2 Νοεμβρίου 2012

ΜΕΡΙΑΣΕ ΒΡΑΧΕ ΝΑ ΔΙΑΒΩ !.. του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη

Μέριασε Βράχε να Διαβώ,
το κύμ' ανδρειωμένο λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο.
"Μέριασε, μες στα στήθη μου, πούσαν νεκρά και κρύα, μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία.
Αφρούς δεν έχω γι' άρματα κούφια βοή γι' αντάρα έχω ποτάμι αίματα και θέριεψε η κατάρα, του κόσμου που βαρέθηκε του κόσμου πούπε τώρα, βράχε, θα πέσεις έφτασεν η φοβερή σου ώρα!

Όταν ερχόμουνα σιγά, δειλό, παραδερμένο και σώγλυφα και σώπλενα τα πόδια δουλωμένο, περήφανα μ' εκύταζες και φώναζες του κόσμου να ιδεί την καρταφρόνεση που πάθαινε ο αφρός μου.
Κι αντίς εγώ κρυφά κρυφά εκεί που σ' εφυλούσα μέρα και νύχτα σ' έσκαφτα τη σάρκα σου εδαγκούσα και την πληγή που σάνοιγα το λάκκο πούθε κάμω με φύκη τον επλάκωνα τον έκρυβα στην άμμο.
Σκύψε να ιδείς τη ρίζα σου στης θάλασσας τα βύθη τα θέμελά σου τάφαγα σ΄εκαμα κουφολίθι.
Μέριασε βράχε να διαβώ! Του δούλου το ποδάρι  θα σε πατήσει στο λαιμό...
Εξύπνησα λιοντάρι"...

Ο βράχος εκοιμώτουνε. Στην καταχνιά κρυμμένος αναίσθητος σου φαίνεται, νεκρός, σαβανωμένος.
Του φώτιζαν το μέτωπο, σχισμένο από ρυτίδες του φεγγαριού πούταν χλωμό μισόσβυστες αχτίδες.
Ολόγυρά του ονείρατα κατάρες ανεμίζουν και στον ανεμοστρόβιλο φαντάσματα αρμενίζουν καθώς ανεμοδέρνουνε και φτεροθορυβούνε τη δυσωδία του νεκρού τα όρνια αν μυριστούνε.

Το μούγκρισμα του κύματος, την άσπλαχνη φοβέρα χίλιες φορές την άκουσεν ο βράχος στον αιθέρα ν΄αντιβοά τρομαχτικά χωρίς καν να ξυπνήσει και σήμερ' ανατρίχιασε, λες θα λιγοψυχήσει.
"Κύμα, τι θέλεις από με και τι με φοβερίζεις; Ποιος είσαι συ κ' ετόλμησες, αντί να με δροσίζεις αντί με το τραγούδι σου τον ύπνο μου να ευφραίνεις
και με τα κρύα σου νερά τη φτέρνα μου να πλένεις εμπρός μου στέκεις φοβερός,
μ' αφρούς στεφανωμένος;
Όποιος κι αν είσαι μάθε το, εύκολα δεν πεθαίνω".

"Βράχε, με λένε Εκδίκηση. Μ' επότισεν ο χρόνος χολή και καταφρόνεση. Μ' ανάθρεψεν ο πόνος.
Ήμουνα δάκρυ μια φορά και τώρα κοίταξέ με έγινα θάλασσα πλατειά πέσε προσκύνησέ με.
Εδώ μέσα στα σπλάχνα μου, βλέπεις, δεν έχω φύκη. Σέρνω ένα σύγνεφο ψυχές,ερμιά και καταδίκη.
Ξύπνησε τώρα, σε ζητούν του Άδη μου τ' αχνάρια...
Σε ξένους μ' έριξες γιαλούς...Το ψυχομάχημά μου το περιγέλασαν πολλοί και τα πατήματά μου τα φαρμακέψανε κρυφά με την ελεημοσύνη.
Μέριασε, βράχε, να διαβώ, επέρασε η γαλήνη καταποντήρας είμ' εγώ, ο άσπονδος εχθρός σου.
Γίγαντας στέκω εμπρός σου!"

Ο βράχος εβουβάθηκε. Το κύμα στην ορμή του εκαταπόντισε με μιας το κούφιο το κορμί του.
Χάνεται μες την άβυσσο, τρίβεται, σβυέται, λυώνει σα νάταν από χιόνι.
Επάνωθέ του εβόγγιζε για λίγο αγριωμένη η θάλασσα κ' εκλείστηκε.
Τώρα δεν απομένει στον τόπο πούταν το στοιχειό παρά μόνο το κύμα που παίζει γαλανόλευκο επάνω από το μνήμα.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
-Εκμεταλλευτείτε την ευκαιρία. Η Αμερικανική κυβέρνηση κληρώνει πράσινη κάρτα διαμονής και εργασίας στις Η.Π.Α σε 50.000 ανθρώπους. Δωρεάν Συμμετοχή.Περισσότερα εδώ
Εἶσ' Ἕλληνας; Τί προσκυνᾶς; Σηκώσου ἀπάνω! Ἐμεῖς καὶ στοὺς θεοὺς ὀρθοὶ μιλοῦμε..

ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΕΤΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ