερα είναι δήμαρχος του δήμου Αριστοτέλη, όπου και σχεδιάζεται το χρυσωρυχείο. Ήταν ο άνθρωπος που ως υφυπουργός οικονομικών μεταβίβασε το μεταλλευτικό πεδίο για 11.000.000 ευρώ στην Ελληνικός Χρυσός. Ήταν Δεκέμβριος του 2003. Την εποχή που χρήματα (φαινομενικά) υπήρχαν, που η χώρα κατασκεύαζε μεγάλα έργα για τους ολυμπιακούς αγώνες.

Στην Χαλκιδική ωστόσο επικρατεί αναβρασμός. Η προηγούμενη εταιρεία χρυσού, η ΤVX Gold είχε πτωχεύσει και έφευγε από τη χώρα. Εκατοντάδες εργαζόμενοι των ορυχείων, απλήρωτοι επί μήνες και μπροστά στον κίνδυνο της ανεργίας είχαν κλειστεί στις στοές και έκαναν απεργία πείνας. Συνάδελφοί τους διαμαρτύρονταν δυναμικά έξω από το υπουργείο οικονομικών στο κέντρο της Αθήνας.

Ο κ. Πάχτας έψαχνε απεγνωσμένα για μια λύση. «Εμείς τετραγωνίσαμε τον κύκλο», θυμάται. «Χτύπησα όλες τις πόρτες των Ελλήνων επιχειρηματιών που θα μπορούσαν να έχουν μια συνάφεια με το θέμα. Κανείς δεν ήθελε να βάλει το κεφάλι του στον τορβά». Τελικά επενδυτής βρέθηκε. Ήταν η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. Η εταιρεία είχε συσταθεί τρεις μέρες πριν την αγοραπωλησία, από δύο υψηλόβαθμα στελέχη της ελληνικής κατασκευαστικής εταιρείας Άκτωρ, του ομίλου Μπόμπολα, έναν από τους πιο σημαντικούς επιχειρηματικούς ομίλους της Ελλάδας. Σύντομα στο επενδυτικό σχήμα εισχωρούν ως κύριοι μέτοχοι η Άκτωρ με 35% και η καναδική μεταλλευτική εταιρεία European Goldfields, με 30%.

Η πώληση γίνεται απευθείας, χωρίς δημόσιο διαγωνισμό, όπως ορίζει το Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Η μέθοδος που επιλέχθηκε για να περάσουν τα ορυχεία στη νέα εταιρεία ήταν η εξής: Το ελληνικό δημόσιο θα αγόραζε τα μεταλλεία από την TVX που έφευγε από τη χώρα για 11 εκατομμύρια ευρώ και την ίδια μέρα θα τα πουλούσε στην «Ελληνικός Χρυσός» στην ίδια ακριβώς τιμή. Ούτε σεντς παραπάνω, ούτε σεντς παρακάτω.

«Όπως ήταν ολόκληρο, το πήραμε και το ξαναδώσαμε στην άλλη μεριά», λέει ο κ. Πάχτας. «Για να κρατήσουμε τις θέσεις απασχόλησης, για να κρατήσουμε την επένδυση ζωντανή.» Τα 11 εκατομμύρια ευρώ που πήρε το ελληνικό κράτος, δεν πήγαν στα ταμεία του. Δόθηκαν ως αποζημιώσεις στους εργαζόμενους της εταιρείας που έφευγε.

«Ξέρετε τι έκανε για την TVX ο Πάχτας; Όταν έμειναν 472 άνθρωποι άνεργοι, δεν τους πλήρωσε η TVX GOLD η μητρική που είχε υποχρέωση να τους πληρώσει, και δεν ήταν πτωχή, τους πληρώσατε εσείς και εγώ», υποστηρίζει ο κ. Τόλης Παπαγεωργίου από το Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων.

«Ο πλούτος που πουλήσανε είναι δεκάξι δις και τα δώσανε τσάμπα σε μια εταιρεία που δημιουργήθηκε την προηγούμενη μέρα της μεταβίβασης με μετοχικό κεφάλαιο εξήντα χιλιάδες ευρώ», καταγγέλλει ο κ. Λάζαρος Τόσκας και επισημαίνει: «Έξι μήνες μετά την αγοραπωλησία, τα ορυχεία κοστολογήθηκαν 408 εκατομμύρια ευρώ!»

«Τι αξία είχε τότε; Τι αξία είχε τότε; Θυμάστε;» ρωτά με ένταση ο κ. Πάχτας «Η εταιρεία είχε πτωχεύσει. Μια εταιρεία που έχει πτωχεύσει, πόσο αξίζει, ξέρετε; Πόσο αξίζει μια εταιρεία που έχει πτωχεύσει; Μηδέν. Αξίζει παραπάνω;»

«Στην ουσία ήτανε μια σύμβαση μεταξύ δύο ιδιωτών, και διαμεσολάβησε για μια ώρα περίπου το ελληνικό δημόσιο, έτσι ώστε και εμείς να διασφαλιστούμε ότι αγοράζουμε κάτι συγκεκριμένο και με συγκεκριμένα βάρη, αλλά και το ελληνικό δημόσιο να διασφαλίσει τη συνέχεια της επένδυσης», λέει ο κ. Πέτρος Στρατουδάκης, Γενικός Διευθυντής της "Ελληνικός Χρυσός".

Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΖΗΤΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

Για την υπόθεση αυτή το 2008, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζήτησε από την Ελλάδα εξηγήσεις. Για το ποσό της συναλλαγής και τη μέθοδο που αυτή έγινε, για το ότι η εταιρεία "Ελληνικός Χρυσός" απαλλάχτηκε από την υποχρέωση καταβολής φόρου μεταβίβασης, και για το ότι κατέβαλε μειωμένες δαπάνες δικηγόρων και συμβολαιογράφων.

Οι ελληνικές απαντήσεις δεν κρίθηκαν ικανοποιητικές και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η τιμή πώλησης των Μεταλλείων Κασσάνδρας στην Ελληνικός Χρυσός το 2003 ήταν κατώτερη της πραγματικής αγοραίας αξίας τους, και ότι, ως εκ τούτου, η εταιρεία έλαβε παράνομη ενίσχυση από το ελληνικό κράτος ύψους €15,3 εκατ. ευρώ, κατά παράβαση των κανόνων της Ε.Ε. Η Επιτροπή ζήτησε τα χρήματα αυτά, συν τους τόκους, να επιστραφούν στο ελληνικό δημόσιο.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέληξε ότι η εταιρεία έλαβε παράνομη ενίσχυση από το ελληνικό κράτος ύψους €15,3 εκατ. ευρώ και ζήτησε αυτά τα χρήματα να επιστραφούν. Το ελληνικό δημόσιο κατέθεσε προσφυγή.

«Και όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση ζήτησε να επιστρέψει η «Ελληνικός Χρυσός» δεκαπεντέμισι εκατομμύρια ευρώ στο ελληνικό δημόσιο, ο τότε Υπουργός Περιβάλλοντος, ο κύριος Παπακωνσταντίνου, προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, για να μην πληρώσουν οι ιδιώτες τα δεκαπεντέμισι εκατομμύρια στο κράτος», λέει ο κ. Τόσκας. «Είναι να τραβάς τα μαλλιά σου, είναι σκάνδαλα απερίγραπτα.»

«Το ελληνικό κράτος παγίως προσφεύγει κατά των αποφάσεων της ευρωπαϊκής επιτροπής όταν κρίνει ότι δεν έχει κάνει καλά τη δουλειά της», απαντά ο κ. Παπακωνσταντίνου. «Γιατί δεν έχει το αλάθητο η ευρωπαϊκή επιτροπή, πολλές φορές λέει πράγματα με τα οποία διαφωνούμε». Η εκδίκαση της προσφυγής εκκρεμεί μέχρι σήμερα.

«Εγώ είμαι περήφανος για τη θέση που πήραμε τότε!», προσθέτει ο κ. Πάχτας. «Γιατί αυτό που κάναμε τότε, δίνει προοπτική στη ζωή σήμερα. Αν θα πάρει η πολιτεία δηλαδή, πέντε, δέκα εκατομμύρια παραπάνω, λίγο είναι το πρόβλημα για μένα».

«Η ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΙΣΙ»

Το ελληνικό κράτος είναι αποφασισμένο να προστατέψει την επένδυση της «Ελληνικός Χρυσός», που εμφανίζεται άλλωστε ως η μεγαλύτερη στη χώρα, σε αυτή την περίοδο της καλπάζουσας οικονομικής κρίσης.

Ωστόσο, δεν θα πάρει δικαιώματα εξόρυξης, ένα ποσοστό σε χρήμα, δηλαδή, από τον πλούτο που θα βγαίνει από τα σπλάχνα της γης. Ο Μεταλλευτικός Κώδικας της Ελλάδας, που γράφτηκε επί χούντας, δεν προβλέπει κάτι τέτοιο, σε αντίθεση με άλλα κράτη της Ευρώπης και του κόσμου.

Ο κ. Παπακωνσταντίνου ρωτήθηκε πώς τελικά κερδίζει η χώρα από αυτή την επένδυση: «Το κράτος κερδίζει γιατί παίρνει φόρους, το κράτος κερδίζει γιατί προσλαμβάνονται πάνω από 1.000 άτομα και αυτά τα άτομα έχουν εισοδήματα, άρα πληρώνουν φόρους, υπάρχουν ασφαλιστικές εισφορές, το κράτος σίγουρα δεν κερδίζει μην αξιοποιώντας τα κοιτάσματα που έχει».

«Μια επένδυση, μια επιχείρηση δημιουργεί παραγωγική δραστηριότητα», προσθέτει ο κ. Πάχτας. «Η δική μας λοιπόν, δημιουργεί 1.500 – 1.600 θέσεις απασχόλησης και άλλες 3.000 άμεσες παρελκόμενες. 5.000 νέες θέσεις απασχόλησης», επισημαίνει ο κ. Πάχτας. «Ξέρετε τι σημαίνει αυτό για τα ταμεία του ελληνικού κράτους; Σε ποια άλλη περιοχή της Ελλάδας δημιουργούνται σήμερα 5.000 θέσεις εργασίας;».

Οι εργαζόμενοι της Ελληνικός Χρυσός στο εν ενεργεία ορυχείο του Στρατωνίου, ούτε λέξη δεν θέλουν ν’ ακούσουν σχετικά με την αμφισβήτηση της επένδυσης από τους συμπατριώτες τους. Μαζεμένοι γύρω από ένα τραπέζι σε ένα διάλλειμα της σκληρής δουλειάς τους, μιλάνε έντονα και εκνευρισμένα.

«Ποια επιχείρηση παίρνει κόσμο σήμερα, το 2012; Η Χαλκιδική μας θα γίνει μικρό Παρίσι. Όλοι διώχνουν, καίγεται ο τόπος μας και εμείς το χαβά μας δηλαδή;», λέει αγανακτισμένος ένας εργαζόμενος. «Με τί θα πάμε ρε παιδιά μπροστά; Μην τρελαθούμε τώρα δηλαδή! Τι έχει η Ελλάδα για να πάμε μπροστά; Όχι το ένα, όχι τ' άλλο, να σηκωθούμε να φύγουμε απ' τον τόπο μας;», λέει ένας άλλος.

«Καταλαβαίνει κανείς ότι όλοι θέλουμε τις θέσεις εργασίας, δε σημαίνει όμως ότι για αυτές τις θέσεις εργασίας ξεπουλάμε τα πάντα. Ξεπουλάμε δημόσια περιουσία, ξεπουλάμε τις ζωές μας, ξεπουλάμε το δάσος μας, ξεπουλάμε τα πάντα. Δεν είπαμε εμείς να μην συνεχίσουν τα υπάρχοντα μεταλλεία να δουλεύουν, να μην έχει θέσεις εργασίας. Όχι όμως ξεπουλώντας τα πάντα», απαντά ο Λάζαρος Τόσκας.

Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΕΙΦΟΡΙΑΣ

Ο Γιώργος Καλύβας ζει μέσα στο δάσος, όπως έκαναν παλιότερα οι γονείς του και οι παππούδες του. Κερδίζει τη ζωή του δουλεύοντας με κόπο ένα κτήμα, όπου έχει βάλει καστανιές, καρυδιές, κερασιές, μελίσσια… «Δεν πειράζω τη φύση, εδώ συμβιώνω μαζί της», μας λέει. «Κομμάτι της είμαι κι εγώ και έτσι πρέπει να αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη μας, να είναι τα βήματά μας ελαφρά επάνω στη γη, να μην είναι βαριά».

Το σπίτι του βρίσκεται ακριβώς δίπλα εκεί που προβλέπεται να χτιστεί το ένα απ’ τα φράγματα εναπόθεσης των τελμάτων του ορυχείου, αλλά είναι αποφασισμένος να μην εγκαταλείψει τη γη του. «Εγώ θα πρέπει να είμαι ο τελευταίος που θα φύγει από εδώ, ίσως να με χτίσουν κι εμένα μέσα στο μπετόν, στο φράγμα», ομολογεί στον ίδιο του τον εαυτό.

«Φαντάζεστε ότι θα γίνει το ορυχείο και θα αγοράσει κανείς τυρί από δω; Ή θα πάρει το γάλα, θα πάρει το κρέας ή το λαχανικό, θα πάρει τα μύδια ή τα ψάρια της περιοχής; Ή θα έρθει κανένας τρελός εδώ να κάνει τουρισμό;» Τόλης Παπαγεωργίου, Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων.

Το δάσος ήταν κάποτε γεμάτο ζωή. Οικογένειες ολόκληρες είχαν εδώ τους μπαξέδες τους, κι όπως λένε, στην κατοχή, το βουνό έσωσε τον κόσμο από την πείνα. Ακόμα και τώρα, ένας ολόκληρος κόσμος ζει σε σχέση με το βουνό. «Όλοι αυτοί οι άνθρωποι εδώ πέρα είναι γεωργοί, είναι κτηνοτρόφοι, πιο κάτω είδατε ένα εργοστάσιο τυροποιίας. Φαντάζεστε ότι θα γίνει το ορυχείο, και θα αγοράσει κανείς το τυρί από δω; Ή θα πάρει το γάλα, θα πάρει το κρέας ή θα πάρει το λαχανικό, ή θα πάρει τα μύδια της περιοχής ή θα πάρει τα ψάρια της περιοχής; Ή θα έρθει κανένας τρελός εδώ να κάνει τουρισμό;», μας λέει ο Τόλης Παπαγεωργίου. «Υπάρχει ένας βασικός παράγοντας που λέγεται αειφορία. Το μετάλλευμα έχει την εξής ιδιότητα, το βγάζεις μια φορά από τη γη, το επεξεργάζεσαι το πουλάς και χάθηκε. Αυτό που αφήνεις μετά στον τόπο είναι απόβλητα».

"Αξίζει πιστεύω να επιβαρύνουμε μια περιοχή της τάξης του 0,4% για να μπορέσουμε να ζήσουμε. Δεν μπορούμε να ζήσουμε μόνο με το φυτό και με το δέντρο. Έχουμε εκατοντάδες εκατομμύρια δέντρα να ζήσουμε και ευτυχώς η περιοχή μας επαναλαμβάνω, είναι από τις πιο πράσινες περιοχές του τόπου μας», σημειώνει ο κ. Πάχτας. «Να τον αφήσουμε το χαλκό εκεί; Αν παράδειγμα, τα καλώδια στα σπίτια μας, ήταν ξύλινα, δεν θα κόβαμε δέντρα για να μεταφέρουμε το ρεύμα; Ούτε έχει καμία διαφορά», συμπληρώνει ο κ. Στρατουδάκης της «Ελληνικός Χρυσός».

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ;

Κάτοικοι και επιστημονικοί φορείς υποστηρίζουν ότι οι επιπτώσεις του νέου ορυχείου στο περιβάλλον, με τη μετατροπή της περιοχής σε βαριά βιομηχανική ζώνη, θα είναι σε τέτοιο βαθμό καταστροφικές, που δε θα μπορούν να αντισταθμιστούν με κανένα όφελος. Προειδοποιούν πως οι επεμβάσεις που θα γίνουν στο όρος Κάκαβος για το ορυχείο των Σκουριών θα πλήξουν ανεπανόρθωτα τους υδάτινους πόρους της περιοχής.

«Απ’ ότι βλέπω, πάνω στις Σκουριές, προτείνουν τη διάνοιξη γεωτρήσεων για να κατεβάσουν την υπόγεια στάθμη, προκειμένου να μπορέσουν να δουλέψουν. Αυτό θα κατεβάσει τόσο πολύ την υπόγεια στάθμη, που θα δημιουργηθεί πρόβλημα υδατικού ισοζυγίου», προειδοποιεί ο κ. Καραμούζης, καθηγητής υδραυλικής στο ΑΠΘ. «Θα έρθει μια ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης. Όλο το βουνό εκεί πάνω, θα το στεγνώσει στην κυριολεξία, θα μειωθούν οι πηγές», σημειώνει.

"Eίναι ένας μεταμοντέρνος πόλεμος που γίνεται τοπικά εδώ, μια εισβολή με κεφάλαια και νόμους, για να σου πάρουν τις πρώτες ύλες και ν' αφήσουν τη ρύπανση και τη μόλυνση",  Γιώργος Καλύβας, Κάτοικος Χαλκιδικής. 

Από την πλευρά τους, τόσο ο κ. Πάχτας όσο και ο κ. Στρατουδάκης της «Ελληνικός Χρυσός» υπογραμμίζουν ότι τίποτα τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. «Είμαι ο πρώτος που έχω πει ότι αν χαθεί μια σταγόνα νερού, εγώ θα διακόψω την επένδυση. Τα νερά για την προ του Άθω περιοχή, για την περιοχή Ουρανούπολης, Νέα Ρόδων, Αμμουλιανής, Ιερισσού και Στρατωνίου, γιατί όλοι αυτοί υδρεύονται από μια υδρολογική λεκάνη», διαβεβαιώνει ο δήμαρχος κ. Πάχτας.

Ο κ. Παπακωνσταντίνου, ήταν ο Υπ. Περιβάλλοντος που τον Ιούλιο του 2011, μέσα σε 20 μέρες από την ανάληψη των καθηκόντων του, ενέκρινε την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, προκειμένου να προχωρήσει το έργο της εταιρείας. «Εδώ η χώρα πρέπει ν’ αποφασίσει ορισμένα πράγματα. Θέλει ή δε θέλει ανάπτυξη; Θέλει ή δε θέλει ν’ αξιοποιήσει τον ορυκτό της πλούτο; Εάν δε θέλει, τότε να το πούμε και να το πάρουμε απόφαση συνολικά. Αλλά θα είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη, η οποία έχει ορυκτό πλούτο και δεν τον αξιοποιεί», σημειώνει.

Ο Γιώργος Καλύβας, χωμένος στην καρδιά του δάσους, μακριά από τα γραφεία των υπουργών όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις που απειλούν να του αλλάξουν τη ζωή, αντιμετωπίζει την κατάσταση στωικά: «Πιστεύω ότι είναι κι ένας μεταμοντέρνος πόλεμος αυτός που γίνεται τοπικά εδώ, δηλαδή μια εισβολή με κεφάλαια και με νόμους, για να σου πάρουν τις πρώτες ύλες και να σου αφήσουν τη ρύπανση, τη μόλυνση, τα υποπροϊόντα», μας λέει. «Αυτό είναι ύβρη, για να θυμηθούμε και τους αρχαίους. Δεν θα υπάρχει επιστροφή».


ΠΗΓΗ:exandas documentaries

Διαβάστε περισσότερα »