Στην παγκόσμια κρίση υπάρχει μόνο παγκόσμια λύση; & Ανοιχτή επιστολή - απάντηση στο κείμενο του Δημήτρη Καζάκη

Αν προσέξετε καλά τις «αναλύσεις» που διακινούνται για την σημερινή κρίση θα διαπιστώσετε ότι σχεδόν όλες, ανεξάρτητα από το αν φέρουν αριστερό, ή δεξιό πρόσημο, παίζουν με το γεγονός ότι η κρίση αυτή είναι παγκόσμια, διεθνής, ευρωπαϊκή και ότι άλλο θέλετε. Έξω δηλαδή από τα όρια μιας εθνικής οικονομίας. Κι επειδή κάνουν την επίσης πρωτότυπη διάγνωση ότι πρόκειται για κρίση «συστημική», καταλήγουν εύκολα στο συμπέρασμα ότι δεν έχει νόημα να την πολεμάς μέσα στα πλαίσια της εθνικής οικονομίας.

Αυτό που χρειάζεται είναι μια διεθνής, παγκόσμια, ευρωπαϊκή λύση, που άλλοι την αναζητούν μέσα από την αναβάθμιση των μηχανισμών διεθνούς διακυβέρνησης, καθώς ονειρεύονται διεθνείς συνεννοήσεις για να λυθούν συλλογικά τα προβλήματα της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ άλλοι, καθ’ ότι αισθάνονται εντελώς ανήμποροι να αντιμετωπίσουν μια τέτοια πρόκληση, καταφεύγουν σε συνθήματα κενά περιεχομένου. Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, μας λένε χωρίς να μας ξεκαθαρίζουν που ακριβώς: στον Άδη, στα Τάρταρα, ή στα μπουντουάρ της εξουσίας; Ορισμένοι άλλοι ξεθάβουν από το νεκροταφείο της ιστορίας τις πιο παρωχημένες ιδέες περί σοσιαλισμού και κομμουνισμού, που προσιδιάζουν περισσότερο σε σέχτες του 19^ου αιώνα, οι οποίες ονειρεύονταν να επιβάλουν στην κοινωνία την πειθαρχία και την ισότητα ενός στρατώνα.

Δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Η σημερινή παγκόσμια κρίση δεν γεννήθηκε από μια τυπική υπερπαραγωγή εμπορευμάτων, αλλά από μια ιστορικά πρωτοφανή υπερσυσσώρευση χρηματικού κεφαλαίου διεθνώς. Το διαθέσιμο κεφάλαιο που αναζητά επενδύσεις είναι 25 φορές μεγαλύτερο από την ετήσια παραγωγή του πλανήτη σε προϊόντα και υπηρεσίες. Ο τρόπος που αναζητά επενδύσεις δεν αφορά πλέον τον τυπικό κύκλο της οικονομίας. Επένδυση-Παραγωγή-Κατανάλωση. Τον έχει ξεπεράσει προ πολλού. Αναζητά κέρδος από παντού. Η ίδια η έννοια του καπιταλιστικού κέρδους έχει αλλάξει. Δεν αφορά πλέον απλά στην άντληση υπεραξίας από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Δεν είναι κυρίαρχη μορφή του ούτε καν το επιχειρηματικό κέρδος. Το κέρδος σήμερα εξαρτάται πρωταρχικά από τις τιμές των χρηματαγορών, δηλαδή από την υπεραξία των τίτλων που κατέχουν οι επενδυτές, είτε είναι φυσικά πρόσωπα, είτε νομικά. Κι επομένως το ζητούμενο είναι πώς θα αυξηθεί η χρηματιστική αξία των μεγάλων περιουσιών σε βάρος όχι μόνο των εργαζομένων, αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Η εκμετάλλευση σήμερα δεν στηρίζεται απλά και μόνο στο μονοπώλιο των μέσων παραγωγής, όπως συνέβη ιστορικά, αλλά στο μονοπώλιο του χρήματος και της κυκλοφορίας του παγκόσμια. Γι' αυτό και οι τράπεζες παίζουν αυτόν τον ρόλο σήμερα. Αποτελούν την ανώτερη μορφή "συλλογικού κεφαλαιοκράτη" σε παγκόσμιο επίπεδο. Ανώτερη μορφή κι από εκείνη του κράτους. Με το μονοπώλιο του χρήματος κατορθώνουν να εκμεταλλευθούν και να εισπράξουν κέρδη από κάθε μορφή κοινωνικής δράσης. Η ίδια η καταστροφή δεν είναι απλά μια διέξοδος για το κεφάλαιο, αλλά ένα από τα πιο σημαντικά πεδία αποκόμισης πρόσθετου κέρδους. Και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ναι, όντως πρόκειται για μια παγκόσμια κρίση. Μια παγκόσμια κρίση, όπως άλλες τρεις σαν κι αυτήν στο παρελθόν (1873-1896, 1914-1948, 1975-1990, 2001 έως σήμερα). Το ιδιότυπο χαρακτηριστικό αυτών των κρίσεων δεν είναι απλά και μόνο ότι είναι παγκόσμιες, αλλά το γεγονός ότι κλονίζεται συθέμελα ολόκληρη η εσωτερική αρχιτεκτονική του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, ολόκληρη η κοινωνική του διάρθρωση που κυριαρχεί σε μια ιστορική εποχή. Κι επομένως το ίδιο το σύστημα εξωθείται - χωρίς καν να το θέλει - σε μια ολοκληρωτική μεταβολή της εσωτερικής του αρχιτεκτονικής σε παγκόσμιο επίπεδο. Μόνο που αυτό δεν γίνεται, ούτε μπορεί να γίνει αυτόματα. Μπορεί να γίνει μόνο φέρνοντας στην επιφάνεια τις εσωτερικές του συγκρούσεις σε όλα τα επίπεδα. Οι κρίσεις αυτές ιχνηλατούν την διέξοδό τους μέσα από περιόδους πολέμων και επαναστάσεων. Γι' αυτό και η κυρίαρχη δύναμη που καθορίζει τον τρόπο εξόδου από την κρίση δεν είναι οι αποφάσεις και οι επιλογές της εξουσίας, αλλά οι κοινωνικές αναμετρήσεις σε όλες τους τις διαστάσεις (ταξικές, εθνικές, παλλαϊκές).

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι σε καμιά από τις παγκόσμιες κρίσεις που αναφέραμε δεν υπήρξε παγκόσμια λύση. Την παγκόσμια λύση την επιδιώκει μόνο μια δύναμη, η δύναμη του κεφαλαίου και των αγορών. Και μόνο η διατύπωση ότι η κρίση είναι παγκόσμια και άρα παγκόσμια θα είναι και η λύση, αρκεί για να θέσει στην πλευρά των κυρίαρχων δυνάμεων της παγκόσμιας εξουσίας και των αγορών. Το κεφάλαιο από την εποχή της πρώτης παγκόσμιας κρίσης ξέρει μόνο έναν τρόπο να απαντά στην εσωτερική αποσύνθεση των οικονομιών που ελέγχει: με την ακόμη πιο βίαιη εξαγωγή του σε διεθνές επίπεδο, με τον αγώνα να ρίξει όλα τα τείχη και τα σύνορα που εμποδίζουν την ελεύθερη κίνησή του σε βάρος των λαών και των χωρών παγκόσμια. Η εσωτερική αυτή τάση του κεφαλαίου γέννησε τους πιο καταστροφικούς πολέμους στην ανθρώπινη ιστορία.

Αντίθετα, οι λαοί σε κάθε ιστορική περίοδο αναζητούσαν την επιβεβαίωση της δικής τους αυτοδιάθεσης. Οι λαοί και οι εργαζόμενοι δεν εξαρτώνται από το άνοιγμα των διεθνών αγορών. Αντίθετα ο έλεγχος της εθνικής οικονομίας είναι ο μόνος που μπορεί να τους εξασφαλίσει καλύτερους όρους ζωής και δουλειάς. Μόνο έτσι μπορούν να αντιπαρατεθούν με το κεφάλαιο και την εξουσία του παγκόσμια. Ο εργάτης, ο εργαζόμενος, τα λαϊκά στρώματα που ζουν από την δουλειά τους, δεν έχουν κανέναν άλλο τρόπο να προστατευθούν από την ασυδοσία του κεφαλαίου, εκτός από το να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους την χώρα τους, την πατρίδα τους και το κράτος που αντιστοιχεί στα πιο άμεσα και ζωτικά τους συμφέροντα. Χωρίς την κατοχύρωση της δική του εθνικής κυριαρχίας δεν μπορεί κανένας λαός να αντισταθεί στην διεθνή επέλαση των δυνάμεων του κεφαλαίου.

Στην πολεμική ιαχή του κεφαλαίου που σε κάθε τέτοια κρίση γίνεται όλο και πιο απειλητική, κάτω τα σύνορα, ανοίξτε τις αγορές και τις οικονομίες, οι λαοί πάντα διεκδικούσαν την δική τους κυριαρχία πάνω στον τόπο τους, διεκδικούσαν την δική τους λευτεριά ως προοίμιο της πανανθρώπινης λευτεριάς. Σε κάθε μεγάλη ιστορική εξόρμηση του μεγάλου κεφαλαίου για την επιβολή νέων όρων και ορίων στην παγκόσμια οικονομία, οι λαοί απαντούσαν πάντα με την έξαρση των δικών τους εθνικών και δημοκρατικών κινημάτων. Στην κραυγή του κεφαλαίου για νέες αγορές και ανοιχτά σύνορα, που τα διεκδικούσε είτε με την πολιτική των κανονιοφόρων, είτε με την εξαγορά δια του χρηματιστηρίου, οι λαοί απαντούσαν πάντα με το Patria o Muerte! Ή κατά το ελληνικότερο Ελευθερία ή Θάνατος! Όσο το κεφάλαιο και οι χρηματαγορές θα κυριαρχούν στην παγκόσμια οικονομία, η πατρίδα για τους κατατρεγμένους, καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους λαούς του πλανήτη δεν θα έχει ολοκληρώσει το ιστορικό της τραγούδι.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Στην παγκοσμιοποίηση των αγορών που επιβάλει με βίαιο και συχνά πολεμικό τρόπο το κεφάλαιο και το δικό του διεθνές σύστημα διακυβέρνησης, η μοναδική προοδευτική απάντηση από την σκοπιά των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού είναι μία και μόνη: Εθνική αυτοδιάθεση και λαϊκή κυριαρχία με εθνικοποίηση των όρων και των κορυφών της οικονομίας σε κάθε χώρα με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον εργαζόμενο λαό. Η παγκόσμια λύση για τον λαό περνά αναγκαστικά, υποχρεωτικά μέσα από την εθνική αυτοδιάθεση και την ελευθερία όλων των λαών της υφηλίου και όχι από το άνοιγμα των συνόρων και των αγορών στα μεγαλύτερα αρπακτικά που γέννησε η ιστορία του πλανήτη.

Αυτό λοιπόν που χρειάζεται σήμερα δεν είναι να κατανοήσει ο λαός τις αιτίες και τον μηχανισμό της παγκόσμιας κρίσης. Αλλοίμονο, αν ήταν αυτό το προαπαιτούμενο για κάθε μεγάλο παλλαϊκό κίνημα. Εδώ δεν μπορούν να τα κατανοήσουν ούτε καν οι επίδοξοι θεωρητικοί του κινήματος. Αυτό που χρειάζεται είναι να επενδύσουμε στις δημοκρατικές προσδοκίες του λαού που τέτοιες κρίσεις φέρνουν με ορμητικό τρόπο στην επιφάνεια και να τον οργανώσουμε για την μεγάλη μάχη. Γιατί, όπως έχει αποδείξει και η ιστορία, μέσα απ' αυτού του είδους τις κρίσεις μπορείς να βγεις είτε με γενικευμένη κοινωνική εξέγερση, δηλαδή με επανάσταση, είτε με επικράτηση της πιο μαύρης αντίδρασης. Μέσος δρόμος δεν μπορεί να υπάρξει.

Ανοιχτή επιστολή - απάντηση στο κείμενο του Δημήτρη Καζάκη:
«Στην παγκόσμια κρίση υπάρχει μόνο παγκόσμια λύση;»

Κε Καζάκη,
Μελέτησα με ιδιαίτερη προσοχή την ανάλυσή σας καθώς το ερώτημα που θέτετε είναι εξαιρετικά σοβαρό και με απασχολεί κι εμένα, όπως και τους περισσότερους συνανθρώπους μας, πάρα πολύ.
Επιτρέψτε μου, με βάση τα λεγόμενά σας, να φωτίσω μια πιθανά άλλη, διαφορετική οπτική του ιδίου προβληματισμού.

Όπως αναφέρετε στο ξεκίνημα του κειμένου σας, οι αναλύσεις που διακινούνται παρουσιάζουν την παρούσα κρίση ως παγκόσμια, ως κρίση πέρα από εθνικά σύνορα και μάλιστα «συστημική».
Κατ αρχάς, αν θυμάμαι καλά, η οικονομική αυτή κρίση, είχε αρχικά εστιαστεί στους κακομαθημένους καλοπερασάκηδες Έλληνες, μιας και δεν είχε «αγγίξει» αισθητά ακόμα άλλους λαούς. Στην πορεία και την εξέλιξη των αδιέξοδων και αναποτελεσματικών μέτρων που πάρθηκαν από τις ντόπιες ανίκανες κυβερνήσεις, την εμπλοκή του ΔΝΤ, την επέκταση της κρίσης σε γειτονικές και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες κλπ άρχισε να γίνεται «ηλίου φαεινότερο» ότι αυτή η κρίση δεν είναι ούτε τοπική υπόθεση αλλά ούτε απλή και διαχειρίσιμη εύκολα.

Για εσάς δεν είναι ολοφάνερο δηλαδή ότι η κρίση αυτή είναι παγκόσμια;
Και εάν η απάντησή σας είναι καταφατική, όπως υποθέτω, τότε πως σε ένα παγκόσμιο πρόβλημα η λύση μπορεί, όπως εκτιμάτε, να έρθει μέσα από τις εθνικές οικονομίες;

Αν υποθέσουμε για παράδειγμα, ότι εξαφανίζονται τα αποθέματα πετρελαίου από τον πλανήτη και μια μόνο χώρα διαθέτει, ως δια μαγείας, την ποσότητα που χρειάζεται… τι νομίζεται ότι θα συμβεί το επόμενο διάστημα με τα δισεκατομμύρια των υπολοίπων ανθρώπων που θα το έχουν και αυτοί ανάγκη;
Η νοημοσύνη μου πιθανόν να μην με βοηθά στο να το κατανοήσω.
Υποθέτοντας δηλ., για να προχωρήσω τη σκέψη μου, ότι ως δια μαγείας, η ταλαίπωρη αυτή χώρα απαλλάσσεται εντελώς από το κακό που τη βρήκε, δεν χρωστάει σε κανέναν και η κρίση είναι παρελθόν, για πόσο χρονικό διάστημα νομίζεται θα μπορούσε να είναι υγιής και αυτάρκης, όταν ο περιβάλλον κόσμος, τα άλλα κράτη θα συνέχιζαν να μαστίζονται από οικονομική κρίση και ύφεση;;

Ξεχνάτε τους οικονομικούς μετανάστες;
Γιατί ξεσπιτώνονται; Πάνε απελπισμένοι προφανώς στους τόπους που ελπίζουν ότι μπορεί να λύσουν τα οικονομικά τους προβλήματα… και τα οικονομικά προβλήματα διαιωνίζονται και μεταφέρονται από τόπο σε τόπο δυσκολεύοντας όλο και περισσότερο τις ζωές των απλών και αδικημένων συνανθρώπων μας.

Μήπως η ρίζα που γεννά το πρόβλημα βρίσκεται αλλού;

Κε Καζάκη, σίγουρα τα πράγματα δεν είναι απλά, μα καθώς τυχαίνει να μην είμαι οικονομολόγος εξηγήστε μου σας παρακαλώ τι ακριβώς εννοείται όταν λέτε «η σημερινή παγκόσμια κρίση γεννήθηκε από την υπερσυσσώρευση χρηματικού κεφαλαίου διεθνώς».

Το χρηματικό κεφάλαιο είναι κάτι το χειροπιαστό, κάτι το υπαρκτό ή είναι λογιστικά νούμερα στους υπολογιστές;
Το χρήμα αυτό καθεαυτό, είναι ένας φυσικός πόρος που συσσωρεύτηκε «κάπου» και δεν μπορεί να επενδυθεί - χρησιμοποιηθεί;
Η έννοια του κέρδους είναι μια έννοια που προκύπτει από τη γνώση μας για το φυσικό κόσμο, οπότε γίνεται αυτόματα και ανθρώπινη αξία ή είναι μια έννοια καθαρά κατασκευασμένη στα μυαλά της καπιταλιστικής ελίτ και των ιδιοκτητών του παγκόσμιου χρήματος;

Κατανοώ, όσο μπορώ, τους οικονομικούς όρους, μιας και δεχόμαστε όλοι καταιγισμό από τέτοιους καθημερινά, αλλά μήπως τελικά αυτοί οι όροι και οι οικονομικές έννοιες, μας εγκλωβίζουν στην περιορισμένη τους και ασύμβατη με τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες οπτική και μετά ψάχνουμε πόρτα να βγούμε και δεν βρίσκουμε;

Οι διαπιστώσεις σας σχετικά με το μονοπώλιο του χρήματος και την τυφλή εκμετάλλευση και αδικία που προκαλεί σε όλη την ανθρωπότητα με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, το ίδιο και το γεγονός ότι «από τέτοιες σοβαρές παγκόσμιες κρίσεις κλονίζεται συθέμελα ολόκληρη η εσωτερική αρχιτεκτονική του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, ολόκληρη η κοινωνική του διάρθρωση».
Και ενώ λέτε ότι «το ίδιο το σύστημα εξωθείται - χωρίς καν να το θέλει - σε μια ολοκληρωτική μεταβολή της εσωτερικής του αρχιτεκτονικής σε παγκόσμιο επίπεδο» καταλήγετε στο συμπέρασμα ότι «αυτό δεν γίνεται, ούτε μπορεί να γίνει αυτόματα», αναρωτιέμαι αρχικά σε αυτό, τι εννοείτε όταν λέτε «κλονίζεται».
Κλονίζεται η αξιοπιστία του; Το δίκαιό του; Η βιωσιμότητά του;

Άραγε ποια είναι η αξιακή βάση πάνω στην οποία στηρίζεται όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα και άρα, πόσο δίκαιο και βιώσιμο μπορεί να είναι;
Είναι η αξιακή του βάση η κάλυψη των αναγκών και το όφελος όλων των πολιτών του κόσμου;
Είναι η ισορροπία και η σωστή διαχείριση των πόρων του πλανήτη;

Γνωρίζεται σίγουρα πολύ καλά ότι δεν είναι τίποτε από όλα αυτά.
Το κέρδος διψάει για περισσότερο κέρδος χωρίς να νοιάζεται ή να υπολογίζει τίποτε άλλο.
Ούτε ανθρώπινες αξίες, ούτε σωστή διαχείριση των πόρων.
Άρα λοιπόν μήπως το ίδιο αυτό το χρηματοπιστωτικό σύστημα, μέσα στη δομή του, περιέχει εγγενώς την ρίζα από την οποία γεννιόνται και διαιωνίζονται όλα μας τα κοινωνικά προβλήματα;
Και μήπως αυτός που αναζητεί με ειλικρίνεια και καλοπροαίρετα λύση σε όλα αυτά οφείλει να βγει από τα περιορισμένα όρια και τους κανόνες αυτού του συστήματος για να δει καθαρά αν υπάρχει τίποτε άλλο;

Αναφέρετε παρακάτω ότι «η ιστορία έχει αποδείξει ότι σε καμιά από τις παγκόσμιες κρίσεις που αναφέρατε δεν υπήρξε παγκόσμια λύση.»
Σας περνάει καθόλου από το μυαλό ότι ίσως αυτός είναι και ο λόγος που τα προβλήματα παραμένουν άλυτα;;;
…ότι πάντα η «λύση» ήτανε επιφανειακή, τοπική και πρόσκαιρη, χωρίς οπτική, στόχους και ορίζοντες για ένα πραγματικά βιώσιμο μέλλον της ανθρωπότητας;;

Λέτε παρακάτω:
«Ο εργάτης, ο εργαζόμενος, τα λαϊκά στρώματα που ζουν από την δουλειά τους, δεν έχουν κανέναν άλλο τρόπο να προστατευθούν από την ασυδοσία του κεφαλαίου, εκτός από το να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους την χώρα τους, την πατρίδα τους και το κράτος που αντιστοιχεί στα πιο άμεσα και ζωτικά τους συμφέροντα. Χωρίς την κατοχύρωση της δική του εθνικής κυριαρχίας δεν μπορεί κανένας λαός να αντισταθεί στην διεθνή επέλαση των δυνάμεων του κεφαλαίου.»

Παρακαλώ εξηγήστε μου γιατί οι εργάτες, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα είναι καταδικασμένοι (και από εσάς που το αναφέρετε με αυτό τον τρόπο) να διεκδικούν, να αντιστέκονται στην επέλαση του κεφαλαίου, να μάχονται, να αγωνίζονται και όλα αυτά;;;
Εννοείται μήπως ότι αυτή είναι η μοίρα τους ή μήπως, αποδεχόμενοι ήδη τους κανόνες του «παιχνιδιού», αυτό είναι το μόνο που τους απομένει να κάνουν;;;
Γιατί δεν «χτυπάτε» το ίδιο το «παιχνίδι» και «οπλίζετε» τους εργαζόμενους;;;

Γράφετε «όσο το κεφάλαιο και οι χρηματαγορές θα κυριαρχούν στην παγκόσμια οικονομία, η πατρίδα για τους κατατρεγμένους, καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους λαούς του πλανήτη δεν θα έχει ολοκληρώσει το ιστορικό της τραγούδι».
Και σας ρωτώ, σε ένα χρηματοπιστωτικό οικονομικό μοντέλο υπάρχει ποτέ περίπτωση να μην κυριαρχούν το κεφάλαιο και οι χρηματαγορές;;;
Θα μπορούσε δηλαδή ποτέ το μοντέλο αυτό να λειτουργήσει δίκαια;;;

Και καταλήγετε τον προβληματισμό σας λέγοντας ότι «αλλοίμονο αν χρειαζότανε να κατανοήσουν οι λαοί το μηχανισμό και τις αιτίες της παγκόσμιας κρίσης (???!!!)», ότι αυτό που χρειάζεται είναι «να επενδύσουμε στις δημοκρατικές προσδοκίες του λαού που τέτοιες κρίσεις φέρνουν με ορμητικό τρόπο στην επιφάνεια και να τον οργανώσουμε για την μεγάλη μάχη (???!!!).»

Το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα που κυριαρχεί στον κόσμο μας τους τελευταίους αιώνες Κε Καζάκη δεν έχει φτιαχτεί για το όφελος ΟΛΩΝ των ανθρώπων αλλά για τα οφέλη μιας μικρής ελίτ που κατέχει και εκμεταλλεύεται τους παγκόσμιους φυσικούς πόρους στήνοντας όλο το παγκόσμιο «παιχνίδι» κυριαρχίας.
Μέσα από τα άλυτα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα προκύπτουν τα κέρδη της ελίτ.
Η «μαγική» τους έννοια είναι το Χρέος, όσο «παράγεται» χρέος τόσο υπάρχουν χρήματα και κέρδος.
Αν με κάποιο μαγικό τρόπο εξοφλούσαν όλοι οι άνθρωποι του κόσμου τα χρέη τους δεν θα κυκλοφορούσε ούτε κέρμα.

Αν δεν κατανοήσουν Κε Καζάκη οι λαοί τη ρίζα που γεννάει τα προβλήματά τους και δεν την εξαλείψουν, υπάρχει ποτέ περίπτωση η ό,ποια αλλαγή τους, προσωπική ή κοινωνική, να είναι συνειδητή και βιώσιμη;
Με δημοκρατικές προσδοκίες θα αλλάξουν οι λαοί τις μοίρες τους ή με πραγματική γνώση όλων των δεδομένων και όλων των δυνατοτήτων που μπορεί αυτός ο κόσμος να τους παρέχει;

Το άχρηστο δεν το πολεμάς Κε Καζάκη, αυτοί είναι παρωχημένοι και εντελώς αναποτελεσματικοί τρόποι έκφρασης ενός παρελθόντος άγνοιας των ανθρώπων.
Το άχρηστο, σε μια προηγμένη επιστημονικά και τεχνολογικά εποχή το αντικαθιστάς με το χρήσιμο.
Αν τα θεμέλια του οικήματος στο οποίο κατοικείς είναι σαθρά και επισφαλή δεν ανακαινίζεις την επίπλωση, αλλάζεις οίκημα.

Αυτός ο κόσμος για να αφήσει για πάντα πίσω τα τεράστια προβλήματά του και ν' αρχίσει να γίνεται πραγματικά πολιτισμένος οφείλει να εξαλείψει τα δύο του βασικά προβλήματα.
Πρώτα την διαχωριστική του αντίληψη για τον κόσμο και έπειτα το χρηματοπιστωτικό οικονομικό σύστημα πάνω στο οποίο στηρίζει και γεννά τις αξίες του.

Όσον αφορά το πρώτο ζήτημα είναι θέμα άγνοιας το ότι οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν (σκόπιμα) ότι οι διαφορές και οι διαχωρισμοί μεταξύ τους είναι επίκτητοι και κατασκευασμένοι από το παρών κατεστημένο σύστημα και όσον αφορά το δεύτερο, οι άνθρωποι γεννιούνται και μεγαλώνουν μέσα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα το οποίο μαθαίνουν να αποδέχονται ως το μόνο υπαρκτό οικονομικό σύστημα.

Όπως κι εσείς καταλήγετε, επιτρέψτε μου να σας πω ότι «μέσος δρόμος, όντως δεν υπάρχει».
Ή τα αφήνεις για πάντα πίσω και τα δύο ή συνεχίζεις τους φαύλους κύκλους μέχρι τελικής καταστροφής των πάντων….

Η μόνη πραγματικά βιώσιμη λύση είναι υπαρκτή και η μόνη πραγματική οικονομία είναι η Οικονομία που βασίζεται στους φυσικούς Πόρους και όχι στο χρήμα.

Η διαθεσιμότητα των πόρων, η επιστημονική και τεχνολογική γνώση και το γκρέμισμα των κατασκευασμένων διαφορών μεταξύ των ανθρώπων είναι η μόνη λύση.

«ή θα μάθουμε να ζούμε συμβιωτικά όλοι μαζί ή θα χαθούμε όλοι μαζί σαν ανόητοι που δεν έμαθαν ποτέ τις πραγματικές αξίες της ζωής».

Τάσος Πετρίδης, ιδρυτικό μέλος της Πανγαία και υπεύθυνος εκπαίδευσης

Διαβάστε περισσότερα »

Αστυνομικοί … εξαρτημένοι

ΕΚΑΝΕ το θαύμα του ο… κοριός. Στην Αστυνομία (!) και για να αποκαλύψει «δραστηριότητες» αστυνομικών!! Ο «κοριός» που καταγράφει, η κρυφή κάμερα που τρομάζει κι άλλους τους πανικοβάλλει. Τους φταίχτες που θέλουν να κρύψουν και να κρυφτούν.

ΝΑ τα πάρουμε απ’ την αρχή. Κατά… τομέα και με τις παραλλαγές του κοριού στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου. Τα κάνουν γυαλιά-καρφιά οι κουκουλοφόροι στις συγκεντρώσεις, ωστόσο, το ΚΚΕ (και όχι μόνο) αντιδρά στην δημόσια κάμερα. Και είναι οι πιο πειθαρχημένοι στις πορείες, άρα δεν έχουν κάτι να φοβηθούν ή να κρύψουν. Είναι θέμα…αρχής.
Και, βέβαια, δεν τους ρωτάμε για τις μεθόδους και τα «εργαλεία» ελέγχου των πολιτών στην ιδεολογική τους μητρόπολη. Στήσε, λοιπόν, δημόσια κάμερες, προφύλαξε τα καταστήματα και τους ανθρώπους και δεν έχει κάτι να φοβηθεί ο νομοταγής. Με την προϋπόθεση πως το «προϊόν» θα παραδοθεί σε νόμιμα χέρια για αξιολόγηση και αξιοποίηση.

ΜΕ τους «λύκους» να φυλάνε τα πρόβατα, δεν ήταν περίεργο το κρούσμα και η «δίωξη» (ναρκωτικών) έγινε ρεζίλι. Αστυνομικοί με το δάκτυλο στο μέλι (αντί στη σκανδάλη) το γεύτηκαν πριν το παραδώσουν στην «πυρά», να παίρνουν…εντολές από μαφιόζους που τους προστάτευαν. Παρακολουθούμε αποσβολωμένοι τα τεκταινόμενα, αλλά σημασία έχει πως ΜΟΝΟ με τον «κοριό» (προηγμένης τεχνολογίας) στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου έγινε το θαύμα.

ΕΙΝΑΙ η λύση και μην κοροϊδευόμαστε. Δεν ξετρυπώνεις τον κακοποιό με παρακάλια. Κάνε την επιλογή σου και προχώρα. Για να εντοπίσεις τον φονιά, τον βιαστή, να συλλάβεις τον οδηγό που τραυμάτισε εγκαταλείποντας το θύμα, τον μεγαλοφοροκλέφτη, τον εκβιαστή. Και…παραπέρα;

ΣΥΝΔΕΣΕ τον «κοριό» στο (δημόσιο) γραφείο του δημάρχου για να αποκαλύψεις τις κομπίνες του, κατάγραψε τις συνομιλίες του υπουργού-θα προλάβεις τις μίζες-κι αυτό είναι πρόληψη. Και συμμόρφωση του δημόσιου λειτουργού, διά τον φόβον των αποκαλύψεων. Μόνο…μην πάρεις φόρα και χωθείς με κάμερα στα ιδιωτικά του (γραφείο…κρεβατοκάμαρα), θα μπλέξεις άσχημα, θα την πληρώσεις.

ΜΑΚΑΡΙ να περίσσευε η εντιμότητα στην εποχή μας του ψεύδους, να ξεχείλιζε η ειλικρίνεια των δημοσίων μας ανδρών και γυναικών πνιγμένη σε ξεχασμένες αρετές, συνήθειες και πρακτικές. Δεν παρουσιάζεται…αυθορμήτως ο δράστης. Τον παγιδεύεις και δεν είναι εύκολο. Κι αν επιμείνεις στην ολοσχερή άρνηση της αστυνόμευσης γιατί μας πάει σε άλλες εποχές, είσαι υποχρεωμένος να τις…ξαναζήσεις.

ΔΕΝ βρισκόμαστε στα χρόνια που ο χωροφύλακας έριχνε, κρυφά, στη τσέπη του υπόπτου μια πρέζα χασίς για να τον ενοχοποιήσει. Έχουμε δημοκρατία και δεν την αναιρεί ο «κοριός» που ανακαλύπτει, καταγράφει, αποκαλύπτει και…τιμωρεί. Νόμιμα.
Θανάσης Νικολαΐδης

Διαβάστε περισσότερα »

Τα εκκαθαριστικά της ντροπής των Κόκκαλη, Βγενόπουλου, Αλαφούζου και Μάνεση

Καθώς ανοίγεται μπροστά μας το 2013, ο πολιτικός λόγος στην Ελλάδα εξακολουθεί να κάνει κύκλους, κυνηγώντας την ουρά του από...

όξυνση σε άμβλυνση και τούμπαλιν, δίχως ακόμη να ανακαλύπτει τη βούληση, το κουράγιο ή τα εργαλεία να αντιμετωπίσει το δομικό πρόβλημα: όσο κάποιοι καλλιεργούν ενοχικές συνειδήσεις, υπερθεματίζοντας περί «πατριωτισμού» και «ομοψυχίας», ενώ άλλοι καταδιώκουν αποδιοπομπαίους τράγους, παρουσιάζοντάς τους ως «σάπια μήλα» ενός κατ' ουσίαν υγιούς καλαθιού, το πρόβλημα της δομικής αδικίας με την οποία είναι οργανωμένο, σκόπιμα και υπολογιστικά, το πολιτικοοικονομικό σύστημα της χώρας, μένει ανέγγιχτο.

Όπως έχει ειπωθεί, δημοσιογραφία είναι να γράφεις κάτι που κάποιος άλλος δεν θέλει να γραφτεί. Όλα τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις.

Στο UNFOLLOW λοιπόν αποφασίσαμε από το πρώτο μας κιόλας τεύχος ότι αν πρόκειται να καταπιαστούμε ως δημοσιογράφοι με το πολιτικό πρόβλημα που διαπιστώνουμε, δεν αξίζει ούτε να γράφουμε εξυπνούλικα χρονογραφήματα περί της απουσίας «φορολογικής συνείδησης» των εστιατόρων ούτε να μπήγουμε κι εμείς το μικρό μας τσεκουράκι στην πεσούσα δρυ της εβδομάδας. Απεναντίας, αυτό που αξίζει είναι να μιλήσουμε για τον τεράστιο ελέφαντα στο κέντρο του δωματίου, που όλοι καμώνονται πως είναι αόρατος.

Ο ελέφαντας είναι το σύστημα εκείνο που επιτρέπει σε μια ολιγομελή ομάδα ανθρώπων να προστατεύονται στο διηνεκές από οποιαδήποτε προσπάθεια «μεταρρύθμισης», από οποιαδήποτε απόπειρα εγκατάστασης ουσιαστικής ισονομίας στη χώρα.

Κι αυτό με την πλήρη συνενοχή μιας εκτελεστικής εξουσίας που επιστρατεύει όλη της τη δύναμη, ώστε και οι άλλες εξουσίες – η νομοθετική, η δικαστική, σύσσωμη η κρατική γραφειοκρατία αλλά και ο Τύπος – να κατασκευάζουν ξανά και ξανά ελαφρώς παραλλαγμένες εκδοχές αυτού του συστήματος ανισότητας και αδικίας.

Στο τεύχος 13 του UNFOLLOW, που κυκλοφορεί, εξετάζουμε μια κομβική πλευρά του συστήματος αυτού: στο ρεπορτάζ του ειδικού συνεργάτη Κώστα Γυφτοδήμου, περιγράφουμε τεκμηριωμένα πώς άλλο ένα φορολογικό νομοσχέδιο, ενώ εμφανίζεται και πάλι με το πρόσχημα της «μεταρρύθμισης», στην πραγματικότητα έρχεται να λεηλατήσει τα λαϊκά εισοδήματα, δίχως καμία απολύτως πρόθεση να φορολογήσει τον πραγματικό πλούτο.

Αντιθέτως, διατηρεί αλώβητα ή και ενισχύει τα φορολογικά προνόμια του μεγάλου κεφαλαίου, των πολυεθνικών, των εφοπλιστών και των τραπεζιτών.

Αλλά δεν μένουμε εκεί. Επειδή γνωρίζουμε πως με όση ακρίβεια κι αν περιγράψουμε κάτι, την πραγματική δύναμη την έχει το συγκεκριμένο παράδειγμα, επικαλούμαστε εμβληματικές περιπτώσεις ελλήνων επιχειρηματιών, που όχι μόνο ανήκουν στην ολιγομελή αυτή προστατευμένη ομάδα αλλά είναι τόσο επιφανείς ώστε στα πρόσωπά τους να συμβολοποιείται η κοινωνική αδικία: Στο ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου, ξετυλίγουμε τον χάρτη του φορολογικού παραδείσου που λέγεται Ελλάδα και δημοσιεύουμε τέσσερα εκκαθαριστικά σημειώματα, μέρος μιας σειράς στοιχείων που περιήλθαν σε γνώση μας. Από αυτά τα εκκαθαριστικά σημειώματα προκύπτει πως για το έτος 2012:

Ο βιομήχανος, Νικόλαος Μάνεσης, έχει συνολικό δηλωθέν ατομικό εισόδημα 30.714, 52 ευρώ.

Ο επιχειρηματίας, Σωκράτης Κόκκαλης, έχει συνολικό δηλωθέν ατομικό εισόδημα 26.870, 11 ευρώ.

Ο εφοπλιστής και μιντιάρχης, Ιωάννης Αλαφούζος, έχει συνολικό δηλωθέν ατομικό εισόδημα 26.160, 40 ευρώ.

Ο τραπεζίτης, Ανδρέας Βγενόπουλος, έχει συνολικό δηλωθέν ατομικό εισόδημα 18.217, 41 ευρώ.

Πώς γίνεται αυτό; Μα τους το επιτρέπει ο νόμος. Και ο παλιός και ο καινούργιος και κάθε «μεταρρύθμιση» που παρουσιάζεται ως «λύση» στη συστημική αδικία που μαστίζει την Ελλάδα.

Όπως επισημαίνεται στο ρεπορτάζ, «λεφτά υπάρχουν» αλλά καμία κυβέρνηση δεν τολμά να τα απαιτήσει από τους... αναξιοπαθούντες κεφαλαιοκράτες, αλλάζοντας τον νόμο ώστε να φορολογηθούν τα πραγματικά υψηλά εισοδήματα που προκύπτουν ως μερίδιο κέρδους από τις εταιρείες τους.

Αυτό είναι ένα καλά κρυμμένο φορολογικό μυστικό: Τα κέρδη των εταιριών δεν διανέμονται όλα στους μετόχους. Αντιθέτως, μοιράζονται και φορολογούνται στην υψηλότερη κλίμακα μόνο τόσα όσα χρειάζονται για να καλυφθούν «τρύπες».

Έτσι, τα υπόλοιπα κέρδη υποτίθεται ότι παραμένουν στις εταιρείες, έχοντας γλιτώσει την φορολόγηση μέχρι και την υψηλότερη κλίμακα - σε αντίθεση με τα έσοδα μισθωτών και συνταξιούχων που φορολογούνται όλα (αλλά και τα κέρδη εταιρειών σε άλλες χώρες).

Ο φόρος με τον νόμο που ίσχυε μέχρι και το 2012 για κάποιον που δηλώνει πάνω από 100.000 ατομικό εισόδημα ήταν 45%.

Οι ιδιοκτήτες των ΑΕ και των ΕΠΕ, για παράδειγμα, παίρνουν όσο μερίδιο χρειάζονται από τα κέρδη των όποιων εταιρειών τους με επιπλέον φορολογία 25% για να καλύψουν το τεκμήριο διαβίωσης, και τα υπόλοιπα κέρδη τους μένουν στο ταμείο της εταιρείας φορολογημένα με 20%.

Νομίμως το κάνουν. Όπως νομίμως αφήνουν τα κέρδη τους στο ταμείο της εταιρείας τους φορολογημένα με το «ταπεινό» 20%. Και αν προκύψει και μία χρονιά εμφανίσουν ζημιές, τις καλύπτουν με τα κέρδη προηγουμένων ετών, τα οποία δεν έχουν φορολογηθεί γιατί «ξέχασαν» να μοιράσουν τα μερίδια.

Επαναλαμβάνουμε, νομίμως γίνονται αυτά στο ελληνικό Ελντοράντο. Βέβαια στην Γερμανία που τόσο θέλουμε να μιμηθούμε, τα μερίδια φορολογούνται μεν με μικρότερο συντελεστή, αλλά μοιράζονται το ίδιο έτος, ενώ τα κέρδη των εταιρειών φορολογούνται 30-33% και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις επιτρέπεται ένα μέρος των κερδών να μείνει στο ταμείο της εταιρείας.

πηγή: UNFOLLOW

Διαβάστε περισσότερα »

Σύντομα και στην Κρήτη η πρώτη Farmer's Market

Σάρκα και οστά παίρνουν οι πρώτες λαϊκές αγορές αγροτών χωρίς μεσάζοντες, οι Farmers' Market όπως λέγονται στο εξωτερικό, όπου μεμονωμένοι παραγωγοί αλλά και συνεταιρισμοί διαθέτουν μια φορά την εβδομάδα τα προϊόντα τους απευθείας στους καταναλωτές.

Ήδη λειτουργεί ένα farmer’s markets (αγορά αγροτών) στην Πρέβεζα και θα ξεκινήσουν σύντομα στην Ηλεία, την Κοζάνη και στα Χανιά.

Αυτό αποκάλυψε ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Καθηγητής Αθανάσιος Τσαυτάρης, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9.84.

«Έτσι λοιπόν μόλις έχουμε εμπειρία λίγων μηνών θα έχουμε και το νομοθετικό πλαίσιο λειτουργίας τους σε συνεργασία και με τη Γενική Γραμματεία Εμπορίου του Υπουργείου Ανάπτυξης και ο θεσμός αυτός θα περπατήσει» πρόσθεσε.

Και συνέχισε:

«Σε αυτές ο παραγωγός και ο αγρότης φέρνει κατευθείαν τη σοδειά του, την παραγωγή του στο «ράφι» του καταναλωτή. Το θεσμό αυτόν τον είχα ζήσει στην Αμερική και θεωρείται πετυχημένος και καλός γιατί συμβάλλει στο να προμηθευτεί ο καταναλωτής φθηνότερα τα προϊόντα, να μειωθεί η ψαλίδα των τιμών από το γεωργό μέχρι τον καταναλωτή και επίσης φέρνοντας κοντά τον παραγωγό με τον καταναλωτή δημιουργείται μια σχέση εμπιστοσύνης καθώς μπορεί κάποιος να δει πώς παράγεται, αν το παράγει ο ίδιος, αν είναι πραγματικά ντόπιο και αν όντως είναι φρέσκο.

Προσπαθούμε να λειτουργήσουμε, πιλοτικά, 4-5 σε όλη την επικράτεια προκειμένου να αποκτήσουμε κι εμείς εμπειρία, να δούμε πώς λειτουργούν, τι προβλήματα αντιμετωπίζουν, ποιοι θα πρέπει να συμμετέχουν. Όπως έχουμε δει μέχρι στιγμής, οι τιμές των προϊόντων στα farmer’s markets θα είναι κάτω του 50% των τιμών τους στα σούπερ μάρκετ».

Τι είναι οι Αγορές Αγροτών (Farmer's Markets)

Σύμφωνα με την εμπειρία απο την εφαρμογή του θεσμού στο εξωτερικό, η βασική διαφορά με τις γνωστές Ελληνικές "Λαικές Αγορές", είναι πως στις Αγορές Αγροτών θα πωλούν προιόντα μόνο οι επαγγελματίες αγρότες, οι συνεταιρισμοί και οι ομάδες παραγωγών και αποκλείονται παντελώς οι έμποροι.

Επιπλέον την οργάνωση τέτοιων Αγορών αναλαμβάνουν οι ίδιοι οι παραγωγοί σε συνεργασία με τον οικείο Δήμο και πραγματοποιούνται μόνο μια φορά την εβδομάδα.

Στην Πρέβεζα , όπου κάθε Σάββατο η Αγορά Αγροτών συγκεντρώνει περίπου 1.800 καταναλωτές, αρμόδια είναι η Ενωση Νέων Αγροτών, ενώ ο Δήμος τούς έχει διαθέσει δωρεάν την έκταση, και έχουν μοιραστεί μέχρι και ειδικές ταυτότητες στους πωλητές.

Τα κριτήρια επιλογής των περιοχών από τις οποίες αρχίζει ο θεσμός των Farmers' Market είναι, να βρίσκονται κοντά σε αστικά κέντρα ώστε τα μεταφορικά να είναι χαμηλά, να είναι δυναμικές οι ομάδες των παραγωγών και να υπάρχει διαθεσιμότητα χώρων.

Διαβάστε περισσότερα »

Μεξικό - EZLN: Ακούσατε; Είναι ο ήχος του κόσμου σας που γκρεμίζεται

Οι δύο τελευταίες ανακοινώσεις του EZLN.

Η πρώτη δημοσιοποιήθηκε λίγες ώρες μετά την κατάληψη των 5 βασικών πόλεων της Τσιάπας από τους ζαπατίστας, την 21η Δεκεμβρίου 2012 και η δεύτερη στις 30 του ίδιου μήνα....

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ-ΓΕΝΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ EZLN, ΜΕΞΙΚΟ
21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2012
Σε όποιον αφορά: 

ΑΚΟΥΣΑΤΕ;
Είναι ο ήχος του κόσμου σας που γκρεμίζεται

Είναι ο ήχος του δικού μας που αναβιώνει
Αυτό που ήταν μέρα, ήταν νύχτα.
Και νύχτα θα γίνει η μέρα που θα είναι μέρα.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!
Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού.
Από την Παράνομη Επαναστατική Ιθαγενική Επιτροπή – Γενική Διοίκηση του EZLN
Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος
Μεξικό, Δεκέμβριος του 2012

***

Ανακοίνωση της Παράνομης Επαναστατικής Ιθαγενικής Επιτροπής – Γενικής Διοίκησης του EZLN
30 Δεκεμβρίου 2012
Στο λαό του Μεξικού
Στους λαούς και τις κυβερνήσεις του κόσμου

Αδερφοί και αδερφές
Σύντροφοι και συντρόφισσες,
Στις 21 Δεκεμβρίου του 2012, τα ξημερώματα, δεκάδες χιλιάδες ιθαγενείς ζαπατίστας κινητοποιηθήκαμε και καταλάβαμε, ειρηνικά και σιωπηλά, 5 δήμους της νοτιοανατολικής μεξικανικής πολιτείας της Τσιάπας.
Στις πόλεις του Παλένκε, Αλταμιράνο, Λας Μαργαρίτας, Οκοσίνγκο και Σαν Κριστόμπαλ ντε λας Κάσας, σας κοιτάξαμε και κοιτάξαμε τους ίδιους μας τους εαυτούς σιωπηλά.
Το μήνυμά μας δεν είναι ένα μήνυμα υποταγής.
Ούτε μήνυμα πολέμου, θανάτου και καταστροφής.
Είναι ένα μήνυμα αγώνα και αντίστασης.
Μετά το μιντιακό πραξικόπημα που εκτόξευσε στην ομοσπονδιακή εκτελεστική εξουσία μια άσχημα μεταμφιεσμένη και κακομακιγιαρισμένη άγνοια[1], παρουσιαστήκαμε για να σας κάνουμε γνωστό ότι όπως αυτοί ποτέ δεν έφυγαν, έτσι κι εμείς.
Πριν από 6 χρόνια, ένα κομμάτι από την τάξη των πολιτικών και των διανοουμένων βγήκε αναζητώντας κάποιον υπεύθυνο της ήττας του. Εκείνη την εποχή εμείς βρισκόμασταν σε πόλεις και κοινότητες παλεύοντας για δικαιοσύνη για το Ατένκο που τότε ήταν εκτός μόδας.
Τότε, ενώ πρώτα μας συκοφάντησαν, στη συνέχεια θέλησαν να μας κλείσουν το στόμα.
Ανέντιμοι και ανίκανοι να δουν ότι η μαγιά της καταστροφής τους βρίσκεται και βρισκόταν μέσα τους, επιχείρησαν με ψέματα και συνένοχη σιωπή να μας εξαφανίσουν.
Έξι χρόνια αργότερα, δύο πράγματα είναι ξεκάθαρα:
Αυτοί δεν μας έχουν ανάγκη για να αποτύχουν.
Εμείς δεν τους χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε.
Εμείς, που ποτέ δε φύγαμε, παρά την επίμονη προσπάθεια των ΜΜΕ όλου του φάσματος για να σας πείσουν για το αντίθετο, εμφανιστήκαμε ξανά ως ιθαγενείς ζαπατίστας που είμαστε και θα είμαστε.
Αυτά τα χρόνια γίναμε πιο δυνατοί και βελτιώσαμε σημαντικά τις συνθήκες της ζωής μας. Το βιοτικό μας επίπεδο είναι ανώτερο από αυτό των φιλικά προσκείμενων στις διάφορες κυβερνήσεις ιθαγενικών κοινοτήτων, οι οποίες δέχονται ελεημοσύνες που σπαταλούν σε αλκοόλ και άχρηστα είδη.
Τα σπίτια μας γίνονται καλύτερα χωρίς να πληγώνουμε τη φύση, επιβάλλοντάς της δρόμους ως ξένο σώμα.
Στα χωριά μας, η γη που παλιά ήταν προορισμένη για να χορταίνει και να παχαίνει τα κοπάδια των τσιφλικάδων και γαιοκτημόνων, τώρα είναι για το καλαμπόκι, το φασόλι και τα λαχανικά που φωτίζουν τα τραπέζια μας.
Η δουλειά μας χαίρει της διπλής ικανοποίησης ότι παρέχει στον καθένα μας τα απαραίτητα για να ζει τίμια και ότι συμβάλλει στη συλλογική ανάπτυξη των κοινοτήτων μας.
Τα παιδιά μας πηγαίνουν σε ένα σχολείο που τους μαθαίνει την ιστορία τη δική τους, της πατρίδας τους και του κόσμου, καθώς και τις επιστήμες και τεχνικές που τους είναι απαραίτητες ώστε, μεγαλώνοντας, να μην πάψουν να είναι ιθαγενείς.
Οι γυναίκες ιθαγενείς ζαπατίστας δεν είναι εμπόρευμα προς πώληση.
Οι ιθαγενείς πριίστες[2] πηγαίνουν στα νοσοκομεία, τις κλινικές και τα εργαστήριά μας, γιατί στα αντίστοιχα κυβερνητικά δεν υπάρχουν ούτε φάρμακα, ούτε μηχανήματα, ούτε γιατροί ούτε εξειδικευμένο προσωπικό.
Η κουλτούρα μας ανθίζει, χωρίς να είναι απομονωμένη αλλά εμπλουτίζεται από την επαφή με τις κουλτούρες των άλλων λαών του Μεξικού και του κόσμου.
Κυβερνάμε και αυτοκυβερνώμαστε οι ίδιοι, και πάντα, επιδιώκουμε τη συμφωνία, προτού καταλήξουμε στη σύγκρουση.
Όλα αυτά τα έχουμε πετύχει όχι μόνο χωρίς την κυβέρνηση, την πολιτική τάξη και τα ΜΜΕ που τις συνοδεύουν, αλλά και αντιστεκόμενοι στις κάθε μορφής επιθέσεις τους.
Αποδείξαμε ακόμα μια φορά πως είμαστε αυτοί που είμαστε.
Με τη σιωπή μας ήμασταν παρόντες.
Τώρα με το λόγο μας ανακοινώνουμε ότι:
Πρώτον.- Θα επαναβεβαιώσουμε και θα εδραιώσουμε τη συμμετοχή μας στο Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο, ένα χώρο συνάντησης των αυτοχθόνων λαών της χώρας μας.
Δεύτερο. – Θα έρθουμε ξανά σε επαφή με τους συντρόφους και τις συντρόφισσές μας που συμμετέχουν στην Έκτη Διακήρυξη της Σέλβα Λακαντόνα στο Μεξικό και τον κόσμο.
Τρίτο. – Θα προσπαθήσουμε να χτίσουμε τις απαραίτητες γέφυρες προς τα κοινωνικά κινήματα που εμφανίστηκαν και θα εμφανιστούν, όχι για να τα καθοδηγήσουμε ή να τα υποσκελίσουμε, αλλά για να μάθουμε από αυτά, από την ιστορία, την πορεία και τον προορισμό τους.
Για το λόγο αυτό, έχουμε καταφέρει με τη στήριξη ατόμων και ομάδων σε διάφορα μέρη του Μεξικού, να συγκροτηθούν ομάδες στήριξης της Έκτης και Διεθνούς, επιτροπών του EZLN, οι οποίες θα μετατραπούν σε ιμάντες επικοινωνίας μεταξύ των βάσεων στήριξης των ζαπατίστας και των ατόμων, ομάδων και συλλογικοτήτων που συμμετέχουν στην Έκτη Διακήρυξη, στο Μεξικό και στον κόσμο, και που διατηρούν ακόμα την πεποίθηση και την δέσμευση τους στην οικοδόμηση μιας μη θεσμικής αριστερής επιλογής.
Τέταρτο. – Θα συνεχιστεί η επικριτική απόσταση που κρατάμε απέναντι στην μεξικανική πολιτική τάξη στο σύνολό της η οποία το μόνο που κάνει είναι να ευημερεί σε βάρος των αναγκών και των ελπίδων των απλών και φτωχών ανθρώπων.
Πέμπτο. – Όσον αφορά τις κακές κυβερνήσεις, ομοσπονδιακές, πολιτειακές και δημοτικές, καθώς και εκτελεστικές, νομοθετικές και δικαστικές, και τα ΜΜΕ που τις συνοδεύουν τους δηλώνουμε το εξής:
Οι κακές κυβερνήσεις από όλο το πολιτικό φάσμα, χωρίς καμία εξαίρεση, έχουν κάνει τα πάντα για να μας καταστρέψουν, να μας εξαγοράσουν, να μας υποτάξουν. Το PRI[3], το PAN[4], το PRD[5], το PVEM[6], το PT[7], το CC καθώς και το μελλοντικό κόμμα του RN μας έχουν επιτεθεί στρατιωτικά, πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά.
Τα μεγάλα ΜΜΕ έχουν προσπαθήσει να μας εξαφανίσουν, αρχικά μέσω μιας συκοφαντίας που βρίθει από οπορτουνισμό και δουλοπρέπεια , και στη συνέχεια με την πανούργα και συνένοχη σιωπή τους. Αυτοί, τους οποίους υπηρετούσαν και τα χρήματα των οποίων απομυζούσαν, δεν υπάρχουν πια. Και αυτοί που τώρα τους αντικαθιστούν δε θα αντέξουν περισσότερο από τους προκατόχους τους.
Όπως φάνηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 2012, απέτυχαν όλοι.
Μένει λοιπόν η ομοσπονδιακή, εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική κυβέρνηση να αποφασίσει αν θα υποτροπιάσει στην αντι-εξεγερσιακή πολιτική της, που το μόνο που έχει πετύχει είναι να δημιουργήσει μια άτονη ψεύτικη εικόνα που συντηρείται αδέξια από τον επικοινωνιακό χειρισμό, ή θα αναγνωρίσει και θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της τοποθετώντας, σε συνταγματικό επίπεδο, τα δικαιώματα και την κουλτούρα των ιθαγενών, έτσι όπως έχουν θεμελιωθεί στις λεγόμενες «Συμφωνίες του Σαν Αντρές», που υπογράφτηκαν το 1996 από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, επικεφαλής της οποίας ήταν τότε το ίδιο κόμμα που τώρα βρίσκεται στην εκτελεστική εξουσία.
Μένει η πολιτειακή κυβέρνηση να αποφασίσει αν θα συνεχίσει την ανέντιμη και ποταπή στρατηγική της προκατόχου της, που όχι μόνο χαρακτηριζόταν από τη διαφθορά και το ψέμα, αλλά σφετερίστηκε και τα χρήματα του λαού της Τσιάπας με σκοπό τον πλουτισμό το δικό της και των συνενόχων της, και επιδόθηκε στην απροκάλυπτη εξαγορά φωνών και κονδυλοφόρων στα ΜΜΕ. Κι ενώ βύθιζε στη μιζέρια το λαό της Τσιάπας, την ίδια στιγμή χρησιμοποιούσε τους αστυνομικούς και τους παραστρατιωτικούς προσπαθώντας να φρενάρει την οργανωτική πρόοδο των ζαπατιστικών λαών. Ή, αντίθετα, με αλήθεια και δικαιοσύνη, θα δεχθεί και θα σεβαστεί την ύπαρξή μας και θα συνηθίσει στην ιδέα ότι ένας νέος τρόπος κοινωνικής ζωής ανθίζει στο ζαπατιστικό έδαφος. Μια άνθιση που κερδίζει την προσοχή των έντιμων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη.
Μένει οι δημοτικές κυβερνήσεις να αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν να καταναλώνουν τα παραμύθια με τα οποία οι αντιζαπατιστικές ή υποτιθέμενες «ζαπατιστικές» οργανώσεις εκβιάζουν προκειμένου να επιτεθούν στις κοινότητές μας. Ή καλύτερα θα χρησιμοποιήσουν αυτά τα χρήματα για να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής των υπηκόων τους.
Μένει ο λαός του Μεξικού που οργανώνεται σε εκλογικά σχήματα και αντιστέκεται, να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να βλέπει στο πρόσωπό μας τον εχθρό και αντίπαλο πάνω στον οποίο θα ξεσπάσει την απογοήτευσή του για τις νοθείες και τις επιθέσεις, τις οποίες σε τελική ανάλυση όλοι υφιστάμεθα, και αν στον πάλη του για την εξουσία θα συνεχίσει να συμμαχεί με τους διώκτες μας, ή θα αναγνωρίσει τελικά σε μας έναν άλλο τρόπο να κάνεις πολιτική.
Έκτο. – Τις επόμενες μέρες ο EZLN, μέσω των επιτροπών του, της Έκτης και της Διεθνούς, θα γνωστοποιήσει μια σειρά από πρωτοβουλίες, πολιτικού και ειρηνικού χαρακτήρα, προκειμένου να συνεχίσει να βαδίζει μαζί με τους άλλους αυτόχθονες λαούς του Μεξικού και όλης της ηπείρου, και μαζί με όσους-ες αντιστέκονται από τα κάτω και αριστερά στο Μεξικό και τον κόσμο ολόκληρο.
Αδερφοί και αδερφές
Σύντροφοι και συντρόφισσες
Παλιά είχαμε την τύχη μιας έντιμης και ευγενικής προσοχής από διάφορα μέσα επικοινωνίας. Τους ευχαριστήσαμε γι’ αυτό τότε. Αλλά αυτό έχει εντελώς διαγραφεί από τη μετέπειτα συμπεριφορά τους.
Όσοι στοιχημάτισαν ότι υπήρχαμε μόνο μιντιακά και ότι αυτός ο κλοιός των ψεμάτων και της σιωπής θα μας εξαφάνιζε, έκαναν λάθος.
Όταν δεν υπήρχαν κάμερες, μικρόφωνα, πένες, αυτιά και βλέμματα, εμείς υπήρχαμε.
Όταν μας συκοφαντούσαν, εμείς υπήρχαμε.
Όταν μας έκλειναν το στόμα, εμείς υπήρχαμε.
Και είμαστε εδώ, υπάρχουμε.
Η πορεία μας, όπως αποδείχθηκε, δεν εξαρτάται από τον μιντιακό αντίκτυπο, αλλά από την κατανόηση του κόσμου και των κομματιών του, από την ιθαγενική σοφία που κατευθύνει τα βήματά μας, από την ακλόνητη αποφασιστικότητα που δίνει η αξιοπρέπεια από τα κάτω και αριστερά.
Από τώρα, ο λόγος μας θα είναι επιλεκτικός όσον αφορά τον παραλήπτη, και, εκτός από μετρημένες περιπτώσεις, θα μπορούν να τον αντιληφθούν μόνο όσοι, ες βάδισαν και βαδίζουν μαζί μας, χωρίς να υποτάσσονται στις μιντιακές και συγκυριακές μόδες.
Εδώ, με όχι λίγα λάθη και πολλές δυσκολίες, είναι πλέον μια πραγματικότητα ο άλλος τρόπος να κάνεις πολιτική.
Λίγοι, πολύ λίγοι, θα έχουν το προνόμιο να την γνωρίσουν και να μάθουν απ’ ευθείας από αυτή.
Πριν από 19 χρόνια τους αιφνιδιάσαμε καταλαμβάνοντας τις πόλεις τους με φωτιά και αίμα. Τώρα το ξανακάναμε, χωρίς όπλα, χωρίς θάνατο, χωρίς καταστροφή.
Διαφέρουμε έτσι από αυτούς, που κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεών τους, μοίραζαν και μοιράζουν το θάνατο στους υπηκόους τους.
Είμαστε οι ίδιοι που ήμασταν πριν από 500, 44, 30, 20 χρόνια ή πριν από λίγες μόλις μέρες.
Είμαστε οι ζαπατίστας, οι πιο μικροί, αυτοί που ζουν, αγωνίζονται και πεθαίνουν στην τελευταία γωνιά της πατρίδας, αυτοί που δεν παραδίνονται, δεν ξεπουλιούνται, δεν υποτάσσονται.
Αδερφοί και αδερφές
Σύντροφοι και συντρόφισσες

Είμαστε οι ζαπατίστας, δεχθείτε την αγκαλιά μας.

Δημοκρατία!

Ελευθερία!

Δικαιοσύνη!

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού
Από την Παράνομη Επαναστατική Ιθαγενική Επιτροπή – Γενική Διοίκηση του EZLN

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος
Μεξικό. Δεκέμβριος του 2012 – Ιανουάριος του 2013

[1] Εννοεί τον υποψήφιο του PRI στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και νυν πρόεδρο του Μεξικού Enrique Peña Nieto.

[2] Οι οπαδοί του κεντροδεξιού Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος PRI.

[3] PRI. Πρόκειται για το κεντροδεξιό Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα το οποίο κυβερνούσε 70 χρόνια τη χώρα ως το 2000. Με την νίκη του στις εκλογές του 2012 επανήλθε στην εξουσία.

[4] PAN. Πρόκειται για το δεξιό Κόμμα Εθνικής Δράσης που κυβέρνησε το Μεξικό από το 2000 ως το 2012.

[5] PRD. Το κεντροαριστερό Κόμμα της Δημοκρατικής Επανάστασης. Αρκετές κυβερνήτες πολιτειών του Μεξικού, μεταξύ των οποίων ο μέχρι σήμερα κυβερνήτης της Τσιάπας Σαμπίνες υποστηρίχθηκαν από το κόμμα αυτό.

[6] PVEM. Το Πράσινο Οικολογικό Κόμμα του Μεξικού, πολιτικό τέκνο του κόμματος PRI. Στις πρόσφατες εκλογές κυβερνήτης της Τσιάπας αναδείχθηκε, με τις ψήφους του PRI,
υποψήφιος του κόμματος PVEM.

[7] PT Το Κόμμα της Εργασίας. Συμμετέχει στην κεντροαριστερή συμμαχία με το PRD.

Ακολουθεί το τραγούδι του συγκροτήματος Calle 13, Latinomérica, το οποίο συνόδευε τη δεύτερη ανακοίνωση:

Διαβάστε περισσότερα »

Η εφεύρεση του αιώνα εγκατέλειψε την Θράκη;

Η συσκευή “Ψυχρής Σύντηξης” για αστείρευτη ενέργεια, έφυγε από την Ξάνθη και πηγαίνει στον Καναδά – Η Εταιρεία “ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ” κουράστηκε να περιμένει συμπαράσταση από το Κράτος – Εκατό (100) εκατομμύρια Ευρώ πρόσφεραν οι Τούρκοι για να μεταφερθεί η έδρα της Εταιρείας στην Τουρκία – Η ΝΑSA ενδιαφέρεται, η Ελλάδα όχι…

Τόπος των χαμένων ευκαιριών δεν είναι μόνον η Αλεξανδρούπολη αλλά και η Ξάνθη.Θα θυμούνται ασφαλώς οι αναγνώστες της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΘΡΑΚΗΣ τα ρεπορτάζ που είχαμε δημοσιεύσει για την ίδρυση Εργοστασίου στην ΒΙ.ΠΕ Ξάνθης που θα συναρμολογούσε επιβατικά και αγροτικά αυτοκίνητα. Επρόκειτο για μια πολύ μεγάλη επένδυση σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, που όμως έμεινε στα χαρτιά. Και μην την είδατε και μην την ακούσατε.
Άλλη μια παρόμοια περίπτωση που πριν από ένα χρόνο είχαμε παρουσιάσει, ήταν η επένδυση της Εταιρείας “ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ” για κατασκευή οικιακών συσκευών “Ψυχρής σύντηξης” που θα παρείχαν αστείρευτη ενέργεια. Για την συνέχεια και την κατάληξη αυτής της ιστορίας διαβάστε τι έγραψε “ΤΟ ΒΗΜΑ”
Η Ελλάδα της κρίσης μοιάζει απελπιστικά με το κουτί της Πανδώρας: μύρια κακά και μόνο ένα καλό – η ελπίδα – ήρθαν στο φως.
Η έσχατη τραγωδία μας είναι πως ακόμη και αυτή την ελπίδα αποδεικνυόμαστε ανίκανοι να την κρατήσουμε στα χέρια μας και τη διώχνουμε στα πέρατα της Γης. Για τι πράγμα μιλάμε; Για το καυτότερο μυστικό του πλανήτη, την πηγή αστείρευτης ενέργειας.
Πρόκειται για την «ψυχρή σύντηξη» που, όπως σας αποκαλύψαμε έναν χρόνο πριν (βλ. HYPERLINK “http://www.tovima.gr/science/article/?aid=430840“), είχε πολλές πιθανότητες να υλοποιηθεί στην Ελλάδα, από την εταιρεία Δευκαλίων (Defkalion Green Technologies SA).
Τώρα, έπειτα από πολλές δοκιμές και κρίσεις τρίτων παρατηρητών, «Το Βήμα» επισκέφθηκε το εργαστήριό της και είδε ιδίοις όμμασι την εισαγόμενη ενέργεια να εξαπλασιάζεται στην έξοδο!
Ομως δεν πρόκειται να «δει το θαύμα» κανένας άλλος στη χώρα μας: την επόμενη ημέρα η Δευκαλίων τα μάζεψε κι έφυγε για το Βανκούβερ του Καναδά.
Είχε κουραστεί πια να περιμένει αυτό το άψυχο κράτος να της δώσει πλαίσιο λειτουργίας…
Αξίζει πολλαπλά να διαβάσετε τη συνέχεια αυτής της ιστορίας, όχι μόνο για την ευκαιρία να ξανασχηματίσετε το γνωστό πενταδάχτυλο σχήμα αλλά και διότι είναι μάλλον ο πρόλογος ενός νέου κεφαλαίου στην ιστορία της ανθρωπότητας!
Το 1751 ο γερμανός βαρόνος Axel Frederik Cronstedt έψαχνε σε ένα ορυχείο να βρει χαλκό. Αντ’ αυτού ανακάλυψε ένα καινούργιο μέταλλο, που το ονόμασε τσαντισμένος «kupfernickel», δηλαδή «χαλκό του Διαβόλου». Το λευκό αυτό μέταλλο είναι το γνωστό νικέλιο, που βρίσκεται άφθονο και στη χώρα μας.

Η αλχημεία του «χαλκού του Διαβόλου»

Πολύ αργότερα, και ενόσω το νικέλιο έπαιρνε τη θέση του στη βιομηχανική επανάσταση με τις ποικίλες εφαρμογές του, κάποια περίεργα φαινόμενα απρόσμενης μεταστοιχείωσης άρχισαν να διαπιστώνονται στα εργαστήρια των επιστημόνων.
Συγκεκριμένα, στο τεύχος Ιουλίου του 1905 του περιοδικού The Physical Review ο βρετανός χημικός Clarence Skinner έγραψε:
«Κατά την πειραματική μελέτη της εμβάπτισης διαφόρων μετάλλων σε ήλιο παρατηρήθηκε ότι όσο προσεκτικά κι αν καθαρίζαμε το αέριο εμφανιζόταν επίμονα ακτινοβολία υδρογόνου στην κάθοδο».
Ακολούθησαν δεκάδες άλλοι με όμοιες διαπιστώσεις, σε βαθμό που ο καθηγητής του Πολυτεχνείου της Καλιφόρνιας (Caltech) Robert Millikan δήλωσε λίγο μετά τη βράβευσή του με το Νομπέλ Φυσικής – το 1923 – πως «οι πυρηνικές μεταστοιχειώσεις κατά την ηλεκτρική εκκένωση είναι ένα από τα εξόχως ενδιαφέροντα προβλήματα της σύγχρονης φυσικής».
Το 1926 οι καθηγητές Fritz Paneth και Κ. Peters αποφάνθηκαν ότι το παλλάδιο ήταν αυτό που επέφερε μεταστοιχείωση του υδρογόνου σε ήλιο κατά τα πειράματά τους, σε θερμοκρασία δωματίου.
Ο επιστημονικός κόσμος όμως ξέχασε τα επόμενα χρόνια να ψάξει άλλο το θέμα και… ξαφνιάστηκα περίεργα όταν άκουσα τον τεχνικό διευθυντή της Δευκαλίων Γιάννη Χατζηχρήστο να μου λέει – σχεδόν έναν αιώνα μετά – πως «δεν συζητάμε για πυρηνική ενέργεια αλλά για χημική ενέργεια που προέρχεται από μεταστοιχείωση».
«Δηλαδή τι κάνετε και πώς φθάσατε σε αυτήν;» τον ρώτησα.
Μου απάντησε πως έφθασαν διά της «εις άτοπον απαγωγής»:
Ο ιταλός χημικός Andrea Rossi είχε εντοπίσει τυχαία το φαινόμενο σύντηξης νικελίου και υδρογόνου αλλά, μη κατανοώντας το σε βάθος, δεν κατόρθωνε να ελέγξει και να σταθεροποιήσει τη διαδικασία.
Η ανεπάρκεια αυτή και το επιχειρηματικό του ολίσθημα να δώσει στην αμερικανική εταιρεία Ampenergo τα δικαιώματα μεταπώλησης στον Καναδά οδήγησαν στο «διαζύγιο» του περσινού καλοκαιριού μεταξύ της Δευκαλίων και της εταιρείας Leonardo Corp. του Andrea Rossi.
Τότε, «έχοντας διαβάσει όλη τη βιβλιογραφία των πυρηνικών αντιδράσεων χαμηλής ενέργειας (LENR)», μου είπε ο κ. Χατζηχρήστος, «αποφασίσαμε πως έπρεπε να δοκιμάσουμε αυτό που δεν είχε σκεφθεί κανένας άλλος. Φτιάξαμε μια ολότελα δική μας νέα μέθοδο, που επιτρέπει τη σύντηξη του υδρογόνου με το νικέλιο σε απόλυτα ελεγχόμενες συνθήκες».

Ήμασταν εκεί, στη δοκιμή!

Το ότι τα λεγόμενά του ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα το διαπίστωσα ο ίδιος, στον βαθμό που μου επέτρεπαν οι γνώσεις μηχανικού, όταν επιτέλεσαν για χάρη μου το πείραμα.
Μια διάταξη δημιουργίας πλάσματος θέρμαινε νανοσκόνη νικελίου στους 500 βαθμούς Κελσίου, επιφέροντας αλλοιώσεις στη δομή των ισοτόπων του νικελίου. Τότε, τρεις καταλύτες εισάγονταν στον θαλαμίσκο της αντίδρασης και ακολουθούσε ο διαχωρισμός του συμπιεσμένου διατομικού υδρογόνου σε ατομικό, μέσω ηλεκτροδιέγερσης.
Στην επόμενη φάση το μονοατομικό υδρογόνο πολωνόταν, μέσω επιμήκυνσης της τροχιάς του μοναδικού του ηλεκτρονίου – πράγμα που επέφερε και εκπομπή ακτινοβολίας γάμμα.
Ακολουθούσε η απορρόφηση της ακτινοβολίας γάμμα και η μετατροπή της σε θερμότητα.
Από την έναρξη αυτής της αντίδρασης και εφεξής δεν χρειαζόταν η περαιτέρω θέρμανση του νικελίου (σε αντίθεση με τη μέθοδο του Rossi) και η «καύση» μπορούσε να διαρκέσει μήνες.
Αρκούσε η εισαγωγή αερίου αργού για να διατηρείται το εσωτερικό του θαλαμίσκου στη σωστή πίεση.
Αξιοσημείωτο ήταν και το ότι η διαδικασία κλεισίματος του συστήματος ήταν ακαριαία, με απλό κλείσιμο της παροχής υδρογόνου, ενώ η διάταξη του Rossi απαιτούσε ώρες.
Το τελικό προϊόν της αντίδρασης ήταν φωτόνια στην υπέρυθρη κλίμακα, δηλαδή θερμότητα.
Η εξαγόμενη ενέργεια που είδα από το συγκεκριμένο πείραμα ήταν εξαπλάσια της εισαγόμενης. «Είναι η τελική;» ρώτησα τον κ. Χατζηχρήστο.
«Εχουμε φθάσει έως και 14πλάσια, αλλά δεν το ρισκάρουμε πριν βεβαιωθούμε ότι οι κεραμικές μονώσεις που χρησιμοποιούμε την αντέχουν» απάντησε.
«Πόσο νικέλιο απαιτείται για καύσιμο;» ξαναρώτησα. «Τα τρία γραμμάρια που βάλαμε στις 16 Ιουνίου, απ’ ό,τι βλέπεις, δεν έχουν εξαντληθεί ως σήμερα (21 Νοεμβρίου) και έχουν την ίδια απόδοση.
Το μόνο που χρειάζεται είναι δύο λίτρα υδρογόνο στο εξάμηνο» απάντησε ο Αλέξανδρος Ξανθούλης αφοπλιστικά.

Η έξωθεν μαρτυρία

Στις 19 Οκτωβρίου 2012 η Δευκαλίων ανάρτησε στον ιστότοπό της (βλ. HYPERLINK “http://www.defkalion-energy.com/forum/viewtopic.php?f=17&t=4143“) τα πρακτικά της αξιολόγησης λειτουργίας του αντιδραστήρα της, Hyperion Single Reactor Kernel, από ανεξάρτητο παρατηρητή.
Οπως ανακάλυψε και δημοσίευσε το έγκριτο Forbes στις 20 Οκτωβρίου (βλ. HYPERLINK “http://www.forbes.com/sites/markgibbs/2012/10/20/cold-fusion-gets-a-little-more-real”), το «τρίτο μάτι» ήταν ένα στέλεχος της NASA εδώ και τριάντα χρόνια, ο Michael A. Nelson.
O ίδιος ισχυρίστηκε ότι διενήργησε την πολύμηνη δοκιμή, επικεφαλής 11μελούς ομάδας, μόνο εκ μέρους του μη κερδοσκοπικού ιδρύματος New Energy Foundation (βλ. HYPERLINK “http://www.infinite-energy.com/” ) και όχι της NASA.
Αυτό τυπικά ισχύει, όμως γνωρίζουμε από την προϊστορία με τον Rossi ότι τόσο η διαστημική υπηρεσία των ΗΠΑ όσο και το ερευνητικό κέντρο του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ παρακολουθούν από κοντά τα τεκταινόμενα.
Διάβασα το πρακτικό της εν λόγω δοκιμής και είδα ότι ο Nelson επιβεβαίωνε την επίτευξη περίσσειας ενέργειας στην έξοδο, έστω και τριπλάσιας – έναντι της εξαπλάσιας που είδα εγώ.
Αλλά σημείωνε και έναν των τριών καταλυτών που η Δευκαλίων κρατούσε μυστικούς: ανθρακικό κάλιο. Σκέφθηκα ότι οι άλλοι δύο θα ήταν βάριο και στρόντιο, αλλά ήταν μόνο μια εικασία.
Για το αν όντως εικάζουμε σωστά πως αυτό είναι το θεωρητικό υπόβαθρο της μεταστοιχείωσης που συμβαίνει στον αντιδραστήρα της Δευκαλίων δεν θα μπορούμε να γνωρίζουμε πριν η εταιρεία καταθέσει την αίτηση κατοχύρωσης της ευρεσιτεχνίας της για τη μέθοδο της κύριας αντίδρασης.
Αλλά αυτό δεν πρόκειται να το πράξει, για ευεξήγητους λόγους, παρά αφού πρώτα καταθέσει τις έξι πατέντες που έχει αναπτύξει για τα κεραμικά και το μπουζί του σπινθήρα πλάσματος και μόνο τον μήνα της εμπορικής κυκλοφορίας του πρώτου προϊόντος της. Και αυτό προβλέπεται για το ερχόμενο καλοκαίρι.

Γιατί έφυγαν από την Ελλάδα

Συζήτησα αρκετά με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Δευκαλίων Αλέξανδρο Ξανθούλη, τον τεχνικό διευθυντή της Γιάννη Χατζηχρήστο και τον διευθυντή μάρκετινγκ Συμεών Τσαλίκογλου για το τι συνέβη ώστε «να τα μαζέψουν και να φύγουν από την Ελλάδα» και το τι σχεδιάζουν να κάνουν εφεξής.
Μου αφηγήθηκαν όλες τις πτυχές της 18μηνης αναμονής τους να λάβουν από την Πολιτεία την ελάχιστη στήριξη που ζητούσαν: αναγνώριση του τομέα ερευνών τους ως μιας ακόμη πράσινης τεχνολογίας και ένα απλό δάνειο για την ολοκλήρωση των ερευνών και δοκιμών.
Ολες οι υποσχέσεις αποδείχθηκαν φρούδες, είτε από ανικανότητα των αρμοδίων να κατανοήσουν το θέμα είτε από «εσκεμμένη αδιαφορία» ή από σύγκρουση συμφερόντων με τους νυν ενεργειακούς προύχοντες της χώρας.
Μου είπαν ονόματα για όλη αυτή την ψυχοφθόρα λιτανεία που έζησαν, αλλά επέμειναν στο off the record.
Μόνο σε ένα ξέσπασμά του ο Γιάννης Ξανθούλης μού είπε: «Λίγο μετά το περσινό σας άρθρο στο “Βήμα” μάς ήλθαν για έλεγχο κατόπιν επώνυμης καταγγελίας ότι κατασκευάζουμε παράνομες γεννήτριες. Όταν ο έλεγχος τελείωσε αποδεικνύοντας το ψευδές της καταγγελίας, ρωτήσαμε ποιος την έκανε και τότε, αυτομάτως, η καταγγελία βαφτίστηκε ανώνυμη».
Τον ρώτησα αν όντως η κυβέρνηση είχε θεωρήσει σοβαρή την προσπάθειά τους. Μου είπε:
«Αν η τεχνολογία μας δεν τους έπειθε, δεν τους έπεισε το ότι μας επισκέφθηκε ο ίδιος ο διευθυντής της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (NSA) για να ενημερωθεί; Δεν πήραν είδηση την επίσκεψή του όταν έκλεισαν τους δρόμους της Γλυφάδας για να φθάσει ως εδώ; Ή ότι μου ζήτησε ενημέρωση ο Μπαρόζο;».

Πλειοδότες οι Τούρκοι!

«Αλήθεια», τον ρώτησα, «ποιοι ξένοι σάς επισκέφθηκαν πρώτοι και πόσοι άλλοι μετά;».
«Πρώτοι ήρθαν οι Κινέζοι» μου είπε, «αλλά τα ήθελαν όλα δικά τους. Ακολούθησαν… οι πάντες. Σχεδόν όλα τα μεγάλα βιομηχανικά κράτη.
Τα λιγότερα ζήτησαν οι Τούρκοι, που μας έβαλαν στο τραπέζι μια επιταγή 100 εκατ. ευρώ, ζητώντας μόνο να μεταφερθεί η έδρα στην Τουρκία και να λέμε ότι η τεχνολογία είναι τουρκική.
Μας πρόσφεραν αυτά τα λεφτά όταν ακριβώς τα χρειαζόμασταν περισσότερο, αλλά δεν μας πήγαινε η καρδιά να δεχθούμε».
«Και τώρα; Γιατί στον Καναδά;». «Γιατί εδώ όχι μόνο δεν μας βοήθησε κανένα από τα ερευνητικά ινστιτούτα που απευθυνθήκαμε», είπε ο κ. Ξανθούλης, «αλλά έφθασε ο βουλευτής Κοντός της Ξάνθης να κάνει επερώτηση την άνοιξη στη Βουλή για τα… πυρηνικά απόβλητα που θα αποθηκεύαμε στο λιμάνι της Καβάλας!
Αντίθετα, ο Καναδάς μάς δέχθηκε χωρίς όρους. Και όχι μόνο μας επιχορηγεί και μας δίνει επίσημη άδεια λειτουργίας με την πιστοποίηση ότι δεν πρόκειται για συμβατική πυρηνική τεχνολογία, αλλά και μας διαθέτει δωρεάν τα εθνικά του ενεργειακά εργαστήρια για ό,τι χρειαστούμε».
«Πάντως», πρόσθεσε, «στον Καναδά μετακομίζουμε μόνο προσωρινά, μέχρι να ολοκληρωθεί η φάση πρωτοτυποποίησης, βιομηχανικών δοκιμών και έγκρισης παραγωγής και διάθεσης βιομηχανικού προϊόντος.
Επειτα από το πολύ τρία χρόνια σχεδιάζουμε να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας. Αλλωστε ο συνολικός σχεδιασμός μας είναι για μια εταιρεία με θυγατρικές σε όλες τις ηπείρους του πλανήτη, καθώς ο στόχος μας είναι να αδειοδοτούμε την κατασκευή των συστημάτων μας από τρίτους. Εμείς θα παρέχουμε μόνο την πρώτη ύλη, την ειδικά διαμορφωμένη νανοσκόνη νικελίου».
Και όντως, διαβάζοντας το επιχειρηματικό σχέδιο της εταιρείας είδα ότι έχουν τόσο τις προδιαγραφές άνετης προετοιμασίας στον Καναδά όσο και της μετέπειτα εμπορικής επιτυχίας:
Για κάθε δολάριο που θα ξοδεύουν ως εταιρεία στον Καναδά, η τοπική κυβέρνηση της Βρετανικής Κολομβίας θα βάζει άλλα τρία.
Οσο για τις προοπτικές, με κόστος μεγαβατώρας (MWh) λιγότερο από 5 ευρώ με τον αντιδραστήρα της (έναντι 107 ευρώ/MWh των φωτοβολταϊκών), η Δευκαλίων προσδοκά στο πενταετές πλάνο της να έχει το 2017 καθαρά κέρδη ύψους 19 δισ. ευρώ!
Ηδη έχουν συνάψει προκαταρκτικές συμφωνίες για αδειοδότηση κατασκευής με εταιρείες από 80 χώρες.
Αλλά και οι μεγαλύτεροι κατασκευαστές αεροπλάνων, αυτοκινήτων, σιδηροδρόμων και πλοίων του πλανήτη έχουν ήδη ζητήσει κοινή έρευνα και ανάπτυξη κινητήρων για τους τομείς τους.
«Και οι πετρελαιάδες;» ρώτησα. «Δεν θα σας πολεμήσουν;».
Η απάντηση του κ. Ξανθούλη ήταν: «Αν είχαμε ξεκινήσει αυτή τη διαδικασία 10 χρόνια πριν, θα ήμασταν τώρα νεκροί. Αλλά τώρα, όπως μου είπε ο ίδιος ο αντιπρόεδρος της Exxon, δεν μας βλέπουν ανταγωνιστικά. Πολύ απλά, όπως μου είπε, σε δύο-τρία χρόνια θα μας κάνουν μια προσφορά εξαγοράς που δεν θα μπορούμε να αρνηθούμε».
Διασταύρωσα αυτή τη νέα προσέγγιση των πολυεθνικών του πετρελαίου με μια κίνηση της Shell: μέσω του προγράμματος «Shell GameChanger» επιζητεί συνεργασία με ερευνητές της ψυχρής σύντηξης. Προφανώς, τους βλέπει πολύ πιο σοβαρά απ’ ό,τι οι δικοί μας ιθύνοντες.

Το «μαγικό» κουτί

«Για εμάς, τους απλούς καταναλωτές ενέργειας, ποιο θα είναι το τελικό όφελος;». «Οτι αγοράζοντας με 5.500 ευρώ ένα κουτί μισού κυβικού μέτρου των 45 KW θα ξεχάσετε το κόστος ενέργειας του σπιτιού σας» μου απάντησε.
Το μόνο που έμεινε αναπάντητο στον νου μου ήταν πόσο θα ισχύσει η διακηρυγμένη εμμονή της Δευκαλίων στη «μη χρήση της τεχνολογίας της για στρατιωτικούς σκοπούς».
Απ’ ό,τι έμαθα εκ των υστέρων, μία από τις άδειες χρήσης που της ζήτησαν στον Καναδά ήταν για αξιοποίηση τέτοιας πηγής ενέργειας σε υπερελαφρά τηλεκατευθυνόμενα αεροπλανάκια (UAV). Και τότε θυμήθηκα μία ακόμη στιχομυθία μου με τον τεχνικό διευθυντή της Δευκαλίων:
«Αν υποψιάζομαι σωστά», του είχα πει, «η τεχνολογία σας δεν ανατρέπει απλά την ενεργειακή οικονομία του πλανήτη αλλά επιτρέπει ακόμη και το όνειρο για διαστρικά ταξίδια».
Μου απάντησε: «Γιατί νομίζεις ότι η NASA ενδιαφέρεται τόσο πολύ για εμάς;».
***
Σημείωση Ε.Θ.
Επιφυλάξεις για την επένδυση της Εταιρείας ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ στην Ξάνθη είχαν διατυπωθεί, από την πρώτη στιγμή της εξαγγελίας, κυρίως από εφημερίδες της Ξάνθης.
Υπήρξαν μάλιστα και ειρωνικά και υποτιμητικά δημοσιεύματα γι’ αυτήν την εφεύρεση του Αιώνα.
Τώρα η Εταιρεία φεύγει από την Ελλάδα, των… τοπικών κοινωνιών που λένε ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ.
Και εμάς τους Θρακιώτες μας δέρνει η φτώχεια και η ανεργία.
Άξιος ο μισθός μας.

Τo αφιέρωμα της RAI- Δείτε 20:26

 Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Τέσσερα σενάρια για τους επόμενους μήνες

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μας διηγούνται τώρα, για πολλοστή φορά, την ιστορία ότι σωθήκαμε. Kανείς παγκοσμίως δεν την πιστεύει. Το πράγμα γίνεται σταδιακά όλο και πιο παράλογο. Αλλά στην ιστορία, ο παραλογισμός δεν είναι ένδειξη διανοητικής ανεπάρκειας. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για να σημειωθεί μεγάλη καταστροφή και η καλύτερη ένδειξη ότι πλησιάζει. Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι. Αντιστρόφως, αυτός είναι ο κύριος λόγος που πρέπει να κάνουμε σωστή και ακριβή διάγνωση του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε, έστω κι αν προκαλεί αρχικά τρόμο και απαισιοδοξία. Η ορθή διάγνωση δεν είναι ικανή, είναι όμως αναγκαία συνθήκη θεραπείας.
Το παράλογο ως μέσο σύγχυσης, τρόμου και καταστροφής
Ο παραλογισμός είναι και ο ίδιος εργαλείο αποσύνθεσης του πληττόμενου υποκειμένου. Ενσταλάζει τρόμο και σύγχυση, κλονίζει συθέμελα ανθρώπους, κοινωνίες και έθνη, τους καταστρέφει τη σκέψη, τη βούληση που στηρίζεται στη σκέψη και στη λογική, την αυτοεκτίμηση και την ασφάλεια. Σε ευρεία κλίμακα, είναι μέθοδος μετατροπής του ανθρώπου σε ανδράποδο, του πολίτη σε δούλο. Γι’ αυτό ο στρατός «παραδοσιακού τύπου» βάζει τους φαντάρους να φωνάζουν «ο γάιδαρος πετάει». Πρέπει να μπορούν να εκτελούν διαταγές ακόμα κι αν πεθάνουν ή είναι παράλογες. Κατά τον ίδιο τρόπο, πρέπει η Ελλάδα να εφαρμόζει ένα εκτεταμένο πρόγραμμα επιταχυνόμενης ηθικής, κοινωνικής, κρατικής και εθνικής «αυτοκατεδάφισης», λέγοντας όμως ότι πρόκειται για πρόγραμμα σωτηρίας!
Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη χώρα ξεπερνάει κάθε φαντασία, δυνατότητα περιγραφής και ανάλυσης. Η ελληνική κοινωνία, το κράτος και το έθνος διαλύονται με τέτοια ταχύτητα, που θυμίζει εξέλιξη μεταστατικού καρκίνου στο τελευταίο στάδιο. Το μυαλό δεν προκάνει να συλλάβει, η ψυχή δεν θέλει να πιστέψει. Το χειρότερο δεν είναι ότι διαλύονται κοινωνικός ιστός, κράτος, έθνος – διαλύεται η ίδια η ιδέα της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης, κάθε κοινωνικό κεφάλαιο ή συμβόλαιο, κάθε εμπιστοσύνη στο κράτος. Δεν ξέρεις αν θα πάρεις ή όχι σύνταξη, η φορολογική πολιτική αλλάζει συχνότερα από τον καιρό, παραμένει άδηλο το νόμισμα της χώρας, δεν υφίσταται απολύτως καμία σταθερά στην ατομική και εθνική ζωή. Ακόμα κι αν η οικονομία έχαιρε άκρας υγείας, καμιά χώρα δεν θα άντεχε τέτοια πράγματα πάνω από εξάμηνο. Καταστροφή ιδεών και υλική καταστροφή αλληλοτροφοδοτούνται.
Οικονομικό Κραχ και Σπείρα Θανάτου
Θεμελιώδη αντικειμενικά μεγέθη, όπως ΑΕΠ και ανεργία, πάνε κυριολεκτικά στο διάβολο. Σπάσαμε τα ρεκόρ ύφεσης στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, από άποψη έντασης και διάρκειας, και είμαστε πάντως για τα καλά στα επίπεδα του Κραχ του 1929. Η Ελλάδα συνεχίζει να καταστρέφεται. Κανείς οικονομολόγος παγκοσμίως δεν ισχυρίζεται το αντίθετο, φιλελεύθερος, κεϋνσιανός ή μαρξιστής. Ο όρος ύφεση (recession) που χρησιμοποιούμε είναι επιστημονικά αδόκιμος και παραπλανητικός. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τυπικό κραχ (depression). (Αντιμετωπίζει επίσης μια εξίσου κρίσιμη παγκόσμια «επικοινωνιακή» καταστροφή, που δεν εξετάζουμε εδώ).
Η εσωτερική δομή μιας «σπείρας θανάτου» όπως η ελληνική, μοιάζει με την ροή του νερού σε επιταχυνόμενες κυκλικές τροχιές στον νεροχύτη προς το σημείο απορροής. Κάθε επιμέρους καταστροφή κρύβει μια μεγαλύτερη, όπως οι ρώσικες ματριόσκες. Συζητώντας αίφνης για τις φοβερές περικοπές μισθών, συντάξεων, παροχών, βλέπουμε λιγότερο την αφαίρεση ζωτικών πόρων από ταμεία, φορείς και κράτος, που θα οδηγήσουν αναπόφευκτα όχι στη μείωση, αλλά στην κατάργηση αύριο κάθε σύνταξης και περίθαλψης, ανεξαρτήτως του τι νομοθετεί η Βουλή.
Μαύρη Τρύπα: Η δυναμική της καταστροφής
Στο κεντρικό θέμα της εξέλιξης του ΑΕΠ, όλοι βλέπουν το βασικό, τη φοβερή βουτιά, λίγοι βλέπουν το χειρότερο. Στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο, ίσως μοναδικό στην ιστορία των καπιταλιστικών κρίσεων. ‘Ολες οι υφέσεις, ακόμα και οι βαθύτερες, ακολουθούν κατανομή Γκάους. Μετά από τόσα χρόνια, θάπρεπε να είχαμε περάσει το ναδίρ, αρχίζοντας σταδιακά την άνοδο. Τίποτα τέτοιο δεν υποδεικνύει η δυναμική των στατιστικών στοιχείων (κορυφαίοι μάλιστα παράγοντες του «μνημονιακού μπλοκ», σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους, κάνουν λόγο για ύφεση 10% του χρόνου!). Οι καμπύλες δεν οδηγούν σε επαναφορά του συστήματος σε ισορροπία, έστω και από πολύ χαμηλότερο σημείο στήριξης, αλλά τείνουν ασυμπτωτικά στο άπειρο, δηλαδή πλήρη κατάρρευση ή έκρηξη του οικονομικού και κοινωνικού σχηματισμού. Αυτό είναι το σημείο απορροής στον «νεροχύτη» του σχήματός μας, το σημείο δηλαδή που στριμώχνονται προς εξαφάνιση οι πιο ζωτικές κοινωνικές, κρατικές, εθνικές λειτουργίες.
Αυτό που υποδεικνύουν οι οικονομικές στατιστικές, συμπίπτει με την υποκειμενική αίσθηση καταρρέουσας χώρας, «βαρελιού χωρίς πάτο». Συμπίπτει επίσης με την εικόνα των δημοσκοπικών δεδομένων. Δεν «εξαερώνεται» μόνο το ΠΑΣΟΚ, «εξαερώνεται» το ελληνικό πολιτικό καθεστώς στην πραγματικότητα, ενώ εκπέμπεται μια σοβαρή προειδοποίηση στο σύνολο της σοσιαλδημοκρατίας, αν όχι όλου του πολιτικού εποικοδομήματος της μεταπολεμικής Ευρώπης. ‘Ένα τρίτο του ελληνικού λαού βαθμολογεί με μηδέν το κοινοβούλιο και το 70% το αξιολογεί αρνητικά, στην κλίμακα εμπιστοσύνης της Metron (Νικολακόπουλος, Αυγή, 2.12). Η σχετική στασιμότητα επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ και η θυελλώδης αύξηση της Χρυσής Αυγής συνιστούν επίσης σαφή ένδειξη ταχύτητας προσέγγισης καταστροφής.
Τις ίδιες ενδείξεις παίρνουμε και από την παιδική ψυχολογία. Τα παιδιά βλέπουν καθαρότερα από τους μεγάλους, παρόλο που οι μεγάλοι πιστεύουν το αντίθετο. Από μικρό κι από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια. Βλέπουν καθαρότερα γιατί δεν έχουν ούτε τα «φίλτρα» και τις προκαταλήψεις των μεγάλων, ούτε τους λόγους των τελευταίων να υποκρίνονται και να κοροϊδεύουν αυταπατώμενοι.
Ο Κούλογλου πήγε στη Νίκαια και τράβηξε σε ένα σχολείο τι ζωγραφίζουν τα μικρά παιδιά, για μια εκπομπή που έκανε στη ΝΕΤ αφιερωμένη στις ψυχικές συνέπειες της κρίσης. Τα παιδάκια λοιπόν ζωγραφίζουν πολιτικούς που εκτελούνται γιατί «τα φάγανε» και άνεργες, μαυροφορεμένες γυναίκες που περπατάνε έχοντας φύγει από τα σπίτια τους. Υποδεικνύουν, εκτός των άλλων, μια πιθανή, αιματηρή κορύφωση της ελληνικής τραγωδίας.
Το «αιματηρό» σενάριο και ο «Μαύρος ‘Ηλιος»
‘Ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι απίθανο αν θυμηθεί κανείς – τόκανε ο ιστορικός Μαζάουερ π.χ. – ότι η Ελλάδα, για λόγους ιστορικούς, γεωγραφικούς και κοινωνικούς, έχει συχνά το προνόμιο να συμπυκνώνει, ιδίως σε μεταβατικές εποχές, πολύ ευρύτερες αντιθέσεις. Εδώ έσπασε, το 1821, η ευρωπαϊκή νύχτα της Ιεράς Συμμαχίας, από δω ξεκίνησε η αποσύνθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εδώ μπήκαν τα θεμέλια της ήττας του φασισμού και του ναζισμού στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, εδώ πρωτομπήκε ο κόσμος στον Ψυχρό Πόλεμο – μόνο που εδώ είχαμε το θλιβερό προνόμιο να τον ξεκινήσουμε με έναν «θερμότατο» εμφύλιο. Για το τι μπορεί να σημαίνει αυτό μας προειδοποίησε άλλωστε εγκαίρως, ως «μήνυμα από το μέλλον», η εξέγερση του Δεκεμβρίου 2008, με το μηδενιστικό της περιεχόμενο και τη φοβερή της βία, ένα τεράστιο ‘Όχι, χωρίς καθόλου Ναι.
Είμαστε η χώρα του Απόλλωνα. Το πιο συγκλονιστικό στις ζωγραφιές νομίζω πως ήταν ο μαύρος ήλιος που ζωγράφισε ένα παιδάκι, αντιστρέφοντας το πρόσημο του συμβόλου της ζωής και υποδεικνύοντας, με τη μεγαλοφυή λιτότητατων εξισώσεων του Νεύτωνα ή του Αϊνστάιν, την πορεία της χώρας μας και του κόσμου, συνθέτοντας στο ίδιο σύμβολο μέθοδο, κατεύθυνση, θρησκεία και προορισμό! Η Ελλάδα μετατρέπεται από κάθε άποψη στο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό ισοδύναμο αυτού που οι αστροφυσικοί ονομάζουν «μαύρη τρύπα», ένα σώμα από την έλξη του οποίου δεν ξεφεύγει κανείς και που είναι ταυτόχρονα χαοτικός «ελκυστής» ευρωπαϊκής καταστροφής.
Σενάρια (και ΣΥΡΙΖΑ)
Αυτές οι «εξισώσεις» υποδεικνύουν αριθμό πιθανών σεναρίων, υποθέτουμε για τους επόμενους μήνες, όπως:
-συνέχιση, εν σχετική «ηρεμία» και «αποδοχή», της μνημονιακής αυτοκαταστροφής
-μεγάλη κοινωνική έκρηξη
-πλήρης κατάρρευση κράτους ή υποσυστημάτων
-κατάρρευση κυβέρνησης και εκλογική νίκη της αντιπολίτευσης
Το τελευταίο, για να μην αποτελέσει μεταβατικό σταθμό προς το δεύτερο ή τρίτο, να μην επιταχύνει απλά τις εξελίξεις, φορτώνοντας, άδικα, στην ελληνική αριστερά την ευθύνη μιας εθνικής τραγωδίας, προϋποθέτει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα σταθεί ικανός να πραγματοποιήσει αληθινό θαύμα σε πολύ σύντομο χρόνο, μετατρεπόμενος σε ένα εντελώς νέου τύπου, πολιτικό και ιστορικό, εθνικό υποκείμενο, μακριά από τα πρότυπα «ΠΑΣΟΚ» και «ΚΚΕ», έστω και χρησιμοποιώντας στοιχεία από την παράδοση δύο ρευμάτων με πολύ σημαντικό ρόλο στην ελληνική ιστορία.
Δημοσιεύτηκε στην «Ελλάδα αύριο», 5.12.2012
http://konstantakopoulos.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα »

Στον τηλεμαραθώνιο απάτης φοράνε στρινγκ

Την τελευταία δεκαετία μερικές δεκάδες ΜΚΟ ή οργανώσεις φιλανθρωπίας, οι Αγιοι Βασίληδες των φτωχών, έχουν ροκανίσει εκατοντάδες εκατομμύρια, στο όνομα πάντα της φιλανθρωπίας

Του Κώστα Βαξεβάνη – «Hoc Doc»
Έχω πάρει μέρος σε αρκετούς τηλεμαραθώνιους. Από τη μεριά εκείνων που από το στούντιο καλούσαν τους Έλληνες να δώσουν από το υστέρημα τους, για να σώσουν κάπου, στην άλλη άκρη του κόσμου, ανθρώπους που δεν γνώριζαν. Στο Ιράκ, την Παλαιστίνη, τη Σρι Λάνκα. Έχω μια φυσική απέχθεια στη φιλανθρωπία, όχι μόνο γιατί χρησιμοποιήθηκε ιστορικά ως το προκάλυμμα της υποκρισίας (μέχρι και η Φρειδερίκη ήταν φιλάνθρωπος), αλλά και γιατί θα προτιμούσα έναν κόσμο που την καθιστά περιττή. Οι άνθρωποι πρέπει να ζουν καλά όχι γιατί υπάρχουν φιλάνθρωποι, αλλά γιατί το δικαιούνται.
Οι τηλεμαραθώνιοι, ωστόσο, ήταν στη συνείδηση μου οι κινήσεις εκείνες που μπορούν να βοηθήσουν ανθρώπους που έχουν άμεση ανάγκη, η οποία προέκυψε από μια φυσική καταστροφή ή έναν πόλεμο. Και βέβαια, θεωρούσα αυτονόητο πως τα χρήματα πήγαιναν στον προορισμό τους. Ήταν από τους θεσμούς εκείνους που θεωρούσα αδιάβλητους στην Ελλάδα, όπως περίπου οι πανελλαδικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. Η συλλογή χρημάτων γίνεται δημόσια, το ποσό ανακοινώνεται, και πρέπει κάποιος να έχει μεγάλο θράσος για να κλέψει αυτά τα χρήματα. Μου διέφευγε βεβαίως πως στην Ελλάδα το θράσος μπορεί να γίνει ακόμη και νόμος.
Στις αρχές Φεβρουαρίου του 2005 το πλοίο, Ocean Monarch με ανθρωπιστική βοήθεια από την Ελλάδα, έφτασε σε στρατιωτικό λιμάνι της Σρι Λάνκα. Το τσουνάμι είχε αποδεκατίσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και είχε εξαθλιώσει ολόκληρη τη χώρα. Ο τηλεμαραθώνιος, ο οποίος είχε διοργανωθεί στην Ελλάδα για να συγκεντρωθεί η βοήθεια, είχε μεγάλη επιτυχία. Οι Ελληνες για μια φορά ακόμη είχαν ανταποκριθεί. Μόλις το πλοίο έριξε άγκυρα οι 45 εθελοντές που συνόδευαν την ανθρωπιστική βοήθεια θέλησαν να βοηθήσουν πρώτα τους εξαθλιωμένους που θα βοηθούσαν στη διανομή. Άνοιξαν λοιπόν τα κιβώτια με τον ρουχισμό, ο οποίος είχε αγοραστεί από τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Αλληλεγγύη» της Αρχιεπισκοπής. Η οργάνωση του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου είχε πάρει 1.144-834 ευρώ από τα χρήματα του τηλεμαραθώνιου για να αγοράσει και να μεταφέρει είδη πρώτης ανάγκης στην Ινδονησία και τη Σρι Λάνκα.
Το άνοιγμα των κιβωτίων ήταν μια οδυνηρή έκπληξη. Η ανθρωπιστική βοήθεια της αρχιεπισκοπής περιλάμβανε σέξι εσώρουχα, αποκριάτικες στολές κολομπίνας και αρκετά στρινγκ. Με αυτά έπρεπε να ντύσουν τη γύμνια τους οι βιασμένοι από τη μανία της φύσης. Η αποκάλυψη του πώς αντιλαμβανόταν η αρχιεπισκοπή την ανθρωπιστική βοήθεια μεταφέρθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών, αλλά χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Η «Αλληλεγγύη» συνέχισε τη δράση της, όπως άλλωστε και δεκάδες ακόμη οργανώσεις φιλανθρωπίας.
Τηλεμαραθώνιος αυθαιρεσίας
Πού πήγαν τα λεφτά των τηλεμαραθώνιων; Ποιος διαχειρίζεται αυτά τα ποσά; Ποιος τα ελέγχει; Το πρώτο συμπέρασμα της έρευνας, που προσπαθεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, είναι πως τα λεφτά αυτά που δόθηκαν από τον κόσμο για πολύ συγκεκριμένο στόχο, κάτω από τις επιτακτικές ανάγκες της στιγμής και του φορτισμένου συναισθήματος μετατράπηκαν σε ένα δεύτερο κρατικό κορβανά, όπου το πολιτικό χέρι των πελατειακών σχέσεων αλλά και της απάτης μπαινοβγαίνει όποτε θέλει. Και, πού και πού, κάνει και μερικές φιλανθρωπίες. Στον γνωστό τηλεμαραθώνιο για το τσουναμι, τα χρήματα, αντί να διατεθούν από τους φορείς που τα συγκέντρωσαν, μπήκαν σε έναν λογαριασμό που ονομάστηκε με νόμο «Ειδικός Λογαριασμός παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας σε τρίτες χώρες». Μέχρι εδώ τίποτα το κακό. Το ελληνικό ΥΠΕΞ θεωρητικά είναι ο πιο αξιόπιστος φορέας για τέτοιες περιπτώσεις.
Το λεπτό σημείο είναι ότι, ενώ ο τηλεμαραθώνιος ήταν για το τσουνάμι, ο λογαριασμός ανοίγει γενικά για «τρίτες χώρες». Έτσι, τα ποσά που μαζεύονται για τα θύματα από το τσουνάμι μπορούν να διοχετεύονται γενικώς για ανθρωπιστικούς σκοπούς σε όλο τον κόσμο, μέσω ΜΚΟ αμφίβολης λειτουργίας και έργου. Στην περίπτωση του τηλεμαραθώνιου για τη Γάζα, όπου συγκεντρώθηκε κοντά στο 1,5 εκατομμύριο (το ακριβές ποσό οι υπηρεσίες δεν το διευκρινίζουν), τα χρήματα δεν δόθηκαν ποτέ στην περιοχή. Υπάρχουν σε κάποιον λογαριασμό του ΥΠΕΞ, υπό τη διαχείριση της πιο αμαρτωλής του υπηρεσίας, της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ).
Η πιο προκλητική περίπτωση είναι αυτή των χρημάτων για τους πυρόπληκτους της Ηλείας. Συγκεντρώθηκαν 211 εκατομμύρια. Κατά καιρούς ερωτήσεις βουλευτών στο Κοινοβούλιο αναγκάζουν τους υπουργούς να δίνουν μια εικόνα του λογαριασμού, αλλά δεν υπάρχει καμία διαφάνεια. Τα χρήματα αυτά, ενώ ήταν σε λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδας, μέσω απόφασης του Γιώργου Παπακωνσταντίνου (μια από τις πρώτες που πήρε ως υπουργός Οικονομικών) μεταφέρονται σε λογαριασμό του υπουργείου. Πέντε χρόνια μετά την καταστροφή και την ύπαρξη πυρόπληκτων, τα χρήματα αυτά ακολουθούν μια περίεργη και άγνωστη διαδρομή, ενώ υπάρχουν πληροφορίες πως με τα χρήματα αυτά αγοράστηκαν ομόλογα. Ακόμη και αν δεν συνέβη αυτό, η ερώτηση είναι γιατί δεν έχουν διατεθεί στα θύματα για τα οποία προσφέρθηκαν. Κατά καιρούς ποσά φαίνονται να εκταμιεύονται από αυτό τον λογαριασμό για να δοθούν για «έργα ανάπτυξης». Πάντα χωρίς έλεγχο και διαφάνεια, από έναν φορέα που στην πραγματικότητα δεν του ανήκουν: Το υπουργείο Οικονομικών. Όλη αυτή η ανήθικη λειτουργία, βεβαίως, γίνεται με νόμους. Υπουργικές αποφάσεις καθορίζουν πού θα πάνε τα χρήματα. Και ο πολίτης που τα πρόσφερε δεν έχει τη δυνατότητα να κάνει έλεγχο ή να ζητήσει εξηγήσεις.
Το χάος της απάτης
Την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου, στις 14:32 μμ, η ομάδα του Hoc doc έστειλε σε μία από τις μεγαλύτερες ΜΚΟ στον κόσμο, τη δανέζικη Danish Refugee Councll, ένα ερωτηματολόγιο με το οποίο της ζητούσε να διευκρινίσει πώς διαχειρίζεται τον προϋπολογισμό των 195 εκατομμυρίων δολαρίων. Στις 14:48, μόλις 16 λεπτά αργότερα, η δανέζικη ΜΚΟ είχε στείλει όλα τα στοιχεία για τη διαχείριση του προϋπολογισμού της και βέβαια τα έργα που είχε πραγματοποιήσει σε όλο τον κόσμο. Δοκιμάσαμε το ίδιο πράγμα σε ελληνικές ΜΚΟ, οι οποίες διαχειρίστηκαν κονδύλια από κρατικές επιδοτήσεις. Πολλά από τα τηλέφωνα λειτουργίας τους ανήκαν σε ιδιώτες, οι οποίοι δεν απάντησαν. Απευθυνθήκαμε στο ΥΠΕΞ και συγκεκριμένα στην αρμόδια υπηρεσία, την ΥΔΑΣ. Οι απαντήσεις ήταν αποσπασματικές και βέβαια κανένας δεν μπορούσε να μας διευκρινίσει τι ακριβώς γινόταν. Η μία διεύθυνση έδειχνε την άλλη ως υπεύθυνη και όλες μαζί αδυνατούσαν να πουν το απλό: Τι έγιναν τα λεφτά των φορολογούμενων. Όλο αυτό δεν είναι μια γραφειοκρατία. Απλώς την χρησιμοποιεί. Την τελευταία δεκαετία μερικές δεκάδες ΜΚΟ ή οργανώσεις φιλανθρωπίας, οι Αγιοι Βασίληδες των φτωχών, έχουν ροκανίσει εκατοντάδες εκατομμύρια, στο όνομα πάντα της φιλανθρωπίας. Κανένας πραγματικός έλεγχος από την ΥΔΑΣ δεν πιστοποιεί αν έγινε ή όχι κάποιο έργο. Γίνεται απλώς συλλογή παραστατικών, τα οποία βεβαίως κάλλιστα μπορεί κάποιος να βρει στις χώρες όπου δραστηριοποιούνται οι ΜΚΟ, δίνοντας απλώς πουρμπουάρ το δολαρίων.
Όταν άρχισαν οι φήμες για τα πρώτα σκάνδαλα με τις ΜΚΟ, το υπουργείο ανακοίνωσε εκκαθάριση του μητρώου. Κάτι που μοιάζει με έλεγχο, αλλά δεν είναι. Το τραγικό είναι πως τώρα που ο εισαγγελέας χτυπά την πόρτα του υπουργείου για τις φιλανθρωπίες της απάτης, μεγάλη ομάδα ΜΚΟ είναι υπόλογη γιατί ούτε έχει υλοποιήσει έργα ούτε έχει παραδώσει παραστατικά κόστους. Αυτή λοιπόν την ύστατη στιγμή της απολογίας, το υπουργείο, σε ένα άσχετο νομοσχέδιο, παρέχει τη νομιμοποίηση στους παράνομους. Δίνει παράταση στην υλοποίηση του έργου. Έτσι, αν ο εισαγγελέας πιάσει όσους δεν έχουν πραγματοποιήσει το έργο, αυτοί πλέον θα είναι νόμιμοι, μέσω «παρατάσεως». Την ώρα που η όποια ΜΚΟ με τον τίτλο «Τρία πουλάκια κάθονταν» ροκανίζει χρήμα, οι εθελοντές στην Ελλάδα, που παλεύουν να σώσουν δυο παιδάκια ανοίγοντας τραπεζικούς λογαριασμούς για να πάνε στο εξωτερικό για εξειδικευμένες επεμβάσεις, τρώνε στα μούτρα όλο το γραφειοκρατικό σύστημα που θέλει να είναι ξαφνικά «τυπικό και έντιμο».
Αν ακόμη έχετε απορίες για το αν συμβαίνουν όλα αυτά, απλώς πηγαίνετε ως το αρμόδιο υπουργείο και δηλώστε πως θα κάνετε έναν έρανο για «την επιβίωση της πουά κατσαρίδας», θα τα καταφέρετε μια χαρά. Δεν θα σας ελέγξει κανείς. Για να μην χρειάζεται να ελέγξει κάποιος και αυτούς.

Το τσουνάμι της υποκρισίας

 

Στις 26 Δεκεμβρίου 2004 το τσουνάμι χτύπησε την Ινδονησία. Μετά από μια ισχυρή σεισμική δόνηση μεγέθους 9,1 βαθμών της κλίμακας ρίχτερ, το καταστροφικό τσουνάμι έπληξε τις ακτές της νοτιοανατολικής Ασίας, σαρώνοντας τα πάντα στο πέρασμα του και αφήνοντας πίσω περισσότερους από 230.000 νεκρούς. Εικόνες απόγνωσης και θλίψης έκαναν τον γύρο του κόσμου και λίγες μέρες μετά διοργανώθηκαν τηλεμαραθώνιοι σε πολλά τηλεοπτικά δίκτυα ανά τον κόσμο με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για τους επιζώντες. Η κινητοποίηση και η ευαισθητοποίηση του κόσμου δεν είχε προηγούμενο, και μόνο από τις προσφορές των ελλήνων πολιτών συγκεντρώθηκαν περίπου 24 εκ ευρώ.
Οκτώ χρόνια μετά φαίνεται ότι τα λεφτά τα πήρε το κύμα του τσουνάμι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, στις κοινοβουλευτικές ερωτήσεις προς το υπουργείο Εξωτερικών για την τύχη των χρημάτων, οι απαντήσεις των υπουργών και των αρμόδιων υπηρεσιών μιλούν και μοιράζουν τα εκατομμύρια του ελληνικού λαού λες και πρόκειται για καραμέλες. Από την άλλη πλευρά μέχρι και αυτή την στιγμή ΜΚΟ που κατέθεσαν τότε προτάσεις στο υπουργείο Εξωτερικών και συγκεκριμένα στην ΥΔΑΣ (Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας) για έργα που είχαν εγκριθεί και πραγματοποίησαν στη Σρι Λάνκα, δεν έχουν πληρωθεί. Πρόκειται για χρήματα που έδωσαν οι έλληνες πολίτες με σκοπό να βοηθηθεί το έργο τον οργανώσεων που θα πήγαιναν στο σημείο και δεν διατέθηκαν ποτέ.
Το τσουνάμι σε νούμερα
Όλα ξεκίνησαν μετά την ολοκλήρωση του ραδιοτηλεοπτικού μαραθώνιου της ΕΡΤ για το τσουνάμι. Η ελληνική κυβέρνηση κάνει μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Με κοινή υπουργική απόφαση του υπουργού Εξωτερικών και του υπουργού Υγείας αποφασίζεται τα λεφτά που έχουν διατεθεί από τον κόσμο να μην πάνε απευθείας σε οργανώσεις, αλλά σε ένα ειδικό λογαριασμό του υπουργείου Εξωτερικών. Οι καταθέτες δεν γνώριζαν ότι τα χρήματα τους θα πάνε στο υπουργείο Εξωτερικών, αλλά απευθείας στις οργανώσεις με σκοπό να μεταβούν στην πληγείσα περιοχή και να βοηθηθούν οι συνάνθρωποι τους. Ο ειδικός λογαριασμός δημιουργήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2005, κι εκεί κατατέθηκαν αρχικά 14.924.486 ευρώ. Οι τραπεζικοί λογαριασμοί όμως συνέχιζαν να συγκεντρώνουν χρηματικά ποσά πολιτών, με αποτέλεσμα, όπως αναφέρεται σε απάντηση του τότε υπουργού Εξωτερικών κ. Στυλιανίδη, να έχουν συγκεντρωθεί συνολικά 18.777-377 ευρώ έως τις 2-2-2006.
Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με το αντίγραφο κινήσεων του συγκεκριμένου λογαριασμού που έχει στη διάθεση του το Hoc doc, από 11.1.2005 έως 31.12.2009 το συνολικό ποσό έχει φτάσει στα 24.743.582 ευρώ. Στην πραγματικότητα επικρατούσε μια επιτηδευμένη ανακρίβεια για το συνολικό ποσό που συγκεντρώθηκε στον ραδιοτηλεμαραθώνιο για το τσουνάμι αλλά και μετά την ολοκλήρωση του, καθώς ακόμα και δημοσιεύματα το 2008 μιλούσαν για 15 εκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων τα 10 δεν είχαν εκταμιευτεί. Τότε το υπουργείο Εξωτερικών είχε παραδεχτεί το γεγονός και απέδωσε τις καθυστερήσεις στις συνθήκες ανασφάλειας που επικρατούν στην περιοχή, με αποτέλεσμα τα κονδύλια να είναι προς το παρόν παγωμένα. Μιλώντας στο Hoc doc, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Ευριπίδης Στυλιανίδης κάνει λόγο για ένα πρόγραμμα ανθρωπιστικής βοήθειας που μέχρι το 2007 -όταν ήταν ο ίδιος υπουργός- πήγαινε πάρα πολύ καλά.
Συγκεκριμένα ανέφερε ότι «περίπου 10 εκατομμύρια δόθηκαν στον ΟΗΕ και ένα ποσοστό των χρημάτων πήγε σε προγράμματα ανασυγκρότησης», και πρόσθεσε ότι «επιτόπου βρίσκονταν εμπειρογνώμονες ώστε να ελέγξουν τη σωστή εκτέλεση των έργων των ΜΚΟ». Από την άλλη πλευρά, σε δεκάδες ερωτήσεις βουλευτών γίνεται λόγος για έλλειψη παραστατικών από την πλευρά των ΜΚΟ αλλά και του ΟΗΕ, ώστε να φανεί ξεκάθαρα αν αυτά τα λεφτά που έδωσε ο ελληνικός λαός για τους πληγέντες έφτασαν τουλάχιστον μέχρι εκεί. Όπως κατήγγειλε τότε ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ κ. Βουδούρης, «το υπουργείο Εξωτερικών είχε θέσει ορισμένες προϋποθέσεις για τις ΜΚΟ που θα πάνε στην Ινδονησία και θα χρηματοδοτηθούν για το έργο τους, ωστόσο παρατηρήθηκε ότι επιλέχθηκαν ΜΚΟ που είχαν συσταθεί εκείνο το διάστημα λόγω συνθηκών ώστε να χρηματοδοτηθούν για το αμφισβητούμενο έργο τους».
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα λεφτά εκταμιεύτηκαν με υπουργικές αποφάσεις. Για παράδειγμα όταν το υπουργείο Εξωτερικών αποφάσισε τα χρηματοδοτήσει τη σκανδαλώδη ΜΚΟ «Αλληλεγγύη» με 1.500.000 ευρώ για να καλύψει την ανάγκη παροχής κατεπείγουσας ανθρωπιστικής βοήθειας προς την Ινδονησία, ο υπουργός Εξωτερικών ζητά εντός 2μήνου από την είσπραξη του χρηματικού ποσού να υποβληθούν όλα τα νόμιμα δικαιολογητικά που πιστοποιούν την σχετική δαπάνη. Οι καταγγελίες αναφέρουν ότι τα δικαιολογητικά αλλά και ο απολογισμός έργου δεν έφτασαν ποτέ στα χέρια της ΥΔΑΣ και του υπουργείου Εξωτερικών.
Την ίδια τύχη είχαν και τα 10.000.000 ευρώ προς τον ΟΗΕ. Κανείς δεν γνωρίζει αν η επιταγή που δόθηκε στον ΟΗΕ για την ανθρωπιστική βοήθεια βρήκε τον προορισμό της και αν το υπουργείο αναζήτησε τον απολογισμό του έργου των Ηνωμένων Εθνών. Όπως σχολιάζει ο πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου, Νικήτας Κανάκης, «αυτό πρέπει να μας γίνει μάθημα και να γίνει κατανοητό ότι το κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί μόνο του την κοινωνική δικαιοσύνη και θα έπρεπε να λειτουργεί όπως στο εξωτερικό, όπου επικεφαλής μεγάλων οργανώσεων συμμετείχαν στις επιτροπές ελέγχου και διαχείρισης χρημάτων που προέκυπταν από φιλανθρωπίες».
Την ίδια ώρα, όπως αναφέρει στο Hoc Doc ο Φίλλιπος Ολυμπίτης από τους Γιατρούς του Κόσμου, ο οποίος βρισκόταν στο πλοίο που μετέφερε την ανθρωπιστική βοήθεια της Ελλάδας στην Ινδονησία, «το υπουργείο χρωστάει στην οργάνωση μας 650.000 ευρώ για έργα που πραγματοποιήθηκαν στη Σρι Λάνκα και είχαν εγκριθεί από τις υπηρεσίες του». Η οργάνωση, με την επιστροφή της, παρέδωσε όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά ώστε να παραλάβει τα χρήματα, ωστόσο 8 χρόνια μετά δεν έχουν πάρει ούτε ένα ευρώ.
Πού πήγαν τα λεφτά;

Σε λίστα με μη κυβερνητικές οργανώσεις που συμμετείχαν στην ανθρωπιστική βοήθεια μετά το τσουνάμι, διαπιστώσαμε ότι ορισμένες ΜΚΟ φαινόταν ότι έχουν πάρει χρήματα από τον περίφημο λογαριασμό ενώ δεν έχουν πάρει ούτε ένα ευρώ, ενώ άλλες τα έχουν πάρει και με το παραπάνω χωρίς κανένα απολύτως εμπόδιο. Μέσα στη λίστα φιγουράρουν και οργανώσεις που έχουν απασχολήσει τη δημοσιότητα στο παρελθόν για τα κονδύλια που έχουν διαχειριστεί και για το έργο τους που δεν έχει διευκρινιστεί. Πάντως, αυτό που ξεκαθαρίζει ιδιαιτέρως το τοπίο είναι ότι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του υπουργείου Εξωτερικών, δόθηκαν περίπου 5 εκατομμύρια ευρώ για πραγματοποίηση 12 προγραμμάτων στη Σρι Λάνκα, κάτι που διαψεύδεται από την έρευνα του Hoc Doc.

Το «μυστήριο» καράβι της ανθρωπιάς

 

Δεξιώσεις, αγιασμοί, κρουαζιερόπλοια και τόννοι άχρηστης ανθρωπιστικής βοήθειας για τη Σρι Λάνκα. Πρόκειται για το περίφημο καράβι ανθρωπιάς που μετέφερε κυρίως προϊόντα που είχε αγοράσει η Αλληλεγγύη, είδη ρουχισμού που είχαν συγκεντρωθεί στις εκκλησίες, αλλά και εθελοντές από οργανώσεις.
Τα περίεργα ξεκινούν πριν το πλοίο αποπλεύσει από την Ελλάδα. Όπως αναφέρει στο Hoc Doc το μέλος των Γιατρών του Κόσμου κ. Μουζάλας, «ο διοικητής της αποστολής του καραβιού επέβαλε σε όλους τους εθελοντές που θα μετέφερε να υπογράψουν ένα συμβόλαιο σιωπής, ώστε να μην μπορούν να δώσουν καμία πληροφορία για το φορτίο που πήγαινε στη Σρι Λανκα». Όπως εξηγεί ο κ. Μουζάλας, «απευθυνθήκαμε αμέσως στο υπουργείο Εξωτερικών και ζητήσαμε να ακυρώσουν αυτά τα συμβόλαια από όλα τα μέλη μας, διαφορετικά δεν θα μπουν στο καράβι, και εκείνοι το έκαναν».
Το φορτίο του πλοίου όντως χρειαζόταν τη σιωπή όλων εκείνων που το είδαν, καθώς ο έλεγχος του φορτίου ήταν ανύπαρκτος και τα πράγματα που μεταφέρθηκαν δεν είχαν καμία χρησιμότητα για τους πληγέντες. Συγκεκριμένα, στα 68ο κουτιά της Αλληλεγγύης δεν είχε γίνει απολύτως κανένας έλεγχος, καθώς βρέθηκαν πλαστικές γούνες (ο μέσος όρο θερμοκρασίας στην περιοχή είναι 40ο Κελσίου), τακούνια 15 πόντων, ακόμα και χρησιμοποιημένα εσώρουχα, αλλά και αποκριάτικες στολές. Ο πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου κ. Κανάκης χαρακτήρισε τη γενικότερη διαχείριση του τηλεμαραθώνιου του τσουνάμι ως ένα μεγάλο φιάσκο, καθώς δεν έγινε ποτέ απολογισμός, ούτε οικονομικός αλλά ούτε έργου, γεγονός που αποδεικνύει την αμηχανία του κράτους. Η αντίφαση και πάλι μιλάει από μόνη της. Όπως εξηγεί ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ κ. Βουδούρης, «οι Γιατροί χωρίς Σύνορα στη Γαλλία, μόλις συγκέντρωσαν τα χρήματα που είχαν υπολογίσει ότι χρειάζονται για την ανθρωπιστική βοήθεια στη Σρι Λάνκα, βγήκαν δημοσίως και είπαν στους πολίτες να μην καταθέτουν άλλα λεφτά. Ανακοίνωσαν επίσης ότι τα λεφτά που είχαν ήδη ξεπεράσει το όριο οι κατάθετες μπορούσαν να τα πάρουν πίσω, ή να οριστεί μια νέα ανθρωπιστική βοήθεια και να χρησιμοποιηθούν». Να σημειωθεί ότι, όπως εξηγεί ο κ. Βουδούρης, «σε καμία άλλη χώρα τα χρήματα που προκύπτουν από φιλανθρωπίες δεν τα διαχειρίζεται το υπουργείο Εξωτερικών, καθώς δεν πρόκειται για κρατικά κονδύλια αλλά για δημόσιο χρήμα πολιτών που δίνεται για το έργο των οργανώσεων».
Την ίδια ώρα όμως φαίνεται πως η εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου και των χρημάτων των πολιτών δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Πολλά χρήματα από ανθρωπιστικές βοήθειες άλλων χωρών δεν έφτασαν στον προορισμό τους. Δημοσίευμα της International Herald Tribune, στις 27 Ιουλίου 2006, αναφέρει ότι από τα 8,5 δισ. δολάρια που συγκεντρώθηκαν σε όλο τον κόσμο, μόνο το 1,5 εκατ. έφτασε στον προορισμό του, σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Και ενώ τα εκατομμύρια που συγκεντρώθηκαν ξεπερνούσαν τα 7 δολάρια ανά πληγέντα, τα 170.000 θύματα του τσουνάμι στο Άτσεχ της Ινδονησίας δεν είδαν ποτέ τους καρπούς αυτής της γενναιοδωρίας, σύμφωνα με έκθεση που εξέδωσε η «Συμμαχία για την αξιολόγηση του τσουνάμι» στην οποία συμμετέχουν ειδικοί από τις δυτικές κυβερνήσεις, τον ΟΗΕ και διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις, υπό την αιγίδα του Μπιλ Κλίντον.
Ακόμα όμως και αυτά που έφτασαν, σύμφωνα πάντα με την ίδια έκθεση, δεν χρησιμοποιήθηκαν σωστά. Χτίστηκαν σπίτια ακατάλληλα για την περιοχή -με σιδερένιες στέγες σε χώρα με απίστευτη ηλιοφάνεια- ή σε λάθος σημεία. Ένα χρόνο μετά το καταστροφικό τσουνάμι και η γαλλική εφημερίδα Le Monde δημοσιεύει άρθρο στο οποίο αναφέρει ότι μόνο το 10% της παγκόσμιας ανθρωπιστικής βοήθειας έφτασε στον προορισμό της, ενώ όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται σε τραπεζικούς λογαριασμούς και τοκίζονται.

Διαβάστε περισσότερα »